Για αυτούς που νομίζουν ότι όλα στην ζωή είναι τυχαία, ένας αμερικανός έχει μία άλλη οπτική για το ζήτημα:

Εκατσε και πήρε όλες τις μεγάλες εταιρείες, και κατέγραψε τα διοικητικά τους συμβούλια. Υστερα, ανακάλυψε περίεργους συνδέσμους:

Ο κύριος Χ που δουλεύει στην Α εταιρεία, αλλά εκτός απο το δ/σ της εταιρείας αυτής, συμβαίνει να συμμετέχει και στην εταιρεία Β στην οποία όμως συμμετέχει και ο κύριος Ψ της ανταγωνίστριας της Α εταιρείας…

Εν ολίγοις, στο παράδειγμα που δείχνω στην φωτογραφία, η Coca Cola και η Pepsi βρίσκονται να έχουν συμβούλους στην εταιρεία Target.

Συνεπώς, και με δεδομένο ότι όλες οι μεγάλες εταιρείες έχουν ΚΟΙΝΟΥΣ συμβούλους, το φαινόμενο lobbying κατευθύνει τις εταιρείες που ορίζουν την (οικονομική και όχι μόνο) τύχη όλων μας…

Η εκπληξη εδώ, δεν είναι η -προφανής κατά πολλούς- σύνδεση του κεφαλαίου, αλλά η επινοητικότητα του κόσμου, σαν τον κατασκευαστή της ιστοσελίδας, και η δυναμική του internet που παίρνει μία ιδέα, και την κάνει κοινή γνώση σε όλους.

Ετσι αν αύριο, σας παρασύρουν σε ένα ψεύτικο ερώτημα (εμάς ή τους άλλους) δύο μεγάλοι ανταγωνιστές, ρίξτε μια ματιά μήπως (μήπως λέμε) τα έχουν κάνει πλακάκια, σε συμβούλιο τρίτης μεσολαβήτριας εταιρείας….

Η σελίδα βρίσκεται στην διεύθυνση www.theyrule.net και την βρήκα στην (πολύ καλή κατά την γνώμη) μου στήλη Διαδίκτυο του in.gr

Λοιπόν, λέω να γκρινιάξω λίιιιγο ακόμη:

Δεν με λέτε, εσείς που ξέρετε τα πολλά και ο νους σας κατεβάζει:

Απαγορεύεται ή οχι η λοταρία στην Ελλάδα;

Όπου λοταρία, βάλτε στο μυαλό σας ένα παιχνίδι, που πληρώνεις για να συμμετάσχεις, και μπαίνεις κατευθείαν στην κλήρωση για τα «μεγάλα δώρα»…

Ναι ή όχι;

Η απάντηση είναι ναι, εκτός και αν είσαι μεγάλη εταιρεία.

~

Εδώ και μερικούς μήνες, η vodafone, η tim και η cosmote, με αυτήν την σειρά, ξεκίνησαν ένα παιχνίδι λοταρίας:

η vodafone έδινε smart, η tim smart επίσης (αλλά καλύτερο μοντέλο), η cosmote 7.000 ευρώ.

Για να συμμετάσχεις, αρκεί να στείλεις ένα sms το οποιο όμως κοστίζει (κάπου 1 ευρώ, ανα περίπτωση).

Κλασσική περίπτωση λοταρίας.

~

Παλιά, που δούλευα σε γνωστή εταιρία υπολογιστών, κάναμε έναν διαγωνισμό. Μας είχε βγει ο πάτος – να κόβουμε χαρτάκια με ονόματα, να τσεκάρουμε λίστες, να κοιτάμε για διπλοεγγραφές…

…τελικά, την ημέρα της κλήρωσης, δεν εμφανίστηκε κανείς, και τα δώρα τα μοιραστήκανε οι υπεύθυνοι της εταιρείας και της διαφημιστικής.

~

Αμ το άλλο; Αν έχω 1 ευρώ για κάθε συμμετοχή, και ένα εκατομμύριο συνδρομητές, έχω πρόβλημα να δίνω στο τέλος της ημέρας ένα αυτοκίνητο; Αντιθέτως, μου μένουν και κάπου 150 αυτοκίνητα κέρδος (την ημέρα πάντα, ε;)…

Ξα-να-ρωτάω: Επιτρέπεται η λοταρία στην Ελλάδα;

(γιατί αν ναι, να διοργανώσω και εγώ μία… Στείλτε ένα sms, και σε έναν τυχερό απο εσάς θα φτιάξω το site του εντελώς δωρεάν!)

Ένα ευχαριστώ στον Μιχάλη για την βασική ιδέα.

Προσθήκη: Ο vrypan έκανε ένα σχόλιο για τους όρους συμμετοχής, αλλά το δαιμόνιό μου ανακάλυψε (στην cosmote τουλάχιστον) οτι δεν ισχύουν… Για ρίξτε μια ματιά στα σχόλια!

Αν και την είχα προγραμματίσει την δήλωση πηγαίνοντας στο γήπεδο, λαχτάρισα μέχρι να το οριστικοποιήσω:

Ήμουν εκεί στην πρώτη νίκη του Ολυμπιακού στο Champions League.

(απορία, ειλικρινής: Αφού τα πράγματα είναι έτσι, και στο Champions League τα παιχνίδια του Ολυμπιακού είναι της ανατροπής, γιατί δεν βάζαμε ένα αυτογκολ στο 5′; Θα τα κερδίζαμε όλα, και ο δεύτερος γύρος θα ήταν σίγουρος – μην σου πω και ο τίτλος…)

Με την ευκαιρία των εορτών, θυμήθηκα ένα περιστατικό που είναι ανεξίτιλα γραμμένο στο DNA μου.

Πολύ πιθανό να περάσει και στα παιδιά μου, και -χωρίς να το ‘χουν ζήσει- να το διηγούνται στα δικά τους..

Πριν απο κανα-δυό χρόνια, τέτοιες μέρες, γκρίνιαζα (μέσα μου) διότι δεν ήτο η πολυκατοικία μου αρκετά εορταστική. Δεντρο στην είσοδο υπήρχε, και γιορτινά διακοσμημένη ήταν, αλλά ήθελα περισσότερα, τζέρτζελο, βαβούρα, τέτοια.

Το πλησιέστερο στις προσδοκίες μου ήταν τα λαμπάκια που έβαζαν οι απέναντι (η πολυκατοικία μου έχει σχήμα Π με εμένα να μένω στην αριστερή γωνία) και που δεν με αφήνανε να κοιμηθώ με το αναβόσβημά τους.

Χαλάλι, η εορταστική ατμόσφαιρα άξιζε τον κόπο.

Και μετά ήρθε (απότομα) η αλλαγή πλεύσης.

Γείτονας (δεν ανακάλυψε ποτέ ποιος) έβαλε στο σπίτι του έναν Αη Βασίλη απο εκείνους τους 1.80 που ανα τακτά χρονικά διαστήματα φωνάζουν με την μπάσα φωνή τους:

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Στην αρχή κατενθουσιάστηκα. Επιτέλους, ήρθαν τα Χριστούγεννα στην πολυκατοικία μας! Άκουγα την μπάσα φωνή του και μου το θύμιζε οτι μπορεί, φέτος, να πάρω και εγώ ένα δώρο…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Στην συνέχεια, τον συνήθησα. Ανά δέκα λεπτά περίπου, σαν ρολόι, ο Αη Βασίλης έβγαινε σαν τον κούκο για να δονήσει τους κενούς τοίχους των διαδρόμων της πολυκατοικίας.

Γιατί παιδιά, και δυνατά ήτανε, και η πολυκατοικία μας έχει την ακουστική μεγάρου: μένω στον τέταρτο, και ακούω το τηλέφωνο απο την είσοδο..

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Κάποια στιγμή, δεν ξέρω πότε έγινε αυτό, ο Αγιος άρχισε να με κουράζει! Είπαμε, ήρθανε τα Χριστούγεννα, αλλά αυτό είχε καταντήσει αηδία!

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Το πράγμα είχε αρχίσει πραγματικά να με αγχνώνει και να με διαλύει…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Είχαν ήδη περάσει δέκα ημέρες και η υπομονή μου είχε εξαντληθεί!

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Εντάξει ρε φιλαράκι, αλλά ΚΑΘΕ ΔΕΚΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΛΕΠΤΑ ντούκου ντούκού να το ακούω – στις 11 το βράδυ περίπου έβγαινε η μπρίζα και ο σκασμένος έβγαζε τον σκασμό και επιτέλους μπορούσες να ησυχάσεις γιατί…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

…τι για ύπνο να πήγαινες, τι για να κάνεις ένα μπάνιο…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

…και στην τουαλέτα βρε αδελφέ, ο κωλοαηβασίλης εκεί…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

…τον ασταμάτητο!

~

Εκείνος ο χρόνος έφυγε, ήρθε ο επόμενος. Φυσικά τον αγαπημένο μου άγιο τον είχα ξεχάσει. Η άνοιξη ήρθε, έφυγε, το καλοκαίρι ήρθε έφυγε, το φθινόπωρο τα ίδια, ο χειμώνας…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Να σου πάλι ο μπασταρδος!

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

Εκείνη την χρονιά, πρέπει να δούλεψα περισσότερο απο ποτέ…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

…και να μην έκατσα σχεδόν καθόλου σπίτι…

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

…πιθανώς υποσυνείδητα για να μην τον ακούω.

O-ho-ho-ho, Meeeeeeery Christmass!

ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

~
Πέρσι, ησυχία. Τίποτα. Νάδα. Σαν τα σκυλία του παβλόφ τον σκεφτόμουν κάθε 10 λεπτά, ώσπου έπιτέλους ησύχασα, και τα σχέδια που έκανα, για να τον κάψω ή να τον τεμαχίσω, ή ακόμα και να τον απαγάγω με σκοπό φρικτά και αποτρόπαια βασανιστήρια (να τον στείλω στο Γκουαντάναμο ή σε κανένα κοντινότερό μας αμερικανικό βασανιστήριο) έσβησαν στην λήθη του ήρεμου και εορταστικού των ημερών..

Φέτος, τα ίδια. Quiet. Ησύχασα και εγώ, και πιθανώς και αυτός.

Αλλά πάλι με πιάνει αυτό το περίεργο συναίσθημα:

Μου λείπει ρε παιδιά ο Αη Βασιλης.

Είχα κάποιον να μισώ, αυτές τις εκνευριστικά υπέροχες μέρες.

Δεύτερο μέρος:

«Απο πού είσαι εσύ;»

Με τον κύριο Ηρακλή, μιλήσαμε κάπου μία ώρα. Ζήτησα την άδειά του για να τον φωτογραφίσω, του εξήγησα γιατί, και αρχίσαμε την κουβέντα. Κυρίως γύρω απο αυτόν.

Τα προσωπικά του δεν χρειάζεται να τα αναφέρω αναλυτικά. Μιλάμε πάντως για έναν αξιόλογο άνθρωπο, καθηγητή καλών τεχνών, με βαθιές ιστορικές και καλλιτεχνικές γνώσεις, πολυδιαβασμένο. Μου μιλούσε για γνωστούς έλληνες ζωγράφους, και ένιωθα σαν βλάκας που δεν είχα ούτε μία εικόνα του έργου τους – μόνο το όνομά τους ήξερα, και αυτό, με το ειδικό βάρος της γνώσης του ονόματος ενός ηθοποιού ή μίας τραγουδίστριας.

Το παράπονό του (ένα απο τα παράπονά του, για να είμαστε ακριβής) ήταν οτι εδώ, στην Ελλάδα, η (σχεδόν πρώτη) κοινή τυπική ερώτηση που σου κάνουν είναι: «απο που είσαι εσύ;»

Στην αρχή δεν το έπιασα, αλλά μετά ξεκαθάρισε το ύπουλο του πράγματος:

Απο πού είσαι εσύ;

Μοιάζει σαν να μπορεί ο άλλος να σε μετρήσει απο την καταγωγή σου. Είσαι Σαλονικιός; Θα είσαι κολλημένος με τους Αθηναίους, και θα σου μιλήσω αναλόγως. Είσαι Κρητικός; Καλύτερα να μην κολλήσω στην αδελφή σου. Είσαι Λαρισαίος; να ξεχάσω τα ανέκδοτα με τα αλογάκια που θυμάμαι. Είσαι πόντιος; Να ξέχάσω όλα τα υπόλοιπα ανέκδοτα που θυμάμαι. Είσαι Ρώσος; Καλοί άνθρωποι οι Ρώσοι, καλύτερες οι Ρωσίδες. Είσαι Αλβανός; να προσέχω το πορτοφόλι μου. Είσαι Ρουμάνος; έχεις σχέση με τον Ματέι;

Και πάει λέγοντας…

Δεν ξέρω αν ισχύουν όλα αυτά. Εγώ είχα μια απίστευτα κακή σχέση με τους Αγρινιώτες, εξαιτίας ενός που είχα γνωρίσει στον στρατό, και έκτοτε οι σχέσεις μου δεν αποκαταστάθηκαν ιδιαιτέρως. Αλλά έχω ακόμα μία ρατσιστική διάθεση προς την πόλη αυτή. Το ίδιο (αντίστροφο) για τους Γιαννιώτες – όλοι τους εξαιρετικά παιδιά.

Μέχρι που σταμάτησα να ρωτάω «από που είσαι».

Τότε οι άνθρωποι έγιναν άνθρωποι, αυτόνομα υπεύθυνοι για την συμπεριφορά τους, για τους τρόπους τους, για την χημεία μεταξύ μας. Δεν ήταν δικαιολογία το οτι είσαι απο εδώ ή απο εκεί, άρα είσαι έτσι. Είσαι ότι είσαι και σε πάω ή δεν σε πάω για αυτά που κατάφερες να γίνεις, και όχι για το απο ποιές βάσεις ξεκίνησες.

Δεν ξέρω αν είναι πολιτικά όρθο ή όχι, αλλά το «απο που είσαι», στην αρχή της κουβέντας, όταν ξεκινάς την γνωριμία σου με τον άλλο, μπαίνει πρώτο στην λίστα μου με τις ρατσιστικές ερωτήσεις.

Σήμερα, κατεβαίνοντας την Πατησίων.

Φοράω τα ακουστικά μου και ακούω ραδιόφωνο, διότι μεγάλη η βόλτα αδελφέ, να ακούσουμε και καμία χαζαμάρα να κάνουμε κέφι. Κοινώς, ακούω αθλητικά.

Μπροστά μου, νεαρή δεσποινις, σχετικά στρομπουλούλα, ντυμένη στα μαύρα, σταματάει τους περαστικούς, που δεν καταδέχονται ούτε να την κοιτάξουν. Κάτι πουλάει, είναι φανερό, οπότε βγάζω το ένα ακουστικό για να ακούσω τι θα μου πει, και μην την πατήσω σαν την προηγούμενη φορά που ό,τι και να μου λέγανε, αγρόν αγόραζα.

Η κοπέλα με πλησιάζει, έχω αισθανθεί στον αέρα ότι έχει πεισμώσει με τους άλλους που δεν σταματήσανε καν, και προετοιμάζομαι για full attack.

Ε, λοιπόν με βρήκε απροετοίμαστο.

Η κοπέλα έρχεται και κάθετε μπροστά μου, κλείνοντας μου τον δρόμο.

«Καλημέρα σας, να σας κάνω μερικές ερωτήσεις, μένετε εδώ κοντά στην Πατησίων»;

Δεν έχω καμία διάθεση να απαντήσω σε οποιαδήποτε ερώτηση – ειδικά όταν μου κλείνουν έτσι τον δρόμο.

«Δεν με ενδιαφέρει αυτό που πουλάτε, ευχαριστώ» και προσπαθώ να την αποφύγω.

Συνεχίζει, σε κάθε μου βήμα, να μου κλείνει τον δρόμο.

Την κοιτάζω λιγάκι αυστηρά, «δεν με ενδιαφέρει, ευχαριστώ» μου ανοίγει λίγο τον δρόμο, περνάω,

…και με κυνηγάει απο πίσω!

«μα γιατί; δεν ακούσατε καν τι σας προσφέρω – εγώ θέλω να σας κάνω ένα δώρο – δεν θέλετε να με βοηθήσετε;»

Στο τελευταίο, θυμάμαι οτι είναι μία κοπέλα που απλώς έψαχνε για δουλειά, αυτήν βρήκε, έκανε την καρδιά της πέτρα, λεφτά να ‘ναι να βγουν όπως βγουν, θα τελειώσει η βάρδια της και θα ξαναπάει σπίτι της, ας ξεχάσω την απρεπή συμπεριφορά της, ας σταματήσω, σταματάω…

..και κάθετε πάλι μπροστά μου.

Ε, εκεί τα παίρνω:

«Γιατί το κάνεις αυτό; Στην αρχή με σταματάς ενώ σου εξήγησα οτι δεν με ενδιαφέρει τίποτα, επιμένεις, μου κλείνεις τον δρόμο, τώρα με κυνηγάς απο πίσω, είναι υπερβολικά επιθετική η πολιτική σου, και αρκετά εκνευριστική»

«Μα γιατί; δεν είμαι επιθετική, προσπαθώ να σας πείσω(!)»

«Δεν πιάνει. Καλή σου μέρα.»

~

Σκέφτομαι οτι αυτή η κοπέλα δεν διαφέρει καθόλου απο την Eurobank, την Cosmote και όλες τις άλλες εταιρείες που στο παρελθόν έχω τσακωθεί: Παντελής έλλειψη σεβασμού προς τον άλλον.

«Είσαι προϊόν και ηλίθιος, και απλώς δεν έχω βρει το κουμπί σου.»

Δεν σκέφτεται ούτε για ένα λεπτό πως θα αντιδρούσε αυτή αν κάποιος της έκλεινε τον δρόμο. Εχει κλείσει το κουμπί – δεν είναι πλέον πελάτισσα, είναι πωλήτρια, με αποκλειστικό σκοπό να σε πεισει να αγοράσεις.

Η πλάκα είναι οτι το κουμπί μου το βρήκαν μιά χαρά μία κοπέλα ένα τετράγωνο πριν, και ένας νεαρός που έδινε φυλλάδια μετά. Και οι δύο με αντιμετώπισαν με σεβασμό.

Η κοπέλα όταν αρνήθηκα ευγενικά να την ακούσω με ευχαρίστησε, ο νεαρός δεν μου πέταξε τα φυλλάδια στην μούρη για να τα πάρω υποχρεωτικά.

Ακόμα και στην χειρότερη δουλειά που μπορείς να κάνεις, χάνοντας τον σεβασμό σου, χάνεις την αξιοπρέπειά σου.

Πρώτο μέρος:

Στην Ριζάρη, στο πάρκο, ο κύριος Ηρακλής μέσα στον χειμωνιάτικο ήλιο και το απίστευτο θέαμα των δέντρων γύρω του, ζωγραφίζει. Ο καλύτερος λόγος, για να υπογράψετε την προσπάθεια (όχι, που νομίζατε οτι θα το ξέχναγα, το κείμενο βρίσκεται στο τελευταίο comment) για ανάπλαση των πάρκων μας…

Αξίζει ρε γαμώτο τρία λεπτά δουλειάς απο τον καθένα μας (και ας μην έχει την γκλαμουριά του internet…)!

Πήγαμε και εμείς στον Καρυοθραύστη. Για τους μη γνωρίζοντες, μιλάμε για μπαλέτο στον πάγο – και για όσους ακόμα νομίζουν ότι αναφέρομαι στον Ριβάλντο στο Τρονχάιμ, ας αφήσουν αυτό το ποστ, και ας πιάσουν τον Πρωταθλητή καλύτερα.

Ρε παιδιά, δεν το καταλαβαίνω το μπαλέτο. Πολύ περισσότερο δε, όταν είναι στον πάγο. Δηλαδή δεν λέω, τα παιδιά κουράζονται και υποπτεύομαι οτι μία κυρία που παρακολουθούσε ενθουσιασμένη χειροκροτώντας διαρκώς (σε βαθμό παρεξηγήσεως) ή ηταν βαλτή, ή νόμιζε οτι έβλεπε τον Ροναλτίνιο.

Αλλά παρόλα αυτά, εγώ δεν ενθουσιάζομαι με το θέαμα. Κάτι οι τύποι με τα κολλάν, κάτι που όλο αυτό πωλείται ως ‘Τέχνη’ και είσαι ανίδεος αν δεν την παραδέχεσαι και δεν την καταλαβαίνεις, κάτι το «εξεζητημένο» του πράγματος, κάτι που δεν με πλησίασε κανείς να μου πει «αυτό που έκανε ο μπαγάσας ήτο διπλό σπλίτ, και είναι πολύ επικύνδυνο να πουμε, διότι αμα δεν το φορμάρεις σωστά ο αποπίσω θα φτύνει παγοπέδιλα για κανα δήμινο» όπως άνετα θα έκανα εγώ αν με ρωτούσε κανείς στο γήπεδο γιατί έκανε μαλακία ο Στολτίδης, κάτι που είναι υποχρεωμένοι να χαμογελάνε ότι και να πάει στραβά – εγώ είμαι ποιο μπρουτάλ, και το θέλω αυτό το ‘γαμώ την τύχη μου’ άμα μου ξεφύγει το παγοπέδιλο στο σπαγγάτ (μόνος μου τα βγάζω, για τις ανάγκες του πόστ, μην τα πάρετε τοις μετρητοίς), κάτι όλα αυτά, με αποξενώνει ολίγον τι.

Αλλά το σωστό – σωστό, και εικαστικά ήταν υπέροχο, και τα παιδιά δουλέψανε σκληρά, και φάνηκαν ότι πρέπει να κάνανε και το κάτι παραπάνω τους. Τα κοστούμια ήταν πανέμορφα, κάνανε και καναδυό απίστευτα.

Και άμα το κατάλαβα εγώ, που είμαι στούρνος και αναίσθητος, φαντάσου πως ήταν για τον ελάχιστα ψαγμένο. Οπότε, να πάτε (και να μην ψαρώσετε με το μικρό ‘παγοδρόμιο’).

Παρεπιπτόντως, έχετε ιδέα πόσο πάει το παραμύθι στον πάγο; Τεσσεράμιση ευρώ έκαναν τα δύο νερά και μία κοκακόλα λάιτ. Χωρίς τιμοκατάλογο παρακαλώ. Αμα πάτε, να πάτε φαγωμένοι.

(και ακόμα καλύτερα, αμα πάτε με την αγορανομία).

Δεν τελείωσε ακόμα τίποτα, αδέλφια…

Η κυβέρνηση την κάνει γυριστή:

Αδυναμία παρέμβασης στον ΟΤΕ και την ΕΕΤΤ για το Internet, δηλώνει η κυβέρνηση. Το άρθρο από το news.in.gr

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει οτι θα την φάμε την αύξηση, και μας το λένε light.

«Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Είναι ιδιωτική εταιρεία.»

Ρωτάω:

– Γιατί είναι ιδιωτική μία εταιρεία αφού έχει μονοπώλιο; Που ξαναακούστηκε αυτό;

Αν θέλει να κερδίσει, ας κερδίσει από τις υπηρεσίες που δεν είναι μονοπωλιακές. Αλλιώς είναι παράνομο έστω και ένα λεπτό κέρδους.

– Γιατί τότε είπατε ψέματα ότι θα μειώσετε τις συνδέσεις internet; Οι χρήστες ADSL.gr τόσο καιρό παλεύουν για σωστή τιμολογιακή πολιτική.

Θυμίζω:

Το Κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας

Oυσιαστική μείωση του κόστους πρόσβασης στο Internet. Πλήρη απαλλαγή από το κόστος πρόσβασης για τους σπουδαστές της Tριτοβάθμιας Eκπαίδευσης.

Ουσιαστική μείωση. Μέχρι να γίνει αυτό, θα θεωρήσω οτι μου είπατε ψέματα για να κερδίσετε την ψήφο μου.

– Αν όλες (και κατα ‘κεί πάμε) όλες οι εταιρείες δημοσίου συμφέροντος γίνουν ιδιωτικές, τι σκατά σας χρειαζόμαστε εσάς; Νταβατζιλίκι;

Το θέμα δεν σταματάει εδώ. Στο γνωστό ληστές του Ιστολογιου, μέχρι να ανακοινωθούν ουσιαστικές μειώσεις, θα απαντήσω με το:

ψεύτες.

.

Ο φίλος μου ο Μανώλης με έβαλε στο κόλπο, αν και είχα ακούσει λίγα από το blog του vrypan και το oxygen…

Τι συμβαίνει; Σας τα λέω όπως μου τα είπε ο Μάνος:

Η γνωστή μας Sony, για να αποτρέψει την αντιγραφή των CD της, τους έβαλε έναν κώδικα που αποσκοπούσε στο μπλοκάρισμα αυτής της διαδικασίας.

Έβαζες το CD και έκανες κλικ σε ενα i Agree ‘Συμφωνώ’ που έλεγε ότι θα εγκατασταθεί ένα πρόγραμμα που θα απέτρεπε τις αντιγραφές, και φυσικά, αν και όποτε ήθελες μπορούσες να το απεγκαταστήσεις μέσω της γνωστής διαδικασίας του Control Panel.

Τα πράγματα όμως δεν ήταν καθόλου έτσι. Μάζί με το ‘φανερό πρόγραμμα’ εγκαθιστούσε και ένα ακόμα, που χρησιμοποιώντας την τεχνολογία plug and play, εγκαθίστατο κατευθείαν στο λειτουργικό, κρυβόταν μαεστρικά και είναι πρακτικά αδύνατο να το απεγκαταστήσεις.

Δεν ήξερες καν οτι υπάρχει.

Στην συνέχεια, το πρόγραμμα εγκαθιστούσε ‘φίλτρα’ στο CD-rom του χρήστη, και απαγόρευε την αναπαραγωγή και την αντιγραφή CD της Sony.

Σας θυμίζω: Το πρόγραμμα είναι παράνομα εγκατεστημένο, και λειτουργεί με τρόπους που ο χρήστης δεν έχει εγκρίνει – και είναι τόσο κακογραμμένο, που προκαλεί πολλές φορές τις γνωστές ‘μπλέ οθόνες’ και crash των συστημάτων που τρέχει.

Και αυτό συμβαίνει σε όλους όσους έτρεξαν CD της Sony, νομιμότατο, στον υπολογιστή τους.

Σε όλους εμάς δηλαδή.

Πως ανακαλύφθηκε αυτό; Ο Μάρκ κορυφαίος προγραμματιστής της εταιρείας SysΙnternals είδε οτι το μηχάνημά του είχε συχνές καταρρεύσεις, χωρίς προφανή λόγο και γνωρίζοντας αρκετά καλά το λειτουργικό, αποφάσισε να βρει τι τρέχει.

Μόλις βρήκε τον υπεύθυνο, έγινε έξαλλος, και το δημοσίευσε στο blog του.

Και όπως μπορείτε να αντιληφθείτε, έγινε χαμός – μέχρι και το περιοδικό Wired προτείνει να μπουκοτάρουμε την Sony.

Άλλες αντιδράσεις, με ειδικά blogs (πως λέγονται άραγε η vortal κατεύθυνση στα blog?) και υπογραφές…

Αυτή η διαδικασία που ακολούθησε ο Mark, ονομάζεται reverse engineering και σύμφωνα με το ‘Συμφωνώ’ που έκανε κλικ, απαγορεύεται να το κάνει – ως αποτέλεσμα, η Sony απειλεί με μηνύσεις!

Συνοψίζω: Η Sony εγκαθιστά κρυφά παράνομα και επικίνδυνα προγράμματα στο λειτουργικό μας, με κάθε μουσικό cd της που ακούμε, και μόλις έγινε γνωστό απείλησε να κάνει μήνυση στον άνθρωπο που τα αποκάλυψε. Επιπλέον, αρνείται να βάλει στον δικτυακό της τόπο το πρόγραμμα που σταματάει την λειτουργία του παράνομου προγράμματος – και ούτε λόγος για απεγκατάστασή του.

Συμπεράσματα, δικά σας.

Δεν σας λέω τι να κάνετε, αλλά αν αγοράσω CD της Sony, να με φτύσετε κατάμουτρα. Ούτε στις γιορτές, ούτε μετά.

Να δούμε μετά ΠΟΥ θα βρούνε μαλάκες να τους χώνουν τα κωλοπρογράμματά τους.

Θα επανέλθω, μόλις βρω χρόνο, με όλα τα Cd που παίζουν στην Ελλάδα απο την Sony.

Ευχαριστίες στον Μανώλη, για την πλήρη εξήγηση.

(*) Ο τίτλος κλεμμένος απο το περιδικό Wired.

Κάποιο απο τα extra που έχω βάλει στο blog, φαίνεται οτι ξεσάλωσε και πετάει παράθυρα (και δη διαφημιστικά). Υποπτεύομαι οτι είναι το ‘φωναχτίρι’, το μπλε κουτί που φιλοξενώ στο πλαϊ – καθότι το έχω στην δωρεάν έκδοση, και όσο να πεις, τίποτα δεν είναι δωρεάν αυτές τις μέρες.

Ούτε καν η επικοινωνία.

Τι να κάνω; Εμένα μου αρέσει που υπάρχει, αλλά μου την σπάνε τα παράθυρα που πετάγονται ενοχλητικώς και απαισίως. Εγώ πάλι, επειδή έχω Maxthon, δεν τα βλέπω (το ίδιο ισχύει και με τους Firefox χρήστες).

Τι να κάνω; Εισαστε και αρκετοί νοματαίοι, και δεν θέλω να σας χαλάω την καρδιά…

– Αν μου πείτε να το κατεβάσω, θα το κατεβάσω.

– Αν μου πείτε να το κρατήσω, θα το κρατήσω.

Δημοκρατία ΔEN έχουμε (όχι στο blog μου τουλάχιστον) αλλά έστω και μία γνώμη μετράει.

Κάντε comment, ή στείλτε mail – αλλιώς κρατήστε την σιωπή σας για πάντα:

Να σβήσω το φωναχτήρι ωστε να ελευθερωθείτε απο τα pop-up?

Τελικά, πόσα χρόνια πολιτισμού πρέπει να περάσει αυτή η χώρα, πόσες τέχνες, πόση παιδεία, πόσες αθλητικές επιτυχίες, πόσα ολυμπιακά μετάλλια, πόσες γιουροβίσιον, πόσα νόμπελ, πόσες εξεγέρσεις, πόσα κανάλια τηλεόρασης, πόσα ευρωπαϊκά, πόσους ολυμπιακούς αγώνες…

…για να μπορώ να περπατάω στην πρώτη μπόρα, και να μην γίνομαι μούσκεμα απο τις λακούβες γεμάτες με νερό και τα βουλωμένα φρεάτια;

Η Κατερίνα, στο πλαϊνο μπλε περίεργο κουτί που φιλοξενώ στο site μου (και απο καιρού εις καιρόν είναι υπεύθυνο και για μερικά popup που εμφανίζονται) πρότεινε κάτι:

Καλό το Internet, ασχοληθήκαμε και πετύχαμε. Δεν κοιτάμε τώρα και γύρω μας;

Έχεις δίκιο Κατερίνα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να φωνάξει ο πρώτος – για το Internet μπορεί να ήμουν εγώ ή κάποιος άλλος, για τα πάρκα εσύ.

Παλιότερα είχα γράψει αυτό για την δυνατότητα της «επικοδομητικής γκρίνιας». (ρίξτε του μιά ματιά, δύo ώρες μου πήρε να το βρώ, αμαρτία να πάει χαμένο).

Για διαβάστε και το post της Κατερίνας, είναι ενδιαφέρον.

Το mail που έστειλε (μπορείτε να το βρείτε εδώ) το προώθησα και εγώ, καθώς συμφωνώ και επαυξάνω: κάθε πλατεία, κάθε χώρος πρασίνου είναι ευπρόσδεκτος. Αν οι Δημαρχαίοι το ξεχνάνε, οι Κατερίνες αυτού του κόσμου θα το θυμίζουν…

Αν τα πάρκα (και η ομορφιά) κοστίζουν ένα mail, δεν είναι κρίμα να μην το στείλουμε;

Και για όσους λένε «δεν θα αλλάξει τίποτα» σας θυμίζω τι έκανε λίγη διαμαρτυρία μερικές μέρες πριν..

Αντισταθείτε! 🙂

Φανταστείτε την εικόνα…

Έρχετε κάποιος, στον δρόμο, γνωστός μου. Το ξέρω τι αληταράς είναι, τόσα χρόνια – δεν έχει πάει φαντάρος, κουβαλάει όπλο, έχει χτίσει σπίτια στην Μύκονο και την Αντίπαρο (δίπλα στου Τζιμάρα, για να το παίζει λαϊκός).

Έρχεται και μου λέει:
– Ρε Αρκούδε, είδα που χρησιμοποίησες το blog σου, φώναζες εναντίον του ΟΤΕ – αλλά σου έδωσε να φτιάξεις την ιστοσελίδα του και έπαψες να φωνάζεις.
– Αντε χάσου ρε αλήτη.
– Αφου έχω όλα τα χαρτιά εδώ..
– Αντε χάσου ρε άπλυτε.
– Αφου πριν έχω τα άρθρα που μίλαγες, και μετά έχω τα άρθρα που σταμάτησες να μιλάς..
– Είσαι ξεφτιλισμένος και έχεις και όπλο.
– Και πόσα λεφτά πήρες για αυτό; Κανονικά, παίρνει ο κόσμος 2 άντε 3 χιλιάρικα. Εσύ, γιατί πήρες 20;
– Τράβα φαντάρος και μετά μίλα.
– Και γιατί αφού δεν την έκανες την δουλειά σωστά, και οι μισές σελίδες πάνε κατά διαόλου – και οι άλλες μισές δεν παίζουν, σε πληρώσανε;
– Ευτυχώς που ο παπαγάλος σου πέθανε νωρίς.
– Ρε αρκούδες, σου μιλάω: αφού είσαι φούρναρης, τι δουλειά είχες να φτιάχνεις δικτυακούς τόπους;
– Δεν έχεις φίλους, όλοι οι φίλοι σου πληρώνονται.

– Τελικά, θα μου απαντήσεις;
– Αντε χάσου ρε άπλυτε.

Φαντάσου τώρα έ;

Μα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, γίνονται;

Σημείωση – το έχω ξαναπει: Ακόμα και αν είναι ο χειρότερος του κόσμου, ο δημοσιογράφος έχει τον ρόλο του λαού. Του κοσμάκη. Ο Φυντανίδης θα έπρεπε να το ξέρει αυτό διάολε… Οι ερωτήσεις είναι σαφείς. Η λάσπη είναι λάσπη. Τόσο μελάνι για να φτύσεις, ούτε λίγο για να απαντήσεις;

Υ.Γ.: Πολύ λυπήθηκα διαβάζοντας Παπαδόπουλο-Τετράδη εχθές. Πολύ. Περισσότερο και απο την (και το πιστεύω οτι ήταν κατά λάθος) λευκή σελίδα σελίδα του …Φιντέλ.

Υ.Γ.2: Ούτε υπέρ του Μάκη είμαι. Αυτά τα «τα ‘ξέρα εδώ και καιρό, αλλά τα λέω τώρα», μου κάνουν πολύ για συγκάλυψη και φανερό (θρασύτατο) εκβιασμό. Αλλά πες, απο τον Μάκη (πες λέω βρε αδελφέ) δεν θα περίμενε κανείς τίποτα άλλο. Απο κοντζαμάν Ελευθεροτυπία όμως;

Η μέρα μετά τους …αγώνες μοιάζει ηλιόλουστη. Δεκάδες sites και εφημερίδες ανταποκρίθηκαν στο αίτημα να παγώσει η νέα τιμολογιακή πολιτική του ΟΤΕ, η κυβέρνηση τρόμαξε απο τις αντιδράσεις, και έθεσε βέτο ώστε (προς το παρόν τουλάχιστον) το μέτρο να μην εφαρμοστεί.

Τι έγινε;

Στην πραγματικότητα, συντέλεσαν τρείς καθοριστικοί παράγοντες: