Μία εβδομάδα μακρυά απο την Αθήνα, έχασα:

Τα σενάρια για την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο, περί παραπλάνησης αθώων μουσουλμάνων οτι δήθεν πρόκειται για τέστ. Οτι ο Ολυμπιακός έκλεισε φιλικό με την Λίβερπουλ. Την επιστολή Χριστόδουλου. Την απάντηση Παπανδρέου. Του Γεωργίου. Το ατύχημα του Μαλιακού. Την αύξηση στις αντικειμενικές αξίες. (Την μείωση των υποκειμενικών αξιών). Τον Μπίσκαν. Τα μέτρα που μας …έφερε το Λονδίνο. Οτι γράφουμε, καταγράφεται. Το τζόκερ (δεν το έχασα: έπαιξα, και έχασα). Το νέο βιβλίο του Χάρι Πότερ.

Αλλά ΤΙ απο όλα αυτά δεν ήξερα; Απο ποιά απο όλα αυτά είμαι φτωχότερος;

Αστειεύστε;

Θυμάμαι έντονα, απο την προηγούμενη εβδομάδα, ένα μπάνιο στον Κριό, στην Παροικιά. Μόνοι στην παραλία, εγώ και η Ελεάνα. Απολυτη ησυχία. Τα καράβια περνάνε απέναντι, κουβαλώντας κόσμο απο την παραλία, στην Παροικιά. Η θάλασσα λάδι. Στην τέλεια θερμοκρασία. Σηκώνομαι και κάνω βουτιά απο το λιμανάκι. Δεν φυσάει, και έξω το ίδιο ζέστη κάνει. Παίζουμε μπάλα. Μαθαίνω καινούργιο τρόπo να κολυμπάω. Ο ήλιος δύει. Οι φωτογραφίες βγαίνουν λίγο περίεργες, αλλά το αποτέλεσμα είναι ενισχυτικό μνήμης.

Ούτε μία φορά (αντίθετα απο το παρελθόν) δεν πήγε το μυαλό μου στον πολιτισμό. Στην Αθήνα. Στα «γεγονότα».

Αλλού είναι η ζωή, ώρες – ώρες.

(σύντομα θα σας έχω και φωτογραφίες…)

Το γραφείο γεμάτο χαρτιά. 150 email, περιμένουν να διαβαστούν (καλά, όχι όλα – τα περισσότερα έχουν γίνει απο άλλους). Αρκετές δουλειές να καλυφθούν, να γίνουν, να τρέξω.

Ο κόσμος βλέπει την καινούργια μου μπλούζα, με τον Αστερίξ, και γελάει.

Ξεγελάω την επιστροφή μου, με χαμόγελα 🙂

Newsflash από Πάρο:

Ο καιρός είναι εκπληκτικός -stop. Το νησί, πανέμορφο -stop. Η θάλασσα, όπως πρέπει. stop. Η Ελεάνα χαμογελάει -stop. Περνάω κα-τα-πληκτικά -stop.

Δεν μου λείπετε, μα καθόλου -stop.

Ο πιτσιρίκος (που δεν έχει ανάγκη τα link μου) αυθαδιάζει άλλη μία φορά, λέγοντας πράματα που όλοι, λίγο ως πολύ, σκεφτόμαστε.

Τώρα που έβγαλε τα comment, δεν θα έχουμε την χαρά να δούμε και την αντίδραση.

Για ρίχτε μιά ματιά…

Αλλά φυσικά, υπάρχει και η άλλη γνώμη από τον NetPen στο blog του «Για σκέψου»:

Το post του πιτσιρίκου όμως με αγανάκτησε. Με αγανάκτησε με το τεκμήριο «συνενοχής», που συνάγει από το γεγονός ότι κάποιος σπουδάζει στην Αγγλία ή πήγε εκεί για ψώνια, για τις βόμβες που πέφτουν στα κεφάλια αθώων στο Ιράκ.

Όλο εδώ.

Οσο για την θέση μου; Η βία φέρνει βία, η οποία φέρνει βία, η οποία…

Περισσότερα εν καιρώ.

Thanks Bill.

Ετοιμασία για διακοπές. Κατ’ αρχάς εισιτήριο.

Με έχετε πολλές φορές ακούσει να τα …χώνω σε εταιρείες που δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, right? Να έχω παράπονα, και να είμαι γκρινιάρης.

Αλλά εδώ, έχουμε το αντίθετο:

Εχω σκοπό να φύγω την επόμενη εβδομάδα για διακοπές. Ζεύγος και αμάξι, ταξιδάκι εβδομαδιαίο για Πάρο.

Συνήθως το εισιτήριο είναι πρόβλημα – πόσο μάλλον τώρα που θα μας κάνει παρέα το τουτου. Φιλαράκι στην Πάρο, ο Νίκος ο Πώλος, έχει ταξιδιωτικό γραφείο.

Το επισκέπτομαι δικτυακώς.

Γράφει καθαρά και ξάστερα παραγγελίες και αποστολή εισιτηρίων; Γράφει. Ok λοιπόν, αφήνω τις γνωριμίες κατά πέρα, και παίρνω ως ανώνυμος. Το σηκώνει μία κοπέλα, η Μαριλένα.

Το και το, ταξιδι τότε, me, η καλή μου και το αμαξάκι της. Καλώς μου λέει η Μαριλένα. Δυστυχώς δεν έχω σύστημα τώρα, θα μου δώσετε τα τηλέφωνά σας να σας καλέσω εγώ;

Ωπ. Προσέξτε αυτήν την τρισχαριτωμένη λεπτομέρεια: θα με καλέσουν ΑΥΤΟΙ.

Πέντε λεπτά μετά, χτυπάει το τηλέφωνο. Αυτό το καράβι φεύγει τότε. Να το κλείσω; Πόσο; Τόσο (κάπου 20 ευρώ φθηνότερα από τις τιμές που μάθαμε στην Αθήνα). Ωραιότατα. Να το κλείσουμε – μισό λεπτό: το courier; Δική μας χρέωση λέει η Μαριλένα. Θαυμάσια. Πως θα πλερώσετε; Κατάθεση στην τράπεζα (είχε και πιστωτική, αλλά ντροπή να τα βάλω εκεί, θα πέσει η τράπεζα να με πλακώσει). Ωραία, μου λέει η Μαριλένα, εγώ κανονίζω αποστολή με courier, κάντε αύριο την κατάθεση, και στείλτε το με fax.

Ωπ. Προσέξτε αυτήν την δεύτερη τρισχαριτωμένη λεπτομέρεια: Θα στείλει τα εισιτήρια ΠΡΙΝ δει την κατάθεση.

Πράγματι, δίνω στοιχεία, κανονίζουμε την αυριανή πληρωμή, έρχεται το αύριο.

Τα εισιτήρια με περιμένουν στο γραφείο ΠΡΙΝ ΚΑΝ κάνουμε την κατάθεση.

Την κάνουμε, στέλνουμε το fax, τηλεφωνώ για να ευχαριστήσω.

Ολα καλώς.

Να μην πω ευχαριστώ; Να μην τους διαφημίσω απο το blog μου για: 1) την ευγενική συμπεριφορά, 2) την εξυπηρέτηση, 3) την καλή διάθεση και 4) την πιστωτική εμπιστοσύνη;

Αμα λέω τα κακά, ξέρω να λέω και τα καλά. Οχι;

 ? 

–>

Βασικά, στην αρχή χαθήκαμε. Δεν είχαμε ιδέα πως θα πάμε, γι’αυτό είχα εφοδιαστεί με το πολύτιμο κόκκινο βιβλιαράκι δρόμων από το Auto Τρίτη – αλλά κατάφερα να αργήσω μισή ώρα στο ραντεβού μου με την Ελεάνα.

Anyway, φτάσαμε μέχρι την Μεσογείων, στρίψαμε σε μία μυστήρια οδό πριν την Χαλανδρίου (δεν βοηθάω, το ξέρω – αλλά εκείνη την ώρα ήμουνα mutcho χρήσιμος με τον οδηγό μου στο χέρι «Μωρό μου, ας στρίψουμε εδώ, τι λές και συ;») που ευτυχώς κατέληξε στην σωστή κατεύθυνση. Έστω και κατά τύχη.

Στρίψαμε στην Κισσάβου, και εκεί (ναι λοιπόν, το αλτχάιμερ είναι εδώ, μου χτυπάει την πόρτα, τοκ-τοκ – ποιός είναι είπαμε;) θυμήθηκα οτι είχα ξαναπάει, κάπου έναν μήνα πιο πριν στο «Ελιά και λάδι». Με λεωφορείο βέβαια, και οχι με μία κουκλάρα δίπλα μου, αλλά όσο να πεις, κάτι έπρεπε να θυμάμαι. Μισό λεπτό, κάποιος μου χτύπησε την πόρτα… Οχι; Πως μου φάνηκε..

Παρκάρουμε και μπαίνουμε στο κτίριο. Κοιτάμε τις αφίσες της εισόδου, μπας και ανακαλύψουμε που πρέπει να πάμε, έχει δρόμο και κάτω, στο υπόγειο, και πάνω. Φυσικά, το ζώον δεν έχω ρωτήσει πως το λένε το έργο που παίζει ο χριστιανός (αν πληρώνεις εισιτήριο όμως θυμήθηκα να ρωτήσω ο τσιγκούυυυνης) ένα ζευγάρι δίπλα μας λέει μάλλον στον πρώτο είναι. Ε, ας πάμε, μισή ώρα νωρίτερα έχουμε φτάσει, δεν τρέχει και τίποτα.

Ενας νεαρός μας δίνει ένα ε-ξαι-ρε-τι-κό βιβλιαράκι για την παράσταση. «Ευχαριστούμε που ήρθατε», «να ‘στε καλά να μας φωνάζετε» – αλλά κάπου εκει αντιλαμβάνομαι οτι το γκρούπ των ηθοποιών είναι μεγάλο, δεν παίζει μόνο ο Νικόλας και η αδελφή του η Τζέννη, συνεπώς μου κόβεται ο αέρας «εγώ – ξέρω – τον – ηθοποιό – και – είναι – φίλος – μου – κάντε – όλοι – πέρα» και αλλάζε σε κάτι ποιο mild.

Μπαίνουμε στην αίθουσα. Κάπου 40 άτομα (πολλά λέω;) έχουν κάτσει (οι τυχεροί) στις μπροστινές θέσεις. Εμείς στην μέση, καθόμαστε κοντά στον διάδρομο, με την μπροστινή θέση άδεια. Ο χώρος δεν είναι αμφιθεατρικός, δεν υπάρχει κλιση, εξαρτάσαι από το ύψος του μπροστινού σου. Εμ, είμαι μαθημένος στα Ster ο κερατάς, τι να κάνω;

Χαιρετάμε τον Κώστα, με την Χριστίνα και την παρέα του, η Χριστίνα βλέπει επιτέλους τον Αρκούδο από κοντά (δεν είδα εμφανή απογοήτευση στα μάτια της) ο Κωστής έχει γεννέθλια ότι που επιστρέφω απο διακοπές.

Στο μεταξύ, μία κοπέλα ψηλή, με κούρεμα που προσθέτει ύψος στο μαλλί της, κάθετε στην μπροστινή καρέκλα. Χα! Η Ελεάνα δεν βλέπει καθόλου, εγώ μόνο αν κάνω κίνηση Μελισανίδη με τον ώμο μου. Κάτι που -φυσικά- ενοχλεί τους απο πίσω μου, γιατί στο μεταξύ τα 40 άτομα έχουν γίνει 60-70 (πολλά λέω;)

Μπροστά μας, ένα σκηνικό πάρκου, με δέντρα και καρέκλες.

Τα φώτα σβήνουν, και η μπροστινή μας φεύγει ανοίγοντας εκπληκτικά το οπτικό μας πεδίο.

Σιγά σιγά μία γυναικεία φιγούρα πλησιάζει, και κάθετε σε έναν από τους πάγκους, πλάτη σε εμάς.

Πάνω της, σιγά – σιγά ξεκινάει ένα κουκλοθέατρο…

…Κάπου μιά ώρα μετά, επανήλθαμε στην πραγματικότητα. Στο μεταξύ είχαμε γελάσει, είχαμε απολαύσει μία εξαιρετική Αγγελική Παρέμβαση, τα βέλη που δεν πηγαίνανε πουθενά, τρομάξαμε με το μπαμ, ξαναγελάσαμε όταν ο ληστής που βρήκε μητέρα χτύπησε -άθελά του- το κεφάλι του στο δέντρο, συγκινηθήκαμε, χειροκροτήσαμε τον Νικόλα -ασταμάτητα-, τον/την γιαγιά που ντύνεται μία νοσοκόμος – μία γιαγιά (και κάνει την φωνή του/της αναλόγως) και τραγουδάει αισχρά, ξανασυγκινηθήκαμε, γελάσαμε με τις εκφράσεις της «Αγγελικής» εκτός εικόνας, απορήσαμε όταν η Τζέννη βγήκε στον διάδρομο στην μέση του θεατρικού, ξαναγελάσαμε με τις «δεν είμαστε τρελές», ξαφνιαστήκαμε με το πως οι εικόνες που αρχικά δεν είχανε νόημα στην συνέχεια γινόντουσαν το θέμα, το επόμενο σκέτς, μείναμε άφωνοι με το τέλος…

Ρε Νικόλα, γέλασα, συγκινήθηκα, ξαφνιάστικα. Ομορφη δουλειά, με μεράκι φτιαγμένη. Να το τυπώσεις αυτό και να τους το δείξεις. Μπράβο σε όλους.

Χειροκροτάγαμε διαρκώς. Ορθιοι. Ηταν η πρώτη από τις τρεις παραστάσεις, ο Νικόλας μου είπε οτι στην τελευταία έγινε χαμός, κυριολεκτικά. Βγήκαν όλοι, με την «Αγγελική» να τους παίρνει από το χεράκι, και τους χειροκροτήσαμε όλους, το ίδιο.

Εγω, το ομολογώ δημοσίως, συγκινήθηκα. Η μισή ντροπή δική μου, η μισή δική τους.

Βγήκαμε έξω, και μετά απο μία στάση, κατεβήκαμε στα καμαρίνια(;) των ηθοποιών. Ολα τα παιδιά μου φαίνονταν γνωστά. Οι κοπέλες του θεατρικού έκαναν τσιγάρο για το άγχος που -υποπτεύομαι- δεν φεύγει τόσο εύκολα – ο παππούς και η γιαγιά, πολύ νεώτεροι από πριν έφευγαν για να το γιορτάσουν. Ο Νικόλας, δεν αστειεύομαι, είχε ουρά για συγχαρητήρια, και λουλούδια για τα παιδιά ερχόντουσαν από παντού. Μαλακία μου, δεν σκέφτηκα να πάρω και εγώ για να του δώσω.

Φύγαμε γεμάτοι. Σταματήσαμε για φαϊ λίγο ποιο κάτω, και βλέποντας τον Νικόλα, τον σταμάτησα για να του κάνω πλάκα: «Τώρα που έγινες αστέρι, κούνα το χέρι σου σαν να χαιρετάς τους θαυμαστές σου, έτσι και αλλιώς κάποιος θα σε ξέρει».

Μακάρι να κράταγε μία ζωή.

Υ.Γ. Εγώ πάντως βρε κερατά, αμα έχεις DVD από την παράσταση, και δεν μου το δώσεις, θα το βάψω μαύρο το blog μου, στο λέω απο τώρα.

Σας το λέω μία και καλή:

Πήγα στο θεατρικό του Νικόλα, στην «Αγγελική Παρέμβαση» και πέρασα καταπληκτικά.

Υπέροχη δουλειά, αξίζει τον κόπο.

Είναι ελαφρύ, χαρούμενο και συγκινητικό θεατρικό, με όμορφο σενάριο και πολύ χαριτωμένους ηθοποιούς. Το μεράκι ξεχειλίζει, η όρεξη φαίνεται -καμιά φορά και το αθώο τρακ- η διάθεση σε συνεπαίρνει και σένα. Απο ένα σημείο και μετά, χειροκροτάγαμε σε κάθε μικρή ιστορία, χωρίς καν να καταλαβαίνουμε οτι το κάνουμε στην μέση της παράστασης.

Μπράβο στα παιδιά, για το μεράκι τους κυρίως – αλλά άφωνος με την «Αγγελική Παρέμβαση» που ρωτάγαμε ο ένας τον άλλο μετά την παράσταση: σίγουρα δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός; (όταν το δείτε, θα καταλάβετε τι εννοώ)

Είναι και απλό: Βγήτε στην Πεντέλης, και στρίψτε δεξιά στην Κισσάβου. Στο 11 (σχετικά κοντά στην Πεντέλης) φτάσατε. Χάρτες εδώ ή εδώ.

Δεν χρειάζετε να ξέρετε κανέναν, η είσοδος είναι δωρεάν.

Προλαβαίνετε: δύο παραστάσεις έμειναν, σήμερα Κυριακή, και αύριο Δευτέρα.

Μετά πάπαλα, το χάσατε.

Ξαναλέω: Αξίζει τον κόπο.

Οι λεπτομέρειες για το πως πέρασα, από Τρίτη.

Υ.Γ.: Φιλική συμβουλή: απέναντι από τον χώρο του θεατρικού, λίγο πιο κάτω, στο νούμερο 14 της Κισσάβου, υπάρχει το κατάστημα «Ελιά και λάδι», του Γιάννη Γούτη. Αν πάτε Δευτέρα, σας συμβουλεύω να πάτε λιγο νωρίτερα και να περάσετε απο εκεί, έχει πολύ νόστιμα (και χρήσιμα) πράγματα…

Λοιπόν, εντάξει, ήρθε η ώρα:

Πείτε με κακομοίρη.

Αλλά τούτο το βραχιόλι που είχαν σήμερα τα ΝΕΑ, είναι α-πα-ρά-δε-κτο…

Σχέτο λάστιχο… Αηδία. Δεν με βλέπω να το φοράω. Το πλήρωσα και δεν διαμαρτύρομαι, καθώς τα λεφτά πάνε σε καλό σκοπό, αλλά κρίμα να μην μπορείς να το φορέσεις.. Ελπίζω (και εύχομαι) να μην είναι έτσι τα πρωτότυπα, και αυτά να είναι μόνο ελληνική «πατέντα» μεταξύ ΝΕΩΝ και ActionAid…

Πάλι το λέω: Κρίμα.

Υ.Γ. Εχει κανείς σας ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟ τέτοιο βραχιόλι; Είναι και το επίσημο έτσι;

 ? 

–>

Το αμερικανικό υπουργείο Εμπορίου ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να παραδώσουν σε άλλο οργανισμό τα πρωτότυπα αρχεία στα οποία βασίζεται η βασική δομή του Διαδικτύου. Η ανακοίνωση φαίνεται να αποκλείει την πρόταση του ΟΗΕ για σύσταση ανεξάρτητου διεθνούς οργανισμού.[…]

Αυτό, δεν φαίνεται οτι είναι το «ελεύθερο internet» που είχα στο μυαλό μου…

Σκέφτομαι μεταξύ αστείου και σοβαρού, από αντίδραση, να βάζω τις ip και όχι τα domain names των site που προτείνω…

[…]Στο δικό μου blog συνέβαινε το αντίθετο: έμπαινες υγιείς και έβγαινες άρρωστος. «Λεχρίτης», «κοπρωνυμίτης», «μαλάκες», «κοπροσκυλιάζουν» είναι μόνο μερικές από τις λέξεις που χαρακτήριζαν τον «διάλογο» που έκαναν μεταξύ τους διάφοροι παρατσουκλιοφόροι, οι οποίοι είχαν αποφασίσει στο δικό μου blog να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους και, επί τη ευκαιρία, να δώσουν και την χαριστική βολή στο κατεστημένο[…]

Στο μπλόγκ του, ο Γκαζμέντ Καπλάνι βιώνει τον ρατσισμό (και έχει βαρύτερο λόγο να σχολιάζει για «μπλογκοτραμπούκους» από ότι άλλοι…)

Το μπλόγκ, εδώ. Το άρθρο, εδώ.

Βασικά, από τον kukuzeli, κατέληξα στην ψιλικατζού.

Όμορφες ιστορίες, απο αυτές που, όσο να πεις, ξέχασα οτι υπήρχαν.

Να ‘μαστε καλά να διαβάζουμε.

 ? 

–>

Απο 2-4 Ιουλίου, ο Νικόλας συμμετέχει σε θεατρικό.

[αμ, καλά το ‘λεγα εγώ οτι όταν αυτο το παιδί γυρίζει στην ζωή μας, γυρίζει για τα καλά]

Να πάμε.

Οχι, σοβαρά τώρα: Τι είναι σωστό;

Πως το κρίνει ο καθένας; Εγώ (εχω να) το λέω: Το δρόμο που ΔΕΝ περπάτησα, δεν τον αναζητάω.

Για να κάνεις κάτι σωστό, ή κάτι λάθος, πρέπει πρώτα να κάνεις. Αρα ήδη (στο βιβλίο της ζούγκλας) έχεις κάνει κάτι σωστό.

Επίσης, για να ξέρεις αν κάτι είναι σωστό, ή λάθος, πρέπει να το δεις αντικειμενικά. Θα μπορούσα να κάνω αυτό, ή να κάνω εκείνο, και επέλεξα να κάνω το τρίτο, που ήταν και λάθος, παπαριά (με το συμπάθειο) μου ακούγεται:

Που το ξέρεις; Που ξέρεις οτι αν επέλεγες να μην παντρευτείς (ένα παράδειγμα λέω), την επομένη δεν θα σε πάταγε ένα αμάξι (γιατί δεν πήγες στην εκκλησία, κ.λ.π.). Γιατί το βάζεις με την αρχική επιλογή και όχι με την συνέχεια (π.χ. «Αν δεν πήγαινα σε αυτήν την σχολή, δεν θα είχα αποτύχει» – και όχι «Παρότι έκανα κακή επιλογή στην σχολή, έπρεπε να κάνω ότι μπορώ για να μην αποτύχει» );

Προσωπικά, έχω κάνει χιλιάδες λάθη. Ολο μαλακίες είμαι. Παράδειγμά μου, το προτελευταίο σχόλιό μου στο προηγούμενο θέμα όπου είπα μαλακία. Μου την είπανε, και το διόρθωσα.

Αλλά κοιτάω το εδώ. Οι επιλογές μου (όταν είναι επιλογές ΜΟΥ) είναι παιδιά μου. Και μαλακίες να κάνουνε, τις μαλώνω – αλλά τις στηρίζω.

Σχολιάκια πλήζ όχι εδώ, αλλά σε αυτόν που με ενέπνευσε.

Κάπου, κάποια στιγμη γέρασα και δεν το πήρα χαμπάρι. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Η διαφημιστική καμπάνια για τα «μαύρα» τσιγάρα με ενόχλησε.

Μπορεί οταν ήμουν νέος να γέλασα – τώρα, για να είμαι ειλικρινής, μάλλον θυμώνω λιγάκι.

Δεν βαριέσαι όμως. Μάλλον εγώ γέρασα…

 ? 

–>

[…]«Τρεις βιασμοί μέσα σε λίγες ημέρες δεν είναι απλώς ένα σήμα κινδύνου, αλλά μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο κόσμος έχει εξαγριωθεί και θέλουν να αποδώσουν δικαιοσύνη μόνοι τους. Νομίζω ότι ο χειρουργικός ευνουχισμός είναι ο ιδανικότερος, αλλά και ο χημικός είναι απαραίτητος, ώστε αυτά τα τέρατα δεν θα μπορούν να κάνουν κακό στο μέλλον» εξήγησε ο Καλντερόλι.[…]

Όλο το άρθρο από το In.gr.

Και εκεί που ετοιμαζόμουν να πω «καλά, τι παπαριές είπε πάλι ο Ιταλός», συζητώντας με 2 κοπέλες, ανακάλυψα οτι τα πράγματα είναι αλλιώς:

-Η μία είναι παθιασμένα υπερ,

-Η άλλη απλώς το σκέφτεται.

Θέση έχω, και αφορά, κυρίως, την λογική μου περί «μη-διορθώσιμης ποινής». Εν γένει πιστεύω ότι, καθώς το σύστημα δικαιοσύνης μας υπόκειται σε λάθη, δεν επιτρέπεται ως κοινωνία να δίνουμε ποινές που δεν είναι αναστρέψιμες. Μέσα σε αυτές, εκτός από την θανατική ποινή, είναι ο ευνουχισμός ή άλλου είδους ακρωτηριασμός.

Αυτό εν γένει. Αλλά το θέμα είναι σοβαρό, και καθώς γυναίκες κυκλοφορούν στα blog, και έχουν και άποψη, με ενδιαφέρει το θέμα:

Τι γνώμη έχετε για την σκέψη του Ρομπέρτο Καλντερόλι;