Καθώς άλλαξα σπίτι, άλλαξα και διεύθυνση. Μόλις τελείωσα με τα κουβαλήματα, ξεκίνησα να πηγαίνω πόρτα-πόρτα σε όλες τις εταιρείες που μου στέλνουν τους λογαριασμούς, για να αλλάξω και διεύθυνση αποστολής.

Οι δύο εταιρείες κινητής, συνεργάστηκαν θαυμάσια. Ταυτότητα, και τίποτα άλλο.

Πηγαίνω στην πρώτη τράπεζα. «Καλημέρα», «Καλημέρα σας», «θα ήθελα να αλλάξω διεύθυνση αποστολής λογαριασμών»

-Βεβαίως. Μία ταυτότητά σας, και έναν λογαριασμό που πιστοποιεί οτι είσαστε εκεί»

– Ορίστε;

– Μα ναι, έναν λογαριασμό. Οτι να ναι. Αρκεί να έχει το όνομά σας.

– Μα τι να τον κάνετε τον λογαριασμό; έχω την ταυτότητά μου.

– Λυπάμαι, είναι για την ασφάλειά σας.

Το σκέφτομαι λίγο, λέω κάτσε να δω τι θα γίνει και στις άλλες, καλώς, ευχαριστώ, φεύγω.

Φτιαγμένος.

Πηγαίνω στην δεύτερη τράπεζα.

Καλημέρα, καλημέρα, αλλαγή λογαριασμού. Τι θα χρειαστώ;

– Την ταυτότητά σας και 2 λεπτάκια απο τον χρόνο σας.

Θαυμάσια, ευχαριστώ, ορίστε, περνάνε τα δύο λεπτάκια, τέλος. Έτοιμος.

Τρίτη τράπεζα.

– Καλημέρα, καλημέρα, αλλαγή λογαριασμού. Τι θα χρειαστώ;

– Μία ταυτότητά σας, και έναν λογαριασμό που πιστοποιεί οτι μένετε εκεί.

– Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί χρειάζεστε τον λογαριασμό. Αφού έχω την ταυτότητά μου!

– Δεν το κάνουμε γιατί το θέλουμε εμείς, αλλά γιατί το ζητά (και θα έχουμε κυρώσεις αν δεν το δεχθούμε) η Ελληνική Ένωση Τραπεζών (*).

Και μου πασάρει ένα διαφημιστικό, που εξηγεί σε ένα δισέλιδο πόσο σημαντικό είναι να έχω τα σωστά χαρτιά, για να κάνω αλλαγή διεύθυνσης σε μία τράπεζα. Και οτι χρειάζομαι έναν λογαριασμό για να πιστοποιήσω οτι μένω εκεί.

ΔΕΚΟ δεν γίνεται γιατί είμαι με ενοίκιο. Δεν έχω τίποτα στο όνομά μου. Άρα, ή θα προσκομίσω αντίγραφο μίσθωσης, ή λογαριασμό άλλης εταιρείας, προφανώς μη τραπεζικής.

Τους εξηγώ λοιπόν: Αν πάω στην Κοσμοτέ πχ. Και αλλάξω λογαριασμό. Και σας τον φέρω. Θα είστε καλυμένοι;

– Βεβαίως.

– Θα είστε ασφαλείς. Και εσείς, και εγώ. Σωστά;

– Σωστά.

– Ναι αλλά η Κοσμοτέ αλλάζει λογαριασμούς μόνο με την ταυτότητά μου. Υποτίθεται όμως οτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ να αλλάζεις στην τράπεζα λογαριασμό μόνο με την ταυτότητά σου. Γιατί είναι ασφαλές αν φέρω ένα χαρτί που βγήκε με ακριβώς αυτήν την μη-ασφαλή διαδικασία; Αν η Κοσμοτέ εκδίδει λογαριασμό με μη-ασφαλή διαδικασία, πως καλύπτεται η τράπεζα με αυτόν τον λογαριασμό; Και πως καλύπτομαι εγώ;

– Δεν είναι το ίδιο.

Και έτσι τελείωσε η κουβέντα της.

Και κάπου εκεί, τελείωσε και η λογική μου.

~

Φυσικά, η δική μου είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα. Διότι στην Ελεάνα, είχε έρθει εχθές ένας φάκελος. Απο την Eurobank. Η οποία «με βάση την καλή συνεργασία που είχαν» μετέτρεψε μονομερώς την ΧΡΕΩΣΤΙΚΗ της κάρτα ΣΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ, με όριο ανάληψης μάλιστα 3.000 ευρώ.

Με μία μικρή λεπτομέρεια: η Ελεάνα όχι μόνο δεν είχε ζητήσει τέτοια κάρτα, αλλά είχε ΚΛΕΙΣΕΙ τον λογαριασμό της είκοσι ημέρες νωρίτερα. Κλείσει. Εντελώς.

Συνεπώς, στην παλιά διεύθυνση, πήγε μία πιστωτική κάρτα, με όριο ανάληψης 3.000 ευρώ, απο έναν λογαριασμό που θα έπρεπε να είχε κλείσει. Και αφού εμείς δεν είχαμε κανέναν λόγο να ενημερώσουμε την τράπεζα για αλλαγή διεύθυνσης, αφού δεν είχαμε πλέον λογαριασμό εκεί, κάποιος άλλος θα έπαιρνε την κάρτα, στο όνομά της.

Και κύριος οίδε τι θα μπορούσε να κάνει με αυτήν.

~

Η αυταπάτη της ασφάλειας είναι πολύ ύπουλο πράγμα. Είναι ύπουλο διότι ΝΟΜΙΖΕΙΣ οτι είσαι ασφαλής, αλλά στην πραγματικότητα δεν είσαι. Και έτσι ρίχνεις τις ασφάλειες σου, την κοινή λογική σου, αποδέχεσαι το σύστημα, και όταν αποδεικνυεται τρύπιο, ξαφνιάζονται όλοι. Και ακριβώς επειδή είναι τρύπιο, το μόνο που μένει να μπαλωθεί, είναι περισσότερος έλεγχος.

Ενώ η ταυτότητα θα έπρεπε να είναι το σπουδαιότερο χαρτί που έχεις επάνω σου, που πιστοποιεί ποιος είσαι, ακριβώς επειδή είναι τρύπια η διαδικασία για να έχεις ένα τέτοιο χαρτί στα χέρια σου – ή πολύ εύκολο να την παρακάμψεις, δημιουργούνται και άλλες, εξίσου τρύπιες διαδικασίες πιστοποίησης.

Στο μεταξύ όμως, έχεις ταλαιπωρηθεί, έχεις στερηθεί δικαιώματά σου, έχεις απαρνηθεί υποχρεώσεις σου, και όλα αυτά στο όνομα μιας ασφάλειας που δεν υπάρχει. Και αυτό θα συμβεί στο αεροδρόμιο, στην Βουλή, στον δρόμο, στην τράπεζα της γειτονιάς σου:

Διότι όσο περίμενα στην δεύτερη τράπεζα, είχα άφθονο χρόνο να διαβάσω τουλάχιστον μία αίτηση δανείου με όλα τα στοιχεία της φάτσα-κάρτα, που ήταν απλωμένη στο γραφείο όσο ο υπάλληλος μου έφερνε τα χαρτά να υπογράψω…

Είμαι έξαλλος. Έξαλλος.

Δεν μπορώ να το κατανοήσω. Δεν μπορώ.

Το 2005, είχε εγκαινιαστεί:

* Η ΠΡΟΤΥΠΗ ΠΑΡΑΛΙΑ «ΠΙΚΠΛΑΖ» στους χώρους του πρώην ΠΙΚΠΑ (νυν ΚΑΑΠ) Βούλας είναι η μοναδική στη χώρα μας που καλύπτει πλήρως τις προδιαγραφές προσβασιμότητας για άτομα με αναπηρία. Εγκαινιάστηκε πέρσι παραμονές Παραολυμπιακών, φιλοδοξώντας να αποτελέσει «πιλότο» για όλες τις πολυσύχναστες -τουλάχιστον- ελληνικές παραλίες.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 08/08/2005

Σήμερα:

Πέντε χρόνια μετά, αρχές καλοκαιριού 2009, η επονομαζόμενη και ΠΙΚΠΛΑΖ προσβάσιμη παραλία, μοιάζει άκρως σεμνά και ταπεινά να… εγκαταλείπεται στην τύχη της.

**Ολίγον αναλυτικότερα: η έναρξη της φετινής περιόδου λειτουργίας έχει προγραμματιστεί για τις 15 Ιουνίου. Περίπου 90.000 ευρώ απαιτούνται για στοιχειώδη έργα συντήρησης, τα οποία δεν έχουν ακόμα καταβληθεί. Το χειρότερο, κανείς αρμόδιος δεν διαβεβαιώνει εάν και πότε θα καταβληθούν. Μηδέν ευρώ για καθαρισμό του χώρου, μηδέν για τις απαραίτητες επιδιορθώσεις, μηδέν για τη συντήρηση της φθαρμένης (και επικίνδυνης) θαλάσσιας εξέδρας, μηδέν για τα επικείμενα λειτουργικά. Κοντά στο μηδέν, πλέον, και οι πιθανότητες να ανοίξει εγκαίρως η ΠΙΚΠΛΑΖ παρέχοντας πλήρεις και ασφαλείς υπηρεσίες, όπως μέχρι πέρσι συνέβαινε.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Γιατί; Πως ξεπέσαμε έτσι ρε γαμώτο; Πως τολμούμε να κοιτάμε αυτούς τους ανθρώπους στα μάτια και να τους πούμε «ξέρεις κάτι; φέτος δεν θα κάνεις μπάνιο» – και μετά να τρέχουμε στην παραλία μας; (*)

Γιατί; δεν αντιδρούμε; γιατί δεν θυμώνουμε; γιατί δεν χαλάμε τον κόσμο γι’ αυτήν την αδικία;

Πότε ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι;

Είναι τρομαχτικό: Σ’ αυτούς που χρωστάμε αξιοπρεπή διαβίωση, τους κάνουμε να ικετεύουν ισότητα – και μετά αγνοούμε την ικεσία τους.

Ω, μα είμαστε τόσο σπουδαίοι. Τόσο ισχυροί.

Και τόσο απάνθρωποι.

Εσύ, τι θα κάνεις γι’ αυτό;

(*) Ίσως με τον ίδιο τρόπο που λέμε στον Τενέζο «βάστα γερά ρε» και μετά πάμε για σουβλάκια. Δεν ανησυχώ. Δεν θα πεινάσουμε. Θα φάμε. Κόλυβα στην κηδεία του. Και η κηδεία του θα γίνει κηδεία της ντροπής μας.

UPDATE: Κάλεσα για περισσότερες πληροφορίες το ΚΑΑΠ ΒΟΥΛΑΣ και με ενημέρωσαν ότι η παραλία θα λειτουργήσει, σύμφωνα με την κα Μασούρα (210.89.90.376). Το επιβεβαίωσαν μετά από κλήση μου και στο γραφείο της Εθνικής Ομοσπονδίας Κινητικά Αναπήρων (τηλ.: 210.522.4974). Κανείς εκ των δύο πάντως δεν μπορούσε να μου δώσει ημερομηνίες έναρξης, ούτε την τρέχουσα κατάσταση της παραλίας.

Πριν απο έναν περίπου μήνα, η αδελφή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έλαβε την διαβεβαίωση οτι θα περάσει σε όποιο τμήμα θέλει, χωρίς εξετάσεις. Πριν απο λίγες ημέρες, η Κωνσταντίνα Κούνεβα έμαθε οτι θα αποκτήσει σπίτι, απο τον ΟΕΚ.

Χαίρομαι, και για τις δύο. Και λυπάμαι για εμάς.

Μην με πείτε καθίκι, αλλά αυτά περίμεναν; Οι ίδιοι, οι οικογένειές τους, οι άνθρωποι που στηρίχθηκαν σε αυτούς, εμείς, αυτό περιμέναμε;

– Πέρασαν τόσοι μήνες. Τι έμαθες για τον Γρηγορόπουλο; Τι άλλαξε;

– Πέρασαν τόσοι μήνες. Τι έμαθες για την Κούνεβα; Τι άλλαξε;

Σε μία κοινωνία που έμαθε να ζει με το δούναι και λαβείν, δεν θα περίμενα περισσότερα. Δεν θα περίμενα να αντιδράσει αλλιώς.

Πολύ καλή ιδέα: Ίσως δώσουμε και ένα νοίκι στην μητέρα της Γκουλώνη – ή μήπως δωρεάν διατροφή στην οικογένεια του Τενέζου; Μια δωρεάν ιατροφαρμακευτική εξέταση στην οικογένεια της Αμαλίας. Ένα παπί στον Αυγουστίνο, τον κύπριο φοιτητή της ζαρτινιέρας, μια δωρεάν σύνδεση κινητής τηλεφωνίας στον Τσαλικίδη, ένα δωρεάν ταξίδι για την Μυρτώ (μην μου πειτε οτι ξεχάσατε την Μυρτώ; Γιατί αυτή δεν ξέχασε)…

Πολύ καλή ιδέα.

Βρήκαμε μπροστά μας ένα λάθος, περισσότερα λάθη, και αντί να τα αντιμετωπίσουμε, τα κουκουλώνουμε. Φιλεύσπλαχνοι, ως γνωστόν, και απολύτως φιλάνθρωποι, φροντίζουμε να λύσουμε κάθε άλλο -εύκολο στην λύση του- πρόβλημα, εκτός από το να αντιμετωπίσουμε αυτά για τα οποία μας κατηγορούν.

Ξεπλένουμε την ντροπή μας χαρίζοντας σπίτια και εκπαίδευση.

Μα δεν ντρεπόμαστε μωρέ; ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΜΩΡΕ;

Τι παλεύουμε ως κοινωνία να εξαγοράσουμε;

Αυτά μας έλεγαν; Αυτά είχαμε να διορθώσουμε;

ΡΩΤΑΩ: ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΑΝ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ;

ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ; ΛΥΘΗΚΑΝ;

Ελέγχθηκε η ανυπαρξία ανταγωνισμού που καταγγέλει ο Τενέζος; Ασφαλίζονται τα δικαιώματα των χαμηλομισθωτών που ζητάει η Κούνεβα; Έγινε εξέταση εις βάθος που ζητά ο θάνατος Τσαλικίδη; Δικαιώθηκε ο Αυγουστίνος για τον άδικο και απάνθρωπο ξυλοδαρμό του; Μπήκε φρένο στα κακώς κείμενα των φυλακών, όπως με την ζωή της πλήρωσε την καταγγελία της η Γκουλιώνη; Διορθώθηκε η απίστευτη Ελληνική Αστυνομία όπως ζητά η Μυρτώ και ο άδικος θάνατος του Αλέξανδρου; Σταμάτησαν τα φακελάκια όπως ζητούσε μέχρι τον θάνατό της η Αμαλία;

…Ενα σπίτι και χαριστικές σπουδές…

Έτσι εξαγοράσαμε τα όνειρά τους και τις ελπίδες τους.

Χαίρομαι γι’ αυτούς. Αλλά λυπάμαι πάρα πολύ για εμάς.

Γιατί είμαστε ξεφτιλισμένοι.

Διαβάστε και αυτά:

Γράμμα του Αλέξη Γρηγορόπουλου στον Πρωθυπουργό

Τούτο το blog έχει κυριολεκτικά απ’ όλα. Και χρήσιμα, και πολιτικά, και κοινωνικά, και αστεία, – έ, τώρα θα αποκτήσει και την πρώτη του συμβουλή.

Τι να κάνετε λοιπόν αν μαγειρεύοντας, ξεχάσετε το τηγάνι με το λάδι στο μάτι της κουζίνας, και αυτό πιάσει φωτιά!

Μου το έστειλαν με email, δυστυχώς με avi αρχείο. Δυσκολεύτηκα λιγουλάκι, αλλά κατάφερα να το βρω στο YouTube, για να το μοιραστώ μαζί σας.

Όταν όμως το βρήκα, βρήκα και μία παλαιότερη έκδοσή του – σας την βάζω πρώτη, έτσι, για ιστορικούς λόγους.

Δείτε το, γιατί σε όλους μπορεί να συμβεί….

Πρώτα, η παλιά διαφήμιση:

Υστερα, η μοντέρνα (και πιο σκληρή):

Θυμηθείτε – οτι και να κάνετε, μην ρίξετε νερό!

Αντε, και καλά μαγειρέματα…!