Ντροπή σου. Ντροπή σου ρε ξεφτίλα. Να βγαίνεις και να το λες, και να έχεις μούτρα μετά να περπατήσεις στον δρόμο, και να ζητήσεις και την ψήφο, και να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα, και να ξεπουλάς αυτό που σε έκανα – αυτό που σε έκανα ρε ξεφτιλισμένε, και την τιμή που σου έδωσα, και που σε φωνάζω κύριε βουλευτά – δεν σε πατάω στα σκατά καλύτερα- και να σου ανοίγω και την πόρτα γιατί; για να χέσεις πάνω στην ίδια την δημοκρατία που σε τάιζε ρε καθίκι. Να χέσεις και να σκουπιστείς με την ψήφο μου.

Τουλάχιστον ρε, αν ήσουν άντρας, θα έλεγες: αυτοί. Αυτοί μου το είπαν, αυτοί συμφώνησαν αυτοί ψήφισαν. Αυτοί. Ένας, δύο, τρεις δέκα. Δεν θα σε έλεγα τίμιο, αλλά τουλάχιστον ρε ξεφτιλισμένε, μπορεί, μπορεί να σε έλεγα άντρα.

Αλλά, όχι. Ακόμα παίζεις. Με ότι πιστεύω ιερό, εσύ παίζεις. Πήρες την ίδια την δημοκρατία που άλλοι σκοτώθηκαν, και βασανίστηκαν, και την πίστεψαν, και έκλαψαν γι’ αυτή, και την έκανες μια δήλωση εκβιασμού: «Μας υποχρέωσαν να ψηφίσουμε την απαλλαγή τους, για να μην δικαστούν.» Έντεχνα «κάποιοι». Έντεχνα «κάποιους». Όσο χρειάζεται για να θολώσεις, να δείξεις επικίνδυνος αλλά να μην είσαι.

Σκατά στα μούτρα σου. Σκατά σε όσα πρεσβεύεις, σε όσα πιστεύεις και σε όσα είσαι. Την μεγαλύτερη τιμή, κατάφερες να την κάνεις κουρέλι. Μανιπουλάρεις τους μαλάκες που ακόμα σε πιστεύουν, και τους μαλάκες που ακόμα σε φοβούνται – και νομίζεις ότι κάποιος είσαι.

Είσαι κάποιος πράγματι. Είσαι αυτός που καρφώνει το φέρετρο της δημοκρατίας με τόση δύναμη, που δεν θα ξαναανοίξει ποτέ. Για να μην ξαναανοίξει ποτέ. Είσαι χειρότερος από κάθε χούντα, από κάθε φασίστα κάθε πλευράς, από κάθε πρεζόνι της εξουσίας. Γιατί εσύ δεν ντρέπεσαι. Δεν έχεις καταλάβει τι έκανες, ούτε τότε, ούτε τώρα.

Λιγότερος και από άνθρωπος μαλάκα μου. Λιγότερος και από άνθρωπος.

Και εσύ, και αυτοί που σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχεις.

Υ.Γ.: Κάποτε έγραφα «σε σένα, και στους ομοίους σου. Όπου και αν ανήκουν». Από ότι φαίνεται, το εννοούσα.

Πληροφορίες και λοιπά στοιχεία, εδώ: σε αυτό το email. Η Λάρα βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη (και σας περιμένει).

Αν θέλεις σκυλίτσα, γνωριστείτε – μπορεί και να τα βρείτε 🙂

…και έτσι λοιπόν, Δευτέρα πρωϊ, όπως ακριβώς το είχε υπολογίσει/ζητήσει/προβλέψει η Ελεάνα, ανήμερα της γιορτής του γάμου και της γνωριμίας μας (+/- μερικούς μήνες), στις δύο η ώρα το πρωϊ, η εγκυμονούσα ξύπνησε…

…πονούσε λιγάκι.

«Βρε λες;» μου λέει. «Λέω» της λέω.

Είπαμε να περιμένουμε λίγο πριν αρχίσουμε να τηλεφωνούμε τα πεθερικά μου για να μας πάνε, καθότι ο αρκούδος δεν ξέρει οδήγηση, και μια χαρά νιώθει γι αυτό, ευχαριστεί. Περιμέναμε περίπου δύο ώρες, και αφού τηλεφωνούμε στον γυναικολόγο τρεις και κάτι η ώρα το πρωϊ, και λέμε στον εντελώς κοιμησμένο και κουρασμένο ακροατή «πουσαι; σου ‘χω νέα – γεννάμε», παίρνουμε την οδηγία:

«Όταν φτάσουν οι πόνοι ανα πεντάλεπτο, σιγά σιγά, ξεκινήστε».

Αλλά η Ελεάνα δεν τα πάει καλά με τις οδηγίες: πότε περνάνε επτά λεπτά απο τον τελευταίο πόνο, πότε περνάνε δύομισι! μια έτσι, μία γιουβέτσι. Και βέβαια, να αγχώνεται εσωτερικώς ο αρκούδος, αλλά εξωτερικώς να κάνει και το κορόϊδο διότι στις εγκυμονούσες δεν αρέσει να αγχώνονται άλλοι, το θέλουν μόνες τους το προνόμιο.

Οπερ, υπομονή. Παίρνω και τα πεθερικά, «για ελάτε απ’ εδώ, να μας κάνετε παρέα», έρχονται αυτοί, φτάνουν γύρω στις τέσσερις.

Τέσσερις με έξι, πότε πονάμε στα δύο λεπτά, πότε στα πέντε, πότε στα επτά. Η χαρά του χρονομέτρη ένα πράμα. Γύρω στις έξι, η εγκυμονούσα το παίρνει επάνω της (γιατί αν ήταν σε μένα θα είχαμε φύγει απο τις πέντε) και λέει «πάμε».

Πάμε; Πάμε.

Καβαλάμε την κούρσα, μπροστά πεθερά – πεθερός, πίσω εγώ, η σύζυγος και η φουσκωμένη κοιλιά. Λόγω του ότι κάποιος πρέπει να μείνει ψύχραιμος απο αυτήν την ιστορία, παίρνω εγώ τον ρόλο και κάνω και πλάκες. Το ΄χω να είμαι και ήρεμος στα δύσκολα.

Ελα όμως που η γέφυρα (μια γέφυρα, για το νοσοκομείο, μην ρωτάτε άλλα) είναι κλειστή. Πιάνουμε κάτι παραδρόμους, κάτι κόλπα, κάτι έτσι, κάτι αλλιώς, φτάνουμε.

Φτάνουμε, μπαίνουμε, μάγκες, ξέρουμε που να πάμε, ανεβαίνουμε όροφο, βρίσκουμε εκεί καποιον – κάποια (που να θυμάμαι, είπαμε, γεννάμε), τις λέμε «ψιτ, γεννάμε» μας λέει «α, ωραία», μας βάζει εμάς μέσα, και σας αφήνω εσάς απ’ έξω μέχρι να γεννηθεί, διότι είστε μικρά παιδιά και δεν κάνει να μπείτε στα δύσκολα.

Πες επτά μπήκαμε, εννιά η ώρα.

Όξω εγώ, καθώς δεν επιτρέπεται στα δημόσια να είναι ο πατήρ μέσα (μάλλον για να μην τον κουβαλάνε πριν το νεογέννητο λιπόθυμο στα πλακάκια), έχω μιλήσει με τον γιατρό, καλά πάμε λέει, καλά θα πάμε λέω και εγώ, και μου λέει «υπομονή». Υπομονή για τον αρκούδο σημαίνει μπήκες επτά; θα τελείωσεις μία και να χαίρεσαι. Αλλά η ώρα είναι εννιά, οπότε, υπομονή.

Εκεί που περπατάω τους διαδρόμους (αν)ήσυχος και ωραίος, ανοίγει μία πόρτα, και μια κοπέλα φωνάζει:

«Αρκούδου;»

Λέω σε μένα μιλάει; «Αρκούδου;» της λέω – «ναι μου λέει, αρκούδου»

«Ελάτε, ελάτε να δείτε το μωράκι σας»

Τα χασα. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο μικρό, και έχει ένα μωρό μέσα. Μικρό, ροζ, και κλαίει.

«Αχ ψυχή μου», του κάνω εγώ, και με πιάνουν κάτι δάκρυα, να ρε παιδιά, βουρκώνω και που το γράφω. Μια ζωούλα.

Ρωτάω για την Ελεάνα, μια χαρά είναι μου λέει, θα βγει σε λίγο. Υγιέστατη.

Φυσικά, δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται. «Περίμενε» της λέω, και στα «να σας ζήσει» τα δικά της έχω ήδη βγει έξω να φωνάξω γονείς και πεθερικά.

Περιμένουν στο χωλ, και τους κάνω «ελάτε», πολύ σιγά, γιατί δεν μπορώ να μιλήσω, εγκεφαλικό έχω πάθει.

Ερχονται, το βλέπουν. Εγώ δεν μπορώ να το δώ, γιατί τα μάτια μου είναι ποτάμια. Τρία δευτερόλεπτα το είδα όλα και όλα, μετά δεν έβλεπα τίποτα.

Άλλο τόσο έκλαψα όταν, κάποια ώρα μετά, έβγαλαν την -ταλαιπωρημένη- μάνα. Με είδε και αυτή, μπήγει και κάτι κλάματα χαράς, κλαίγαμε και γελάγαμε μαζί.

«δεν το ξανακάνω» μου έλεγε με παράπονο, αλλά το άλλαξε λίγες μέρες μετά με το «το ξανακάνω, αρκεί να μην τραβήξω αυτά που τραβάω τώρα». Που και αυτό, λίγο μετά θα αλλάξει, να μου το θυμηθείτε.

Η πρώτη μέρα του μωρού μου. Και η πρώτη μέρα του μπαμπά και της μαμάς της.

Παρακολουθώ το φιλικό παιχνίδι του Ολυμπιακού στην ΝΕΤ. Αντίπαλος είναι η Χέρενφέιν. Η Ολλανδική ομάδα παίζει με την πρώτη της εμφάνιση. Ο γαύρος παίζει με την τριτοτέταρτη εμφάνιση που είναι η μαύρη.

(στα φιλικά (σχεδόν) ποτέ τα τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός δεν κατεβαίνει με την πρώτη του εμφάνιση στα φιλικά. Περιμένει τα επίσημα παιχνίδια. Για κάτι τέτοιες λεπτομέρειες την γουστάρω την ομάδα μου)

Τι λείπει απο τον Ολυμπιακό;

Ο οχτρός!

Η εμφάνιση ΔΕΝ εχει πια χορηγό την Vodafone!

Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο χαρούμενος είμαι που βγάλαμε αυτή την αλητεία απο την φανέλα μας! Σαν να πήραμε πρωτάθλημα – και βάλε!

Επιτέλους!

Μισώ θανάσιμα την vodafone για την …αμνηστία που της έχουν χορηγήσει στο σκάνδαλο των υποκλοπών και δεν αγόραζα εμφάνιση τόσα χρόνια μόνο και μόνο γιατί χορηγός ήταν αυτή η κωλοεταιρία.

Τέλεια στιγμή για μένα να ξεφορτωθούμε αυτή την ντροπή. Τέλεια στιγμή για να νιώσω επιτέλους λίγο καλύτερα για την ομάδα μου να βγάλουμε αυτό το στίγμα απο την φανέλα.

Στο καλό vodafone λοιπόν, και να σε έχουμε γραμμένη! Στα τσακίδια!

(*) Η ελπίδα μου στηρίζεται στο ότι ο χορηγός μπαίνει σε όλες τις εμφανίσεις, για κάθε τύπο παιχνιδιού – ελπίζω να μην διαψευστώ και να μην ξαναδώ ποτέ vodafone μπροστά μου…

Θυμάστε τα παλιά; Αν όχι, κλικ εδώ: Διέρρευσε η επίσημη εμφάνιση του Ολυμπιακού για φέτος (;) Πέρσι αποδείχθηκα σωστός, αλλά φέτος ούτε πρώτος είμαι, ούτε έκπληξη μεγάλη έκανα 🙂

Για φέτος λοιπόν, η εμφάνιση βγήκε, όχι επίσημα προφανώς, αλλά η Puma (πριν το κλείσιμο του Ιουνίου, πρώτη φορά τόσο νωρίς) ήταν …λαλίστατη, και αρκετές ομάδες έχουν τις εμφανίσεις τους ακόμα και στα μαγαζιά. Ίσως σ’ αυτό να βοήθησε και το Confederation’s Cup.

Ο Ολυμπιακός προφανώς δεν το έχει ανακοινώσει ακόμα, αλλά αφού έχει επίσημα παιχνίδια νωρίς, ήταν φυσικό να τυπωθούν:

Τις εμφανίσεις δεν καυχιέμαι (φέτος) οτι τις βρήκα πρώτος, αφού τις πήρα απο εδώ: http://froza1.blogspot.com/2009/05/2009-2010.html

Σχόλιο; Η γραμμή στο στήθος μου θυμίζει έντονα Μπορντό [φωτό] και υποπτεύομαι οτι απο εκεί εμπνεύστηκε η γραφιστική ομάδα της Puma (UPD: και όχι μόνο αυτή, δυστυχώς, απο ότι φαίνεται). Είναι αρκετά σκούρες, το κόκκινο πλέον γεμίζει και τα μανίκια ενώ σ’ αυτά εγκαταλείπεται η εξαιρετική ιδέα με τις ρίγες που δείχνουν οριζόντιες μόνο όταν είναι σηκωμένα τα χέρια. Δεν είμαι ενθουσιασμένος, αλλά περιμένω να τις δω φορεμένες μέχρι να αποφασίσω αν τελικά μ’ αρέσουν.

Δωράκι για τους PES Fans: κατεβάστε την εμφάνιση για το PES σας ! (αχ, που αλλού θα τα βρίσκατε αυτά;)

Για τις άλλες ομάδες: Είναι πιθανό η ΑΕΚ να ακολουθήσει το ίδιο μοτίβο (με την γραμμή στο στήθος, δες και εδώ), στα χρώματά της φυσικά, καθώς κάθε χρονιά η Puma την ρίχνει, και δεν δείχνει καμία πρωτοτυπία στην εμφάνισή της. Το ίδιο περίπου περιμένω και για τον ΠΑΟΚ. Ο Παναθηναϊκός, λόγω Adidas θα έχει όπως πάντα διαφορά στο σχέδιο, που είτε δεν θα απέχει απο τις εμφανίσεις που είδαμε στο Confederations Cup (αν και θα ήθελα να εκπλαγώ – είτε, και ποιο πιθανό, να είναι μία light και πολυφορεμένη εκδοχή.). UPD: Κάποιοι, έκαναν την ευχή τους πραγματικότητα.

Δωράκι νο2: Για τους fan των εμφανίσεων (σαν και μένα): Όλες οι ρετρό εμφανίσεις των Αγγλικών και Σκωτσέζικων ομάδων (απίστευτη συλλογή): http://www.historicalkits.co.uk/

Και όπως πάντα, δεν ξεχνιόμαστε: Δεν δαπανώ ούτε ένα ευρώ σε προϊόντα του Ολυμπιακού που έχουν Vodafone επάνω!

…Μετακομίζουμε λοιπόν, και πάμε λίγα τετράγωνα μακρυά. Παλέψαμε να βρούμε το σπίτι, το βρήκαμε, ένα χάλι μαύρο. Ήθελε στοκάρισμα, ήταν άβαφτο – βρώμικο, η ιδιοκτήτρια βάζει καινούργιο μπάνιο, καινούργια κουζίνα, βαβούρα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν είχαμε μετρήσει τα έπιπλα. Που να παίρνεις μέτρο, και πόσο απο δω, και πόσο απο εκεί, αδύνατο να μετρήσεις σωστά.

Αδύνατο; Όχι βέβαια. Γιατί ο έξυπνος ο αρκούδος στα δύσκολα φαίνεται:

Αφού δεν μπορούμε -προφανώς- να περιμένουμε να τα πάει η μεταφορική για να δούμε που θα μπει τι, και που χωράει τι, είχα μία φαεινή ιδέα:

Τα μετέφερα εικονικά.

Πήρα χαρτί ταμειακής, που είναι σκληρό και πολύ μακρύ. Απο κάθε έπιπλο (κουζίνα, ψυγείο, κρεβατοκάμαρα, ντουλάπια, σου ‘πα, μου πες) «μέτρησα» τις δύο όψεις (πλάτος και βάθος) με το χαρτί. Ύστερα, έκοψα άλλα δύο ίδια μεγέθη (όλα τα έπιπλά μου είναι τετράγωνα).

Είχα τέσσερα ρολά χαρτί, για κάθε πλευρά. Εγραψα το κάθε χαρτί τι έπιπλο ήταν και ποια όψη αντιπροσωπεύει ποια.Τις κόλλησα σωστά, επικαλύπτοντας την μία άκρη με την άλλη, και φροντίζοντας όλα να είναι στην ίδια πλευρά.

Το αυτό, για κάθε έπιπλο.

Υστερα, πήρα τα χαρτιά στο καινούργιο σπίτι, και τα άπλωσα στο πάτωμα.

Βουαλά.

Είχα τα σωστά μεγέθη, κουνάγαμε ότι χρειαζόμασταν, και, χάρη στην ακρίβεια του μεγέθους, είχαμε πολλές -κυρίως ευχάριστες, αλλά όχι μόνο- εκπλήξεις.

Πανηγυρίζω, βέβαια, διότι λοιδωρήθηκα μέχρι να το καταφέρω. Κανείς δεν πίστευε ότι άξιζε τον κόπο, και παραλίγο να πείσουν και μένα. Αλλά αποδείχθηκε απίστευτα βολικό.

Φανταστείτε να το είχα σκεφτεί νωρίτερα, και να τα είχα ετοιμάσει όταν ακόμα κοιτάζαμε σπίτι. Η μεταφορά των εικονικών επίπλων είναι απίστευτα εύκολη (προφανώς πολύ ελαφριά, αρκεί να μην τσαλακώσουν – το χαρτί ταμειακής ευτυχώς διπλώνει αυτόματα μόνο του), και θα μπορούσαμε σε μηδέν σχεδόν χρόνο, σε κάθε σπίτι που πηγαίναμε, να μετράμε αν πράγματι χωράει το κρεβάτι και η κουζίνα.

Κάντε το, και θα με θυμηθείτε. Μία όταν θα προσπαθήσετε να τα ξεδιπλώσετε (είναι λίγο βαβούρα) και μία όταν θα ανακαλύψετε οτι το να σας πει η σύζυγος «να, αυτό ας το πάμε στον άλλο τοίχο» είναι σαν να κουνάτε ένα κομμάτι χαρτί στο πάτωμα.

Κυριολεκτικά 🙂

Το γράφει η Σοφία Σακοράφα, το υπογράφω άνετα και εγώ:

Κυρίες και κύριοι συνάδερφοι,

Περνώ απευθείας στο τρίτο κεφάλαιο του νομοσχεδίου και στις διατάξεις 25 και 26, διατάξεις που υποτίθεται ότι διασφαλίζουν την κοινωνική ειρήνη.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση δεν κατάλαβε και δεν έχει ούτε την πολιτική βούληση, αλλά ούτε και την κοινωνική ευαισθησία να καταλάβει τί είναι αυτό που διασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη και αντιστοίχως τί είναι αυτό που κλονίζει την κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν απαξιώνει τους θεσμούς και τους μετατρέπει σε όχημα διατήρησης της στην εξουσία, κλονίζει την κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετατρέπεται κατά συνείδηση και κατ΄επιταγή σε πλυντήριο σκανδάλων, δυναμιτίζεται η κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν γονατίζει τα ελληνικά νοικοκυριά, το μέσο Έλληνα και εξοντώνει τις ασθενέστερες ομάδες, υπονομεύει την κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν υποδέχεται την παγκόσμια κρίση με σχέδιο στήριξης μόνο των μεγάλων και των ισχυρών και μάλιστα άνευ όρων, ενώ παραδίδει τον ελληνικό λαό βορρά στους μεγαλοτραπεζίτες και στα τραστ, αδιαφορεί για την κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν η ελληνική γη γίνεται αντικείμενο μπίζνας μεταξύ υπουργών και Βατοπαιδίου, με κέρδη για τους υπουργούς και το Βατοπαίδι, σαμποτάρεται η κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν η υγεία και η παιδεία από παρεχόμενα αγαθά μετατρέπονται σε προιόντα αγοράς, διαλύεται η κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν η ακρίβεια ελέγχεται από τα οικονομικά λόμπι και η περιφέρεια υφίσταται πολιτικές ερήμωσης και εγκατάλειψης, ανατρέπεται η κοινωνική ειρήνη.

Δεν καταλαβαίνει ότι όταν οι συνταξιούχοι αιμορραγούν, οι πτυχιούχοι απογοητεύονται, οι 15άρηδες οργίζονται, σπάει η κοινωνική ειρήνη.

Καταλαβαίνει όμως πολύ καλά τί σημαίνει το ιδιώνυμο της κουκούλας.

Αναρωτιέμαι τί θα έκανε ένα καθεστώς στρατιωτικό για την τήρηση της τάξης.

Ακριβώς ό,τι και η κυβέρνηση.

Δηλαδή : τη θεσμική στοχοποίηση και το στιγματισμό της φιγούρας του πιθανού «εχθρού», περιφρονώντας προκλητικά όλα τα δικαιώματα, ανάμεσα στα οποία η ελευθερία της έκφρασης, η ελευθερίας της αμφίεσης με ανάδειξη πολιτικού συμβολισμού, η ελευθερία αυτοπροστασίας των διαδηλωτών από απαγορευμένα κι επικίνδυνα χημικά αέρια κ.λπ.

Κάποτε ήταν τα μακριά μαλλιά σήμερα οι κουκούλες.

Και προχωράτε ακάθεκτοι επαναφέροντας και την «περιύβριση αρχής», έναν επικίνδυνο δίαυλο διά του οποίου θα καθίσταται τιμωρητή η άσκηση της όποιας οξείας κριτικής κατά δημοσίων προσώπων. Με κίνδυνο να επανέλθει σε ισχύ ουσιαστικά ένα νέο είδος περιύβρισης αρχής, αδίκημα που παραπέμπει σε εποχές που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε οριστικά. Όλοι πλην της κυβέρνησης.

Λοιπόν σε ό,τι αφορά το πρώτο θέμα, σε ό,τι αφορά την κουκούλα.

Το Δεκέμβρη συνόδεψα τα παιδιά μου στις μεγαλειώδεις μαθητικές διαδηλώσεις.

Συγκρούστηκα όταν μια ολόκληρη διμοιρία χτυπούσε 14χρονα και ανηλεώς τους πετούσε χημικά και στο εξής συμβουλεύω τα παιδιά μου, καθώς και όλα τα παιδιά που συμμετέχουν σε ειρηνικές διαδηλώσεις να φορούν ό,τι μπορούν για να προστατευθούν, για να αντιμετωπίσουν ασύλληπτες ποσότητες χημικών που υπάγονται στις απαγορευμένες ουσίες.

Και ξέρετε γιατί κύριοι της κυβέρνησης?

Γιατί μετατρέπετε ειρηνικές διαδηλώσεις σε καταστάσεις ανάγκης!!!

Το ίδιο κάνατε και στους Κρητικούς αγρότες στο Λιμάνι του Πειραιά, και δε διστάσατε να το κάνετε παρουσία και του Προέδρου μας, Γιώργου Παπανδρέου.

Αντίστοιχα όμως δε διέκρινα καμία θεσμική πρωτοβουλία όταν καταυλισμοί των Ρομά διαλύονται από αστυνομικές δυνάμεις, όταν μετανάστες κατεξευτελίζονται καθημερινά σε απαράδεκτους μαζικούς ελέγχους εγγράφων στο δρόμο , όταν χειροβομβίδες εκτοξεύονται σε Στέκια Μεταναστών ή όταν ακροδεξιές συμμορίες λυμαίνονται ανενόχλητες τα δυτικά προάστια ψάχνοντας τη λεία τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδερφοι,

Όλα αυτά τα μέτρα είναι μέτρα φόβου.

Και φυσικά και η διάταξη της περιύβρισης αρχής.

Να φοβήσετε θέλετε το μαζικό κίνημα, να φοβήσετε όσους ακολουθούν την πρακτική των διαδηλώσεων, να φοβήσετε όσους ακολουθούν την πρακτική της αντιπαράθεσης, ακόμη και της σύγκρουσης.

Και θέλετε να φοβήσετε γιατί πρώτοι από όλους φοβάστε εσείς, οι θύτες.

Και φοβάστε γιατί το σύστημά σας εξάντλησε όσες δυνατότητες ενσωμάτωσης είχε, εξάντλησε όσα κοινωνικά αποθέματα είχε και τώρα βλέπετε ότι μόνον εχθρούς μπορείτε να δημιουργήσετε, τώρα ξέρετε πώς μόνον συγκρούσεις σας περιμένουν.
Ο φόβος που έχετε αφορά στην ίδια την επόμενη ημέρα σας.

Και αυτός ακριβώς είναι ο πιο επικίνδυνος φόβος, ο απελπισμένος, ο απεγνωσμένος φόβος του θύτη.

Δεν ξέρω ακόμη και πού αλλού μπορείτε να φτάσετε.

Όταν ακόμη και στα πλημμελήματα που τελούνται με κουκούλα ο κατηγορούμενος που μπορεί λόγω ελαφρυντικού ή λόγω του νεαρού της ηλικίας του να τιμωρηθεί ακόμη και με μια μικρή ποινή φυλάκισης, δεν έχει δικαίωμα ούτε να ανασταλεί η ποινή του ούτε να μετατραπεί σε χρηματική, ούτε να τύχει ανασταλτικού αποτελέσματος στην έφεση, ενώ ταυτόχρονα στο άρθρο 14 έως 17 του ίδιου νόμου αποφυλακίζετε εμπόρους ναρκωτικών, εγκληματίες που τέλεσαν κακουργήματα κάθε φύσης και που τους επιβλήθηκαν ποινές κάθειρξης ακόμη και που δίνετε την δυνατότητα σε κάθε μεγαλοκακοποιό να ζητήσει μετατροπή της ποινής του προς 3 ευρώ και μετά μετατροπή σε κοινωφελή εργασία.

Είστε επικίνδυνοι κύριοι της κυβέρνησης.

Επικίνδυνοι για την κοινωνική ειρήνη, για το μαζικό κίνημα, για τις κατακτήσεις του ελληνικού λαού.

Είστε επικίνδυνοι για τη δημοκρατία.