Και αυτό, γιατί είδα τα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας, παρότι έχουμε καινούργια κυβέρνηση, και παρότι νόμιζα ότι η καινούργια κυβέρνηση είχε καταλάβει γιατί έχουμε καινούργια κυβέρνηση – δεν είμαι σίγουρος όμως ότι έχουμε και καινούργια μυαλά.
Twitterικώς (αλλά και μέσω blog) είχα πει την άποψή μου. Αλλά δεν ήταν αρκετό. Ήθελα να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εδώ και καιρό. Αυτό που λέω και στους άλλους να κάνουν: να δραστηριοποιηθούν. Αν διαφωνείς με κάτι, και δεν θέλεις να κατέβεις στους δρόμους για να τα σπάσεις, πίεσε τους βουλευτές σου να το αλλάξουν – αλλιώς, να εκτεθούν.
Αν συμφωνούν; να φανεί και σε έργα. Και αν διαφωνούν; να το θυμάσαι.
~
Πριν από μήνες, είχα πάρει τηλέφωνο την Σοφία Σακοράφα. Είχε γράψει ένα μακροσκελές κείμενο, με θέμα τις κουκούλες, και με το οποίο συμφωνούσα απολύτως. Την πήρα λοιπόν και της είπα – σχεδόν επί λέξη:
«Θέλω να το βάλω στο blog. Συμφωνώ με όσα γράφεις. Αλλά θέλω να μου πεις τι θα γίνει αν, τελικά, βγείτε κυβέρνηση, και δεν καταργήσετε τον νόμο.»
Με την Σοφία, μιλάω συχνά. Πρώτη φορά ήθελε να με διαολοστείλει.
«Δεν με ξέρεις; Περίμενε λοιπόν, και θα δεις».
Τον είχα ξεχάσει τον διάλογό μας, μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα. Τότε πήρα στο γραφείο, και ρώτησα: «Ρε παιδιά, πείτε ότι δεν με ξέρετε. Πείτε ότι είμαι ένας πολίτης. Ότι θέλω να ρωτήσω κάτι τον γαμω-βουλευτή μου. Τι πρέπει να κάνω;»
Φυσικά, είχαν καταλάβει πολύ καλά τι ήθελα να ρωτήσω. Μου λένε λοιπόν: κοίτα πρώτα το site.
Εξ’ όσων γνωρίζω, η μοναδική κατάθεση ερώτησης για το θέμα(επιφυλλάσομαι: ίσως και ένας βουλευτής του Συνασπισμού να έχει καταθέσει επίσης).
Σε ένα μήνα, περιμένω την απάντηση από τον Υπουργό.
~
Υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά μεταξύ του να γνωρίζεις κάποιον – και γι’ αυτό να τον «διαφημίζεις», και του να γουστάρεις κάποιον – και γι’ αυτό να τον «διαφημίζεις». Σαν κανόνα, δεν «διαφημίζω» ποτέ αυτούς που δεν γουστάρω. Και, ειδικά με την Σοφία, θα έλεγε κανείς ότι ενώ κάθε φορά ψάχνω να βρω λόγους να της την πω, κάθε φορά «με ταπώνει».
Είναι συνεπείς στα λόγια της. Εντός, ή εκτός «κυβερνητικής γραμμής».
Το έχει ξανακάνει στο Mall, το έχει ξανακάνει στα ταξίδια στην Παλαιστίνη.
Well done λοιπόν – για άλλη μία φορά.
~
Υ.Γ. Μην απατάσαι: μου είναι απίστευτα δύσκολο να γράφω καλή κουβέντα για οποιονδήποτε. Ειδικά βουλευτή, ειδικά του κυβερνόντως κόμματος. Παρότι έχω συννενοηθεί και με σένα (και με όλους) ότι δεν ψήφισα, δεν ψηφίζω, και δεν σκοπεύω να ψηφίσω ΠαΣοΚ, νιώθω σαν να μπαίνω στο καλούπι εκείνων που γλύφουν για μία θέση, ή για ένα προνόμιο, ή, έστω, για μία θετική εικόνα. Είναι γαμώ τις γλοιώδεις αισθήσεις – αλλά ξέρεις τι; πέντε χρόνια μπλογκ έχω. Scripta manent. Αν ήθελα να μοιάσω σε άλλους, θα το είχα πετύχει καιρό τώρα.
Και, ξαφνικά, μας χάλασαν οι αστυνομικοί. Ξαφνικά, το να βγάλει όπλο και να πυροβολήσει, μας έκανε όλους να ανατριχιάσουμε. Το να κρατάει προφυλακισμένο επί οκτάμηνο συμμετέχοντα (ή μή) στα επεισόδια, και να αυξάνονται οι κατηγορίες (πρώτα πετούσε πέτρες, μετά έγινε μολότοφ κ.λ.π.) μας θορύβησε. Ξαφνικά, να κλωτσούν πέντε-έξι μαντραχαλαίοι έναν διαδηλωτή (που έχει συλληφθεί) μας προκαλεί αποτροπιασμό. Να παρασέρνει ζητάς πεζό με μηχανή, τρόμο.
Ξαφνικά, η εικόνα έγινε ξεκάθαρη: Οι κακοί, κακοί αστυνομικοί.
Περιέργως πως, από χθες, έχω την εντύπωση πως το μίγμα που δημιουργείται, εντέχνως, περιέχει μόνο δύο (άντε τρεις) συνιστώσες: τους ματατζήδες και τους μπαχαλάκηδες. Αντε, και τα θύματα.
Το βράδυ της Κυριακής, στον Σταύρο Θεοδωράκη παρήλασαν ένας «αναρχο – αντιεξουσιαστής», ένας άνδρας της ομάδας ΜΑΤ, ένας σκηνοθέτης, ένας καταστηματάρχης, και μία κοπέλα, ηλικίας ίδιας με του αδικοχαμένου Αλέξανδρου.
Λες και κάπου, ανάμεσα σε όλους αυτούς, μπορεί να βρει κανείς γιατί έγιναν αυτά τα επεισόδια.
Δεν είναι όμως η εργασιακή τους σχέση που έχει κάτι κοινό. Ούτε η συμμετοχή τους. Βασικά, από την συζήτηση, έλειπε κάποιος.
Έλειπες εσύ (*).
Βλεπεις, καθήμενος στον καναπέ σου, ή στο γραφείο σου, ή στο twitter σου, ή στο blog σου, ή εν πάσει περιπτώσει καθήμενος, και σχολιάζοντας, παρακολουθώντας, κατηγοριοποιώντας και γκρινιάζοντας, είτε για τους μεν, είτε για τους δε, ξέχασες κάποιον.
Εσένα.
Διότι, όσα έχει κάνει η αστυνομία, τα έχεις παραγγείλει εσύ. Την διαφθορά; εσύ. Την αδιαφάνεια; εσύ. Τους αστυνομικουκουλοφόρους; εσύ. Να τραβάνε όπλο; εσύ. Να πυροβολούν; το ίδιο. Να παρασέρνουν με την μηχανή; πάλι εσύ. Να κλωτσάνε ανήμπορους να αντιδράσουν; ω, ναι:
Πάλι εσύ.
Βλέπεις, στην μάχη των δρόμων, εκεί στα στενά, συγκρούονται δύο ομάδες ανθρώπων. Η μία, είναι οι μπαχαλάκηδες. Ας μην ασχοληθούμε με αυτούς τώρα. Η άλλη ομάδα, που έχει περισσότερο ενδιαφέρον, πληρώνεται από σένα, οργανώνεται από σένα, διατάσσεται από σένα, προστατεύει εσένα, και λειτουργεί κάτω από τις δικές σου εντολές.
Κάθε μαλάκας που πυροβολεί έναν δεκαπεντάχρονο χωρίς λόγο, εκτελεί με τις δικές σου διαταγές.
Πω, πω – έκπληξη: είναι δικός σου υπάλληλος.
Και, όχι μόνο αυτό – αλλά δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι δεν ήξερες κιόλας. Διότι ήξερες. Και για την ζαρτινιέρα έμαθες, και για τους δολοφονημένους μετανάστες των κρατητιρίων, και για τους πυροβολισμούς, και για τους πέντε-εναντίον-ενός, και για τις άδικες προσαγωγές, και για το άφθονο ξύλο, και για τους κουκουλοφόρους ασφ-αλήτες που παριστάνουν (κύριος οίδε γιατί) τους μπαχαλάκηδες.
Ήξερες. Στο είπαν τόσοι πολλοί, τόσες πολλές φορές. Στο έδειξαν με εικόνες, με βίντεο, με περιγραφές.
Ήξερες, και δεν έκανες τίποτα γι’ αυτό. Και τώρα, οι υπάλληλοί σου κατέβηκαν στον δρόμο, να καταστείλουν την αναρχία. Ή, ότι άλλο γουστάρουν. Υπό τις εντολές σου, υπό τις διαταγές σου, και κυρίως, υπό την ανοχή σου.
Γι’ αυτό, κάνε μου την χάρη, και μην παραμυθιάζεσαι. Οι υπάλληλοί σου φυλάνε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τραβάνε πιστόλι, γκαζώνουν στον κοσμάκη και πλακώνουν πέντε/έναν. Οι υπάλληλοί σου φορτώνουν πέτρες και μολότοφ σε κάθε κακομοίρη. Οι υπαλληλοί σου ανοίγουν κεφάλια ηλικιωμένων και ξεκινάνε πρώτοι τα επεισόδια.
Κάνουν ότι τους πεις: Ανοίξτε καμιά μύτη να χαζέψω στις ειδήσεις λες; ανοίγουν. Σπάστε κανα κεφάλι μετανάστη να έχω να λέω αύριο λες; σπάνε. Χωθείτε στους μπαχαλάκηδες να κάνουν καμιά ζημιά ζητάς; άμεσα.
Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.
Για πάρτη σου δουλεύουν. Και μην πεις όχι – αν δεν τα έκαναν στο όνομά σου, θα τους είχες σταματήσει καιρό τώρα.
Τους σταμάτησες; όχι βέβαια. Οπότε, τουλάχιστον, μην γκρινιάζεις. Και μην τους βρίζεις. Είναι άκομψο να βρίζεις τους δικούς σου εργαζόμενους.
Υ.Γ.: Και που ‘σαι; αν νιώθεις αρκετά άντρας, κατέβα να τους βοηθήσεις κιόλας. Υπάρχουν αρκετοί Αλέξανδροι ακόμα για ξεκαθάρισμα.
Αντίθετα από τον Σαμαρά, η Ντόρα που το επιτελείο της είναι πιο web-friendly, δεν με spamαρε με ενόχληση στο τηλέφωνο, αλλά με ένα απλό, καθημερινό spam mail.
Επειδή το κείμενό του είναι άξιο για πούλιτζερ, το αναρτώ ολόκληρο.
Η συμμετοχή σου είναι πολύτιμη
Σε δύο ημέρες ψηφίζουμε για νέο πρόεδρο του κόμματός μας. Η ψήφος σου είναι καθοριστική για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας. Απευθύνομαι σήμερα σε εσένα και σο&ups ilon; ζητώ να συμμετάσχεις στην εκλογική διαδικασία της Κυριακής.
Ήμουν πάντα παρούσα, στις εύκολες και τις δύσκολές στιγμές. Ποτέ δεν λύγισα και δεν υπέστειλα την σημαία της παράταξής μας. Ακόμα και όταν έβλεπα τις αδυναμίες, ακόμα και όταν έβλεπα τα λάθη που μα&sig maf; πλήγωσαν όλους. Γιατί πάνω απ ‘όλα έβαζα πάντα το καλό του κόμματος μας, της Νέας Δημοκρατίας. Στις χαρές και τις πικρές μαζί.
Αυτή η κοινή πορεία αγώνων είναι το αόρατο νήμα που ενώνει όλους εμάς. Εμείς μπορούμε σήμερα να δημιουργήσουμε ξανά την ελπίδα και την προοπτική για το κόμμα μας.
Να ξαναβρούμε την ενότητά μας και το εύρος μας. Να κάνουμε τη ΝΔ ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα. Ένα ανοιχτό, δημοκρατικό κόμμα, χωρίς αποκλεισμούς, αλλά με σεβασμό και λόγο στα μέλη και στη& nu; κοινωνική της βάση. Όχι με λόγια αλλά με έργα.
Να δώσουμε ξανά μάχες για τις ιδέες μας, τις διαχρονικές αξίες της παράταξής μας: Την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την αγάπη για τη Πατρίδα, τις ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους.
Την Κυριακή, με την επιλογή αρχηγού θα αποφασίσουμε ποια Νέα Δημοκρατία θέλουμε.
Αν θα έχουμε ένα κόμμα σύγχρονο, ανοιχτό, που θα απευθύνεται στην κοινωνία και θα μπορεί να κερδίσει εκλογές ή αν θα έχουμε μια μικρή, περιχαρακωμένη, αδύναμη Νέα Δημοκρατία.
Αν θα έχουμε μια Νέα Δημοκρατία που θα μπορεί να κάνει αποτελεσματική αντιπολίτευση ή μια Νέα Δημοκρατία που θα αφήνει τη σημερινή κυβέρνηση να αλωνίζει και θα είναι αρεστή μόνο στα γνωστά μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ και πολεμούν με τέτοιο μένος εναντίον μου.
Σε όλη την πολιτική διαδρομή μου αγωνιζόμουν για μεγάλη και δυνατή Νέα Δημοκρατία. Βρέθηκα στην πρώτη γραμμή των αγώνων της παράταξης, χωρίς ποτέ να ξεφύγω από την ιδεολογία και τις αρχές της. Εργάστηκ& alpha; για την ενότητα στο κόμμα μας. Έχω δώσει και έχω κερδίσει μάχες για τη Νέα Δημοκρατία και έχω στηρίξει τους αγώνες της σε όλη την Ελλάδα.
Στις εκλογές της 29ης Νοεμβρίου υπολογίζω προσωπικά σε σένα.
Η συμμετοχή σου είναι πολύτιμη για το κόμμα μας.
Η ψήφος σου είναι δύναμη για μένα.
Ξεκινάμε ένα νέο κεφάλαιο για τη Νέα Δημοκρατία. Σε καλώ να το γράψουμε μαζί.
Σε καλώ σε νέους αγώνες, σε μια καινούργια, όμορφη διαδρομή.
Για να κάνουμε ξανά τη Νέα Δημοκρατία μεγάλη, δυνατή και περήφανη.
Ντόρα Μπακογιάννη
Αγαπητή Ντόρα λοιπόν (αφού το υπογράφεις, σε εσένα απαντάω, και αφού είναι στον ενικό, και γω στον ενικό).
Λυπάμαι και για το δικό σου επιτελείο. Κατάφερε να κάνει μια σχεδόν αδιάφορη διαδικασία, ενοχλητική. Θα περίμενα με όλα τα dorabak, doratwit, doraweb, doraradio, dorawhatever – ότι θα ήξεραν για τι πράγμα μιλάνε. Προφανώς, όχι.
Όσο πλησιάζει η ώρα της εκλογής, τόσο πιο σπασμωδικά αντιδράτε. Κρίμα. Πάρτε με τηλέφωνο, βάλτε μία ντουντούκα κάτω από σπίτι, κατασκηνώστε κάτω από το σπίτι – την δική μου την ψήφο ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ. Ούτε η μία, ούτε και ο άλλος.
Όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει πολιτικά η Νέα Δημοκρατία: απλώς, δεν με ενδιαφέρει αυτό που εκπροσωπεί η προσπάθεια και των δύο: Νίκη με κάθε κόστος, ακόμα και την εξεφτελιστική διαδικασία του σπαμ.
Ακόμα και σε μένα, που ποτέ δεν εκδήλωσα ενδιαφέρον στα συμμετοχικά της Νέας Δημοκρατίας. Σας.
Υ.Γ. με νόημα: πως σας φαίνεται που οι πράξεις και των δύο σας έχουν αναγάγει τον Ψωμιάδη ως τον πιο μετριοπαθή και αθόρυβο υποψήφιο; Πόσο πιο χαμηλά μπορείτε να πέσετε επικοινωνιακά;
Ο PC υπολογιστής μου τον τελευταίο μήνα, απλώς δεν άνοιγε. Τον κοίταγα και με κοίταγε – αλλά απλώς δεν άνοιγε.
Αν δεν είχα το Asus laptop μου, μπορεί και να έτρεχα να τον φτιάξω, αλλά, computer είχα, ο μεγάλος ήταν πια λίγο …γέρος, βρήκα και ένα εξάρτημα για να βάλω τον σκληρό και να δω ότι δεν είχα χάσει αρχεία, όλα καλά.
Όλα καλά, και ας πάμε για καινούργιο.
Ναι, να πάμε, αλλά α) με μία κόρη δεν υπάρχουν λεφτά, β) ποιόν;
Το ποιόν σημαίνει συνήθως, ιστορικά, να αγγαρέψω τον Βασίλη, που ξέρει πέντε πράγματα παραπάνω από μένα (που δεν ξέρω τίποτα). Το με τι λεφτά, σημαίνει «με δόσεις».
Πέρασε ο μήνας, κομπιούτερ είχα – άρα δεν βιαζόμουν, με τον Βασίλη δεν μιλούσα συχνά – άρα δεν είχα εναλλακτικές, οπότε, ο καιρός περνούσε και οι φελλοί έπεφταν μόνοι τους στα βαρέλια περιμένοντας να ωριμάσει ο καιρός.
Στην πραγματικότητα, αυτό που έπρεπε να ωριμάσει ήταν στο μυαλό μου η ιδέα «να πάρω κομπιούτερ», καινούργιο. Δεν είμαι εύκολος σε αλλαγές, δεν είμαι εύκολος σε έξοδα, αν η Ελεάνα δεν με πίεζε δεν θα το έπαιρνα απόφαση.
Πολλά δεν θα έκανα αν η Ελεάνα δεν μου έλεγε «κάντο» από τότε που γνωριστήκαμε.
Τεσπα, πριν από μερικές ημέρες, συνεργάζομαι με τον Γιάννη. Γνωστός Macας, με συνεντεύξεις σε περιοδικά, σε κανάλια, και γνώσεις στα μακ. Δουλεύει μόνο μακ, τα ξέρει, τα πιστεύει. Τα λατρεύει.
Ο Γιάννης καιρό τώρα μου λέει τι σπουδαία που είναι τα μακ. Ναι ρε Γιάννη, να του λέω εγώ, αλλά είναι ακριβά τα γαμημένα. Ναι ρε Γιάννη, να μου λέει αυτός, αλλά είναι καλά. Ναι ρε Γιάννη να του λέω εγώ αλλά είναι ακριβ… το πιάσατε το νόημα.
Το πιο φθηνό, μου έλεγε, κάνει 800 ευρώ – χωρίς οθόνες και πληκτρολόγια, μόνο το κουτί. Το όνομα αυτού; Mac mini.
Οχτακόσια για μηχάνημα δεν τα δίνω, που να πέσει το λόττο στα χέρια μου. Δεν-προβλέπεται.
Ρίχνουμε μία ματιά λοιπόν προχθές, πάλι με την ίδια κουβέντα, μπίρι-μπίρι, τι καλά που είναι, τι ακριβές οι μαλακίες, λέμε κάτσε να δούμε τιμές.
Πεντακόσια εβδομήντα.
Όπα;
Πεντακόσια εβδομήντα δεν είναι τόσα πολλά, με δόσεις κάτι γίνεται, αλλά από μηχάνημα; Κοιτάμε τα χαρακτηριστικά: Όχι σπουδαία, να σου συνταράξουν το μυαλό, αλλά σε συνδιασμό με το OS της Apple, ικανοποιητικό. Την δουλειά που θέλω με δυο λόγια (πολύς προγραμματισμός, αρκετό photoshop, ελάχιστα παιχνίδια), τα κάνει.
Ενδιαφέρον.
Το μηχάνημα, ένα μακ μίνι ενάμισι κιλό βάρος (δυόμισι με την τροφοδοσία), είναι σχεδόν φορητό (αν έχει οθόνη εκεί που το πας) – σε σύγκριση με το tower καμιά δεκαριά + κιλών του παλιού PC μου (ένας λόγος που δεν το πήγαινα για φτιάξιμο: η μέση μου).
Ρίχνω μία ματιά στο Shop21, το έχει, το έχει. Μιλάω στην Ελεάνα, μου λέει τα διαθέτουμε – κανόνισε μόνο τις δόσεις. Κανονίζω δώδεκα *άτοκες*, το οποίον, κουκλί για μένα.
Το ίδιο απόγευμα, το είχα στα χέρια μου. Συνήθως εδώ γράφουν «και τώρα που σας γράφω, από ένα mac σας γράφω» και γω δεν θα αποτέλεσω εξαίρεση:
Και τώρα που σας γράφω, από ένα mac σας γράφω.
Θα ακολουθήσει δεύτερο μέρος, με εντυπώσεις και σχόλια για τον καινούργιο, θαυμαστό κόσμο των μακ.
Υ.Γ.: Αμα μπείτε στον κόπο να αφήσετε σχόλιο σε τόσο ανούσιο ποστ, τουλάχιστον μην τσακωθείτε για το ποια είναι καλύτερα, τα Μακ ή τα Πισι.
…και έτσι, προσφέραμε, (ως κοινωνία), ένα εκατομμύριο ευρώ για την δικαιοσύνη της Κωνσταντίνας.
Περιέργως, δεν μου αρέσει καθόλου σαν λύση. Με φέρνει σε μία περίεργη αμηχανία.
Δεν είμαι σίγουρος τι θέλει να πει αυτό το ένα εκατομμύριο ευρώ. Θέλει να πει: «είμαι πολύ ισχυρός, και πρέπει να με φοβάστε»; θέλει να πει: «το χρήμα θα πατάξει κάθε ανομία»; θέλει να πει: «θέλω λύση άμεσα και παστρικά»;
Νιώθω σαν το φαρ-ουέστ. Σαν να βλέπω τον σερίφη, να ελπίζει, να ποντάρει σ’ αυτήν την ίδια την ανομία που οδήγησε κάποιους να φερθούν έτσι (αφεντικά, δούλους, δεν έχει σημασία) για να τους καταστρέψει.
Νιώθω …μολυσμένος.
Κάθε προσπάθεια να πολεμήσεις το έγκλημα με έγκλημα μου φαίνεται τελείως βλακώδης – σχεδόν μιαρή. Κάθε πιθανότητα να κερδίσεις, από πριν χαμένη. Κάθε τέτοια προσπάθεια, άνομη. Ενα εκατομμύριο ευρώ κοστίζει η ηθική μας. Αφού δεν την έχουμε έναν χρόνο μετά, αποφασίζουμε να την αγοράσουμε. Πληρώνουμε για να την αποκτήσουμε. Και όλα αυτά, επειδή ο Θοδωράκης έκανε μία εκπομπή. Επειδή κάποιοι, αρνούνται να ξεχάσουν.
Το ηθικό; θα ήταν να πολεμήσουμε την πηγή. Να ορίσουμε ξανά, σκληρότερα ίσως, τους κανόνες. Να βάλουμε χέρι όχι σ’ αυτόν, αλλά σ’ αυτούς που ήθελαν να κερδίσουν από μία Κωνσταντίνα με λιωμένο το ηθικό της. Να το κάνουμε παράδειγμα ευνομίας. Να την ρωτήσουμε έναν χρόνο μετά, γιατί πάλευε. ΝΑ ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΟΥΜΕ, ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΠΑΛΕΥΕ. Αν ξέρουμε, να το λύσουμε, αν δεν ξέρουμε να το μάθουμε.
Να την ρωτήσουμε έναν χρόνο μετά, γιατί πάλευε.
Κάτι, που εμφανώς , αποτύχαμε ακόμα και να σκεφτούμε.
Ίσως γιατί είναι πολύ δύσκολο. Πιο δύσκολο από το να βγάλεις ένα εκατομμύριο ευρώ από την τσέπη σου. Αυτό, μάλιστα. Αυτό, είναι εύκολο.
Τι θα αγοράσουμε λοιπόν με ένα εκατομμύριο ευρώ; τον ύπνο μας τα βράδια; την ησυχία μας στις γιορτές; την σιωπή μας στις πορείες; Θα κοιτάξουμε την Κωνσταντίνα στο πρόσωπο χωρίς τύψεις;
Εγώ πάντως, είμαι σίγουρος, ότι με ένα εκατομμύριο ευρώ δεν αγοράζεις δικαιοσύνη. Περίεργο, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που φαίνονται πολύ σκληροί για να την επιβάλλουν, εδώ μοιάζουν να την επαιτούν. Να εγκαταλείπουν τις απειροελάχιστες προσπάθειες για να την κερδίσουν – και απλώς, να την αγοράζουν. Πόσο μοιάζουν οι καλοί και οι κακοί σ’ αυτό το γαϊτανάκι που χτίστηκε. Στο φαρ ουέστ, οι σερίφιδες ήταν, πολύ συχνά, παλιοί παράνομοι. Τους διάλεγαν γιατί σκεφτόντουσαν το ίδιο, γιατί έμοιαζαν πολύ με τους ληστές που τρομοκρατούσαν την πόλη. Πόσο όμοια φέρονται και σκέφτονται οι δύο πλευρές. Νόμος και παρανομία, αυτό που δεν μπορούν να το κερδίσουν με λογική, είτε το απαιτούν με βία, είτε το εξαγοράζουν. Με αυτήν την κίνηση, εμείς, ως κοινωνία, ήρθαμε πολύ κοντά σ’ αυτούς που προσπαθούμε να πολεμήσουμε. Οι καλοί, μοιάζουν αυτή την φορά ενοχλητικά πολύ με τους κακούς.
Περίεργη η λύση μας. Ένα εκατομμύριο ευρώ η ηθική μας.
Περιέργως, θα νόμιζα ότι την κοστολογούσαμε πολύ, πολύ περισσότερο.
Ίσως πάλι, να κάνω λάθος, και τόσο να κοστίζει – και έτσι να εξαγοράζεται. Άλλωστε, εδώ και καιρό, το χαλί μας έχει βρομίσει πολύ από κάτω, και ζέχνει αφόρητα…
Θα ήθελα όμως να θυμίσουμε το εξής, για να κατανοήσουν οι λαοί και ιδιαίτερα οι νεότεροι άνθρωποι: Το Δυτικό Βερολίνο, όπως και το Ανατολικό, ήταν μέσα στην καρδιά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα νατοϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο Ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις- τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της.
Δεν το χωράει το μυαλό μου. «Δεν είχε δικαίωμα να υψώσει το τείχος για να προστατευτεί;»
Δεν μπαίνω στην διαδικασία να αντικρούσω την πιθανότητα να στέκει ιστορικά η θέση της κας Παπαρήγα. Η Ανατολική Γερμανία δηλαδή, να χτίσει τον τοίχο για να προστατευτεί από ενδεχόμενη εισβολή.
Αλλά δεν γιορτάζουμε την πτώση των συνόρων, αγαπητή Αλέκα. Εγώ τουλάχιστον, δεν γιορτάζω την διάλυση ενός κράτους.
Ο τοίχος είναι συμβολικός. Συμβολίζει την απαγόρευση. Συμβολίζει τους φαντάρους που πήγαιναν δύο δύο για να πυροβολήσει ο ένας τον άλλον, αν πήγαινε να διαφύγει. Συμβολίζει τα συρματοπλέγματα, τις νάρκες, τους ελεύθερους σκοπευτές που ήταν από μέσα, ρε συ Αλέκα, όχι απ’ έξω. Συμβολίζει όλους αυτούς που προσπάθησαν με την ζωή τους να φύγουν. Να ελευθερωθούν από όλα όσα αυτό συμβόλιζε. Δεν πάλευαν να μπουν μέσα τελικά ρε συ Αλέκα. Να βγουν έξω πάλευαν.
Προφανώς η Παπαρήγα δεν είναι χαζή. Τις ξέρει τις ιστορίες. Τους ξέρει τους νεκρούς. Την ξέρει την φυλακή. Η ιστορική εικόνα ενός απολυταρχικού καθεστώτος μπορεί να βλάπτει το κίνημα που εκπροσωπεί, αλλά η ανεπανόρθωτη ζημιά γίνεται από όλους όσους ξεχνούν τις βασικές, ανθρώπινες ανάγκες, όπως η ανάγκη για ελευθερία, και σκέφτονται μόνο τον εχθρό.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός από αυτόν που ξεχνά την ελευθερία Αλέκα μου. Όπως και αν τον λένε, όποτε και αν έζησε.
Και κάθε φορά που μελετάς την ιστορία με κράτη, θα σε ξεχνά η ιστορία των ανθρώπων.
Υ.Γ.: Αν αντιληφθείς τι λέω, κάνε μου και μία χάρη. Μην υπερασπίζεσαι ταυτόχρονα το δικαίωμα ενός κράτους σαν της Ανατολικής Γερμανίας να χτίζει ένα τοίχος, και καταδικάζεις στην ίδια κουβέντα το τοίχος του αίσχους που έχει χτίσει το κράτος του Ισραήλ. Είναι τρομαχτικός αυτός ο συσχετισμός. Και κάνεις πολύ μεγαλύτερο κακό από όσο νομίζεις.
Σ΄αυτό το ποστ γράφω για την ταινία Κυνόδοντας, και αποκαλύπτω την ιστορία της – οπότε, αν έχετε σκοπό να την δείτε -και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνετε-, μην προχωρήσετε.
Ας ξεκινήσω με την υπόθεση της ταινίας, για να καταλάβετε όσοι δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Αντιγράφω από τον δικτυακό τόπο:
Ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά ζουν σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη. Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά επίσης πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει μέσα στο σπίτι είναι η Χριστίνα, η οποία δουλέυει σαν φρουρός security στο εργοστάσιο του πατέρα. Ο πατέρας κανονίζει τις επισκέψεις της στο σπίτι με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του γιού. Όλη η οικογένεια, και ιδιαίτερα η μεγάλη κόρη, λατρεύει την Χριστίνα. Μια μέρα η Χριστίνα κάνει δώρο στην μεγάλη κόρη μια στέκα για τα μαλλιά ζητώντας της κάτι άλλο σε αντάλλαγμα.
Ακόμα και αφού είχα προετοιμαστεί για τον Κυνόδοντα, δεν θεωρώ εαυτόν προετοιμασμένο. Γιατί είτε είσαι γνώστης της πραγματικότητας που σε περιτριγυρίζει, είτε καλύπτεσαι από ευλογημένη άγνοια, τελικά, ο Λάθιμος το κάνει τόσο σαφές, που θα φύγεις αναρωτώμενος αν έχεις ακόμα τον κυνόδοντά σου στην θέση του. Και, λυπάμαι που στο λέω, η μεγάλη πιθανότητα είναι να είναι ακόμα εκεί. Και οι δύο, δεν έχει σημασία.
Η ταινία σε ξαφνιάζει κατ’ αρχάς με το παίξιμο των δύο κοριτσιών. Σε όλη την διάρκεια της ταινίας μιλάνε αργά -κομμένα και σχεδόν μουδιασμένα. Στην αρχή είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για άρπα κόλα επιλογή ηθοποιών – αλλά οι εκφράσεις είναι μελετημένες. Στην πορεία όμως, αφομοιώνεις αδιαμαρτύρητα τον ρόλο τους: έτσι πρέπει να είναι: μουδιασμένες.
Τα τρία παιδιά -δύο κορίτσια και ένα αγόρι- αν δεν κάνω λάθος, δεν έχουν όνομα. Είναι ανώνυμα, γνωστά μόνο από τον ρόλο τους: είναι κόρες, και αδέλφια. Ο πατέρας κάνει ακριβώς αυτό που πιστεύει, σε όλη την διάρκεια της ταινίας: τα προστατεύει. Δεν γίνεται υπέρμετρα σκληρός, ούτε με αυτά, ούτε με την Χριστίνα. Δεν (φαίνεται να) αντλεί σε καμία περίπτωση ούτε μία σταγόνα ηδονής με την δύναμή του. Δεν το απολαμβάνει, δεν γίνεται γι’ αυτό. Στην σκηνή που πρέπει να καλύψουν την φυγή του τέταρτου παιδιού, μοιάζει σχεδόν ανακουφισμένος. Όταν χτυπά την Χριστίνα, δεν το παρακάνει από θυμό: είναι σχεδόν πατρικός, και την συμβουλεύει φεύγοντας.
Ο έλεγχος στην οργή, είναι και απόλυτος έλεγχος στα παιδιά. Τα παιδιά θα μάθουν ότι ‘μουνί’ είναι η λάμπα, και ‘ζόμπι’ ένα κίτρινο λουλούδι. Αποφεύγει ευλαβικά τα ‘μη’ – απλώς αντικαθιστά την αλήθεια. Είναι πιο δύσκολο να ψάξεις την αλήθεια όταν δεν έχεις αντιληφθεί ότι την έχεις χάσει.
Θα κρατηθεί από κάθε ευκαιρία για να τονίσει την αναγκαιότητά του. Τα ψάρια θα ψαρευτούν από τον ίδιο, μόνο αυτός οδηγεί – ούτε καν η συνένοχος γυναίκα του, όλες οι ανάγκες θα καλυφθούν μόνο από τις δικές του, αποκλειστικές εξόδους. Ο ρόλος είναι απόλυτος. Όταν όλα θα πάνε λίγο στραβά, θα μαλώσει την γυναίκα του γιατί δεν χτενίστηκε. Η εξουσία πρέπει να φαίνεται αλάνθαστη και ανεπηρέαστη. Όταν όλα θα πάνε τελείως στραβά, θα πατήσει τους κανόνες μόνο αυτός: Θα περπατήσει έξω από την αυλή, ενώ οι υπόλοιποι, ακόμα και η μάνα, θα γαβγίζουν πειθήνια στην πόρτα.
Οι αλληγορίες τόσο πολλές, που γίνεται σχεδόν εξωφρενικό που ο Λάνθιμος και ο Φιλίππου σε αντιμετωπίζει σαν παιδί. Τόσες πολλές που μπορεί να παραλήψεις άφθονες, και πάλι να έχεις αντιληφθεί απόλυτα την αλήθεια:
Τα παιδιά, που ψάχνουν με καλυμμένα τα μάτια την μητέρα τους, γιατί τη εξουσία της δεν χρειάζεται να την βλέπεις, αρκεί να την ακούς,
Τα παιδιά που γλύφουν, στην κυριολεξία, τον πατέρα τους,
Που εκπαιδεύονται να γαβγίζουν για να φοβίσουν τον τρομερό εχθρό, την γάτα,
Τα όνειρα των παιδιών, που είναι μικρά, γιατί έχουν μικρή φαντασία, μικρή φαντασία γιατί δεν έχουν δει τίποτα περισσότερο από την αυλή τους, και δεν έχουν ονειρευτεί τίποτα περισσότερο από ανούσιες επιθέσεις στην εξουσία,
Ο ρόλος του γιου-ανδρός, που είναι τυπικός: Αν είσαι αγόρι, μπορείς να γαμάς. Μπορεί και να παρακάμψουμε λίγο τους κανόνες. Σε μία σκηνή, ο νεαρός δίνει εντολές γυμναστικής στα κορίτσια, αναλαμβάνοντας πλήρως τον ρόλο του αφεντικού οδηγού,
Τα φτηνά αυτοκόλλητα που χρησιμοποιούνται ως επιβράβευση ενός εσωτερικού διαγωνισμού. Δούλεψε πιο σκληρά, και θα κάνεις εσύ κουμάντο. Θα σε πληρώσουμε με κάτι παντελώς άχρηστο, αλλά που θα σε πείσουμε οτι έχει μεγάλη σημασία,
Η επιβράβευση που είναι μία χιλιοπαιγμένη σκηνή της ίδιας οικογένειας στο βίντεο – τα παιδιά έχουν μάθει τα λόγια απ΄έξω. Δεν έχει σημασία τι θα αποκομίσεις από τον κόπο σου, ακόμα και αν είναι επαναλαμβανόμενο, αρκεί να το έχουμε δημιουργήσει εμείς,
Τα παιδιά που δεν έχουν όνομα, μόνο ρόλους,
Η μετάφραση του τραγουδιού που γίνεται ακριβώς όπως βολεύει την εξουσία – και η έλλειψη γνώσης κάνει απολύτως παραδεκτή αυτήν την ερμηνεία,
Ο χορός των κοριτσιών, που θυμίζει έντονα παρέλαση, σαν αυτήν που κάνουν τα παιδιά, που ούτε ξέρουν γιατί την κάνουν, σε μία γιορτή που δεν την καταλαβαίνουν, και δεν είναι καν δική τους.
Ο τρόμος και ο φόβος για όσα θα συμβούν αν δεν ακολουθηθούν οι κανόνες, -ένα μικρό γατί γίνεται ο λόγος που ο αδελφός τους έχει σκοτωθεί- ακόμα και αν χρειάζεται να τον δημιουργήσουμε, να τον εφεύρουμε, να τον πούμε τρομοκράτη ή ιό-δολοφόνο,
Η θέση αυτών που γνωρίζουν ότι χρησιμοποιούνται: Η Χριστίνα, μια εργαζόμενη ως σεκιουριτάς που γίνεται πουτάνα καθώς πληρώνεται για να κάνει σεξ με τον νεαρό, θα βάλει στην ίδια θέση την μεγαλύτερη κόρη για μία στέκα μαλλιών. Θα την κάνει και αυτήν πουτάνα, για μία στέκα. Για να την κάνει ίδια με αυτήν. Και όταν η κόρη θα την απειλήσει για να πάρει αυτό που θέλει, θα αποκτήσει αυτή εξουσία, ενώ η ‘ασφάλεια’ θα την χάσει,
Ακόμα και το επάγγελμα της Χριστίνας, που είναι μία ψευδής εξουσία, παιχνίδι στα χέρια του οργανωτή της, πληρώνεται για να κάνει έρωτα με τον γιο, αλλά όταν ζητάει αυτή ικανοποίηση του λέει «για σένα τα κάνουμε όλα αυτά». Θα ικανοποιήσεις εμένα, αλλά θα γίνει για το δικό σου καλό.
Τα αεροπλάνα που πετούν πάνω από τον φράκτη, και τα εμφανίζουμε ως παιχνίδια – είναι ένα ανόητο παιχνίδι η ελευθερία, και όσοι δεν την έχουν το κοιτούν και λένε ‘μακάρι να πέσει’ -ανατριχιαστική σκηνή-
Η μεγαλύτερη αποκτά όνομα, ένα δικό της, παιγμένο σε μία ταινία πειρατικής βιντεοκασέτας, λίγο πριν προσπαθήσει να φύγει. «Θα γυρίζω κάθε φορά που με φωνάζεις Μπρους’ λέει στην αδελφή της, και πασχίζει να της το αποδείξει. Δεν ξέρει τι να κάνει με την γνώση που αποκτά. Την μοιράζει απρόσεκτα, και σχεδόν μεθυστικά. Δεν αμφισβητεί ούτε μία στιγμή, ακόμη και τότε τον πατέρα της: Για να βγει από το σπίτι θα αφαιρέσει, οδυνηρά, τον κυνόδοντά της. Δεν θα πατήσει ποτέ έξω – αντιθέτως, θα κλειστεί στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου, που μοιάζει με φέρετρο.
Λέω πολύ σοβαρά, ότι δεν φτάνει μία ανάγνωση της ταινίας για να αντιληφθώ όλα τα νοήματά της. Αλλά ταυτόχρονα ανατριχιάζω στην πιθανότητα να είμαι εγώ γιος μίας «οικογένειας» που δεν με σταμάτησε να βγω από τον φράκτη της. Μίας κοινωνίας που δεν με εμπόδισε ποτέ να φύγω. Που δεν μου είπε ποτέ μη. Απλώς, με ξεγέλασε λίγο με τις λέξεις – μου είπε «ασφάλεια» – αλλά της έδωσε άλλη ερμηνεία, «εχθρός» αλλά ήταν κάτι άλλο, «δικαίωμα» αλλά δεν ήταν ακριβώς αυτό, «επιβράβευση» αλλά κάθε άλλο παρά ήταν.
Μία κοινωνία που με γέννησε σε ένα σύστημα που δεν αμφισβητώ – απλώς και μόνο γιατί δεν γνώρισα κανένα άλλο. Μία εξουσία που θεοποίησε όλα όσα ήθελε, και εξοβέλισε στο πυρ το εξώτερο όσα δεν έπρεπε να υπάρχουν. Και που για χάρη της παρελαύνω περήφανος, αλλά χωρίς ακριβώς να γνωρίζω γιατί και πως.
Απλώς, όπως μου είπανε.
Υ.Γ.: Τελείως ειρωνικά, η μία από τις δύο -αν δεν κάνω λάθος- αίθουσες (και η πιο κοντινή) που παιζόταν ο Κυνόδοντας, ήταν ο Μικρόκοσμος, στην Συγγρού. Αν ήμουν σκηνοθέτης, θα πλήρωνα όσο όσο για να ολοκληρωθεί τόσο πετυχημένα και αυτή η αλληγορία.
Περιδιαβαίνοντας το αξιόλογο protagon.gr έπεσα σε ένα άρθρο που δεν καταλάβαινα. Συντάκτης ο Παναγιώτης Μουζουράκης (μουσικός και ηθοποιός στους Singles όπως με ενημερώνουν και πρόσφατα στο 4 του Παπακαλιάτη) ο οποίος εξηγεί μία γκάφα. Διαβάστε το εδώ [Μην πυροβολείς τον κιθαρίστα], και επιστρέψτε για την συνέχεια.
Σήμερα διοργανώνεται στον Άγιο Παντελεήμονα συναυλία στήριξης των μεταναστών. Η οποία όμως αντιμετωπίζει ήδη προβλήματα από ομάδα ‘κατοίκων’ οι οποίοι είτε θα κάνουν ότι μπορούν για να μην γίνει, είτε θα φοβίσουν όσους θέλουν να παρευρεθούν. Ανταπόκριση από το indymedia.
Κρατάμε λοιπόν και αυτό, σαν γεγονός.
Τρίτη ιστορία
Λίγες ημέρες πριν, το βιβλιοπωλείο του Αδωνι Γεωργιάδη δέχθηκε άλλη μία φορά επίθεση και καταστράφηκε. Δεν χρειάζεται να πω ούτε ποιος είναι ο Άδωνις, ούτε τι βιβλία πουλάει. Ούτε καν τον αριθμό των καταστροφών του βιβλιοπωλείου του.
Κρατάμε λοιπόν και αυτό, σαν γεγονός.
Για να κάνουμε την σούμα:
Έχουμε στα χέρια μας τρία γεγονότα: Άλλα είναι αναγνωρισμένα λάθη, άλλα όχι. Άλλα γίνονται κατά λάθος, άλλα γίνονται επί τούτου. Από άλλα προσβαλλόμαστε και εμείς – με άλλα γελάμε.
Αλλά όλα έχουν κάτι κοινό: τις αντιδράσεις. Αυτοί κάποιοι από αυτούς που προβλήθηκαν σήκωσαν τις μπουνιές τους, τα ξύλα τους, τις απειλές τους – και εξέφρασαν την διαμαρτυρία τους προκαλώντας τον τρόμο.
Νιώθω κάπως αδικημένος όταν κάποιος που επιτίθεται στο κράτος και στην ανώνυμη μάζα του (ακόμα και αν είναι αστυνομικοί) τον χρωματίζουμε ως τρομοκράτη, αλλά αυτός που που επιτίθεται στον οποιονδήποτε εξωθεσμικό εκφέρει γνώμη, ακόμα και αν είναι σωστή ή λανθασμένη, τον υπογράφουμε ‘αντιδραστικό’.
Και νιώθω λίγο περίεργα όταν το κράτος σταματά ή αναστέλλει τις δικές μου ελευθερίες για τους μεν, αλλά αγνοεί (για να μην γράψω προστατεύει μερικές φορές εμφανώς) τους δεύτερους. Σαν να έχεις δικαίωμα να αντιδράς με τις μπουνιές σου σε οποιονδήποτε – αρκεί να μην εκφράζει το κράτος.
Και οι δεύτεροι είναι τρομοκράτες. Και ίσως, ίσως, ποιο ισχυροί από τους πρώτους.
Θα ήταν ενδιαφέρον ένα πείραμα: να αλλάξουν οι λέξεις. Οι τύποι με τα όπλα να ονομαστούν «αντιδραστικοί» και ο ανώνυμος αναρχικός ή φασίστας που επιτίθεται σε ότι διαφωνεί, να ονομαστεί «τρομοκράτης».
Νιώθω ένα περίεργο ρίγος τρόμου όταν σκέφτομαι τις επιπτώσεις ενός τέτοιου πειράματος…
Loading...
(15 ψήφοι, βαθμολογία: 4,27 / 5)
