Δεν μπορώ να προλογίσω αυτό το post, γιατί μπορεί να πω κάτι που θα χαλάσει την έκπληξη που περιέχει…

Αλλά χαμογέλασα, και ένιωσα όμορφα, οπότε είναι καλός λόγος να το διαβάσετε.

 ? 

–>

Χθες το βράδυ πήγα να πληρώσω την κάρτα (αυτής της τράπεζας που όλοι πλέον ξέρουμε καλά). Στο κατάστημα της Πανεπιστημίου.

Νεαρός είναι μέσα πριν απο μένα, κάνει δουλειά του. Να περιμένω όξω; Αγιάζι, κρύο, μπα, βάζω κάρτα, ανοίγω, μπαίνω, και ας κάνει ο άλλος δουλειά του. Περιμένω πίσω, μακρυά, κύριος.

Με κοιτάει μου λέει «συγνώμη, αλλά η προηγούμενη κυρία που ήταν εδώ ξέχασε την κάρτα της. Δεν την πρόλαβα. Τι κάνουμε τώρα;»

Τι κάνουμε;

Άντε, καλά.

Σηκώνω το τηλέφωνο που είναι δίπλα στο ΑΤΜ, περιμένω τηλεφωνήτρια. Περιμένω. Περιμένω. Με έχουν συνδέσει με εξωτερική γραμμή. Γαμωτοφελέκι σας, περιμένω. Τούρου-τούρου, που και που πετάγεται καμιά φωνή να μου λέει να αγοράσω κάτι – σπάσιμο, γιατι φωνή περιμενω και εγώ να ακούσω να μιλήσω, κάθε φορά πετάγομαι. Τέλος πάντων, παίρνω σειρά.

Στο μεταξύ ρωτάω τον νεαρό να μου πει το όνομα στην κάρτα.

«Τάδε Τάδε»

«Γυναίκα είναι, ε;» λέω. «Το περίμενα»

Δεν απαντάει ο νεαρός.

Έρχεται η σειρά μου. Συνεννοούμαι με την τηλεφωνήτρια, μου λέει πώς την λένε την κυρία, έτσι, πείτε μου αριθμό κάρτας της, δεν φαίνεται καλά, κουνήστε λίγο να γυαλίσει, κουνάω, γυαλίζει, βλέπω, στραβώνομαι, της λέω, πείτε μου κινητό σας και όνομα μου λέει, να την πάρω τηλέφωνο μπας και έρθει να την πάρει, δεν γαμιέται, τα δίνω, παίρνει τηλέφωνο, περιμένω εγώ στο ακουστικό μου στο μεταξύ, κοιτάω τον νεαρό, του λέω τι έχουμε πει με την τηλεφωνήτρια, μου λέει «να φύγω εγώ αν δεν χρειάζομαι», του λέω «όχι, αν δεν έχεις δουλειά και δεν βιάζεσαι, κάτσε, κάρτα είναι, λεφτά, δεν ξέρεις τι γίνεται», εντάξει μου λέει, περιμένει. Αμέτοχος αυτός, ότι του πω κάνει. Για να δούμε αν θα προκόψει έτσι. Στο μεταξύ η τηλεφωνήτρια βρήκε τον άντρα της (ή κάτι τέτοιο) δεν της δίνει τηλέφωνο της αυτός όμως, τζίφος, ακυρώνει η κυρία τηλεφωνήτρια την κάρτα, ψλιτσαντισμένη, σου λέει τι καλοί άνθρωποι (δεν με ξέρει καλά) μπήκανε σε τοσο κόπο και ο μαλάκας δεν μου δίνει τηλέφωνό της να την ενημερώσουμε, τέλος πάντων, μέσα της τα λέει, εγώ δεν τα ακούω, την ρωτάω τι να την κάνουμε αφτούνη φτου εδώ μανδάμ, μου λέει βάλτε την κάτω απο την πόρτα της τράπεζας, την βάζουμε να την βρούνε το πρωϊ με το πρωϊνό τους οι υπαλληλοι να διασκεδάσουνε. Εν-τάξει ο νεαρός, εν-τάξει και εγώ, φεύγει αυτός, κάνω δουλειά μου εγώ, πλερώνω και είμαι και μάγκας.

Και φεύγω, σκεφτομαι να το κάνω post, αλλά δεν βλέπω να έχει κανένα καλό νόημα. Βαρετή ιστορία.

Αλλά – σκέφτομαι τι είπα πριν. «Γυναίκα είναι, ε; Το περίμενα.»

Ωρες – ώρες, πετάω κάτι μαλακίες, που όταν τις σκέφτομαι μετά, με αποστομώνω.

 ? 

–>

Τον είχα δει στην τηλεόραση. Περισσότερο μου έμεινε με ένα παιχνίδι του πικραμένου Peter Shilton. Υστερα, σκόραρε και πέταξε έξω την Ιταλία στο Μουντιάλ. Πανηγύρισε, οι Ναπολιτάνοι μπορεί να έκαναν το ίδιο κρυφά. Γύρισα στον πατέρα μου (το έβλεπα το παιχνίδι) και είπα «τώρα θα τον γαμήσουν».

Έμαθα για ναρκωτικά. Τότε οι ποδοσφαιριστές μόνο πίνανε, δεν «πίνανε». Δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα, κάτι ντρίμπλες έκανε, κανα γκολ έβαζε, δεν θεοποίησα ποτέ αθλητές. Μαφίες, γυναίκες, κόκες, έγινε ο αλήτης, το κωλόπαιδο.

Έλεγε η κόκα σε ρίχνει, είναι άδικο να με τιμωρούν για κάτι που με ρίχνει και δεν με ανεβάζει.

Βασικά, τον τιμωρούσαν γιατί ήταν είδωλο. Και κωλόπαιδο.

Εκτός από την Μπαρτσελόνα δεν έπαιξε ποτέ σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα. (Και αν έπαιξε, αυτός την έκανε).

Μας έβαλε γκολ με το Μουντιάλ, η μισή ελλάδα πρέπει να μην πειράχτηκε καθόλου που το έβαλε αυτός. Ήταν το τελευταίο γκολ με τα χρώματα της πατρίδας του.

Ύστερα ο Βασίλης μου έκανε δώρο το βιβλίο του. Το άφησα στην βιβλιοθήκη για 3-4 περίπου μήνες. Είχε αφιέρωση «Για να δεις πως και οι χοντροι παίζουν μπάλα» , ή κάπως έτσι. Ξεκίνησα να το διαβάζω γιατί δεν είχα τίποτα άλλο πρόχειρο, κόλλησα.

Μονορούφι σχεδόν, παρότι ήταν δύσκολα γραμμένο.

Υπέροχο. Ζωντανό.

Ήρθε και στην Αθήνα, έκανα πλάκα στον Βασίλη «θα πας να πάρεις αυτόγραφο;» – μου λέει «Εαν θελήσει δικο μου αυτόγραφο, τότε θα του ζητήσω και εγώ ένα!». Το έχω ξανακούσει αυτό, αλλού. Του ταιριάζει (και του ενός και του άλλου).

Πήρε φανέλα, πήρε κάρτα μελους. Μαλακίες, αλλά αν ήταν του Παναθηναϊκού, θα σπαζόμουνα νομίζω.

Δεν τον γουστάρω μόνο για τις ικανόνητές του. Είμαι στην φάση «δεν χωνεύω/γουστάρω» γιατί είναι καθίκι με άποψη. Είναι «πολιτικό ον» με τον ορισμό που δίνω εγώ στον όρο.

Υποπτεύομαι ότι τα εκκατομύρια οπαδών του αισθάνονται το ίδιο ακριβώς.

Χθες το βράδυ.

Κοιτάει τον φακό. «Ειδωλα, δεν υπάρχουν».

Ναι, ρε.

 ? 

–>

Σήμερα, πρωϊ στο Star. Ρούλα αριστερά, Τατιάνα δεξιά. Η εκ δεξιών κάλεσε στο τηλέφωνο την εκ αριστερών για να διαμαρτυρηθεί γιατί η εκ αριστερων κάτι κακό είπε στην εκπομπή της, για την εκ δεξιών, πρωϊνιάτικα.

Κάτι το φιλότιμο, κάτι η άνεση του φακού, κάλεσε βρε αδελφέ, να πεί τον πόνο της.

Το τί λέχθηκε, δεν λέγετε. Πίκρα, πόνος, (αλληλο)σεβασμός, (αλληλο)κατανόηση, συμπόνια (εναντίον του νέου αίματος), μπηχτές (εναντίον του νέου αίματος), ψιλο μαχαιρώματα.

Έρχομαι στο γραφείο, λέω την ιστορία. Χωρίς τα λεχθέντα. Ο Μανώλης λέει την ατάκα που με αποστομώνει:

«Για μας υπάρχει η ρούλα και οι τατιάνα».

Δηλαδή: Εμείς είμαστε το κοινό της. Εμάς αξίζει αυτη η συμπεριφορά, αυτοί οι τρόποι. Αλλοι γελάμε, άλλοι ψιλοσιχαινόμαστε, άλλοι απαξιούμε, όλοι ξέρουμε.

Αν δεν υπήρχαμε εμείς, δεν θα υπήρχαν και αυτές. Τέτοιοι είμαστε, τέτοια μας αξίζουν. Κατινιές.

Για τους άλλους, υπάρχει πάντα το off.

 ? 

–>

Πολύ καλό malt whiskey μπορείς να πιείς στο Hard Rock Cafe στην Φιλελλήνων. Το οποίο επίσης έχει μουσική που μου αρέσει (Rock, παλιά κομμάτια) καλό κλίμα, και ωραίο «χρώμα». Επάνω βέβαια, στον τρίτο.

Είχα πάει προ ημερών, και ρώτησα να μάθω αν έχουν. Δεν δοκίμασα όμως, οπότε γι αυτό διέγραψα το «πολύ καλο» της πρώτης πρότασης. Αλλά έχουν, κάτι είναι και αυτό.

To whom it may consern.

 ? 

–>

Απο τον StartPoint.

Πλάκα έχει.

(Βασικά, το σεντόνι ήθελα να κατεβάσω από πρώτο. Αρκεί τόσο.)

 ? 

–>

Μην σας παραπλανεί ο τίτλος. Είναι λίγο άγριο το σημερινό post, και αν δεν έχετε κέφια, προσπεράστε το.

Σήμερα, στο ποδόσφαιρο, τραυματίστηκε (ένα διάστρεμα ήταν μόνο, ευτυχώς) ο Γιώργος, ένας συμπαίκτης. Στο τέλος, πήγαμε με τον αρχηγό, τον Πέρη, στο ΚΑΤ για ακτινογραφίες.

Περιμένοντας, είχα στο μυαλό μου τι τυχερός που ήμουν που δεν βρισκόμουν στην θέση του, και πόσο θα με επηρέαζε και μένα ένας ενδεχόμενος τραυματισμός, στην ζωή μου. Εγωϊστικές σκέψεις δηλαδή, ξέρετε εσείς.

Στο διάστημα όμως της παραμονής και των εξετάσεων, πέρασαν από μπροστά μου τρία φορεία, με εντελώς σκεπασμένους ανθρώπους.

Τρεις νεκροί, σε λιγότερο από 2 ώρες.

Την πρώτη φορά, δεν είχα καταλάβει καν γιατί τους είχαν τόσο σκεπασμένους. Είναι εύκολο να αποδιοργανωθείς όταν γύρω σου το μεγαλύτερο τραύμα είναι στραμπούληγμα, και να ξεχάσεις ότι ένα νοσοκομείο ενδέχεται να δεχθεί όλα τα περιστατικά.

Είδα όμως ότι τους έβαζαν σε μία αίθουσα – και η ταμπέλα «Αίθουσα Ανανήψεως» με βοήθησε να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μου.

«Ε, και;» θα μου πείτε. Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής μας.

Ε, ρε παιδιά, εγώ σοκαρίστηκα. Τα έχασα. Δίπλα μου περνούσε ένας άνθρωπος που τριάντα λεπτά πριν το μεγαλύτερο πρόβλημά του ήταν αν θα κερδίσει η ομάδα του, αν θα προλάβει το φανάρι, αν η γυναίκα του θα μαγειρέψει φακές για βραδυνό.

Και τώρα, στέκεται ακίνητος, κάτω από ένα λευκό σεντόνι, και δεν τον ταράζει τίποτα πια.

Δεν ξέρω, μπορεί να μην έχω καλή σχέση με τον θάνατο. Οσες φορές γνωριστήκαμε, απέφυγα να του σφίξω το χέρι.

Χωρίς ιδιαίτερο νόημα αυτό το post, το ξέρω. Στην αρχή σκέφτηκα να το σπρώξω στην λογική «κάντε τώρα που προλαβαίνετε». Μετά, δεν ήθελα τίποτα άλλο, απο το να το πω απλώς, χωρίς να πρέπει να εννοώ κάτι.

Κάθε comment, δεκτό.

Αντιγράφω από το blog της EVE:

Ο Ντίνος είναι 60 χρονών, μένει στο Σόλτ Λέικ Σίτι της Γιούτα και κατάγεται από την Ελλάδα. Θα ήθελε να έρθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα. Για την ώρα προσπαθεί να μάθει ελληνικά και ένας από τους τρόπους του είναι να χαζεύει ελληνικά blogs(ρίξτε μια ματιά στα comments αυτoύ του post). Επειδή όμως είναι ευγενής(υπέρ το δέον ρε Ντίνο, χαλάρωσε, cool), ντρέπεται για τα ελληνικά που χρησιμοποιεί(γιατί τώρα μαθαίνει είπαμε) και διαβάζοντας τόση αργκό(στο δικό μου blog τουλάχιστον) νιώθει πως αφού δεν πολυκαταλαβαίνει, αυτό σημαίνει πως δεν κάνει βήματα προόδου. Και νομίζω πως αυτό είναι άδικο για τον ίδιο. Έτσι αντί για τα comments που είδατε προηγουμένως, τα οποία κατά την γνώμη μου τον βοηθάνε σε επίπεδο κοινωνικοποίησης και εξάσκησης, προτιμάει να μιλάει μαζί μου με emails. Nιώθει επίσης αμήχανα που το επίπεδο των ελληνικών του στα comments φαίνεται στα μάτια όλων. Έτσι όμως χάνει σε συμμετοχή και σε μια ευκαιρία παραπάνω να εξασκήσει τα ελληνικά του.

Ε, λοιπόν τραβάτε, και πείτε ένα γειά.

Ξέρετε εσείς, σας έχω εκπαιδεύσει καλά 🙂

 ? 

–>

Φημολογείται εντόνως ότι μία κυρία που είχε πολύ δουλειά φέτος, και κουράστηκε πολύ, άρχισε τις αγορές – μεγάλα πράγματα, μεταξύ των άλλων και μυθικά άλογα.

Τι είναι αυτά τα …μεγάλα πράγματα;

Τι είναι αυτά τα άλογα της αρχαιότητας;

Το βέβαιο είναι ότι οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις (που ανακατεύτηκαν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις) έπαιξαν μεγάλο ρόλο σ’ αυτή την ιστορία..

Μπορείτε να μαντέψετε; (μασημένη τροφή σας δίνω…).

Το ΧΑΑ πάντως έπιασε το νόημα.

 ? 

–>

Στην αρχή τσαντίστηκα με την υπερασπιστική γραμμή. Τρελάθηκα, λέω δεν είναι δυνατόν να υπερασπίζεται έτσι ο τύπος:

Ο Γκι Γουόμακ, συνήγορος του κατηγορουμένου, απέρριψε τον ισχυρισμό ότι οι ανθρώπινες πυραμίδες από γυμνούς κρατουμένους, όπως εμφανίζονται στις επίμαχες φωτογραφίες, αποτελεί μέθοδο βασανισμού, παρομοιάζοντας τις πυραμίδες αυτές με εκείνες που σχηματίζουν οι μαζορέτες σε αθλητικούς αγώνες στα αμερικανικά γήπεδα. «Οι μαζορέτες (τσιρλίντερς) σχηματίζουν πυραμίδες έξι έως οκτώ φορές το χρόνο σε ολόκληρη την Αμερική. Είναι αυτός βασανισμός;» ρώτησε με χαρακτηριστικό τρόπο ο δικηγόρος του Τσαρλς Γκρέινερ ενώπιον του στρατοδικείου στο Φορτ Χουντ του Τέξας, μετέδωσε το Reuters. Ο ίδιος υποστήριξε επίσης ότι το δέσιμο των κρατουμένων με λουρί αποτελούσε μία αποδεκτή μέθοδο ελέγχου τους.

Μετά, κατάλαβα. Υποψήφια θύματα ψάχνουν, να φορτώσουν αυτή την ιστορία. «Δεν το κάναμε εμείς, μερικοί παλαβοί το κάνανε. Αυτοί φταίνε.»

Ο-Κ.

Στην συνέχεια, είχε ακόμα μεγαλύτερη πλάκα.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ καθώς και ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ εμμένουν ότι η απόφαση ήταν σωστή, δεδομένου ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν, όπως έχουν κατ’ επανάληψη υπογραμμίσει, απειλούσε την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.

Οι παλαβοί που λέγαμε. Πως είναι να σε φτύνουν όλοι, και εσύ να νομίζεις ότι βρέχει;

Τόσος πόνος γιατί …νομίζανε; Και έδειχναν φωτογραφίες, κασσέτες και ντοκουμέντα; Παρακαλάγανε τον κόσμο να επέμβει – και τώρα; Φωτογραφίες βασανιστηρίων κάνουν τον γύρο του κόσμου.

Μα τα βασανιστήρια, είπαμε πιο πάνω, τα έκαναν οι παλαβοί. Ναι;

Η καλη μέρα δεν σταμάτησε εδώ, είχε και συνέχεια.

Κατόπιν παρέμβασης του Λευκού Οίκου γερουσιαστές του Κογκρέσου μπλόκαραν τον περασμένο Δεκέμβριο την υιοθέτηση τροπολογίας που θα έθετε περιορισμούς στη χρήση ακραίων μορφών ανάκρισης από αξιωματούχους της CIA στο πλαίσιο της εκστρατείας κατά της διεθνούς τρομοκρατίας, αποκαλύπτουν την Πέμπτη οι New York Times.

Μα, φυσικά. Μπορείς να κάνεις απελευθέρωση χωρίς βασανιστήρια; Πως θα χαρίσεις την ελευθερία σε αυτούς που ΔΕΝ την θέλουν; Ανώδυνα;

Ιράκ. Το μεγαλύτερο Γκουαντανάμο του κόσμου τούτου.

Να κάνω μία παρένθεση; Σε προηγούμενο post, φαίνεται πως άφησα να εννοηθεί ότι έχω πάρει θέση στο θέμα της Δόμνας. Καθόλου. Διορθώνω την θέση μου στα σχόλια.

 ? 

–>

Η eve ζει σε ρυθμούς sex and the city. Μπείτε και διαβάστε, το post είναι πολύ καλό…

Φυσικά, δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι παίζουν τέτοια υπονοούμενα… Εγώ άλλα δεν πιάνω, σ’ αυτό θα πετύχω;

Επι προσωπικού, συμφωνώ με την mandy: Εγώ που δεν καπνίζω δεν έχω τύχη σε αυτή την ρημαδορουφιάνα την ζωή; Κάτι σε «βάζω τα πατατάκια μου με νόημα» δεν έχετε;

 ? 

–>

Από όπου και αν το πιάσεις, βρωμάει.

«Ακέφαλα» είναι πλέον η Δίωξη Ναρκωτικών του Λιμενικού Σώματος, αλλά και το αρμόδιο τμήμα λαθρομεταναστών αφού δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, και χωρίς να τηρηθεί η προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία, με «άνωθεν» εντολή απομακρύνθηκαν οι επικεφαλής αξιωματικοί και των δύο υπηρεσιών, που τα τελευταία πέντε τουλάχιστον χρόνια είχαν καταφέρει «θανάσιμα» χτυπήματα τόσο στο διεθνές καρτέλ των ναρκωτικών όσο και στο κύκλωμα των σύγχρονων δουλεμπόρων.[…]

Και λοιπόν θα πείτε. Ε, λοιπόν έγινε τόσο «βιαστικά» που:

[…]Ετσι, χωρίς καν να παραδώσουν τα απόρρητα έγγραφα, στα οποία αναφέρονται μέχρι και οι πληροφοριοδότες, στους αντικαταστάτες τους, οι δύο αξιωματικοί μετέβησαν -προς το παρόν τουλάχιστον- στο ΚΛΠ και από εκεί στην υπηρεσία της Τροχαίας του πειραϊκού λιμανιού.[…]

Ο Βουλγαράκης πρέπει να το διαβάσει, για να καταλάβει γιατί δεν θέλει ο κόσμος κάμερες στην μούρη του. Διαβάστε παρακάτω τι διαρέει για την απομάκρυνσή τους..

Ιδιαιτέρως μ’ αρέσει αυτό το κομμάτι:

[…]Επίσης δεν είναι λίγοι εκείνοι οι αξιωματικοί που αποδίδουν το ξήλωμα των δύο επικεφαλής αξιωματικών, στο βόλεμα κάποιων «γαλάζιων» συναδέλφων τους, που όμως ακόμα δεν έχουν τοποθετηθεί τουλάχιστον επίσημα, ενώ κάποιοι από τον τέταρτο όροφο του ΥΕΝ αφήνουν να διαρρέει ότι χρησιμοποιούσαν τα δύο ειδικά οχήματα -βαν- της υπηρεσίας για εξωυπηρεσιακές υποκλοπές τηλεφώνων[…].

Όλο το άρθρο, από την Ελευθεροτυπία.

Όπως είπα – από όπου και αν το πιάσεις, βρωμάει…

 ? 

–>

Τι θα κάνουμε; Τι θα κάνουμε με τους «πούτσους» και τα «μουνιά» της Σαμίου; Είναι λαϊκή παράδοση, ή πορνογραφήματα; Πρέπει να επιτρέπονται μέρα-μεσημέρι στην τηλεόραση ή να μετακομίσουν στις μεταμεσονύκτιες ώρες με κόκκινα  Χ  στην άκρη; Να το τραγουδάω εγώ στον δρόμο ή θα με συλλάβουνε; Να φτιάξω δικό μου ή μετράνε μόνο όσα φτιάχθηκαν μέχρι τότε (και εκεί); Είμαστε ντροπαλοί ή λογοκριτές; Που σταματάει η παράδοση; Που αρχίζει η αιδώς;

Ποιος έχει δίκιο εδώ;

Πι Ες: Μου δίνουν τραγούδι Δόμνας να ακούσω. Δημώδες και πρόστυχο. Το Winamp παίζει Καλομάϊρα –δεν θέλω σχόλια-. Να τα βάλω στην λίστα να παίξουν μαζί – ή δεν κάνει;

Pi-Es 2: Μας τα παν κι’ άλλοι: ο thas με τον kuk και ο Thalis.

Δύο (συν μία) διαφημίσεις που θεωρώ αποτυχημένες:

Στην σειρά των διαφημίσεων της Amstel, μία σκηνή είναι χειμερινή. Οι τύποι, έβαλαν τον χιονάνθρωπο μέσα για να μην κρυώνει.

Ε, λοιπόν ρε παιδιά, μου φαίνεται ακατανόητο πως μία εταιρεία οινοπνευματοδών ποτών μπορεί να διαφημίσει το ποτό της, με τέτοια μαστούρια! Οι τύποι είναι τόσο λιώμα, που είναι αδύνατον να συννενοηθούν μεταξύ τους – χάαααααλια και οι τρεις.

Το καλύτερο παράδειγμα εγκεφαλικής δυσλειτουργείας λόγω του αλκοόλ! 🙂

Σε αεροπλάνο, γίνονται αναταράξεις λόγω κακοκαιρίας. Ο ήρωας δεν μασάει με τίποτα. Η αεροσυνοδός ζητάει συγγνώμη μετά την πτήση αλλά ο ήρωάς μας την αποστομώνει: Nice flight. Μπαίνει στο αμάξι του (το οποίο η διαφήμιση μας προτέπει να αγοράσουμε) και η αεροσυνοδός αντιλαμβάνεται: «Nice flight»

Συγνώμη, τι καταλαβαίνετε εσείς; Εγώ πάντως καταλαβαίνω οτι με αυτά που έχει περάσει ο τύπος με το εν λόγω αυτοκίνητο, όλα τα άλλα του φαίνονται …Nice flight!

Και μία παιδική:

«To Armani Black Code είναι το νέο ανατολίτικο άρωμα για άνδρες που σχεδιάστηκε αποκλειστικά από τον οίκο Giorgio Armani. Είναι ένα σοφιστικές και ακαταμάχητα ελκυστικό άρωμα που αποκαλύπτεται σταδιακά, αποκτώντας μια διαφορετική νότα ανάλογα με το δέρμα του κάθε άνδρα. Έχει δημιουργηθεί από αποστάγματα καπνού, δέρματος και σπάνιας ποικιλίας ξύλου ώστε να αναδύει ένα απολύτως αρρενωπό άρωμα.»

Αν, παρόλη την αθώα περιγραφή που μιλάει για ένα «σοφιστικέ άρωμα» που όμως έχει δημιουργηθεί από «αποστάγματα δέρματος»(!), θέλετε να το αγοράσετε, θα το βρείτε εδώ…

Τι σχολιάζει περι τούτων ο Συνblogger Σάκης;

 ? 

–>

Για τον υπουργό Υγείας έχω σχηματίσει καλή γνώμη. Αλλά για το υπουργείο του, και τα των αρμοδιοτήτων του, την χείριστη.

Τελευταίο καρφί, από τα σημερινά ΝΕΑ.

Προς τον πανάκριβο ιδιωτικό τομέα «σπρώχνει» εκατοντάδες καρκινοπαθείς η κατάσταση που επικρατεί στις δημόσιες ογκολογικές μονάδες της χώρας μας: περιμένουν μήνες για να κάνουν μια διαγνωστική εξέταση, να ξεκινήσουν θεραπεία ή να χειρουργηθούν. H αναμονή μπορεί να ξεπεράσει και τους 3 μήνες, ενώ για θεραπείες, όπως το ραδιενεργό ιώδιο, φτάνει και τους 9 μήνες!

Όλο το ρεπορτάζ της ντροπής, (που λέει αρκετά χειρότερα) εδώ.

Αν ισχύουν αυτά, δεν βλέπω γιατί η οικογένεια του πρώτου καρκινοπαθή που θα πεθάνει απο δω και μπρος, να μην κάνει μήνυση στο κράτος.

Το χειρότερο δεν είναι, από ότι φαίνεται, να πάθεις καρκίνο. Ας πούμε ότι με την ποιότητα ζωής που έχουμε επιλέξει, είμαστε και ‘μεις συνυπεύθυνοι. Το χειρότερο είναι ότι αν δεν διαμαρτυρηθούμε, κάπως (*), ο καρκίνος, μετά από τόσα χρόνια μελετών και ερευνών, θα (ξανα)γίνει ανίατη ασθένεια για τους φτωχούς συνανθρώπους μας.

Εκτός και αν βγουν στα χωράφια να μαζέψουνε γαλάζιους σκορπιούς και πράσινα άλογα…

(*) Για την ΑΕΚ, ξέρουμε να κατεβαίνουμε στους δρόμους. Σωστά. Για τον χ-ψ-z αδικημένο το ίδιο. Σωστά. Για αυτό, όχι;

Α, ναι, ξέχασα. Αυτό συμβαίνει μόνο στους άλλους…

Καθυστερημένο υστερόγραφο: Θυμήθηκα την αντίδραση μερικών, για τον καρκίνο. Δεν έλεγαν την ασθένεια με το όνομά της, αναφέρονταν σ’ αυτήν ως «εκείνη η αρρώστια» ή κάτι τέτοιο. Σαν να κόλλαγε και μόνο που την ανέφερες. Ολα έχουν σχέση τελικά: η αντίδρασή μας στην ύπαρξη αυτής της αρρώστιας, με τις προσπάθειες που κάνουμε να την γιατρέψουμε…