[ Αποκλειστικό στιγμιότυπο: Ο Αρκούδος μπαίνει στο ταξί. ]

Μπαίνω στο ταξί.

Ωραία; Ωραία.

Βασικά, δεν θέλω να πάρω ταξί. Αλλά είναι αργά. Και βαριέμαι. Και το αποφασίζω – άλλα λεφτά δεν χάλασα σήμερις, μήτε σέντσι.

Και μπαίνω.

Ταξιτζής-λουκούμι.

Το οποίον παχχύ μουστάκι, νέος σχετικά, λιγομίλητος, ότι πρέπει για νυχτερινή βόλτα, εγώ, αυτός και τα αστέρια, ρομαντικά πράματα.

Που πάμε, κείθε, καλώς, ξεκινάει.

Και εκεί αρχίζουν οι πλάκες.

Δεν ξεκινάει: ξεκινάει – σταματάει. Σαν να μην το έχει πάρει απόφαση. Το πατάει το γκάζι, το αφήνει, πατάει φρένο, πάλι γκάζι. Ανεπαίσθητα, 4-5 χιλιόμετρα διαφορά – αλλά πολύ σπαστικό ρε αδελφάκι μου.

Αναποφάσιστος.

Και όχι με ρυθμό – όοοοοχι. Ράντομ. Στα ζάρια. Εκεί που λές τωρα θα ηρεμήσει, τότε τρέχει αυτός. Μετά, κόβει. Πατάει λίγο ακόμα – κόβει. Λίγο – κόβει. Λί – κό.

Το πιάσατε το υπονοούμενο.

Λέω, δεν θα τα πάμε καλώς. Να του την πω, το σημειώνω, στο τέλος. Μετά, σπάω πλάκα στους επόμενους, και λέω θα κάνω το κορόιδο. Αλλά για το μπλόγκ τα ετοιμάζω, διότι σας σκέφτομαι βρε κουτά, και ας με πληρώνετε 3 comment το καλό το άρθρο, το μωβώρο. Χαλάλι σας.

Κάπου στο Γαλάτσι, πιάνει κουβέντα, για ποδόσφαιρο. Εκεί, σκάει το δεύτερο: είναι και Παναθηναϊκός. Ξεκινάει βέβαια με το «εγώ δεν ασχολούμαι» αλλά σε πέντε λεπτά έχει θερίσει Οσιμ και Ντέμη Νικολαϊδη. Του κάνω και κόντρα, πάω να το παίξω πονηρός, τσιμπάει, αλλά μου πετάει οτι ο Ολυμπιακός δεν θα πάρει πρωτάθλημα φέτος, και χάνω το χιούμορ μου σαν χρηματιστής στις μεγάλες πτώσεις.

Υστερα, αρχίζει για το δάκρυ να είσαι ταξιτζής την σήμερον ημέρα, που όλοι σου κορνάρουνε, και τι να κάνω εγώ να μην σε πάρω, να μην σ’ αφήσω, μεγάλος ο καυμός, και θα πιάσω έναν πουστη που κορνάει, έχω ένα λοστάρι σιδερένιο πίσω, -αλήθεια-, και θα του το κάνω καλοκαιρινό του πούστη που κορνάρει. Διοτι την μάνα του θέλει να την πάρω (κούρσα) και την κόρη του (κούρσα) και την γκόμενά του (δεν το διευκρίνησε αυτό να σας το πω). Αλλά άμα σταματήσω λιιιιγάκι φωνάζει – ο μαλάκας. Και το χω τάμα. Μέχρι να συνταξιοδοτηθώ, κάποιον θα κάνω καλοκαιρινό, και ας πλερώσω.

Του λέω πόσο καιρό θέλεις για την σύνταξη, πολύ μου λέει, πάει η κουβέντα λέω (μέσα μου, μαλάκας είμαι;) γαμήθηκε, αλλά μετά του λέω ναι, αλλά καμιά φορά άαααααλλοι ταξιτζίδες (όχι εσύ, είσαι λεβεντιά, δεν κάνεις τέτοια), σταματάνε κάθε τρεις και λίγο, και με διπλή κούρσα μέσα, και κάνουν την Πατησίων μπορδέλο μεσημεριάτικα. Και, προς έκπληξη όλων (εμένα, εσάς, του Θεού που μας κοίταγε και έσπαγε μεγάλες πλάκες, μπορεί και του ιδίου,), ο ταξιτζής επαραδέχθηκε οτι άλλοι (όχι εσύ είπαμε, λεβεντιά) πράττουν το αδίκημα τούτο – εκνευριστικόν και κατακτριτέον.

Όλα αυτά με μία-μπαίνω-μία-βγαίνω στο γκάζι, ε; μην ξεχνιόμαστε.

Δίκιο έχεις, αλλά, μου λέει, για να επιστρέψει στον παλιό καλό σουρεαλ εαυτό του, κράτος είναι αυτό που έχουμε; μπουρδέλο είναι.

Ωραία, τώρα μπορούμε πάλι να συννενοηθούμε. Ανησυχησα λίγο γιατί μου σοβάρεψες.

Το κράτος πταίει που οι ταξιτζίδες σταματούν κάθε πέντε μέτρα στην Πατησίων; τολμώ να ερωτήσω. Εβεβαίως με λέγει ο μουστακαλής. Διότι, σου λέει ο άλλος, ανέβασε κύριε την ταρίφα ετούτην, να μην παίρνω διπλή ταρίφα. Ευρωπαϊκά πράματα, καλά καμωμένα. Ωραίος λέω, ή διπλή ταρίφα ή καροτσάκι, καλά τα λέει ο μπεσαλής, να, εδώ όπου θες με αφήνεις.

Στην μέση του δρόμου με άφησε ο χριστιανός, και καλά που δεν ήτονε κανένας πίσω, να κορνάρει και έχουμε άλλα ντράβαλα.

Ποσο κοστίζει η βόλτα με το Λούνα Πάρκ, πέντε παρα κάτι, κράτα πέντε λέω διότι έχουν ανέβει και τα νοίκια (τα δικά του, τα δικά μου είναι σταθερά, το τελευταίο εικοσαήμερο ούτε δέκα ευρώ πάνω δεν επήγανε) , έχω εικοσαεύρω,το οποίον έχω ενημερώσει τον επιχειρηματία απο την αρχή γιατί είμαι και καλός μαλά πελάτης, βεβαίως, μου δίνει ρέστα, κοιτάω αν έπεσε κάτι στο πάτωμα, τσου, τα ‘χω όλα, φεύγω.

Απο τις ελάχιστες φορές που δεν κοιτάω τον αριθμό του.

Πάω εις το περίπτερο να αγοράσω έναν χυμό, διότι η δίαιτά μου δεν με αφήνει πλέον να τρώγω σοκολάτες διότι έχω γίνει ωσάν τόφαλος, και είμαι και έτοιμος για γάμο τρομάρα μου.

Πάωνα πληρώσω, και τι να δω; Δεκαπέντε ευρώ ρέστα έπρεπε να μου δώσει ο συμπαθής ταρίφας, εικοσιπέντε ευρώ μου έδωσε.

Ητο μακρυά πλέον (μόνο για μένα είχε το κούτσα-τράβα φαίνεται, γιατι μετά πέταξε) και δεν μπορούσα να του επιστρέψω το ποσόν.

Ποιο πολύ πλάκα είχε απο το Taxi Girl, σας το λέω. Τον δε χυμό, τον ήπια στην υγεία του.

Η Καθημερινή απέκτησε έναν καινούργιο (μόνιμο) αναγνώστη:

Μαζί με κάθε φύλλο, απο Τρίτη μέχρι και Παρασκευή, δίνει εντελώς δωρέαν επεισόδιο της σειράς «Μάλιστα κύριε Υπουργέ», που είναι αφάνταστα κωμική, διαχρονική και εφυής (και ο τρόπος που κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει Αγγλικό Χιούμορ).

Έχασα τα τέσσερα πρώτα, και ήδη έχω επικοινωνήσει με την Καθημερινή για να τα αποκτήσω.

Όσο είναι δωρεάν, θα φροντίσω να μην λείψουν άλλα απο την συλλογή μου.

Όσοι ξέρετε την σειρά, ξέρετε και τι πρέπει να κάνετε (μα, να το αγοράζετε βρε κουτά!)

Για όσους κάτι πάει να πει, αλλά είναι λίγο θολό, δείτε ιντερνετικό αφιέρωμα.

Για όσους δεν λέει τίποτα αυτό το νταβαντούρι, δοκιμάστε αγοράζοντας μία Καθημερινή: αν δεν σας αρέσει, μην ξαναπάρετε.

Κάντε το όμως νωρίς, γιατί -που θα πάει- θα τελειώσει τούτο το δώρο…

Πολλές φορές η ζωή μου τα φέρνει έτσι, που όταν το σκέφτομαι χαμογελάω για τους λόγους που μου δίνει να γράψω σε τούτο το blog.

Ένα)

Φίλοι μου στέλνουν (μαζικά θα έλεγε κανείς) το τραγούδι της Έφη Θώδη I will survive. Μου το στέλνουν για να γελάσω, όπως υποθέτω οτι γέλασαν και αυτοί.

Όσοι δεν το έχετε ακούσει και γουστάρετε, θα το ανεβάσω για να το κατεβάσετε..

Οι υπόλοιποι, που απλώς θέλετε να παραμείνετε στο θέμα χωρίς να μπλέκετε με downloads και ιστορίες μία μικρη περιγραφή:

Η Έφη Θώδη προσπαθεί να τραγουδήσει, χωρίς να έχει ούτε το αγγλικό, ούτε το accent.

~

Δύο)

Φίλη ετοιμάζεται να κατέβει στις Δημοτικές. Οι πρώτες (και τελευταίες) προσπάθειες, όχι να βγει, αλλά να μην πάει χαμένη η ευκαιρία να πει «συμμετείχα στις Δημοτικές, ως σύμβουλος» και έκανα ότι καλύτερο μπορούσα μοιάζουν με απέλπιδες.

~

Ενα και Δύο: μία αποτίμηση.

Πρέπει να είμαι μόνος έλληνας που γουστάρει την προσπάθεια της Θώδη. Πρέπει να είμαι ο μόνος έλληνας που δεν μένει στο «αει γοίλ σουρβάηβ» αλλά ευχαριστιέται με την προσπάθεια της τραγουδίστριας να διασκεδάσει και να περάσει καλά, κάνοντας ότι καλύτερο μπορεί.

Που προσπαθεί να πει αυτό το τραγούδι.

Έχει καλή φωνή, (πολύ καλή φωνή) αλλά όχι την προφορά; στα αρχίδια της. Το κάνει, και μπορώ (ή απλώς θέλω) να αντιληφθώ οτι το λέει με την καρδιά της. Οτι κάνει όλο το τραγούδι δικό της, παίζοντας λίγο με τον ήχο, με την χροιά, όσο μπορεί.

Μπράβο στην υποψήφια που κατεβαίνει χωρίς «κλίκες» και «μέσα». Η προσπάθεια δεν είναι αποτυχία – αν είσαι ειλικρινής, κανείς δεν μπορεί να γελάσει που προσπαθείς ή ελπίζεις.

Μπράβο σε όλους αυτούς που βγαίνουν τελευταίοι, χωρίς να έχουν απωλέσει ούτε την διάθεση, ούτε την σοβαρότητα. Σε αυτούς που δεν «πουλιούνται» σε αυτούς που δοκιμάζουν τα πάντα όσα θέλουν να δοκιμάσουν, χωρίς να τους απασχολεί αν θα τους κοιτάξει ο κόσμος και θα πει «κοίτα: ένας αποτυχημένος».

Μπράβο σε αυτούς που ζούν την ζωή τους, τραγουδώντας, πηγαίνοντας ως υποψήφιοι, ή απλώς κάνοντας κάτι που όλοι εμείς οι υπόλοιποι, με την φαυλότητα της ζωής μας θεωρούμε ως αυτοσκοπό το αποτέλεσμα, και όχι την προσπάθεια.

Δεν λέμε «θα προσπαθήσω να τραγουδήσω, όσο καλύτερα μπορώ» αλλά «θα γίνω τραγουδιστής, ο καλύτερος που μπορώ».

Δεν λέμε «θα προσπαθήσω να βγω Δημοτικός Σύμβουλος – η θα διασκεδάσω προσπαθώντας» αλλά λέμε «Θα προσπαθήσω να βγω πρωθυπουργός, περνώντας απο το Δημοτικό Συμβουλιο».

Και για να το πετύχουμε αυτό, το απώτερο, το «ουσιώδες», θυσιάζουμε στην πορεία άλλα, που κρίνονται πιο «ανούσια», όπως είναι η αξιοπρέπειά μας, ή η ιστορία μας.

Και ενώ ο σκοπός μας είναι καλύψουμε τα (άλλα, βαθύτερα) κενά μας, κάποιοι άλλοι διασκεδάζουν με την ζωή τους – με τις αποτυχίες και τις -ελάχιστες- επιτυχίες τους.

Καλή διασκέδαση Έφη, καλή διασκέδαση Ναυσικά.

Διαβάστε το ως το τέλος, είναι πολύ ενδιαφέρον:

«Στο κόμμα μας, πραγματοποιούμε αυτό που υποσχόμαστε.
Μόνο οι ανόητοι θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι
δεν αγωνιζόμαστε κατά της διαφθοράς.
Διότι, ένα είναι βέβαιο για μας:
Η τιμιότητα και η διαφάνεια είναι προϋπόθεση να πετύχουμε τους στόχους μας.
Αποδεικνύουμε ότι πλανάται όποιος πιστεύει πως
οι μαφιόζοι θα συνεχίσουν να μετέχουν στην κυβέρνηση όπως στο παρελθόν.
Διασφαλίζουμε, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, ότι
η κοινωνική δικαιοσύνη θα είναι ο κύριος σκοπός της διακυβέρνησής μας.
Παρά ταύτα, υπάρχουν ακόμα ανόητοι άνθρωποι που πιστεύουν πως
θα είναι δυνατόν να εξακολουθεί κανείς να κυβερνά
με παλαιοπολιτικά τερτίπια.
Όταν αναλάβουμε την εξουσία, θα κάνουμε το παν ώστε
να τεθεί τέρμα στις προνομιακές καταστάσεις και στην ευνοιοκρατία
δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά περίπτωση
να πεθάνουν της πείνας τα παιδιά σας
Θα πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας ακόμα και
να στερέψουν πλήρως οι οικονομικοί πόροι
θα ασκήσουμε την εξουσία ώσπου
θα έχετε καταλάβει ότι από δω και πέρα
είμαστε η «ΝΕ.ΠΟ», η «Νέα Πολιτική».»

Ωραία; Δεν μοιάζει σχεδόν ουτοπικό;

Διαβάστε τώρα από κάτω προς τα πάνω….
αρχίζοντας από την τελευταία γραμμή και ανεβαίνοντας γραμμή-γραμμή ως την αρχή.

Thanks George

Είναι δυνατόν;

Είναι και αυτό μια λύσις. Όταν έρθει η ώρα, υπόσχομαι να το σκεφτώ και εγώ :D.

Κατ’ αρχάς, τα σημαντικά: γύρισα, πέρασα πολύ καλά, ήρθα και βρήκα προβλήματα με φίλους, η ζωή συνεχίζεται.

Τώρα, το post.

Στο internet έχω βρει πολλά χρήσιμα site. Αρκετά απο αυτά, είναι ταυτόχρονα και διασκεδαστικα.

Διαβάστε:

November 2003 – Due to a delay of my flight to Australia I had to stay the whole day and night at the airport. I couldn’t afford the taxi fare back to the hotel and the overnight stay at the hotel again. I spent Hours on the internet then walked up and down the huge airport. I went window shopping through the expensive stores. There is a reason for the loud speaker announcements. People can be be hearing-impaired. Have you ever thought of that? The bathrooms were very clean. At some remote ones I had the chance of having a shower as well. The security staff are friendly but with the recent bombings in Turkey they should be alert.[…]

Όλη η περιγραφή, εδώ.

Το site πραγματεύεται …διαμονές σε αεροδόμια. Οι τουρίστες που αναγκάζονται (λόγω καθυστερήσεων ή έλλειψης χρημάτων) να κοιμηθούν σε αεροδρόμια, μοιράζονται τις εμπειρίες τους.

Φυσικά, έψαξα και βρήκα το αποσπασμα απο διαμονή στο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Περισσότερα αποσπάσματα θα βρείτε εδώ.

Το site είναι όλο στα αγγλικά – και έχει αρκετά αεροδρόμια, απο πολλές χώρες…

Υ.Γ. Μετά τα camping, ασχολούμαι με διαμονές σε αεροδρόμια. Έχω αρχίσει να ραππάρω μου φαίνεται… 🙂

…ανέκδοτο για τις δύσκολες μέρες που ζούμε.

Ένας Αμερικανός πηγαίνει στον σταθμό ενός τραίνου για να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι.

Βλέπει εκεί ένα μηχάνημα με την ένδειξη «Ρίξτε ένα δολάριο στην σχισμή και το μηχάνημα θα σας πει ποιος είστε!»

Περίεργος καθώς είναι ρίχνει το δολάριο και το μηχάνημα του λέει:

-«Είσαι ο Τζων Μπουλ από την Νέα Υόρκη, λογιστής, ύψος 1,80, βάρος 90 κιλά και θα πάρεις το τρένο των 2:30 για Σικάγο»
Εντυπωσιάζεται ο τύπος με την ικανότητα του μηχανήματος!

Για να ξεγελάσει το μηχάνημα, τρέχει και αγοράζει ένα ψεύτικο μουστάκι και ξαναρίχνει ένα δολάριο.

-«Είσαι ο Τζων Μπουλ από την Νέα Υόρκη, λογιστής, ύψος 1,80, βάρος 90 κιλά και θα πάρεις το τρένο των 2:30 για Σικάγο», του λέει πάλι το μηχάνημα!

Μα δεν είναι δυνατόν φωνάζει αυτός! Ο τύπος τσαντίζεται και τον πιάνει μανία να ξεγελάσει το μηχάνημα!
Τρέχει στις τουαλέτες και μεταμφιέζεται σε άραβα! Ξαναπηγαίνει στο μηχάνημα και πάλι τα ίδια.

-«Είσαι ο Τζων Μπουλ από την Νέα Υόρκη, λογιστής, ύψος 1,80, βάρος 90 κιλά και θα πάρεις το τρένο των 2:30 για Σικάγο».

Αγανακτισμένος πάει λοιπόν και μεταμφιέζεται σε γυναίκα, ρίχνει πάλι το δολάριο και το μηχάνημα του λέει:

-«Είσαι ο Τζων Μπουλ από την Νέα Υόρκη, λογιστής, ύψος 1,80, βάρος 90 κιλά και με τις βλακείες σου έχασες το τραίνο!»

…την έχω δει και ζωντανά, σχεδόν, σε παραλλαγή βέβαια, και έχω γελάσει πολύ:

Μία ομάδα από άντρες κάθονται στη σάουνα και συζητούν για δουλειές και μετοχές όταν ξαφνικά χτυπάει ένα κινητό.

«Γεια σου μωρό μου, είσαι στο κλαμπ;»

«Ναι καλή μου.»

«Αγάπη μου δε θα το πιστέψεις αλλά είμαι μπροστά στου YSL και υπάρχει ένα πανέμορφο μινκ προσφορά στη βιτρίνα.»

«Πόσο κάνει καλή μου;»

«Το σκοτώνουν. Μόνο 2.000.000. Το πιστεύεις;»

«Μα δεν έχεις ήδη πολλά παλτά;»

«Σε παρακαλώ αγάπη μου, είναι μοναδικό!»

«Καλά, καλά, πάρ’το!»

«Σ’ ευχαριστώ καρδιά μου. Α, για να μη σε κρατώ πολύ», πέρασα από τη Mercedes το πρωί και είδα το νέο κάμπριο. Πέθανα! Μίλησα στον πωλητή και αυτό που έχει στην έκθεση είναι ολοκαίνουργιο, με δερμάτινα καθίσματα, υδραυλικά, ηλεκτρικά, τα πάντα. Χρώμα χρυσό! Τι λες;»

«Έλα τώρα γλυκιά μου, έχουμε ήδη πολλά αυτοκίνητα!»

«Μα μου είχες υποσχεθεί ότι μπορώ να πάρω ένα κάμπριο!»

«Πόσο κάνει;»

«Δε θα το πιστέψεις, αλλά ο πωλητής είπε ότι θα μας το αφήσει μόνο 35.000.000, full extra, κομπλέ, με το κλειδί στο χέρι!!!»

«Καλά, καλά, άντε πάρ’το!»

«Μωρό μου σε λατρεύω. Είσαι ο καλύτερος σύζυγος που θα μπορούσε να έχει μια γυναίκα. Ελπίζω να μην το παρακάνω αλλά θυμάσαι το ταξίδι που είχαμε κάνει στο Παρίσι; Θυμάσαι το ξενοδοχείο με την πισίνα και τα γήπεδα του τένις; Πουλιέται. Το είδα το πρωί στο μεσιτικό γραφείο. Αν το αγοράζαμε θα είχαμε το τέλειο μέρος να μείνουμε τους κρύους μήνες του Χειμώνα!!!»

«Να σου πω, το είχα σκεφτεί κι εγώ. Πουλιέται είπες;»

«Αλήθεια; Το είχες σκεφτεί; Να πάω να κάνω μια προσφορά;

Ξέρεις, δεν είναι πολύ ακριβό και θα ταίριαζε στον τρόπο ζωής μας!»

«Πόσο το έχουν;»

«Μόνο 180.000.000 αγάπη μου. Είναι ευκαιρία!»

«Νομίζω έχουμε λεφτά στην άκρη. Πήγαινε και κάνε μια προσφορά

αλλά με τίποτα πάνω από 165.000.000.»

«Τελικά η σημερινή μέρα είναι καταπληκτική! Δε βλέπω την ώρα να σε πετύχω το βράδυ στο σπίτι για να το γιορτάσουμε!!!»

«Τα λέμε το βράδυ καλή μου.»

Ο τύπος κλείνει το κινητό και ρωτά δυνατά:

«ΡΕ ΣΕΙΣ! ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ;;;;;»

Ναι, το έχω. Είμαι μάλιστα τόσο χακεράς, που μπήκα και μέσα και είδα τί του έχουν στείλει!

Ακόμα γελάω, ρίξτε και εσείς μία ματιά…

Ενδιαφέρουσα ιστορία οικονομικής πολιτικής.

Συνάδελφος και φίλος, παραιτείται απο την δουλειά που εργαζόνταν εδώ και πολλά χρόνια σε εταιρία (ας την πουμε «Βάση»), καθώς εδώ και 6-7 χρόνια δεν έχει δει αύξηση της προκοπής.

Τελευταίος μισθός, περι τα χίλια ευρώ.

Πάει σκλάβος(*) σε μία δεύτερη εταιρεία, που του προσφέρει αρχικό μισθό χίλια πεντακόσια ευρώ, με προοπτικές αναβάθμισης.

(*) Όπου σκλάβος, για να μην ξεχνιόμαστε, είναι το καινούργιο φρούτο (που ψηφίστηκε επι Νέας Δημοκρατίας) που επιτρέπει σε μία εταιρεία να πληρώνει έναν υπάλληλο και να τον επινοικιάζει σε άλλη, τρίτη εταιρεία. Ο δε υπάλληλος είναι σκλάβος, διότι δεν απολαμβάνει τις παροχές της τρίτης εταιρείας, όπως για παράδειγμα αν η τρίτη εταιρεία είναι δημόσιο. Σκλάβος διότι η εταιρία του κερδίζει περισσότερα απο εκείνον ως ενοίκιο, και συνεπώς, αφού εκμεταλλεύεται την ανεργία που δεν του επέτρεπε να βρει δουλειά, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να την δημιουργεί κιόλας.

Συνεχίζω στο υπέροχο κόσμο της οικονομικής πολιτικής.

Ο συνάδελφος λοιπόν, δουλεύει για λογαριασμό της δεύτερης εταιρίας, στην τρίτη εταιρεία.

Μάνατζερ της εταιρείας στην οποία δούλευε παλιά (και που λόγω οργάνωσης, αγνοούσε παντελώς την υπάρξή του – την ονομάσαμε «Βάση» στο παράδειγμά μας), πηγαίνει στην τρίτη εταιρία, ζητώντας έργο.

Η τρίτη εταιρεία, ζητά απο τον συνάδελφό μου να το παραδώσει.

Αρα:

Η εταιρεία «βάση» πληρώνει έναν μάνατζερ, με πολλαπλάσια (και όταν λέμε πολλαπλάσια, εννοούμε πολλαπλάσια, έτσι;) λεφτά απο ότι έναν απλό υπάλληλο, τον οποίο τον εξαναγκάζει σε παραίτηση, και προτιμά να πληρώσει α) τον ίδιο υπάλληλο (με τις ίδιες γνώσεις και δυνατότητες) τα χίλια πεντακόσια ευρώ μισθό, ΣΥΝ το κέρδος της δεύτερης εταιρείας, ΣΥΝ το κέρδος της πρώτης.

Αν δηλαδή έδινε στον υπάλληλο 1.000 ευρώ, τόσο θα κόστιζε η δουλειά παλιά.

Αλλά τώρα κοστίζει: 1.500 ευρώ ο υπάλληλος, συν το κέρδος της δεύτερης εταιρείας (ας πούμε άλλα τόσα, έχει και αυτή μανατζέρ να θρέψει – σε κουβέντα που έκανα με γνώστη των εταιριών, το outsourcing όπως λέγεται τώρα τελευταία η σκλαβιά έχει έναν κανόνα, που λέει: ο μισθός του υπαλλήλου επι τρία – ) συν το κέρδος της τρίτης εταιρείας.

Απλή – οικονομική – διαχείριση.

Δύο στοιχεία: Ο υπάλληλος έχει φύγει εδώ και δύο εβδομάδες. Η πρώτη εταιρεία (που δίνει την δουλειά) και η τρίτη (που την αναλαμβάνει τελικά) είναι και οι δύο εισηγμένες στο χρηματιστήριο.

τούτο το δωράκι για αυτούς που (έστω και προς το παρόν) μένουν πίσω: