Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις από ΕΕΤΤ, Συνήγορο του Καταναλωτή, Συνήγορο του πολίτη, η HOL δεν έχει (δεήσει να) απαντήσει στο αίτημά μου για αποδέσμευση.

Με αφορμή το καινούργιο λογότυπο της HOL, δράττομαι της ευκαιρίας να ευχηθώ στην HOL μακροημέρευση, επιτυχίες, και το καινούργιο της μότο να ακολουθηθεί πρώτα απο την ίδια:

Να αποκτήσει πολιτισμό στην επικοινωνία της.

Το έστειλα την Δευτέρα 11/6, στα ΕΛΤΑ:

Έχω μετακομίσει σε πολυκατοικία όπου δεν υπάρχει θυρωρός, αλλά κάθε ένοικος έχει δικό του κουτί εισερχόμενης αλληλογραφίας.

Υπάρχει όμως και ένα κοινό κουτί, το οποίο χρησιμοποιείται για περιοδικά και μεγάλα δέματα.

Ο ταχυδρόμος που μας εξυπηρετεί, αποθέτει συχνά τα γράμματα στο κοινό κουτί (ή στο πάτωμα(!) όταν αυτό γεμίζει), και όχι στα αντίστοιχα των κατοίκων κουτιά, με αποτέλεσμα να χρειάζεται οι ένοικοι να ελέγχουν κάθε ημέρα δεκάδες γράμματα για να βρουν το δικό τους, και πολλές φορές να υπάρχουν λάθη.

Η ερώτηση που θέλω να σας κάνω είναι η εξής:

Είναι υποχρέωσή του να «μοιράζει» τα γράμματα στα ονομαστικά κουτιά, ή (αν και όταν το κάνει) το κάνει απο απλή εξυπηρέτηση;

Εάν δεν έχει υποχρέωση να το κάνει, τότε δεν μπορώ να απαιτήσω -καλώντας στα ΕΛΤΑ που μας εξυπηρετούν- να «μοιράζει» τα γράμματα στα αντίστοιχα κουτιά, αλλιώς, αν είναι υποχρέωση του ταχυδρόμου, θα πρέπει να επικοινωνήσω ξανά με εσάς, ή τα τοπικά ΕΛΤΑ;

Σας ευχαριστώ,
Αρκούδος

Πρόβλεψη (δύο, για να είμαστε ειλικρινής):

– Ένα: Πόσες μέρες θα τους πάρει να απαντήσουν;

– Δύο: Ποιά πιστεύετε ότι θα είναι η απάντησή τους;

Ο διαγωνισμός έχει ξεκινήσει….

Φαντάσου τώρα το σκηνικό:

Είμαι λέει ο Γιάννης. Έχω έναν φίλο, τον Νίκο.

Δεν είμαστε πολύ φιλαράκια, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Έχουμε γενικά παρτίδες, για χρόνια.

Μία μέρα, αποφασίζουμε να τα αρπάξουμε απο τον Μανώλη. Ο Μανώλης είναι ο εργοδότης μου, με πληρώνει για δουλεύω για αυτόν. Επειδή είμαι καλός(;) στην δουλειά μου, με έχει σαν βασιλιά – αλλά δεν αλλάζει το γεγονός οτι είναι ο εργοδότης μου.

Κάνουμε λοιπόν μία παρανομία στον Μανώλη. Του κλέβουμε το παιδί, ή του αρπάζουμε τα λεφτά και τα μοιραζόμαστε.

Αλητεία.

Μας παίρνει χαμπάρι ο Μανώλης όμως μία μέρα, και ξεκινάει να μας βρίζει. Επειδή με έχει ανάγκη, δεν μπορεί να με απολύσει – αλλά μου τα χώνει χοντρά.

Εγώ, αδιαφορώ. Με έχει ανάγκη ο κεφτές.

Έλα όμως που φωνάζει έναν πόλισμαν. Του λέει «το και το», «αυτοί οι δύο παρανόμησαν».

Ο αστυνόμος το σκέφτεται. Εγώ που είμαι πονηρός, τον πιάνω, και του λέω «άστο, μην το κυνηγήσεις». «Γιατί;» με ρωτάει το όργανο.

Του εξηγώ εγώ λοιπόν:

«Εγώ και ο Νίκος, είμαστε φίλοι. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Για να μην χαλάσεις αυτήν την σχέση, μην το κυνηγήσεις. Άσε που έχουμε κάνει και μυστικές κουβέντες μεταξύ μας, και δεν θέλουμε να τα μάθουν άλλοι.

Άστο σου λέω… »

Είναι λογικό αυτό; Στέκεται πουθενά;

Όχι ε;

Και αν το έκανα, πως θα με λέγατε; Δεν θα με λέγατε -το λιγότερο- θρασύτατο αρχιμαφιόζο;

Το λιγότερο;

Ναι, ε;

Για διαβάστε:

Η πρώτη ποινική δίκη για τις «έκτακτες μεταγωγές», μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες πτυχές του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» με την υπογραφή Μπους, άρχισε την Παρασκευή στο Μιλάνο. Πράκτορες της CIA κατηγορούνται για την απαγωγή Αιγύπτιου ιμάμη από την Ιταλία το 2003. […]

[…] Η ιταλική κυβέρνηση είχε ζητήσει από το Ανώτατο Δικαστήριο να βάλει στην …άκρη την υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι τα έγγραφα της εισαγγελίας παραβιάζουν τους νόμους για το κρατικό απόρρητο και επιφέρουν ζημία στις σχέσεις με τη CIA, αναφέρει το BBC. […]

Απο άρθρο του in.gr.

Το οποίον, σου λέει, αφου το φιλαράκι μου (CIA) και εγώ τα έχουμε καλά, και έχουμε και μυστικά, άστο.

Γελάσαμε;

Όχι ε;

Και αν το ξαναδούμε;

Σε μία άλλη χώρα;

Με τις ίδιες (πως τα είπαμε πριν; Θρασύτατα αρχιμαφιόζικες) δικαιολογίες: η τρομοκρατία!

Όχι; Δεν γίνεται;

Ιδού:

[…] Όπως αποκάλυψε το BBC, η εταιρεία BAE Systems, η μεγαλύτερη εταιρεία που εμπορεύεται οπλικά συστήματα στη Βρετανία, κατέθεσε 1,9 δισεκατομμύριο δολάρια σε λογαριασμούς του πρώην πρεσβευτή της Σαουδικής Αραβίας στις ΗΠΑ. πρίγκιπα Μπάνταρ μπιν Σουλτάν. […]

[…] Η έρευνα για την υπόθεση είχε κλείσει μετά από απόφαση του Βρετανού πρωθυπουργού τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ υπεραμύνθηκε την Πέμπτη την απόφασή του να σταματήσει η έρευνα, επειδή εάν συνεχιζόταν θα ζημιώνονταν ζωτικής σημασίας βρετανικά εθνικά συμφέροντα.

Από την Βρετανία όπου βρίσκεται ο Τόνι Μπλερ είπε πως εάν συνεχιζόταν η έρευνα για απάτη, η Σαουδική Αραβία πιθανότατα θα τερμάτιζε κάθε μορφής συνεργασία σε θέματα ασφαλείας και παροχής πληροφοριών. «Θα υπήρχαν συνέπειες στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας και θα χάνονταν χιλιάδες θέσεις εργασίες για Βρετανούς» πρόσεθεσε.[…]

Σε άλλο άρθρο, άλλης ημέρας, απο το in.gr

Μην το πειράζετε το φιλαράκι μου ρε παιδιά! Αφού είπαμε: να χαλάσουμε τις σχέσεις μας;

Εδώ και περίπου έναν μήνα, έχω παρατηρήσει οτι ο πρωθυπουργός μας αδυνάτισε (*).

Πολύ.

Επίσης, εδώ και ενάμιση μήνα, παίζουν τηλεοπτικές διαφημίσεις του Υπουργείου Εσωτερικών.

Χμμμμμμ.

Είμαι σίγουρος: Γύρω στον Οκτώβριο θα έχουμε εκλογές.

Εγώ έτσι το μυρίζομαι.

~

Πάμε τώρα στα δια ταύτα:

Δεν κατάλαβα ποτέ, γιατι κάποιος βρίζει επι τέσσερα χρόνια την (όποια) κυβέρνηση, θεωρεί οτι η (όποια) αντιπολίτευση είναι «τα ίδια χάλια» και κάθε εκλογές ψηφίζει … έναν απο τους δύο.

Συνήθως, αυτό που ψήφισε την προηγούμενη φορά. Δηλαδή, πάλι την ίδια κυβέρνηση.

Διατηρώ την επιφύλλαξη οτι πρόκειται για … μαζόχες. Αλλά, επειδή το έχω ακούσει πολλές φορές, όσες περίπου και το «ο Έλληνας είναι μαλάκας τελικά», νομίζω οτι ο Έλληνας δεν έχει ελπίδα.

Όχι πολιτική ελπίδα τουλάχιστον.

~

Μπορεί να ελπίζει (παράλογα συνήθως) οτι θα πάρει αύξηση.

Οτι θα κερδίσει το πρωταθλήμα.

Οτι η δίαιτα θα πιάσει τόπο.

Οτι η γυναίκα του του λέει αλήθεια.

Οτι το παιδί του δεν είναι αδελφή.

Οτι αυτός θα γλυτώσει τον καρκίνο.

Οτι θα πιάσει το Joker.

Αυτό που έμαθε να μην ελπίζει, είναι οτι μπορεί αυτός (εσύ, εγώ) να αλλάξει τα πράγματα.

~

Δεν με φοβίζουν τα λαμόγια.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που θέλουν να κερδίσουν απο την πολιτική.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που λένε συνειδητά ψέματα.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που σκοτώνουν (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) για να μείνουν στην εξουσία.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που αδιαφορούν για το αύριο.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που ξεπουλιούνται.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που -αφού οδηγούν μερσεντες- αδιαφορούν για τα πεζοδρόμια.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που άπαξ και γίνουν βουλευτές, βολεύονται.

~

Απο όλα, η έλλειψη ελπίδας με φοβίζει περισσότερο.

Κανούργιο σπίτι. Καινούργια ζωή. Ξυπνάω το πρωϊ και αισθάνομαι άλλος άνθρωπος.

Στον καναπέ κοιμάμαι βέβαια. Το κρεβάτι το βρήκαμε μόνο κατά τύχη.

Διότι, φίλε/η αναγνώστη/τρια, αν νομίζεις ότι το αντικείμενο του πόθου σου, όποιο και να είναι αυτό, που σου γυάλυσε στο ΙΚΕΑ, θα το βρεις οταν πας, είσαι βαθιά νυχτωμένος.

Πάμε που λες (να σου μιλάω στον ενικό, ε; δεν σε πειράζει;) στο ΙΚΕΑ. Ααααα τι ωραία πράγματα εδώ, αααααα άλλα ωραία απο εκεί, να το σπίτι μας εδώ, να μια καλή ιδέα εκεί.

Και του πουλιού το γάλα. 🙂

Και απο τιμές; προσιτές, το οποίον οι άλλοι έχουν κάτι τρελά νούμερα, δύο φορές πάνω, και κοιτάς αυτές που θα δουλεύεις μόνο έναν μήνα να τα βγάλεις, και λές ‘πάλι καλά’. Είχαμε και την διαφήμιση, τι ωραία που κρατάνε όλον τον χρόνο τις ίδιες τιμές, σα να λέμε ‘τιμές με έναν χρόνο εγγύηση’, ωραία πράματα.

Το λοιπόν, αφού πήγαμε στο ΙΚΕΑ, χαρήκαμε που οι άνθρωποι κρατάνε χαμηλές τις τιμές (και πως το κάνουν αυτό, να χαρείς; δεν προσλαμβάνουν ανθρώπους λέει, για να κρατάνε τα έξοδα χαμηλά, λέει) τεσπα, δουλεύει αυτό, και έχουν και μερικούς σουηδούς εκειδα και κάνουνε ντεζάην με φθηνά -προσιτά- υλικά, και δεν θα χαλάσει και το ξέρεις γιατι έχουν ένα δονητή και βαράει μία καρέκλα διαρκώς μέρα βράδυ θεε μου σχώραμε.

Κοιτάμε και τον κατάλογο, είδαμε και τον σκύλο που το πόδι του μοιάζει με -θεε μου σχώραμε πάλι- δεν σου λέω και μεγάλος χαμός έγινε έκει όξω, γι αυτό ερχόσαντε οι σουηδές το εβδομήντα «στάσου, μύγδαλα» εδω χάμου να δουν χαρές γιατι με το τυπωμένο το πέος στον κατάλογο του ΙΚΕΑ που να βρούνε χαρα, κοκκινήσανε ούλες και το πανηγύρισαν το πράμα.

Με το πουλί του σκύλου λοιπόν, είδαμε και τα έπιπλα. Και ωραία, και φθηνά – αλλά για να πάρεις ένα κρεβάτι πρεπεί να πληρώνεις τις τάβλες μία-μία, μυστήρια πράγματα, πως δεν χρεώνουνε και τις βίδες.

Και παίρνουμε τηλέφωνο. «ωραίο το κρεβάτι σας μανδάμ, το ‘χετε;» γιατί είμασταν και υποψιασμένοι, μην χέσω. «ποιο κρεβάτι» μας κάνει η κυρία, «στην σελίδα τάδε» εμείς.

«Αααααα οοοοοοοοχι μας» λέει το υπάλληλο. «Πρέπει να μας δώσετε κωδικό».

Ε;

Να ταξιδέψω μισή αθήνα, πήγαινε-έλα διόδια, λες και πάω αλεξανδρούπολη, για να έχω τον κωδικό, για να το δεί η κυρία που δουλεύει εκεί;

«Σίγουρα μανδάμ;» «Μα τι λέτε, την δουλειά μας δεν ξέρουμε;»

Αμ εσείς την ξέρετε, εμείς δεν την ξέρουμε.

Το οποίον παίρνουμε το όχημα, ντραηβάρουμε, φτάνουμε μέχρι εκεί, τσεκάρουμε όλους τους κωδικούς για όλα τα προϊόντα.

Το οποίον, το κρεβάτι έχει γίνει κρεβατοκάμαρα, ίσαμε πέντε – έξι κομμάτια ζωή να’χουνε. Βάλε και το τραπεζάκι του σαλονιού, που δεν γίνεται δουλειά δίχως δαύτο, το κλείσαμε το κόλπο.

Παίρνουμε που λές τους κωδικούς, κατεβαίνουμε μετά και πλακωνόμαστε στα hot-dog (της φωτογραφίας) που κάνουνε και 60 λεπτά το ένα, τρώμε και παγωτό άλλα τόσα, πίνουμε και κοκακόλα με ρηφίλ – που πα να πει δίνεις ότι δίνεις για το ποτήρι, και βάνεις μετά απεριόριστα ότι γουστάρεις, τον Μόρνο αμα θες σε κοκακόλα πιέστονα, να πάθεις διάτρηση να μάθεις να είσαι λιγούρης.

Το οποίον χωρταίνουμε, τα σκάμε πάλι στα διόδια, και επιστρέφουμε στο άδειο μας σπίτι.

Την επόμενη φορά που το πρόγραμμα έχει ξεκούραση και αραλίκι, το σκάμε το τηλέφωνο.

«πολύ μας άρεσε το κρεβάτι», ξεκινάμε, «ποιό κρεβάτι» η υπάλληλος, «αυτό της φωτογραφίας» λέμε εμείς, «α, αμα δεν ξέρετε τον κωδικό -» χα, την πάτησε η χαμούρα(*) μανδάμ, το ξέρουμε μωρή(*) μανδάμ, και της αραδιάζουμε νούμερα.

Ούτε οι εβραίοι τόσα νούμερα γραμμένα.

Κάθε προϊόν 8 νούμερα, επί επτά πράματα η αναζήτηση, ίσα με 50 νούμερα, ούτε λογιστής νά ‘μουνα, ετοιμάζομαι: «Το χετε αυτό;» «Τσου. Μας τελείωσε.» Α. «Εκείνο» «λυπάμαι πολύ είναι σε έλλειψη.» Α, το κακόμοιρο. «Το άλλο;» «Όχι, πάρτε μας σε μία βδομάδα.»

Πάνε τα τρία, το οποίον κρεβάτι, συρταριέρα έξι συρταριών, και κάτι ακόμα που μου διαφεύγει, πάμε για τα άλλα.

«Λοιπόν…»

«θα μου πείτε και άλλα;» ξαφνιάστηκε η υπάλληλος.

Ναι ρε, λέω να σηκώσω το μαγαζί γιατι έχω κέφια.

«μάλιστα, άλλα τρία»

«ΆΑΑαα όοοοοχι, μέχρι τρία μπορώ να σας εξυπηρετήσω»

Ε;

Και τι να κανω εγώ τώρα;

«ΘΑ ξανακαλέσετε, για να σας πούμε για τα υπόλοιπα»

«Το ίδιο νούμερο;»

«Μάλιστα»

«Και θα μιλήσω μαζί σας;»

«Είναι πιθανόν.»

Και τότε γιατί κυρά μου να ξανακαλέσω και να μπω σε όλη αυτή την διαδικασία;

Apparently, που θα λέγανε και οι τουρίστες που θα έρθουν εδώ για τον ρουφιάνο τον τελικό του champions league, και αντί να φοβόμαστε εμείς αυτούς, θα φοβούνται αυτοί εμάς, θέλουν τις γραμμές να μην είναι κατειλλειμένες, άρα ο πελάτης να ξανακαλεί άμα έχει πάνω απο τρία προϊόντα. Ευρωπαϊκά πράματα παιδάκι μου, ανώτερα καμωμένα, με σκοπό την εξυπηρέτηση του πελάτη.

Και τις φθηνές τιμές.

Μια και δυο, ξανακαλώ, λέω τα άλλα τρία, υπάρχουν. Έλα όμως που τα άλλα είναι τα κομοδίνα του κρεβατιού, το τραπεζάκι σαλονιού, και η συρταριέρα με τρία συρτάρια. Αλλά δεν υπάρχει κρεββάτι.

Τι να το κάνω το κομοδίνο χωρίς κρεβάτι;

Που να ξέρει η κοπέλα, την δουλειά της κάνει, την επόμενη μέρα, πάμε στο ΙΚΕΑ για το τραπεζάκι σαλονιού.

Ντραηβάρουμε μέχρι κει δα, γίνεται πανικός στον δρόμο απο βροχή και αγέρα, δεν ξέρουμε αν θα φτάσουμε, φτάνουμε, έχουμε σκάσει και τα κερατιάτικα στα διόδια – για 5 χιλιόμετρα που κάνουμε πληρώνουμε όλη την αττική οδό, την εγνατία, και πέντε έξι ομόλογα δημοσίου.

Πάμε να το πάρουμε – ά, λυπάμαι, δεν υπάρχει πια. Τέσσερα ήτανε, και πάνε.

Α;

Όχι ρε παιδιά, δεν μπορεί, τόσα χιλιόμετρα, τόσος δρόμος, τόσο πανηγύρι, τόσος κόπος – και τέλος;

«Λυπάμαι, τέλος.»

Μπορούμε να το παραγγείλουμε τηλεφωνικά;

Τσου, πρέπει να έρθετε απο δώθε.

Γυρίζουμε αποκαμωμένοι, αλλά τους σημαδεύουμε τους αλητόβιους. Την επόμενη φορά, με το που θα πουν το χουμε, φύγαμε να το πάρουμε.

Έτσι γίνεται. Λένε το έχουμε, ρωτάω «πόσα κομμάτια», μου λέει «ελάχιστα».

«Τι ειναι ρε παλικάρι το ελάχιστα; πόσα κομμάτια;»

«δεν μου βγάζει το σύστημα»

«τι σου βγάζει το σύστημα;»

«Περιορισμένη ποσόστητα.»

«Σε πόσα κομμάτια είναι το ‘περιορισμένη ποσότητα’;»

«Σε λιγοτερα απο πέντε»

Είδες; είδες που ξέρεις πόσα κομάτια είναι; λιγότερα απο πέντε είναι ένας αριθμός, όχι μία αφηρημένη έννοια. Εϊδες που ήξερες ατιμούλικο;

Το συζητάμε με την καλή μου. Να πάμε για λιγότερα απο πέντε; Γινεται ψηφοφορία, βγαίνει ‘να πάμε’

Μία και δύο, πάμε.

Τρέχοντας σαν τον κεντέρη ορμάμε, βρίσκουμε που σκατά τα αποθηκεύουνε, Γ13 λέει το χαρτί, πάω εγώ, βρίσκω δύο.

Μάλιστα, δύο.

Καταπνίγω την παρόρμηση να τα αποκτήσω και τα δύο, παίρνω το ένα, 50 κιλά μαλακία. Ασήκωτο.

Πάμε να το πληρώσουμε, έχουμε πάρει και καιμιά τριανταριά ευρώ παπαρίτσες (ξέρετε, απο τις μικρές, που χωράνε σε κάθε πορτοφόλι) πάμε να πληρώσουμε….

…και να το κρεβάτι μας, στα είδη σε προσφορά.

Μισή τιμή σε άλλο χρώμα.

Να το πάρουμε; Να πάλι ψηφοφορίες, να εκλογικά αποτελέσματα, έλαβον ‘να το πάρουμε’ μιάμιση ψήφο. Δημοκρατία έχουμε, το παίρνουμε. Πρέπει να πάρουμε και τις τάβλες, και τις ράβδους, μόνο τις βίδες δίνουνε μαζί (και αν, έχω αμφιβολίες).

Αφού έχουν έτσι τα πράγματα, παίρνουμε και την τριάρα συρταριέρα (για την εξάρα και τα κομοδίνα ούτε λόγος)

Τριακόσια εβδομήντα κάτι ο λογαριασμός, τα πλερώνουμε, τα φορτώνουμε (αφού φάγαμε hot-dog και παγωτό και κοκακόλα χύμα) πάμε σπίτι, τα ξεφορτώνουμε, μας βγαίνει ο πάτος.

Το τραπεζάκι το φτιάξαμε, το κρεβάτι δεν χωράει ακόμα. Ωραίο το τραπεζάκι γυναίκα, ωραίο.

Αλλά πολύ βαβούρα ρε παιδάκι μου, πολύ βαβούρα… 🙂

(*) Απρεπές από μέρους μου, και ζητάω συγνώμη 🙁 .

[…] (Ο κατηγορούμενος) είχε αθωωθεί πρωτοδίκως το Δεκέμβριο του 2004 και κατόπιν, ως πρωθυπουργός, «πέρασε» νόμο, με βάση τον οποίο δεν θα μπορούσε να ασκηθεί έφεση (στην υπόθεσή του). Ωστόσο, ο νόμος κρίθηκε αντισυνταγματικός και στις αρχές του χρόνου η Εισαγγελία πήρε το πράσινο φως για να εφεσιβάλει την απόφαση. […]

Απίστευτο; Και πήγαν οι άλλοι, και τον ψήφισαν. Θα μου πεις, εδώ, έχουμε καλύτερους;

Ελα ντε…

Το άρθρο, για να μάθετε για ποιόν μιλάμε, είναι στο in.gr.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τον ψηφίσαν. Ποτέ.

«Μας βάλανε χέρι και σε οχτώ – δέκα ταμεία, αλλά δεν μπορούμε να ασχοληθούμε τώρα – έχουμε την Τουρκία«

Τάδε έφη Χριστόφορος Ζαραλίκος, σήμερα το πρωϊ, στο ραδιόφωνο της Ερα spor.

Κάνει ειρωνία – αλλά ως γνωστόν η ειρωνία είναι η καλύτερη απεικόνηση της πραγματικότητας.

Παρόλα αυτά, αφού μου το ζήτησε η Cyberella, δεν μπορώ παρά να καταθέσω άποψη:

Εμείς οι έλληνες είμαστε ωραίοι.

(και αυτό απο την εκπομπή Ζαραλίκου. Μεγάλη μορφή ο άνθρωπος.)

Είμαστε ωραίοι, πως να το κάνουμε; Ωραίοι. Οι ίδιες εφημερίδες που κοροϊδεύουν τους τραμπούκους -«Αυτοί ηττήθηκαν (η ομάδα) αυτοί διασύρθηκαν (οι …φίλαθλοι)»- , οι ίδιες τραμπουκάρουν με δηλώσεις τύπου «Μυρίζει Μουχλα αυτή η μπιραρία του Ρεχάγκελ», «Με πιο σκεπτικό δεν σηκώθηκε να φύγει μετά το 2004;» (Ο Ρεχάγκελ).

Ωραίοι είμαστε. Ωραίοι.

Βγάλαμε τα κοντάρια απο τις σημαίες, για να τις πετάξουμε στους Τούρκους – γιατί είμαστε ωραίοι. Ωραίοι. Υπήρξαν φίλαθλοι (φίλαθλοι, ωραίοι) που χαιρετάγανε ..ναζιστικά στην ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου… Ωραίοι, ωραίοι. Και μείς τους λέμε «εθνικόφρονες». Άλλοι ωραίοι εμείς. Αλλά και άλλοι, γιουχάρανε τον Τούρκικο ύμνο, ενώ το Mega χαμήλωνε τον ήχο του κόσμου και ανέβαζε του ύμνου για να μην ξεφτιλιστούμε… Ωραίοι οι φίλαθλοι που ήταν εκεί, ωραίοι.

Ωραίοι.

Αλλά τι να πεις για εμάς, τους απόξω; Εμείς δεν είμαστε ωραίοι; Εμείς που εφήυραμε τους κλέφτες (δεν θα γίνεις έλληνας ποτέ) Αλβανούς, τους δολοφόνους Ρουμάνους, τους «κακομοίρηδες» τους μαύρους, τους αιώνιους εχθρούς Τούρκους – δεν είμαστε εμείς ωραίοι;

Αυτοί που πήγαν στο γήπεδο είναι τραμπούκοι, εμείς είμαστε φίλαθλοι, ωραίοι.

Του καναπέ ωραίοι. Με την πίτσα μας, την μπύρα μας (όχι… του Ρεχάγκελ) που κάναμε «τσ-τσ-τσ» όταν πετάγανε καδρόνια και μπουκάλια τους Τούρκους παίκτες, και λέγαμε –ωραία και δυνατά- «απαπαπα τα κωλόπαιδα», αλλά από μέσα μας λεγαμε «καλά του κάνανε του κωλότουρκου, να ψοφήσει».

Μπορεί και απόξω μας.

Σίγουρα και απόξω μας, γιατι είμαστε ωραίοι.

Ωραίοι σου λέω! Σηκώσαμε το σεντόνι του Ευρωπαϊκου μας ύπνου, και βρήκαμε απο κάτω όλα αυτά που είχαμε θαμμένα – που βρωμάγανε και ψοφήσανε απο καιρό.

Και η λύση είναι «Φύγε-φύγε τώρα Γερμανέ», «Που να ξέρει αυτός απο Ελλάδα» (Πρωταθλητής) και «Σπίτι σου Χερ Όττο» (Ώρα για σπορ) – αυτός που ήταν… Ρεχαγκελάκης!

Ωραίοι εμείς οι έλληνες, ωραίοι!

Ή, να δεις πως το είπε ένας ακροατής του Ζαραλίκου; Με …κάλος!

Καθαρίζω το σπίτι μου, στην διαδικασία μετακόμισης Εκατοντάδες πράγματα, περιοδικά και βιβλία που καθόντουσαν αμέριμνα στις βιβλιοθήκες μου επι σειρά ετών, βρεθηκαν στην κριτική ματιά της προσπάθειας κουβαλήματος – και έχασαν.

Δεκάδες Bell -κάποτε είχα χρόνο να τα διαβάζω όλα αυτά- , περιοδικά που φύλαξα χωρίς μετα να μπορώ να θυμηθώ γιατί, άλλα που θυμήθηκα γιατι – αλλά ήταν αργά πια, καθώς είχαν χάσει την σημασία τους. Η ιστορία επτά ετών, αποκαθηλώνεται.

Το ερώτημα ήταν τι να τα κάνω όλα αυτά. Να τα πετάξω;

Flashback.

Πάντα κρατούσα τα πάντα. Το σπίτι μου στην Πάρο είχε έναν τοίχο, μεγάλο σε πλάτος, γεμάτο με κασόνια. Στα κασόνια είχα περιοδικά (χι-λιά-δες). Τα είχα στοιβάξει (τα κασόνια) σαν βιβλιοθήκη, και ήμουν πολύ περήφανος για την ατελείωτη συλλογή μου με SpiderMan. Φυσικά, στην σκληρή μετακόμιση της δεκαετίας του 90, όλα αυτά πήραν πόδι – και μετανιώνω οικτρά για αυτό.

Στα πράγματα που φυλάω, για ανεξακρίβωτους λόγους, είναι απο σήματα του στρατιωτικού μου κασκέτου, μέχρι παιδικά παιχνίδια. Όλα αυτά τα κουβαλάω σαν βάρος ενός παρελθόντος που δεν με βολεύει ακριβώς, αλλά είναι σαν να το έχω χρεωθεί. Αν τα έχανα, δεν θα μπορούσα να θυμηθώ ούτε ένα απο αυτά που φιλοξενούνται στις κούτες. Αλλά θα στεναχωριόμουν να τα πετάξω.

Επιστροφή στο τώρα.

Τι τα κάνουμε λοιπόν τόσα περιοδικά και βιβλία;

Αρνούμαι να τα πετάξω «στα σκουπίδια». Αυτά που είναι άχρηστα για μένα, είναι -συνήθως- εξαιρετικά χρήσιμα για κάποιον άλλον.

Τα βιβλία για παράδειγμα, οι γονείς της ελεάνας θα τα αξιοποιήσουν σε μία απο τις βόλτες τους στις φυλακές – όποτε πηγαίνουν και δίνουν ρούχα και άλλα στους φυλακισμένους.

Για τα παλιά έπιπλα και πράγματα, ο Δήμος έχει την λύση. Κατεβάζεις ότι μεγάλο και άχρηστο έχεις, ενημερώνεις τον δήμο Αθηναίων (καλέστε στα Δημοτικά διαμερίσματα, η λίστα είναι εδώ) και τα παραλαμβάνουν – δωρεάν. Αν, βεβαια, πρώτα δεν έχει περάσει ο γνωστός «παλλλιάααατζζζζζζήηςςςς» και τα «απαλλωτριώσει». Χρήσιμο πάντα να κοιτάξετε στην στήλη των εφημερίδων «Ζητώ να μου χαρίσουν» – εγώ βρήκα μια φοιτήτρια, αλλά ο σε άθλια κατάσταση τετραθέσιος καναπές μου ήταν δύσκολος για την γκαρσονιέρα της Ιωάννας…

Τα δε περιοδικά, βρήκα άλλη λύση: Έξω απο τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Άγιο Ελευθέριο, έχει στάντ απο δωρεάν εφημερίδες, που φαλήρησαν και σταμάτησαν να βγαίνουν. Έχθες το βράδυ άφησα πιλοτικά 50-100 περιοδικά. Η λογική ήταν οτι οι ταξιδιώτες θα εκτιμούσαν να έχουν κάτι να διαβάζουν στην πρωϊνή διαδρομή τους.

Μέχρι το μεσημέρι σήμερα είχαν εξαφανιστεί.

Τα παιδικά παραμύθια, σαν αυτά που μοίραζε η εφημερίδα Το Θέμα, ψάχνω μία οικογένεια μεταναστών στην πολυκατοικία μου να τα δώσω. Τα παιδιά τους θα τα εκτιμήσουν περισσότερο απο τον κάδο των σκουπιδιών.

Αυτά λοιπόν, είναι τα σκουπίδα που συζητάγαμε; Όχι. Άχρηστα για μένα, χρήσιμα για άλλους.

Τι είναι τα σκουπίδια λοιπόν σύντροφοι;

Υ.Γ. Ο Void, στο blog Μία Παρέα, καταθέτει άλλη άποψη για τις υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων. Μπείτε, και ρίξτε μία ματιά….

Ιστορία πρώτη:

Μετακομίζω, γιατί παντρεύομαι. Απο τον Άγιο Ελευθέριο πηγαίνω στο Παγκράτι.

Είναι μια διαδικασία επίπονη, κουραστική και χρονοβόρα. Όχι τόσο η μετακόμιση καθ’ εαυτή (δεν έχει ξεκινήσει ακόμη, το καινούργιο σπίτι είναι πολύ πρόσφατα κλεισμένο) όσο η διαδικασία να βρεις, και να συμφωνήσεις.

Στο παλιό μου σπίτι, μένω 7 χρόνια τώρα. Ημουν πάντοτε σωστός και τίμιος με τους ιδιοκτήτες, μερικοί μάλιστα πιστεύουν οτι παραήμουν καλός. Ως παράδειγμα αναφέρω ότι δεν καθυστέρησα ποτέ νοίκι (καμιά φορά το έδινα και νωρίτερα, όπως σε γιορτές και σε αργίες), δέχθηκα μία αναπροσαρμογή της τάξης του 40% σε έξι χρόνια, δεν έκανα ζημιές (και όποτε τις έκανα τις επιδιόρθωσα με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο). Και ένα καρφί με το ζόρι το βάζω, και ας γελάνε μερικοί-μερικές που με γνωρίζουν… 🙂

Και πως αλλιώς τον λένε τον καλό;

Παρότι έχω ενημερώσει εδώ και καιρό οτι θα φύγω, προχθές, που το ανακοίνωσα και επισήμως, αρνήθηκαν να μου επιστρέψουν την εγγύηση που είχα δώσει τότε.

Η δικαιολογία; Παρέλαβα το σπίτι βαμμένο, άρα πρέπει να …το παραδώσω βαμμένο. Όταν δε αρνήθηκα κατηγορηματικά οτι υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο, η κουβέντα πήγε σε σπάσιμο συμβολαίου (καθώς φεύγω 9 μήνες νωρίτερα) παρότι οι ίδιοι στην υπογραφη της ανανέωσης με είχαν διαβεβαιώσει (γιατί απο τότε τους είχα ειδοποιήσει) οτι δεν θα υπάρξει πρόβλημα και «ας το κάνουμε δύο χρόνια»…

Τόσο καιρό σωστός, και τώρα μου δημιουργούν προβλήματα…

Ιστορία δεύτερη:

Καθώς είμαι τόσα χρόνια στην γειτονιά, έτυχε να γνωρίσω και τον τρελό του χωριού. Αλαφροϊσκιοτος ο Νικόλας, προσπαθεί να προσαρμοστεί στην δική μας παράνοια, αλλά δεν του βγαίνει. Τον γνώρισα να δουλεύει σε ένα ψιλικατζίδικο που οι μισοί πελάτες πήγαιναν για να τον κλέψουν, και οι άλλοι μισοί για να του αφήσουν πουρμπουαρ. Περιττό να πω οτι όσο τον αντέξανε στην δουλειά τον αντέξανε, μετά τον διώξανε.

Πριν ενάμισι μήνα, τον πετυχαίνω να κάθετε σε μία πλαστική καρέκλα έξω απο το σπίτι του. Με σταματάει και μου ζητά αν έχω την καλωσύνη να πάω να του αγοράσω μπισκότα απο εκεί, γιατί «δεν του δίνουν». Είχε και προτιμήσεις, μάρκα. Μου λέει κάνει 1.20, και μόλις έχω, θα στα δώσω.

Κανένα πρόβλημα.

Πάω, αγοράζω, δεν λέω για ποιόν είναι, φεύγω, επιστρέφω, του τα δίνω.

«Θα στα δώσω» μου λέει, «όποτε γουστάρεις», του λέω.

Εχθές, γυρίζω σπίτι, πετάγεται απο ένα σουβλατζίδικο, «έλα εδώ, έλα εδώ» μου δίνει ένα νόμισμα. «Πάρε» μου λέει, «για τότε που σου χρωστάω». «Την άλλη φορά μου τα δίνεις» του λέω, ανένδοτος αυτός – «τώρα έχω» μου λέει. «Να μωρέ, τότε, που στα ζήτησα, πείναγα – δεν είχα φάει τίποτα για μέρες».

Μου δίνει τα λεφτά, φεύγει.

Αθόρυβα.

Ξαναρωτάω: ο καλός βλέπει καλό;

Τι λέτε;

Αυτό ισχυρίζεται το Discovery Channel.

Απο το in.gr σημειώνω τα εξής:

Ένας τάφος που ανακαλύφθηκε το 1980 στην Ιερουσαλήμ περιείχε κάποτε τα λείψανα της οικογένειας του Ιησού του Ναζωραίου, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον σε ντοκιμαντέρ που θα προβάλει το Discovery Channel. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο Ιησούς και η Μαρία Μαγδαληνή είχαν αποκτήσει γιο με το όνομα Ιούδας.

και επίσης:

Ένα επιπλέον επιχείρημα υπέρ του ισχυρισμού ότι πρόκειται για τον οικογενειακό τάφο του Ιησού προέρχεται από τη χημική σύγκριση της πάτινας μιας τρίτης λάρνακας με την πάτινα της «λάρνακας του Ιάκωβου», ενός ευρήματος που ήρθε στο φως ανεξάρτητα επίσης το 1980. Τα δύο δείγματα ταιριάζουν μεταξύ τους, κατέληξε εργαστήριο εγκληματολογίας της Νέας Υόρκης.

Διαβάστε το άρθρο εδώ.

Το αφιέρωμα του Discovery Channel, είναι πλούσιο σε φωτογραφίες, και βρίσκεται εδώ.

Δύο ερωτήσεις, μία γενική και μία ειδική:

Είναι πράγματι ο τάφος του Ιησού;

και αν ναι, τότε τι θα σημάνει αυτό για το μέλλον των θρησκειών;

Δεν είχα πάει ποτέ στον Παρθενώνα. Δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου στην Ακρόπολη.

(Γι αυτο μ’αρέσει το blog, γιατί πετάω κάτι τέτοια, και νιώθω οτι εξιλεώνομαι για τα όποια λάθη μου)

Μηδέν. Νάδα. Κάτι φωτογραφίες είχα δει, πολύ λίγα θυμάμαι απο το σχολείο, και ένοιωθα αρκούντως περήφανος που το είχα μια γειτονιά μακρυά απο μένα.

Κάτι σαν να μένεις ένα τετράγωνο μακρυά απο τον Σόμμερ, ένα πράγμα.

Αλλά να πάω, ποτέ.

Δεν έκατσε, δεν έτυχε, δεν ήταν ψηλά στην λίστα των προταιρεοτήτων μου (ενώ το να πάω για παγωτό στην παγωτομάνια στο Μοναστηράκι, πχ, ήταν), ότι θες. Έχω πάει στον Βόλο, στα Ζαγοροχώρια, στο Παρίσι, στην Μύκονο (σχολική εκδρομή ήταν, αμέσως εσείς, να σχολιάσετε) στην Σαντορίνη, στην Πάρο, στην Κρήτη, Στον Πύργο, στην Καλαμάτα, στο Ναύπλιο, στα Θερμίσσια – και έχω επισκεφτεί ένα σωρό αρχαία εκεί.

Αλλα, στον Παρθενώνα, ποτέ.

Τέρμα όμως με την αυτοκριτική, ε; Είπαμε, δεν είχα πάει. Το πιάσατε το υπονοούμενο.

Πήγα, την Δευτέρα.

Εγώ και η Ελεάνα, είχαμε άλλο πρόγραμμα για Δευτέρα. Βόλτα, στο Μοναστηράκι. Το οποίον -συνήθως- περιλαμβάνει σουλατσάδα, να χαζεύουμε τους ξένους, να μας χαζεύουν και αυτοί, να νιώθουμε λίγο μακρυά απο την Αθήνα, τέτοια.

(και βέβαια παγωτό στην παγωτομανία).

Κει στην βόλτα μας, περνώντας απο δρομάκια που δεν περνάμε συχνά (ή έχουμε ξαναπεράσει και δεν θυμάμαι) φτάνουμε σε μία πύλη. Έχει τρία – τέσσερα άτομα μπροστά, λέμε να πάμε να χαζέψουμε…

Νεαρός (με ταμπελάκι, έχει σημασία αυτό. Λέξεις κλειδιά: οι υπαλληλοι φορούν ταμπελάκι.) είναι στο πόστο του, και λέει στους ξένους πως θα φτάσουνε στον …Παρθενώνα!

Δηλαδή είμαι λίγα μέτρα απο το …άβατο;

Πάμε κοντά, ρωτάμε, αποκάλυψη: Τσάμπα είσοδος!

(κάθε Κυριακή έχει τσάμπα είσοδο – Κυριακή και αργία, και εχθές ήταν, you know, αργία)

Δηλαδή είμεθα ένα βήμα πριν τον Παρθενώνα, τα αρχαία, την ιστορία – και είναι και τσάμπα!

Μιλάει το ελληνικό δαιμόνιο, ξεχνάμε όλα τα άλλα, τσάμπα είναι, πάμε; Πάμε.

Και χαρωποί-χαρωποί κάνουμε το μεγάλο βήμα, και περνάμε την είσοδο.

Ο νεαρός στην είσοδο με το ταμπελάκι, ευγενέστατος. (Και αυτό έχει σημασία, κρατήστε το. Λέξεις κλειδιά: στην είσοδο, ευγενέστατος.) Μας λέει ότι υπάρχουν δύο δρόμοι: ο δύσκολος, κάπου είκοσι λεπτά διαδρομή, και ο εύκολος.

Τώρα, μάθημα ψυχολογίας: όταν νιώθεις οτι χρωστάς στην ιστορία, οτι είσαι γαιδούρι που δεν έχεις πατήσει το πόδι σου στα υπερτατα αρχαία, πας απο τον δύσκολο δρόμο.

Κάπου είκοσι λεπτά διαδρομή.

Είκοσι, είκοσι. Πέρνουμε Παίρνουμε τον δρόμο (που έχει ταμπέλα Περίπατος, για να γνωρίζουμε και κανα δύο πράγματα, και περπατάμε σταματώντας σε κάθε πινακίδα. Οι περισσότερες είναι επεξηγηματικές, έχουν κείμενα, τούτο το σπήλαιο και κείνο το ρυάκι, χρήσιμα πράγματα, αλλά εμείς σταματάμε και στα αυτοκόλητα που διαφημίζουν τον κατασκευαστή των φυλακίων, τέτοιο πάθος για γνώση.

Ονειρευόμαστε τα αρχαία, εδώ περπάτησε ο ένας και ο άλλος, εδώ έκαναν την ανάγκη τους, ιστορικές στιγμές.

Μάθημα ψυχολογίας: όταν βλέπεις τα αρχαία, θέλεις να σκέφτεσαι τα μεγάλα ονόματα που περάσανε απο δώ, όχι τον μαλάκα τον σκλάβο που τα έχτισε. Αλλιώς, είναι σαν να βλέπεις Παρα-πέντε, και να μην σκέφτεσαι την Καρύδη, αλλά τον κάμεραμαν που την τράβηξε: Ιεροσυλία.

Κουραζόμαστε λίγο, αλλά σκεφτόμαστε τους αρχαίους που κάνανε καθημερινά το δρομολόγιο, και βαστάμε λίγο ακόμα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, μπορεί να κάνουμε και εμείς σωματάρες, σαν τα αγάλματα.

Συναντάμε ένα ακόμη φυλάκιο. Εδώ ο φύλακας δεν είναι τόσο διαθέσιμος και συνεργάσιμος, αλλά τουλάχιστον μας δείχνει τον σωστό δρόμο. (σημειώστε: όσο πιο βαθιά, λιγότερο χαρωποί. Τί θα συναντήσει άραγε το ζευγάρι μας αργότερα;)

Στην διαδρομή, δε, πλήθος ξένων τουριστών. Εεε, όχι ακριβώς. Πλήθος ξένων. Ήτοι, Ρώσοι (μετα τις ρωσίδας συντρόφου, βεβαίως), Πακιστανοί, τέτοια.

Το οποίον, αν δεν πήγαινα εγώ εκείνη την ημέρα, ο Πακιστανός που σου κάνει τα τζάμια και σου πουλάει το CD, ο Ρώσος που σου γνωρίζει 17χρονη άρτι αφιχθίσα απο την Μόσχα για μασάζ, όλοι αυτοί θα είχαν πάει στην Ακρόπολη, στο Ερεχθειον, στον Παρθενώνα, και εγώ όχι.

Κάτι πρέπει να μας πει αυτό (σε εσένα, εγώ πήγα 🙂 ).

Κάποια στιγμή στα αρχαία παρεμβάλλονται και κάτι νέα – κάτι εργοτάξια, κάτι κατασκευές, λέμε να ξεμείνανε απο τότε, κοτζαμάν Ακρόπολη και τριάντα ναοί γύρω γύρω – αλλά όχι, είναι απο τους μοντέρνους.

Ένα αρχαίο θέατρο βρίσκουμε στον δρόμο μας, πράγμα που θυμίζει στην Ελεάνα να μου πει για το νέο θέατρο που βρέθηκε στο Μενίδι. Ητανε λέει να γίνει σούπερμάρκετ, και έγινε αρχαίο θέατρο. Αναβάθμιση της ποιότητας, αλλά εμένα αυτή η απαλλοτρίωση που ετοιμάζουν με πονηρεύει. Τεσπα, συνεχίζουμε.

Φτάνουμε στο Ηρώδειο (απο πάνω), ανακαλύπτουμε οτι η εξέδρα που κάθονται όλοι οι μουσικοί μπαίνει – και βγαίνει.

Προσέξτε, το σημαντικό δεν είναι οτι μπαίνει. Το σημαντικό είναι οτι κάποιος ασχολείται μετά να την βγάλει. Απο πάνω φαίνεται καθαρά η διάταξη του αρχαίου κτίσματος, συνεπώς, αξιέπαινη και αυτή η λεπτομέρεια.

Φτάνουμε σε άλλο ένα φυλάκιο (στην Κακαβιά είμαστε;) εκεί, άλλη μία κυρία με ταμπελάκι (το πιάσατε το υπονοούμενο, ε;) μοιάζει φουριόζα.

Φοράει το μαντίλι της στο λαιμό και λέει σε κάτι ταλαίπωρους οτι κλείνουν.

Ώπ! καινούργια δεδομένα. Ανοιχτό ίσον κλείνει κάποια στιγμή. Πότε κλείνουν; στις τεσσερις και μισή (ποτέ δεν την κατάλαβα αυτήν την πληροφορία: τι πάει να πει τέσσερις και μισή; σε πόση ώρα είναι αυτό έχει αξία.)

Τι ώρα είναι τώρα; Τέσσερις και είκοσι. Ώ, ναι. Και δεν έχουμε δει το γκράντ σώου ακόμα.

Οι λίγοι «τουρίστες» (έχει και τουρίστες ανάμεσα στους ξένους, όχι μόνο μετανάστες) και οι μπόλικοι έλληνες αρχίζουν να ξεχνάνε τις «μικρολεπτομέρειες» που συναντούν στον δρόμο τους (κάτι κίονες, κάτι τείχη θεόρατα, κάτι αρχαία) γιατι δεν θα προλάβουν τον πρωταγωνιστή της επίσκεψης.

Κάτι σαν και εμάς, λόγου χάρη, που απαρνιώμαστε πλήθος ευρημάτων, (ενώ πριν φωτογραφίζαμε απο σπηλιές μέχρι κατσαρόλες) για μιά ματιά στο «μεγάλο, το αρχαίο, το αληθινο».

Τι να πεις, όλα θέμα προταιρεοτήτων είναι.

Ο λαός (γιατι πλέον είμαστε τσούρμο, μπουλούκι) περνάει την είσοδο, και ιδού, το μεγαλείο.

Πέρα απο την πλάκα, μου κόβεται η ανάσα.

Κοιτάζω να μην το δείξω, αλλά σε τέτοια πράγματα ανατριχιάζω. Όχι μόνο στα ελληνικά, σε όλα.

Τραβάμε τις φωτογραφίες μας, το ίδιο κάνουν όλοι. Μπαίνουν σε ξένα κάδρα, κάθονται με φόντο τα αρχαία, διασκεδάζουν ή μένουν άφωνοι με το μεγαλείο….

ΈΞΩ!

Μία «κυρια» με ταμπελάκι μόλις εντόπισε νεαρό να έχει περάσει το

ΈΞΩ – ΈΞΩ – ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ – ΕΞΩ

σκοινί που απαγορεύει την είσοδο

ΕΞΩ ΕΞΩ ΕΞΩ

στον Παρθενώνα, για να φωτογραφηθεί.

Η κυρία με το ταμπελάκι οσμίζεται οτι ο νεαρός είναι γνώστης της ελληνικής (πως αλλιώς εξηγείται το ελληνικό πρόσταγμα;) βαρήκοος (διότι η φωνή της ακούγεται ίσαμε το θησείο) και τρόφιμος φυλακών (διότι η κατάσταση απαιτούσε χιτλερική συμπεριφορά).

Όπου φύγει-φύγει ο νεαρός βέβαια, ούτε λόγος. Εδώ κοντέψαμε να φύγουμε και εμείς, που είμεθα και νομιμόφρονες.

Χαμογελάμε με αμηχανία για την συμπεριφορά της φέρουσας καρτελάκι κυρίας. Θα κάναμε παρατήρηση (για άνευ σημασίας πράγματα, όπως η πιθανότητα να ξεφτιλιστήκαμε διεθνώς με την συμπεριφορά της) αλλά δεν προλαβαίνουμε διότι ο χρόνος τελειώνει, μία μπαγκράουντ φωνή ενημερώνει οτι σε λίγο θα ακουστεί η σφυρίχτρα (μά τον θεό) των φυλάκων για το άδειασμα του χώρου, και, στο κάτω κάτω, την πέρασε την γραμμή και παρανόμησε ο χριστιανός, έτσι δεν είναι;

Άλλο που ήθελε να τραβήξει μία φωτογραφία με το μνημείο μας και όχι να βιάσει πεντάχρονο αγοράκι (γιατι η καρτελοσημασμένη κυρία – πρώην φύλακας στον Κορυδαλλό, μάλλον με την δεύτερη κατηγορία είδε τον νεαρό, και όχι με την πρώτη).

Αγνοούμε λοιπόν την βλακεία, και συνεχίζουμε, τραβώντας όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορούμε, και θαυμάζοντας τους αρχαίους (και τους σκλάβους τους, μην ξεχνιώμαστε) για το μεγαλείο τους…

ΕΞΩ!

Όχι ρε πούστη μου, η μουρλή

ΕΞΩ – ΕΞΩ, ΕΞΩ – ΕΞΩ, ΕΞΩ – ΕΞΩ!

κάποιον πέτυχε πάλι.

ΌΟοοοοχχχχι, δεν είναι αυτή η μουρλή. Είναι ΑΛΛΗ, με παρόμοια συμπεριφορά, προς καινούργιο «παραβάτη».

Φορώντας το καρτελάκι της δύναμης, το ισοδύναμο του σχεδίου των κεραυνών των ναζί,

ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ

επαναλαμβάνει το έξω ρυθμικά, απορώντας μέσα της που ο αναιδής δεν καταλαβαίνει το αρχαιοελληνικό «Όξω Πούστη Απο Την Παράγκα» με ύφος «Εδώ Είναι Τα Αρχαία Μας Ρε Κερατά Και Δεν Εισαι Άξιος Να Τα Θαυμάσεις», και «Εγώ Είμαι Ελληνίδα – Εσύ Είσαι Αλβανος(*)», καθώς και το «Όλα Αυτά Τα Έχτισαν Πρόγονοί Μου – Οι Δικοί Σου Τρώγαν Βαλανίδια».

Εκεί που νομίζουμε ότι ήταν μία κυρία που η εμμηνόπαυση δεν της έκατσε καλά, ιδού που μαζεύονται και γίνονται κόμμα.

Σας ορκίζομαι οτι βλέπω και νεαρό, αξύριστο και γλειωδέστατο, ΜΕ ΚΑΡΤΕΛΑΚΙ να πηγαίνει προς τον παραβάτη (που δεν τον είδα) με όρεξη για τσαμπουκά.

Ά, ρε Ελλάδα.

Οι φύλακες πλέον μας κόβουν τον δρόμο προς τα υπόλοιπα αρχαία (η Ελεάνα ακούει έναν απο αυτούς να λέει σε κάποιον «Έλα αύριο, που θα έχει δώδεκα ευρώ») σφυρίζοντας με τις σφυρίχτρες τους.

Οι προσταγές τους στα άπταιστα ελληνικά «κλείνουμε παρακαλώ, όλοι έξω» δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Το …κοπάδι, καθοδηγούμενο απο σφυρίγματα, προσταγές και όχι τόσο ευγενικές παραινέσεις, με ελάχιστα αγγλικά στοιχεία, οδηγείται κακήν κακώς προς την έξοδο.

Το μνημείο αδειάζει. Οι ξένοι φεύγουν, με τις καλύτερες των εντυπώσεων απο την ελληνική φιλοξενία. Είμαι σίγουρος οτι έχουν αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις θαυμάζοντας την αρχαιοελληνική ομορφιά, και την νεοελληνική σιχαμερή συμπεριφορά.

Άνθρωποι απο όλον τον κόσμο, που ήρθαν να αποτίσουν φόρο τιμής σε αυτούς που χάρησε γνώση και ομορφιά παγκοσμίως αντιμετωπίζονται σαν ζώα, απο αυτούς που θα έπρεπε να είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές μας.

Άσε που είμαι σίγουρος ότι της καθημερινές οι ίδιοι άνθρωποι είναι κύριοι. Σου λέει, πλήρωσε εισιτήριο ο πελάτης, δεν είναι φτωχομπινιεδιάρης μετανάστης.

Θα πάω πάλι, το υπόσχομαι. Σύντομα. Και θα είναι Κυριακή.

Όχι γιατί είμαι φτωχομπινές. Αλλά γιατί α) θα πάω με τους μετανάστες, ανθρώπους αγνούς (πρέπει να είσαι αγνός όταν σου συμπεριφέρονται κάθε μέρα σαν σκουπίδι και εσύ επισκέπτεσαι την ιστορία τους) και β) γιατί δεν θέλω να δώσω ούτε ευρώ στον μισθό των αγράμματων φυλάκων.

Και αλλίμονό τους αν τους πιάσω ξανά να μιλάνε με αυτόν τον τρόπο μπροστά μου.

Όξω!

(*) Αλβανός όχι ως καταγωγή, αλλά ως κατηγορία ανθρώπου…

Υ.Γ. Και άλλες φωτό..: 1 | 2

Παρακολουθώ διαφημιστικά teaserάκια του mega, σχετικά με το πόσο αξιοπρεπείς είναι οι ειδήσεις τους… και μου έρχεται στο μυαλό μία είδηση, χθεσινή ή προχθεσινή, που έπαιξε στο δελτίο τους.

Κράτησε αρκετά λεπτά, και επρόκειτο για διαφήμιση. Προσέξετε, ουτε καν δελτίο τύπου: Διαφήμιση κανονική. Αφορμή η επιβολή απο την επιτροπή ανταγωνισμού στην Motor Oil προστίμου πάνω απο ενάμισι εκατομμύριο ευρώ, το οποίο απο ότι φαίνεται, τρόμαξε τους μετόχους.

Και το κοινό αφεντικό (μετοχές και στο κανάλι, και στην επιχείρηση) Βαρδινογιάννης, κανόνισε στο πιτς-φιτίλι να βγεί στο κεντρικό δελτίο είδηση – άποψη, που υιοθετούσε απολύτως τα επιχειρήματα της εταιρείας και τόνιζε το …άδικο της απόφασης…

Εντάξει. Δικά του είναι, να μην τα υποστηρίξει;

Αλλά μην βγάζουν και teaserάκια περί… ανεπηρέαστης ενημέρωσης!

~

Τα ίδια (και χειρότερα, πολύ χειρότερα) έχουμε δει κατά καιρούς και απο το Star Channel.. Ειδικά στο παρελθόν, οι απόπειρες πίεσης σε δημοφιλέστατους πολιτικούς και επιχειρηματίες με συνεχόμενα αρνητικά και εμφανώς εμπαθή ρεπορτάζ ήταν οφθαλμοφανέστατες! Σιχαινόμουν να παρακολουθώ το δελτίο τους…