Συνήθως, κάτι απρόσμενο μου συμβαίνει, που με προβληματίζει. Και μετά σκέφτομαι γενικότερα, με βάση κάποια άλλα πράγματα, και βρίσκω συγκρίσιμα αποτελέσματα. Στρώνομαι λοιπόν στην καρέκλα μου, γράφω ένα ποστ για δύο τελείως ασύνδετα πράγματα που, σε κάποιο βαθμό, βρίσκω ομοιότητες.

Και έτσι εσύ διαβάζεις ένα ποστ για την τιμή της πορτοκαλάδας σε συνδιασμό με την τρέχουσα πολιτική σκηνή, και λες «που πάει και τα βρίσκει ο μπαγάσας».

Αλλά σήμερα δεν.

Για να είμαι ειλικρινής, και χρησιμοποιήσω ενδιαφέροντα κλισέ, τούτο το άρθρο το έχω γράψει (και σβήσει) δεκάδες φορές. Αν λοιπον το διαβάσεις τελικά, αν ανέβει, πάρε ψωμί να ‘χεις. Μπορεί να γκρεμιστεί κανένας φούρνος.

Προχθές, διαβάζω ένα tweet στο Twitter (πονεμένη ιστορία, άλλη φορά) που λέει «έχω σταματήσει να βλέπω ειδήσεις, και σώθηκα».

Σε διαβεβαιώ, το ίδιο ακριβώς κάνω και εγώ. Συνειδητά μάλιστα.

Μα, θα μπορούσα να κάνω και αλλιώς; Ξεκινάνε το δελτίο με εικασίες και μύχιες ελπίδες ως γεγονότα και κύριες ειδήσεις, φέρνουν τα ίδια και τα ίδια συννενοημένα παπαγαλάκια να ουρλιάξουν για να προσέξει η κυράτσα ή (ο κυράτσος) δύο να τσακώνονται και ασχοληθεί να κάτσει να δει, τους βάζουν μετά να μιλάνε όλοι μαζί για να σιγουρευτούν ότι δεν θα καταλάβεις την θέση κανενός (για μελλοντική χρήση), πετάνε ειδήσεις για νεκρούς, από οπουδήποτε στον κόσμο, για οποιονδήποτε λόγο, παγκόσμιες οικονομικές ειδήσεις καταστροφής, δείχνουν τα κοινωνικά τους (η Βαρδινογιάννη σε γκαλά, ο Παναθηναϊκός έπιασε ρεκορ ποιότητας στον καθαρισμό των καθισμάτων του, ο Κυριακού έγινε πρέσβης αθλητικού ιδεώδους, whatever), και «σας ευχαριστούμε που επιλέξατε εμάς για την ενημέρωσή σας. Καλό σας βράδυ.»

(*) Σε προκαλώ να δεις ένα ολόκληρο δελτίο. Είναι σίγουρο ότι ακούσεις είδηση για νεκρούς στο Ουτσαλιταντ, ή μία χ κυρία που δολοφονήθηκε στην Νέα Υόρκη, ή το τραγικό δυστύχημα στην Κοραμπία. Νεκροί να ‘ναι, και ότι να ‘ναι. Αρκεί να σε πιάσει η ψυχή σου. Ή να απονεκρωθεί κι αυτή.

Ξεκινάς να βλέπεις το δελτίο με κάποιας μορφής ηρεμία, και στο τέλος του, παρακαλάς να πάρεις μισό κιλό χάπια και να τελειώνεις με το μαρτύριο της ζωής.

Και, για να καταλάβεις που πάει όλο αυτό, παλιά ήταν καλύτερα! Παλιά είχες κανάλια της συμπολίτευσης, και της αντιπολίτευσης. Τι ήσουν παιδί μου; Κυβερνητικός; Δες τα κρατικά ή το τάδε και θα ένοιωθες ότι ζεις στον παράδεισο. Ήσουν αντικυβερνητικός; Η ζωή σου κρεμόταν σε μία κλωστή, αλλά όλα άλλαζαν αν ψηφιζες σωστά. Αν έκανες το καθήκον σου.

Απλά πράγματα. Μεταπολιτευτικά.

Τώρα όμως, γίναμε sci-fi. Τεχνολογία αιχμής. Σου λέει, αν πούμε στα συμπολιτευτικά κανάλια ότι ζούμε στον παράδεισο, και μετά πούμε στον κακομοίρη που μας κοιτάει ότι θα του φάμε τον 13ο, 12ο και όλους τους άλλους μισθούς, θα μας πάρει με τις πέτρες. Οπότε;

Οπότε, ότι κανάλι και να γυρίσεις, και δεις τις ειδήσεις, θα σου πουν ότι ζεις στην κόλαση. (Και μετά θα δεις Star, και θα σιγουρευτείς ότι πράγματι, στην κόλαση ζουμε).

Ο φυσιολογικός ανθρωπος έχει μία αντίδραση επιβίωσης. Αυτοσυντήρηση. Λέει «χριστέ μου, δεν μπορώ να ψυχοπλακώνομαι κάθε βράδυ» και κλείνει τις ειδήσεις. Βλέπει Νταντά Φράην και δεν ξέρω τι άλλο πρόχειρο, ή, στην χειρότερη, βλέπει Star και κάνει τον Μαλέλη που πρόβλεψε την αντίδραση στην παράνοια και έγινε καθηγητής δημοσιογραφίας.

Κάποιοι, περισσότερο πολιτικο/κοινωνικό/ποιημένοι, προσπαθούν να δουν μέσα από τα σκατά. Βλέπουν πχ τον Τράγκα να ουρλιάζει μενόμενος, και λένε «κάτσε να ακούσω πίσω από τις λέξεις τι θέλει να πει η δεξιά». Στην περίπτωσή μας βέβαια είναι «τι θέλει να πει ο Τράγκας να πει η δεξιά» αλλά θα μπλέξουμε με αυγά, κότες και πούπουλα και δεν χρειάζεται. Το ‘πιασες το νόημα.

Αυτοί είναι ήρωες. Όχι για μας τους υπόλοιπους, αλλά για τον εαυτό τους. Την επομένη, θα βγουν στις παρέες, στο twitter, στα blog, ακόμα και στα ίδια τα κανάλια, και θα πουν «να σας πω εγώ τι γίνεται». Και εσύ που έβλεπες Νταντά Φράην και δεν ξέρεις τι σου γίνεται, θα κάτσεις να τους ακούσεις. Πάλι Τράγκα θα ακούσεις, αλλά δεν θα φωνάζει ακαταλαβίστικα μέσα στ’ αυτί σου τουλάχιστον.

Και όταν πας να ψηφίσεις, εκείνο το γαμημένο τέταρτο που καλείσαι να δώσεις εξετάσεις για το τι άκουσες τέσσερα χρόνια τώρα (ξέχνα τι είδες με τα μάτια σου: τι άκουσες) θα προσπαθείς να θυμηθείς ποιος είναι ο κακός που γαμιέσαι ασύστολα, και θα θυμάσαι μόνο το γέλιο της Νταντας Φράην. Και θα ξανακάνεις την ίδια μαλακία.

Εγώ λοιπόν έχω κανα μήνα να δω ειδήσεις. Μπορεί και παραπάνω. Ψυχοπλακώνομαι. Και έτσι, ακολουθώ το ρεύμα.

Ναι, αλλά αντιδρώ;

Η παραίτησή μου αυτή είναι το καλύτερο δώρο γι’ αυτούς που προσποιούνται καθημερινά ότι κυβερνούν. Όχι την κυβέρνηση μόνο, όλους όσους προσποιούνται ότι κυβερνούν: Την αντιπολίτευση, τα τρίτα κόμματα, τους δημοσιογράφους, τους σχολιαστές, την Τζούλια, τον μανατζέρ της.

Όλους αυτούς που βγαίνουν στο γυαλί και είναι σίγουροι (και πιστοποιούνται από την μη-αντίδρασή μου) ότι αφού δεν μιλά κανείς άλλος, αφού ακούγονται αυτοί, αυτό θα γίνει.

Και έτσι, η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρεί ότι πράγματι είχε κάνει σωστό έργο, η τωρινή οτι παρέλαβε χάος, η Τζούλια ότι αν όλα τα κορίτσια γίνουν πουτάνες για 200.000 ευρώ η ίδια θα γίνει βασίλισσα, και ο αμετανόητος ακροδεξιός ότι αν σφάξουμε όλους τους μετανάστες θα βρούμε την υγεία μας.

Αφού δεν υπάρχει αντίλογος; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Ο ένας υπουργός θεωρεί ότι μπορεί να βγάζει ιστορίες σαν και αυτή που έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα σε εθνική οδό, τον πιάσανε, και τους είπε ότι τους τέσταρε, ο άλλος βουλευτής ότι μπορεί να ταξιδεύει χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, ο τρίτος ότι μπορεί να σκίζει λάστιχα χωρίς τιμωρία.

Αφού δεν αντιδρά κανείς; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Ο ένας δημοσιογράφος πιστεύει ότι τον κόσμο τον ενδιαφέρει να γελοιοποιήσει μία βλαμμένη πιτσιρίκα που αφέθηκε στην τύχη της να γίνει «μοντέλο» (αρπαχτή για τις εθνικές), ο άλλος ότι αν το πει πολλές φορές (ή καμία, αναλόγως) στο τέλος θα πιστέψουν όλοι ότι ο ιδιοκτήτης του δεν έχτισε στον αιγιαλό, ή δεν πήρε μίζες, ή δεν έχει πρόθεση να γλυτώσει την φυλακή, αλλά αντιθέτως, θέλει να χυθεί άπλετο φως.

Αφού κανεις τους σταμάτησε; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Αναρωτιόμαστε όλοι πως πέσαμε τόσο χαμηλά. Πως φτάσαμε ως εδώ. Εχω μία υποψία ότι φταίει η Νταντά Φράην.

Δεν δικαιούμαι να το πιστεύω;

Τα blogs (αντίθετα με τα κανάλια) έχουν ισότιμα σχόλια.

(*) Όσο το ξαναδιαβάζω, τόσο είμαι σίγουρος ότι το χω ξαναγράψει. Δεν πειραζει. Προς εμπέδωση.

Ο χρονος προετοιμασιας πριν το ταξιδι, ειναι αντιστροφος απο την αποσταση που θα κανεις.

(αν ηταν λιγο μικροτερο αυτο το κειμενο, θα ηταν twitter post)

Το πρόβλημα δεν ξεκινάει απο χθές.

Εχθές διάβασα μία είδηση ότι η Vodafone πήρε βραβείο «Αριστείας Επιχειρηματικής Ηθικής».

Στο ξαναλέω, μπας και χάζεψες:

«Αριστείας Επιχειρηματικής Ηθικής». Η Vodafone.

Και από το άρθρο:

Το Μοντέλο Επιχειρηματικής Αριστείας ταυτίζεται απόλυτα με τις αρχές και τη φιλοσοφία της Vodafone ως προς την Εταιρική Υπευθυνότητα, και στόχο έχει τη διαφανή και αειφόρο εξέλιξη κάθε εταιρείας. Η μεθοδολογία του μοντέλου αναφέρεται στην εφαρμογή όλων των γνωστών απαιτήσεων του χώρου της ολικής ποιότητας ή επιχειρηματικής αριστείας υπό το πρίσμα της επιχειρηματικής ηθικής.

Για την Vodafone μιλάμε, ε;

Υποκλοπές; Ποιές υποκλοπές;

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει απο εκεί, είτε το πιστεύεις, είτε όχι.

Δεν ξεκινάει ούτε από προχθές.

Προχθές έψαχνα να βρω έναν τρόπο, προϊόν που διαφημίζει η Vodafone να ΜΗΝ το αγοράσω από αυτήν.

Για να μην πληρώσω την ανομία.

Αλλά σε όσους το έλεγα, δεν καταλάβαιναν γιατί. Γιατί να μην αγοράσω από Vodafone; Γιατί να τρέχω στα ebay?

(το αγόρασα από amazon, με τα-ίδια-ακριβώς χρήματα. Για να μην δώσω ούτε ένα ευρώ στην Vodafone)

Κοροϊδία; Ποιά κοροϊδία;

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε τότε.

Το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε από την Δευτέρα.

Την Δευτέρα έκανα μία αναζήτηση μόνο για το λήμμα Vodafone στην Google.

Δοκίμασέ το.

Ούτε μία λέξη για «υποκλοπές», «Τσαλικίδη», «σκάνδαλο». Είναι γεμάτο όμως από χορηγίες, βραβεία, επιτυχίες, καινούργια προϊόντα.

Και, επειδή όλες οι σελίδες είναι κατά κύριο λόγο με αγγλικό περιεχόμενο, έκανα αναζήτηση για «η Vodafone«:

Σκάνδαλα; ποια σκάνδαλα;

(Υπάρχει ένα αντίθετο με την Vodafone άρθρο που έρχεται στην αναζήτηση της Google. Διαμαρτύρεται που η εταιρία έχει αφίσες στα …αλβανικά. True story.)

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε τότε.

Tο πρόβλημα δεν ξεκινάει όμως ούτε από την προηγούμενη εβδομάδα.

Την προηγούμενη εβδομάδα, έκανα μία αναζήτηση στην Wikipedia για Vodafone. Μα τω θεώ, θα αγόραζα μετοχές τους με αυτά που διάβασα. Καθαρή σαν το κρύσταλλο.

Πρόστιμο; ποιο πρόστιμο;

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε τότε.

Tο πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε στις 28/5.

Στις 28/5 η στήλη media* του Sport24 διαφήμιζε ένα νέο παιχνίδι για κινητά iphone από την Vodafone.

Εγραφα:

Μα ναι! τι υπέροχη ιδέα. Θα βάλω πρόγραμμα στο κινητό μου, φτιαγμένο από την Vodafone.

Μην τυχόν χάσω την ευκαιρία. Μην-τυχόν!

(είχα καμιά σαρανταριά Link να βάλω. Τι να πρωτοπείς; Πόσο να θυμώσεις; Βαρέθηκα. Μπορεί το Αλτσχάημερ τελικά να είναι σοφή επίλογή. Δεν βαριέσαι)

Δεν με πλήγωσε το άρθρο. Με πλήγωσαν σχόλια όπως «Έγινε αυτό στην Vodafone. Fact. Σταματάει όμως να λειτουργεί η εταιρεία? Σοβαρά τώρα, αν υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτό, να σας θυμήσω οτι απασχολεί πάνω απο 1000 εργαζόμενους… so cool.» & «Ααα. η voda φταιει και για την πετρελαιοκυλίδα σταν κόλπο του Μεξικό. Ο υπευθυνος εκεινη την ωρα μίλαγε σε συνδρομητη της…»

~

Αλλά τελικά το πρόβλημα, δεν ξεκινάει από εκεί.

Το προβλήμα ξεκινάει γιατί δεν παρακολουθούσαν το δικό μας τηλέφωνο. Το πρόβλημα ξεκινάει γιατί δεν-μας-νοιάζει που μας δούλευαν τόσο καιρό. Γιατί δεν θυμώσαμε όταν καμιά δεκαριά τύποι, ακόμη και υπουργοί, μας δούλευαν στα μούτρα μας τόσο καιρό.

Το πρόβλημα ξεκινάει γιατί δεν μας νοιάζει πόσο άνομη ή μη είναι μία εταιρία. Πόσο υπόλογη. Αποκτά ενδιαφέρον μόνο όταν κάνει χορηγίες στο mad, στο blog μας, ή στον αρκτούρο.

Το πρόβλημα ξεκινάει γιατί όχι μόνο «κατανοούμε» το Business as usual, αλλά το υποστηρίζουμε κιόλας. No matter what. Γιατί η θέσεις εργασίας ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΝ τους νόμους. Γιατί οι δωρεάν μονάδες ομιλίας, το καινούργιο iphone, το super πακέτο επικοινωνίας, το φθηνότερο ipad, η εξαιρετική καινούργια υπηρεσία «μόνο-για-σένα» ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΝ την ηθική μας.

Και το πρόβλημα ξεκινάει, τελικά, γιατί ο Κώστας Τσαλικίδης δεν ήταν αδελφός μας.

Α, μην ξεχάσω: διάβασες για το καινούργιο απίστευτο πακέτο ομίλιας; Για την τρομερή έκπτωση στο ipad? Και μην ξεχάσεις να δεις πως θα αποκτήσεις το νέο iphone, εντελώς δωρεάν !
.

Στο (μπορεί άγνωστό σας) twitter, έφτασα τα 10.000 post.

Μην ξαφνιάζεστε: Για το twitter δεν είναι πολλά. Εκεί μπορεί να στείλεις ένα χαμόγελο : ) ή να συμφωνήσεις με κάποιον (+1) και να μετρήσεις άλλο ένα.

Τα 10.000 tweet λοιπόν, δεν είναι πολλά.

Αλλά, αυτά τα 10.000 σίγουρα κόστισαν καμια δεκαριά ποστ από το blog μου. Μάλλον περισσότερα, αλλά καμιά δεκαριά σίγουρα.

Θα ήταν λόγος να θυμώσω, που πετάχτηκαν έτσι, αλλά το twitter είναι καφενείο, γίνεται κουβέντα, χρήσιμη – άλλοτε όχι. Χωρίς σοβαρό αρχείο, πράγματι – αλλά έτσι δεν θα γινόταν στο καφενείο; στα πηγαδάκια της παλιάς, αρχαίας αγοράς;

Κάπως έτσι. Πεταμένες κουβέντες, που άξιζαν γι’ αυτούς που τις ακούσανε – και, αν βρέθηκε κανείς να τις γράψει, θα έμεναν και για τους άλλους.

Αλλιώς, παφ και χαθήκανε. Αέρας.

Προσπάθησα (και δεν έχει τελειώσει η προσπάθειά μου) αν έβρισκα κάτι καλό, να το μοιραστώ με point of view εξώφυλλα (1, 2). Να μην χαθούν. Τα πίστευα, τα έκανα δικά μου, και τα μοιράστηκα. Αλλά δεν είναι ούτε καν σταγόνα στον ωκεανό.

Τι είναι χρήσιμο απ’ όλα αυτά;

Για μένα η μνήμη. Θυμάμαι να γράφω καμιά πενηνταριά «Θοδωρής Τενέζος» όταν πίστευα ότι ξεχάστηκε, «Νίκολας Τόντι» όταν πίστευα ότι αδιαφόρησαν, όταν πίστευα ότι ήταν (και είναι, ακόμα) άδικο να θεωρείται «επιτυχία» και «παράπλευρη απώλεια».

Ως αξία αυτής της μνήμης λοιπόν, σε ένα απλό, αθώο πείραμα, ανέβασα ένα tweet πριν συμπληρωθούν τα 10.000

Ελεγε:

Poll: πλησιάζω τα 10.000 tweets. Αν έπρεπε να αναφέρω (μόνο) ένα όνομα, ποιο πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είναι; Ποιο θα άξιζε; #10kName

Για μένα δεν είχε δα ένα τρομερό ξεχωριστό νόημα τα 10.000. Αλλά ως μνήμη, ήθελα, και έπρεπε νομίζω, να αποτίσω φόρο τιμής. Πέρα από την -αναμενόμενη και ωραία- πλάκα όμως, κάποιοι, θυμήθηκαν τον Τόντι. Την Αμαλία. Τον Πισία. Τον εξαφανισμένο Αλεξ. Τον Τενέζο.

Και άλλους, που δεν ήξερα. Τον Στέλιο Βάσκο, τον Timothy »Grizzly Man» Treadwell, τον Furkan Dogan.

Ήθελα κι άλλους. Ίσως τον Κώστα Τσαλικίδη, της Vodafone. Τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Τους εργαζόμενους της Marfin. Τους ανώνυμους παλαιστίνιους, τους νεκρούς από τις διαφημιστικές πινακίδες, την Κατερίνα Γκουλιώνη, τον Νίκο Σακελλίων, τον Κύπριο Αυγουστίνο Δημητρίου, την Κάρμεν και την Κούνεβα.

Και άλλους, πολλούς.

Πάντα θα υπάρχουν ονόματα. Και πάντα θα υπάρχουν κάποιοι, κάπου, που θα θυμίζουν.

Για μένα ήταν υπέροχο αυτό και μόνο. Που ο κόσμος μπήκε στην διαδικασία. Που προσπάθησε να θυμηθεί ένα πρόσωπο, οποιοδήποτε, θα άξιζε την μνήμη.

Εγώ, βέβαια, είχα μπει στην σκέψη νωρίτερα. Είχα βρει ποιον πρέπει να αναφέρω:

Στα δέκα χιλιάδες tweet, αν αξίζει κάποιος να αναφερθεί, θα έπρεπε να είναι αυτός που θυμάται αυτούς που ξεχνιούνται.

Όχι κάποιος συγκεκριμένα. Όχι αυτός ο τάδε, ή ο δείνα που τους θυμάται. Το έργο. Η θύμηση. Η διαδικασία.

Στα δέκα χιλιάδες tweets, αν αξίζει κάποιος να αναφερθεί, είσαι ΕΣΥ.

Εσύ που τους θυμάσαι. Εσύ που έχεις, ακόμα, έναν μικρό πόνο, αληθινό, στο κορμί σου, για κάθε αδικία που τους συμβαίνει. Εσύ που καμιά φορά σε κοροϊδεύουν, γιατί όταν διασκεδάζουν τους την χαλάς, ή που σε πειράζουν, γιατί σε βρίσκουν ελαφρώς κολλημένο, ή που σε μισούν, γιατί δεν τους αφήνεις να ξεχάσουν. Εσύ που πρέπει, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, και θα πεις το όνομα του αδικημένου, όποτε σου δοθεί η ευκαιρία. Για να γεννήσεις κάτι, πάλι:

Έναν θυμό. Μία αγανάκτηση. Και μπορεί, ρε αδελφέ, μία αντίδραση. Μία απαίτηση:

Να πούμε ότι άργησαν λίγο να κερδίσουν. Μόνο αυτό.

Ο Νίκολα, η Αμαλία, ο Θοδωρής, ο Νίκος, ο Κώστας, η Κωνσταντίνα, η Κάρμεν, ο Αλεξ, ο Μάριος, ο Αυγουστίνος, ο Αλέξανδρος, η Παρασκευή η Αγγελική και ο Επαμεινώνδας, ο Θοδωρής, η Κατερίνα, ο Timothy, ο Furkan, – όλοι αυτοί αξίζουν όλοι να μνημονευτούν για τον προσωπικό τους αγώνα, ή για την αδικία που τους χτύπησε την πόρτα. Ενας – ένας.

Θα φροντίσουμε (αν όλα πάνε καλά) γι’ αυτό, στα επόμενα 10.000 tweet 🙂