Όταν η κυβέρνηση (κάθε κυβέρνηση) πιάνεται να έχει σφάλει και οφείλει να απολογηθεί, μία λύση είναι να αναγνωρίσει το λάθος της, να παραδεχθεί την αστοχία, να πείσει ότι θα κάνει ο,τι μπορεί για να μην επαναληφθεί.

Ναι, εντάξει, στην ίδια χώρα ζω κι εγώ, λέω τι οφείλει να κάνει.

Στην Ελλάδα πάντως, όταν μία κυβέρνηση (και κυρίως αυτή η κυβέρνηση, της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου του Μητσοτάκη) πιάνεται με την γίδα στην πλάτη, συνήθως μας επιφυλάσσει μία δοκιμασμένη τακτική: τις “διαχρονικές ευθύνες”.

Θέλω να μοιραστώ μια σκέψη για το πόσο λάθος είναι αυτό. Πόσο εκτός από δυσάρεστη είναι κυρίως επικίνδυνη αυτή η λογική. Γιατί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οφείλουμε με την σειρά μας να είμαστε ιδιαίτερα επικριτικοί κάθε φορά που ακούμε αυτήν την αδιανόητη “δικαιολογία”: Γιατί γινόμαστε συνένοχοι σε τρία πολιτικά εγκλήματα.

Όταν η κυβέρνηση “απολογείται” με το χαρτί της “διαχρονικής ευθύνης”, πρώτον, συγκαλύπτει τα δικά της λάθη. Αυτό είναι προφανές, “δεν είναι κάτι που κάναμε εμείς τώρα”, λέει, “είναι κάτι που έκαναν και οι προηγούμενοι, είναι κάτι που συμβαίνει”. Ο,τι και να ακολουθήσει μετά από αυτό, όποια υπόσχεση καλυτεύρεσης – μόλις συγκαλύφθηκαν και εξομαλύνθηκαν οι δικές της ενέργειες. Δεν έγινε και τίποτα, όλοι το κάνουν. Το «όλοι ίδιοι είναι» δεν είναι κάτι που δικαιούται άλλωστε να το πει ο κατηγορούμενος. Μας στερεί την δυνατότητα να κρίνουμε μόνοι μας εμείς ποιοι είναι ίδιοι με ποιους.

Εκτός όμως από το να συγκαλύπτει τα δικά της λάθη, η κυβέρνηση καλύπτει και τα λάθη των προηγούμενων. Συχνά, αλλά όχι πάντα, λάθη που η ίδια όταν ήταν στην αντιπολίτευση στηλίτευε, τώρα γίνονται “κανονικότητα”. “Συμβαίνουν”. Είναι τόσο αυτονόητα, ως μηχανισμός λειτουργίας της κυβέρνησης, που εκτός ότι δικαιολογούνται τα δικά μας, δικαιολογούνται αυτόματα και των προηγουμένων. Έτσι, παγιώνονται ως διαδικασία – ξαναλεω, ακόμα και αν μετά από αυτήν την πρόταση ακολουθήσουν χιλιάδες λέξεις για το πως θα διορθωθούν, η ταυτόχρονη συγκάλυψη του παρόντος αλλά και του παρελθόντος αυτής της απαράδεκτης πρακτικής χαρίζουν σαθρά θεμέλια σε κάθε υπόσχεση – αν όχι την ταμπέλα της εξαπάτησης.

Γιατί; Εδώ καταλήγουμε στην τρίτη πολιτική δολοφονία. Γιατί είναι χρήσιμο. Κάθε κυβέρνηση πχ που κερδίζει ψήφους χάρη σε ρουσφέτια και κρύβεται πίσω από ρουσφέτια προηγούμενων κυβερνήσεων, στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί και εκείνη πολιτικά τα προηγούμενα ρουσφέτια αυτά. Γίνονται εργαλείο της. Η παρούσα κυβέρνηση κάνοντας χρήση αυτών των ρουσφετιών, απαιτεί από την κοινωνία “λευκό χαρτί”, απόλυτη εξιλέωση. Το “και εσείς τα ίδια κάνατε, δεν δικαιούσθε να ομιλείτε” είναι από τις πιο εξευτελιστικές εργαλειοποιήσεις της παρανομίας. Για ποιον λόγο να θέλει να απεμπολήσει ένα τέτοιο πολύτιμο όπλο; Τι έχει να κερδίσει τιμωρώντας προκαταβολικά τις προηγούμενες κυβερνήσεις και τις πρακτικές τους, αφού μπορεί ανα πάσα στιγμή να τις χρησιμοποιήσει για τις δικές της λαμογιές; Για ποιον λόγο να υπάρξει, τελικά, δικαιοσύνη όταν η παρανομία γίνεται εργαλείο;

Ως πολίτες έχουμε μία ισχυρή και σημαντικη ευθύνη: Να καταδικάσουμε κάθε απόπειρα συγκάλυψης με την χρήση “διαχρονικών ευθυνών”.

Ναι, να διατηρήσουμε την μνήμη για τα όποια λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν εδώ: αλλά να μην επιτρέψουμε να γίνει αυτή η μνήμη κολυμβήθρα του Σιλωάμ για αυτούς που, σήμερα, οφείλουν να απολογούνται και όχι να μας κουνάνε και το δάχτυλο….