Θα λείψω και εγώ δύο εβδομάδες, για διακοπούλες.
Δεν σας λέω που πάω, σας λέω οτι πάω με καινούργια φωτογραφική, και πολύ ωραίο θέμα.
Και πέντεξι ωραίες ιδέες για το blog. Λάπτοπ θα έχω, κάτι θα προλάβω να σχεδιάσω… ή μάλλον καλύτερα, αν όλα πάνε καλά, όχι 
Είχα σκοπό να κλείσω τελείως τα comments (γιατι δέχομαι επίθεση απο spammers), αλλά με την υποχρέωση που έχω αναλάβει με το ποστ για τον καρκίνο, δεν τολμώ να αφήσω τον κόσμο χωρίς επικοινωνία. Έτσι, θα κλείσω μόνο την εμφάνιση στο πλάι, να μην σας ενοχλούν - και θα ασχοληθώ όταν με το καλό επιστρέψω.
Να περάσετε και εσείς καλά, θα τα πούμε απο τον Σεπτέμβρη.
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Προσωπικά
August 16th, 2008
Παρακολούθησα στο YouTube, μία πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα της εκπομπής Polliticaly Incorect.
Εκεί, μεταξύ άλλων, έκαναν κουβέντα για το δικαίωμα.
Το δικαίωμα να οδηγείς SUV αυτοκίνητο όταν καίει τόσο πετρέλαιο, το δικαίωμα να έχεις πισίνα, να ξοδεύεις τόσο νερό, και πάει λέγοντας.
Η μία άποψη έλεγε οτι θα έπρεπε η κυβέρνηση να σε οδηγεί να μην κάνεις τέτοια πράγματα.
Η άλλη άποψη έλεγε οτι κανείς δεν πρέπει να μας πει τι να κάνουμε. Έχουμε δικαίωμα να το κάνουμε.
Εγώ έχω μία άλλη άποψη. Που μιλάει για το κόστος - για τα λεφτά.
~
Για μένα το θέμα είναι απλό: έχουμε μεγαλώσει σε μία κοινωνία, που αν έχεις τα λεφτά, μπορείς να τα κάνεις όλα. Και ότι θέλεις, μπορείς να το αγοράσεις.
Μπορείς να σκοτώσεις, αν έχεις αρκετά λεφτά. Με αρκετά λεφτά, μπορείς να σκοτώσεις όποιον θέλεις, νόμιμα.
Η, εν πάσει περιπτώσει, να αποφύγεις να τιμωρηθείς γι’ αυτό.
Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Με τα λεφτά, αγοράζεις το δικαίωμα.
Η κοινωνία που έχουμε φτιάξει, επιτρέπει να θεωρούμε τα χρήματα ως κάτι σπουδαιότερο απο ότι είναι. Και αυτό τα κάνει σπουδαιότερο απο ότι είναι στην πραγματικότητα.
Τα χρήματα έγιναν μονάδα μέτρησης δυνατοτήτων.
Το άσχημο είναι οτι τα χρήματα έγιναν η μοναδική μονάδα μέτρησης δυνατοτήτων.
Θέλεις αυτοκίνητο; Θα πληρώσεις. Θέλεις σκάφος; θα πληρώσεις. Θέλεις να γίνεις διάσημος; Θα πληρώσεις.
Οτι θέλεις να αποκτήσεις, θα πρέπει να πληρώσεις.
Ναι, αλλά για τα βασικά; Το νερό ας πούμε, το φαγητό, η στέγη - αν τα θέλεις, πρέπει να πληρώσεις.
Θέλεις υγεία; Θα πληρώσεις. Θέλεις παιδεία; Θα πληρώσεις. Θέλεις δικαιοσύνη; Θα πληρώσεις.
Αν θέλεις να χτίσεις, σε κάποιον θα πρέπει να πληρώσεις. Θέλεις ρεύμα, ζέστη ή κρύο; Λυπάμαι, θα πρέπει να πληρώσεις.
Η ζωή μας μεταφέρθηκε απο την εξυπηρέτηση των χρημάτων, στην ανάγκη του χρήματος.
Αν δεν έχεις να πληρώσεις;
Φίλε, αν δεν έχεις να πληρώσεις, την γάμησες.
Ξέρεις τι διαφορά έχουν ο άστεγος στον δρόμο απο σένα; Εσύ, έχεις να πληρώσεις για το σπίτι σου.
Μπορεί να μοιάζει λιγότερος απο άνθρωπο, αλλά με ένα ξύρισμα (λεφτά), κούρεμα (λεφτά) ένα ζεστό μπάνιο (λεφτά) και έναν καλό ύπνο (λεφτά), δεν θα τον ξεχωρίζεις στον δρόμο.
Τα χρήματα είχαν σαν σκοπό να μας κάνουν την ζωή πιο εύκολη, και την έκαναν:
Αν έχεις λεφτά, αξίζεις.
Δεν είναι εύκολο αυτό;
Στην πραγματικότητα χτίσαμε αυτήν την ψευδαίσθηση γιατί ήμασταν ανώριμοι να ζήσουμε όλοι μαζί.
Απο καθαρό φόβο για τον γείτονά μας έπρεπε να βρούμε έναν εύκολο, λειτουργικό, ξεκάθαρο λόγο να τον ξεχωρίζουμε γρήγορα - γιατί είχαν μαζευτεί πάρα πολλοί απο δαύτους.
Όταν απέτυχε το χρώμα του δέρματος (λίγο αφότου απέτυχε το φύλο, και η σωματική δύναμη) έπρεπε να στραφούμε κάπου αλλού: κάπου εύκολα.
Και όταν στραφήκαμε στα χρήματα (στην εξουσία), τότε όλα έγιναν πιο απλά.
Εύκολα πράγματα.
Εύκολα, αλλά όχι σωστά.
Και αυτό διότι η μέτρηση που κάνουμε εμείς, δεν είναι σωστή: στην πραγματικότητα, με αυτό το κριτήριο, η μόνη μέτρηση που είναι σωστή, είναι του πλουσιότερου απο εμάς.
Εμείς νομίζουμε οτι είμαστε ανώτεροι απο κάποιον άλλο γιατί είμαστε πλουσιότεροι- αλλά guess what? κάποιος άλλος είναι ανώτερος απο εμάς γιατί είναι πλουσιότερος!
Και έτσι, όσα δικαιώματα απαιτούμε (για τα χρήματα που έχουμε), τα απαιτεί και ο ανώτερός μας. Κάθε απαίτησή μας γίνεται αυτόματα απαίτηση και του ανώτερου απο εμάς - προς τα εμάς.
Θέλουμε να οδηγούμε ένα αυτοκινητάκι; Θέλει να οδηγεί ένα SUV. Θέλουμε να κάνουμε μπάνιο στο ντους; Θέλει πισίνα.
Και βασίζεται στα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που έχουμε και εμείς:
Στο δικαίωμα.
~
Αυτό το σύστημα οδηγείται στην αυτοκαταστροφή του.
Είναι ανεπαρκές γιατι προσπαθεί να ορίσει την αξία του ανθρώπου, κάτι που είναι εκ’ φύσεως αδύνατο να οριστεί.
Ετσι, σύντομα θα πάρει την θέση του απο κάτι άλλο. Να εύχεστε, όλοι αυτοί που αδικούμε καθημερινά με την συμπεριφορά μας, να μην ανέβουν στην ζυγαριά της νέας αξίας:
Μιλάμε για πολλά χρόνια αδικίας που περιμένουν ξεχρέωση.
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Αποψη
August 13th, 2008
Η Εσπρέσσο, λίγες εβδομάδες πριν, βγήκε με εξώφυλλο που είχε την φωτογραφία του -νεκρού- Σεργιαννόπουλου.
Το Πρώτο Θέμα, την Κυριακή που μας πέρασε, βγήκε με εξώφυλλο την αποκεφαλισμένη δασκάλα.
~
Απο καιρό τώρα έχω αποδεχθεί οτι οι άνθρωποι γουστάρουν αίμα. Βασικά, γουστάρουν οτιδήποτε έχουν μάθει να βλέπουν στην τηλεόραση, αλλά δεν μπορούν να το ζήσουν απο κοντά: Τους αστέρες, τα μεγάλα ονόματα, ένα ατύχημα, έναν τσακωμό, ένα αποκεφαλισμένο πτώμα.
Στο Πρώτο Θέμα, το ξέρουν. Στην Espresso επίσης.
Αναρωτιέμαι γιατί εμείς ξαφνιαζόμαστε.
Και οι επόμενες εφημερίδες θα το μάθουν επίσης. Θα δείξουν κομμένα χέρια και πόδια απο την “φρίκη του πολέμου”, αύριο θα γίνει ένα τρομερό δυστύχημα (ο λόγος θα είναι “η αποκάλυψη της αλήθειας” και θα λεζαντάρεται με το “Γιατί;” το κομμένο κεφαλάκι του μικρού παιδιού).
Και η αλήθεια θα είναι οτι οι λεζάντες, τα ματωμένα γράμματα, οι καλοστημένες επικεφαλίδες θα είναι μόνο η σάλτσα απο αυτό που θέλουμε να δούμε όσο τίποτα άλλο: έναν νεκρό Σεργιαννόπουλο, μία αποκεφαλισμένη δασκάλα, ένα καρατομημένο παιδί.
~
Πριν απο καιρό, μιλάγαμε για τους βασανιστές.
Και λέγαμε οτι το πιο τρομαχτικό είναι οτι πρόκειται για ανθρώπους σαν και μας: ο γείτονάς μας μπορεί να γίνει εξαιρετικός βασανιστής, ο αδελφός μας - μπορεί και εμείς οι ίδιοι.
Κάποιος κάνει κάτι εξαιρετικά απάνθρωπο και φρικτό, στα πλαίσια μίας διαδικασίας που θεωρείται “συνηθισμένη”.
- Τι έκανες σήμερα στην δουλειά αγάπη μου;
- Α, ήταν ήσυχη ημέρα. Έκοψα μόνο πέντε δάκτυλα και έκανα φάλαγγα σε έναν πούστη που δεν ομολογούσε.
Ξεκομμένο απο την πραγματικότητα, μοιάζει τρομαχτικό. Αν το ονομάσεις όμως αλλιώς (δουλειά, καθήκον, εντολή) γίνεται “διαδικασία”.
“Συνηθισμένο”.
~
Όλα αυτά βγαίνουν απο μία διαταραγμένη ζωή που σακατεύει το φυσιολογικό.
Αν ζεις περιτρυγυρισμένος απο κομμένα κεφάλια, θα το κάνεις βίωμα. Αν ζεις έχοντας δίπλα σου σκοτωμούς, θα σου φανεί φυσιολογικό.
Αν σταματήσει να μας αναγουλιάζει αυτό το θέαμα, θα βρεθεί κάτι άλλο - πιο σοκαριστικό. Και ύστερα, κάτι άλλο. Οι φωτογραφίες θα σταματήσουν να έχουν κόκκινα(!) πλαίσια στον κομμένο λαιμό, ή στο κεφάλι, οι νεκροί θα φωτογραφίζονται στις καλύτερες δυνατόν πόζες.
Όσο το δυνατον πιο σοκαριστικό, όσο το δυνατόν πιο ισχυρό το θέαμα.
Η τελειότητα θα έρθει όταν θα κάνουμε εμετό απλώς σκεπτόμενοι την εφημερίδα.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια στους εκδότες των εφημερίδων Espresso και Θέμα, και σε όλους εμάς που σπεύσαμε να αγοράσουμε τα εν λόγω φύλλα.
Δεν κάναμε κάτι κακό. Δεν σκοτώσαμε εμείς, ούτε φωτογραφήσαμε εμείς.
Απλώς κάναμε την παραγγελία, και πληρώσαμε τον φωτογράφο και τους μεσάζοντες.
Ηταν θέμα χρόνου να μας παραδώσουν την παραγγελία μας.
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Γκρίνιες,
Καθημερινότητα
August 12th, 2008
Loading ...
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία:
Point oF View Cover
August 6th, 2008
- Τι θα λέγατε αν τα προσωπικά σας στοιχεία (απο τα πιο προσωπικά, όπως τα περιουσιακά σας, το ΑΦΜ σας, ο αριθμός ταυτότητάς σας) βρίσκονται ήδη στα χέρια… ιδιωτών;
- Τι θα λέγατε αν αυτή η εταιρεία τα χρησιμοποιούσε όποτε και όπως θα ήθελε;
- Τι θα λέγατε αν δεν ήταν μία, αλλά δύο εταιρείες και μάλιστα …ανταγωνιστικές;
- Και τέλος, τι θα λέγατε αν τους τα παρέδωσε το …υπουργείο οικονομικών, και μάλιστα πλήρωσε και €1.000.000;
Υποθέτω αυτό ακριβώς που είπα και εγώ όταν διάβασα το email που έφτασε στα χέρια μου.
Γά-μη-σέ - τα.
Δυσκολεύομαι να το πιστέψω, για να είμαι ειλικρινής. Πολύ όμως.
Βέβαια, μετά την Vodafone απο αυτήν την κυβέρνηση δεν περιμένω τίποτα καλύτερο, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια της βλακείας!
Το story: Εφτασε στα χέρια μου (και απο ότι βλέπω απο τους παραλήπτες σε όλα τα media της Ελλάδας) ένα email που υποστηρίζει ότι το Υπουργείο Οικονομικών συμφώνησε με δύο εταιρείες (ανταγωνιστικές στον χώρο τους) την Inform Lykos και την FirstData για να αναλάβουν την εκτύπωση και την αποστολή των ειδοποιητηρίων του Ε9. Το κόστος αγγίζει το ένα εκατομμύριο ευρώ.
Ετσι, οι δύο ιδιωτικές εταιρείες θα έχουν πλήρη λίστα των προσωπικών μας στοιχείων.
Εκτός του επικίνδυνου του πράγματος, υπάρχει και το παράλογο: δεν έχουμε (ως κράτος) εκτυπωτήρια που θα μπορούσαν να το αναλάβουν; Δεν έχουμε τα Ελ.Τα. που θα μπορούσαν να το υποστηρίξουν;
Αυτά γράφει το email (μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ). Αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.
Να σας θυμήσω;
Η εξαφάνιση δύο οπτικών δίσκων με τα προσωπικά στοιχεία όλων των βρετανικών οικογενειών που έχουν παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών και δικαιούνται επίδομα τέκνου, έχει προκαλέσει σάλο στη Βρετανία.
Τα cd’s που δημιουργήθηκαν στο Εθνικό Λογιστήριο του Κράτους περιείχαν ονόματα, διευθύνσεις κατοικίας, ημερομηνίες γέννησης, τον προσωπικό αριθμό Εθνικής Ασφάλισης των ενδιαφερόμενων και σε πολλές περιπτώσεις τους αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών, όπου κατατίθετο το επίδομα. Συνολικά περιείχαν τα στοιχεία 7,25 εκατομμυρίων οικογενειών, δηλαδή περίπου 25 εκατομμυρίων Βρετανών.
Τι και αν έγινε σάλος, τι και αν χάλασε ο κόσμος, οι δικοί μας -αν ισχύει το email- φαίνεται πως αδιαφορούν…
Κουτή ερώτηση: αν ισχύει, διαγωνισμός έγινε; ποια ήταν τα specs; και -πολύ βασικό: ποιοι δήλωσαν συμμετοχή;
Θα μπορούσε για παράδειγμα να δηλώσει συμμετοχή και θυγατρική εταιριών που έχουν επικοινωνία με το κοινό (τράπεζες, δανειοληπτικά ιδρύματα) ή άλλοι;
Απλώς κάνει μία κουτή ερώτηση ένας βλάκας έλληνας…
Με βλέπετε διστακτικό για την αξιοπιστία του email, ε; Είναι που δεν θέλω να το πιστέψω…
Loading ...
August 5th, 2008
4 σχόλια
(9 ψήφοι, βαθμολογία: 4.44 / 5)
