Archive for the ‘ Αποψη ’ Category
Συνήθως, κάτι απρόσμενο μου συμβαίνει, που με προβληματίζει. Και μετά σκέφτομαι γενικότερα, με βάση κάποια άλλα πράγματα, και βρίσκω συγκρίσιμα αποτελέσματα. Στρώνομαι λοιπόν στην καρέκλα μου, γράφω ένα ποστ για δύο τελείως ασύνδετα πράγματα που, σε κάποιο βαθμό, βρίσκω ομοιότητες. Και έτσι εσύ διαβάζεις ένα ποστ για την τιμή της πορτοκαλάδας σε συνδιασμό με την [ READ MORE ]
Είχα πάντα πρόβλημα με τους τιμητές της ηθικής. Ποιοι ήταν αυτοί; Γιατί ο κόσμος που πιστεύουν να είναι ο σωστός; Συνάντησα, αρκετούς κυρίως στα κανάλια και δημοσιογράφους τώρα τελευταία. Στο ξεραμένο αίμα του Γκιόλια, μιλούν για έναν καθαρό, ηθικό, επώνυμο κόσμο. Θα ήθελα και εγώ να είναι επώνυμος ο κόσμος. Να υπογράφουν όλοι με επώνυμο, [ READ MORE ]
L’Etat c’est moi. Το κράτος είμαι εγώ. Κάθε φορά που ακούω κάτι για μέτρα σε οποιαδήποτε μορφής κυβερνητικά ελεγχόμενες καταστάσεις, προσπαθώ να θυμάμαι ότι “εγώ”, ο ψηφοφόρος εγώ, ο Γιάννης εγώ, εγώ ήμουν το αφεντικό. Εγώ ψήφισα, εγώ επέτρεψα, εγώ αποφάσισα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Το κράτος είμαι εγώ. Αν ένας δημόσιος υπάλληλος παίρνει 7.000 ευρώ μισθό [ READ MORE ]
Φίλε μου αστυνόμε: Δεν διαφωνώ: μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος. Αν είχες επιλέξει κάτι άλλο, να ήσουν γιατρός, ή νοσοκόμος έστω. Ακόμα και περιπτεράς και να σπάγαμε πλάκα. Δεν διαφωνώ, μπορεί στην εκπαίδευση να σας γάμησαν, και να ξυπνάς το πρωϊ και να λες “σήμερα θα με κάψουν;”. Τρομαχτικό πράγμα. Να πηγαίνεις στην “δουλειά”, δηλαδή [ READ MORE ]
Εγραψα σε έναν φίλο: “Είσαι άδικος με τον Βγενόπουλο”. Μου απάντησε “Δεν είμαι άδικος. Αυτός έχει αδικήσει τη νοημοσύνη μας”. Δεν είχε βγει ακόμα η επιστολή του για τα γεγονότα της 5ης Μαΐου. Την διάβασα με προσοχή. Σε γρήγορη ταχύτητα, αυτό που μου μένει από την επιστολή, είναι η εικόνα “εμείς η αδικημένη οικογένεια της Μαρφίν“, [ READ MORE ]