Επειδή μάλλον θα χρειαστεί να λέμε πάλι τα (για μένα) αυτονόητα, ας κάνω άλλη μία προσπάθεια να εξηγήσω τι συμβαίνει στον βαθύ και σκοτεινό εσωτερικό πολιτικό μου κόσμο.

Είδα την συνέντευξη του Τσίπρα στο συνέδριο του Οικονομικού Ταχυδρόμου. Εκεί, έγινε και μία αναφορά στις δωρεάν μετακινήσεις – σκέψη που είχε θέσει και μία μέρα νωρίτερα ο Ανδρουλάκης. Πέντε τομείς πρότεινε ο πρώην πρωθυπουργός, ως άμεσες ενέργειες για να επηρεάσει την πολιτική ατζέντα (όπως έλεγε και άρθρο που τις παρουσίαζε): Ρεύμα, στέγαση, πανελλαδικές, αυξήσεις σε νοσηλευτικό προσωπικό και καθηγητές και δωρεάν μετακίνηση.

Μάλλον κάτι δεν έγινε απολύτως κατανοητό, φοβάμαι.

Μπορεί να είμαι εγώ – μάλλον είμαι μόνο εγώ, δεν ξέρω – που έχει σκοτεινιάσει η ψυχή μου με το επίπεδο της δημοκρατίας μας σήμερα. Οι θεσμοί σε πλήρη αποσύνθεση, η δικαιοσύνη, εκτός από μερικές φωτεινές εξαιρέσεις χρησιμοποιείται ως εμφανές εργαλείο συγκάλυψης των αντιδημοκρατικών διαδικασιών.

Αυτό το πρόβλημα βλέπω εγώ.

Αυτό είναι το θέμα.

Το αν ο Μητσοτάκης αφήνει τα ενοίκια να πάνε στον θεό, αν φρόντισε, ο ίδιος προσωπικά, το δημόσιο να απομακρυνθεί από τον έλεγχο της ΔΕΗ ώστε το χρηματιστήριο να ξεφτιλίζει τα οικογενειακά εισοδήματα με ένα απολύτως απαραίτητο αγαθό, αν έδωσε δισεκατομμύρια σε απευθείας αναθέσεις, αν έχει επιτρέψει την διάλυση του ΟΠΕΚΕΠΕ και των τραίνων, είναι σημαντικά θέματα – αλλά όχι τα πιο σημαντικά.

Για μένα, μπορεί εγώ να είμαι περίεργος, δεν με πειράζει.

Για μένα πιο σημαντικό είναι όταν η ΠτΔ καθυστερεί τον διορισμό ανωτάτων δικαστικών γιατί αντιλαμβάνεται ότι θα αλλάξει η εξουσία, είναι πιο σημαντικό όταν εισαγγελείς χάνουν τις θέσεις τους ενώ κάνουν έλεγχο στο κράτος, είναι πιο σημαντικό όταν η Βουλή ψηφίζει με επιστολικές ψήφους γιατί ανησυχεί μήπως οι βουλευτές ψηφίσουν κάτι άλλο, όταν μετράει όπως νομίζει τα ψηφοδέλτια, όταν εισαγγελείς κλείνουν έρευνες εν εξελίξει ή αρνούνται να δουν στοιχεία της υπόθεσης που ερευνούν – και η λίστα είναι τεράστια.

Και αυτό είναι ένα πρόβλημα για την επόμενη κυβέρνηση – το καταλαβαίνω.

Γιατί αν πας να προστατέψεις την Δημοκρατία ή την Δικαιοσύνη βάζοντας απόλυτους κανόνες, την ελέγχεις απόλυτα – άρα δεν την βοηθάς καθόλου. Αν βάλεις κανόνες που αλλάζουν, τότε η κοινωνία μας επαφίεται στο αν η επόμενη κυβέρνηση θα ακολουθήσει τους κανόνες.

Αν πας να τιμωρήσεις τους ενόχους, πρέπει να το κάνεις με τρόπο που δεν θα ελέγχεις την δικαιοσύνη, γιατί αλλιώς θα είσαι εσύ που την ελέγχει απλώς με τρόπο που βολεύει πχ το δικό μου θυμικό. Αδιανόητα επικίνδυνο.

Τα καταλαβαίνω όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι απλό. Γι’ αυτό και επιμένω ότι χρειάζεται σοβαρότητα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πχ, ΕΙΧΕ κανόνες. Απλώς, τους αγνόησε όταν και όπως ήθελε.

Ο Τασούλας πχ, ως πρόεδρος της Βουλής, είχε συγκεκριμένο κανονισμό να ακολουθήσει όταν χρειάστηκαν να επιλεχθούν νέα μέλη για τις ανεξάρτητες αρχές. Ήταν ένας κανόνας σαφής: τα 3/5 της διάσκεψης, 16,2 μέλη από τα 27, άρα λίγο περισσότερο από 16 μέλη. Σαφής κανόνας, για να προστατεύεται η ανεξαρτησία των αρχών από την κυβέρνηση. Ο Τασούλας έκανε το 16,2 σε 16 ευνοώντας το κόμμα του, και η κυβέρνηση επέλεξε τα μέλη που ήθελε – και τιμήθηκε γι’ αυτό καθώς αντίστοιχα με απλή κυβερνητική πλειοψηφία έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Απλοί κοινοβουλευτικοί κανόνες, σαφείς και ξεκάθαροι κανόνες, και όποιος θέλει και έχει την εξουσία, τους αγνοεί.

Πάμε λίγο πίσω για να καταλάβετε το πρόβλημα; ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, τα δύο μεγαλύτερα αυτήν την στιγμή κόμματα της αντιπολίτευσης, μιλούν για… δωρεάν εισιτήρια.

Είναι προσβολή.

Χρειάζομαι (εγώ, δεν ξέρω για εσάς, για μένα μιλάω τώρα) μία πρόταση που να είναι ταυτοχρόνως δημοκρατική αλλά και να μην αφήνει καμία κυβέρνηση, ούτε την επόμενη, ούτε όποιου επιλέξει και αγαπά ο καθένας, να κάνει τα ίδια.

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου “έθαψε” την υπόθεση των υποκλοπών μόλις ενημερώθηκε ότι ενδιαφερόμενοι θέλουν να καταθέσουν νέα στοιχεία. Ο Ζαχαρίας Κεσσές ενημέρωσε εγγράφως τον κ. Τζαβέλλα ότι θέλει να καταθέσει νέα στοιχεία για την υπόθεση, και μία ημέρα μετά ο εισαγγελέας την έστειλε στο αρχείο για να μην τα παραλάβει, μία διαδικασία που ευνόησε την εγκαλούμενη κυβέρνηση.

Χρειάζομαι (εγώ, δεν ξέρω για εσάς, για μένα μιλάω τώρα) μία πρόταση που να είναι ταυτοχρόνως υπερ της δικαιοσύνης αλλά και να μην αφήνει καμία κυβέρνηση, ούτε την επόμενη, ούτε όποιου επιλέξει και αγαπά ο καθένας, να την χειραγωγήσει όπου και όπως θέλει.

Ακούστε, γιατί μιλάω σοβάρα.

Η ιστορία μας βρίθει από πολιτικές παρανομίες που έμειναν ατιμώρητες από τις επόμενες κυβερνήσεις. Αυτό το μοντέλο του φιλικού διακανονισμού πρέπει να αλλάξει. Επειγόντως. Αφού οι κανόνες από μόνοι τους δεν αρκούν, ίσως έχει έρθει ο καιρός για τιμωρία, ώστε τις επόμενες φορές, όποιος παίξει με την δικαιοσύνη ή την δημοκρατία να ξέρει ότι θα υπάρξουν και συνέπειες.

Και αυτή η σκέψη που κάνω είναι τρομακτική.

Και ακούω για… εισιτήρια.

~

Είναι σημαντικό να έχουμε φθηνότερη κατοικία; Απολύτως. Το καταλαβαίνω πρώτος εγώ. Να έχουμε φθηνότερη κατοικία, φθηνότερο ρεύμα, αξιοπρεπείς μισθούς, ευκολότερη διαβίωση. Ναι, χίλιες φορές ναι.

Αυτά όμως, είναι διαμάχη σε ένα πεδίο που μπορεί να παίξει ο οποιοσδήποτε. Οι όροι του παιχνιδιού, αν αφεθούν να μείνουν αυτοί, θα μετατραπούν σε μία ζυγαριά παροχών, σε ένα εξαθλιωμένο οικονομικά ψηφοφόρο, που, κάτω από την πίεση που νιώθει, θα του είναι σαφώς πιο εύκολο να ψηφίσει τον καλύτερο παροχολόγο.

Και σ’ αυτό το παιχνίδι, μπορεί να παίξει ο οποιοσδήποτε – δηλαδή και ο Μητσοτάκης. Τι τον εμποδίζει να πει “δωρεάν μετακινήσεις για όλους”; Ακόμα και αν αναγκαστεί να τις κάνει, θα κάνει το ρεύμα δύο φορές ακριβότερο και θα βγουν τα λεφτά.

Αστειεύεστε;

Μιλάτε σοβαρά;

Αυτό είναι το διακύβευμα;

Αν η αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίσει την κατάσταση που έχει να διαχειριστεί με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, αν, πρωτίστως, δεν καταλάβει το πλαίσιο στο οποίο πάσχουμε και χρειαζόμαστε επειγόντως αλλαγή στις βασικές δομές, αν επιλέξει (για άλλη μία φορά) να αντιμετωπίσει τους ψηφοφόρους ως πένητες ηλίθιους που θα γυαλίσει το μάτι τους με γυαλάκια και καθρέπτες, τότε καλό θα είναι να προετοιμαστεί καλά, γιατί εκπαιδεύοντας τους ψηφοφόρους έτσι, θα επιλέξουν κι αυτοί μετά κάποιους πολύ καλύτερους από αυτούς σ’ αυτό το παιχνίδι.

Εγώ δεν ζητώ πια μόνο εξασφάλιση των κανόνων. Για πρώτη φορά με τόση επιμονή ζητώ τιμωρία των ενόχων. Δεν ζητώ μόνο να μπει ένα φρένο για το μέλλον – απαιτώ να υπάρξει επιτέλους δικαιοσύνη για το παρελθόν. Είναι τρομερά επικίνδυνο ένα τέτοιο αίτημα, το αναγνωρίζω. Γι’ αυτό απαιτείται σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Απαιτούνται προτάσεις. Απαιτείται αντίληψη, έμπρακτος σεβασμός στην δημοκρατία και την δικαιοσύνη, τιμιότητα και ειλικρίνεια, καθαρό μυαλό και αξιοπρέπεια λόγου και έργων.

Είμαστε σε μία από τις χειρότερες περιόδους που έχουμε αντιμετωπίσει, και χρειαζόμαστε πολιτικές προτάσεις ανάλογες της σοβαρότητας της κατάστασης.

Τα δωρεάν εισιτήρια; Αφήστε τα για αργότερα.

Θα θελα να μοιραστώ την γνώμη μου για τα χθεσινά στην βουλή.

Εχθές λοιπόν η δικαιοσύνη δέχθηκε δύο μαχαιριές, όχι μια. Δύο. Η μία που γνωρίζουμε ήταν σοβαρή, μα η άλλη δολοφονική.

Η μια, η σοβαρή, ήταν όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να δυσκολέψει τον σχηματισμό εξεταστικής για της υποκλοπές.

Προσέξτε: αυτό ήταν σοβαρό, μα δεν ήταν το σοβαρότερο.

Είναι σοβαρό γιατί εμποδίζει, και θα μπορούσε να αποφευχθεί αν η κυβέρνηση ήθελε να μαθευτεί η αλήθεια κ να μην συγκαλυφθεί ένα αδιανόητο έγκλημα μα δεν ειναι στην βάση του λάθος: είναι όντως θέμα εθνικής ασφάλειας.

Και αυτή ακριβώς η θέση κάνει την επόμενη απόφαση δολοφονική για την δημοκρατία.

Γιατί μόλις η κυβέρνηση λέει πως είναι ένα θέμα σοβαρό, σημαντικό για την εθνική ασφάλεια και οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο, εκατόν πενήντα πέντε δειλοί άνθρωποι, μεταξύ τους και θύματα, αρνούνται να το διερευνήσουν.

Εκατον πενήντα πέντε το συγκαλυπτουν αρνούνται ΝΑ ΤΟ ΨAΞΟΥΝ ΚΑΝ.

Συμφώνησαν με την κυβέρνηση ότι είναι σοβαρό, και αμέσως μετά έφυγαν άπρακτοι και χωρίς απορίες από την αίθουσα.

Απέδειξαν ότι ο μόνος λόγος που το έκριναν σοβαρό ήταν τελικά για να αποκτήσουν τον έλεγχο που χρειάζονταν να το κρύψουν!

Γυρισαν την πλάτη τους στην δικαιοσύνη.

Γυρισαν την πλάτη τους στην δημοκρατία.

Ούτε ένας δεν γλυτώνει από αυτήν την κριτική. Ούτε ένας.

Δεν κρυφτηκαν πίσω από την άγνοιά τους:

Κρυφτηκαν πίσω από την γνώση τους.

Μακάρι να έρθει η ώρα που θα ντραπούν.

Μακαρι να μην ξαναψηφιστεί κανένας τους.

Εκατονπενήντα πέντε δολοφόνοι του καθήκοντός τους.

Και θύματά τους, εμείς.

Έχω μία ερώτηση που με βασανίζει αρκετό καιρό, και έγινε πιο επίκαιρη μετά την επιμονή του Ταλ Ντίλιαν ότι “πελάτες του είναι μόνο κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου”: Είχαμε πολλές δεκάδες παρακολουθήσεις – ίσως και περισσότερες από όσους ξέρουμε ήδη. Ποιος πλήρωσε για όλα αυτά;

Η Intellexa είναι απλώς μία εταιρία σαν όλες τις άλλες. Έχει ένα προϊόν, για μένα απολύτως παράνομο, αλλά δεν θα μπω στην διαδικασία τώρα, δεν έχει σημασία. Το προϊόν αυτό, που ονομάζεται Predator, είχε και … τιμοκατάλογο – περίπου 14 εκατομμύρια ευρώ για 20 “στόχους”. Η Intellexa ως εταιρία, έχει υπαλλήλους, κόστη, έξοδα – και έσοδα. Τα έσοδα έρχονται από την πώληση αυτού του προϊόντος της. Αυτό το προϊόν, πουλήθηκε σε κάποιον και αυτός ο κάποιος έκανε χρήση. Ok; Ok.

Πάμε να δούμε πόσα λεφτά άλλαξαν χέρια:

Ξέρουμε ότι κοντά στα εκατό άτομα ήταν “στόχοι”. Βρέθηκαν είτε να έχουν μολυνθεί, είτε όχι, είτε οι πιο δειλοί εξ αυτών να έχουν τουλάχιστον δεχθεί μία απόπειρα. Μία απόπειρα από μολυσμένο κώδικα σε τουλάχιστον 50 δικτυακούς τόπους, μία ενέργεια που έπρεπε ήδη να έχει ελεγχθεί, καθώς δεν είναι μόνο η αγορά των σέρβερ και των ονομάτων, αλλά και η κίνηση επισκεπτών που θα έπρεπε να μας πει πολλά.

Με πρόχειρους υπολογισμούς, 13,6εκ ανα 20 άτομα, 680.000 ευρώ ανα άτομο, επι 92 στόχων (γνωστών στόχων, γιατί τίποτα δεν μου λέει ότι ήταν ΜΟΝΟ αυτοί) περίπου 62,5 εκατομμύρια ευρώ.

Κάποιος έδωσε στην intellexa, σε μία εταιρεία, 62 εκατομμύρια ευρώ. Αυτή η εταιρεία δεν κρύβεται, έχει ένα γνωστό προϊόν, έχει ΑΦΜ, έχει υποχρέωση να πληρώνει φόρους.

Το προϊόν της χρησιμοποιήθηκε 92 φορές (τουλάχιστον, επιμένω).

Δεν πληρώθηκε η εταιρία;

Ποιος πλήρωσε;

Παραστατικά υπάρχουν; Αναζητήθηκαν; δόθηκαν;

Γιατί υποχρέωση να ενημερώνεται το κράτος υπήρχε – και μάλιστα ξεχωριστή από την υποχρέωση κάθε εταιρείας να ενημερώνει μέσω παραστατικών όταν αγοράζει κάποιος ένα προϊόν ή υπηρεσία της:

Σύμφωνα με πληροφορίες του inside story πάντως, η Intellexa, που έχει έδρα στην Ελλάδα, πρέπει να ενημερώνει την ελληνική κυβέρνηση για τα συμβόλαια που συνάπτει για την πώληση λογισμικού υποκλοπών στους πελάτες της, που βρίσκονται σε διάφορες χώρες του κόσμου. Άρα το ελληνικό κράτος γνωρίζει εκείνον που έδωσε την εντολή να παρακολουθείται το τηλέφωνο του Κουκάκη. InsideStory, άρθρο του Τάσου Τέλλογλου και της Ελίζας Τριανταφύλλου

Άρα, το κράτος ξέρει, και ως συμβατική υποχρέωση για την διανομή τέτοιου προϊόντος, αλλά και ως απλή φορολογική ενέργεια.

Ποιος λοιπόν πλήρωσε τον βαρκάρη του βιασμού τόσων ανθρώπων;

.

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, έδωσε μία συνέντευξη πριν από λίγες ημέρες στην Ράνια Τζίμα, για το Mega. Είχα σημειώσει να την σχολιάσω, καθώς θεώρησα όσα είπε ιδιαιτέρως σημαντικά – μα σβήνω τελείως το κείμενό μου. Η απάντηση του Ντίλιαν στην ερώτηση “τελικά, ποιος πλήρωνε για τις υπηρεσίες σας”, παρότι δεν είναι καινούργια, είναι εξαιρετικά σημαντική και τα αλλάζει όλα: Οι κυβερνήσεις. Οι μόνοι μας πελάτες, είναι οι κυβερνήσεις. Δηλαδή, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση του Γιώργου Γεραπετρίτη. Εκεί αλλάζουν όλα.

Πριν λίγο καιρό, κόντρα σε κάθε άλλο κείμενο που έχω διαβάσει με την υπόθεση, είχα αναφέρει μία πάγια, και όχι ιδιαίτερα δύσκολη για μένα να την τεκμηριώσω, θέση:

Οι άνθρωποι που έχουν παρακολουθηθεί, είναι πρωτίστως θύματα. Είναι θύματα βιασμού της προσωπικής τους ζωής, και ως τέτοια, ως θύματα βιασμού δηλαδή, δεν έχω προσωπικά καμία απαίτηση να βγουν μπροστά, να εκτεθούν, ή να κυνηγήσουν τους δράστες τους.

Ξέρω, δεν είναι καθόλου εύκολο για κανέναν να ακούει ότι ο Χατζηδάκης, ο Γεωργιάδης, ο Σαμαράς, ο Βορίδης – και όλοι αυτοί τέλος πάντων είναι θύματα και δεν έχουν ευθύνες να αποκαλύψουν την διαδικασία. Είναι προσωπική μου άποψη, και την καταθέτω γνωρίζοντας καλά ότι είναι μάλλον ενοχλητική – αλλά έτσι πιστεύω, έτσι λέω:

Την ευθύνη για να τους προστατέψουμε έχουμε πρωτίστως εμείς ως κοινωνία, και μόνο με την δική μας προστασία μπορούμε να τους δώσουμε τα εχέγγυα και την ασφάλεια που χρειάζονται για να προβούν σε οποιεσδήποτε κινήσεις. Αν δεν το κάνουν, φταίμε εμείς.

Αυτό θα ήταν και το σχόλιό μου για την συνέντευξη Γεραπετρίτη. Ακούγοντάς τον να λέει ότι όχι μόνο δεν ξέρει, αλλά δεν έψαξε κιόλας να δει αν τον παρακολούθησαν -μία δήλωση βαθιά προσβλητική, θα το δούμε πιο κάτω- είχα όλη την πρόθεση να τον υπερασπιστώ, και να σταθώ δίπλα του σε όλο αυτό.

Όμως – κάτι άλλαξε.

Ο Ταλ Ντίλιαν, σε δήλωσή του στην Δώρα Αναγνωστοπούλου στην εκπομπή Mega Stories, ξεκαθάρισε πως πελάτες αυτού του λογισμικού, είναι «μόνο κυβερνήσεις και αρχές επιβολής του νόμου». Η δήλωσή του αποκτά περισσότερο νόημα, καθώς ο Ντίλιαν είναι ένοχος σε πρώτο βαθμό στο πρωτομελές που έγινε ως … ιδιώτης. Εγώ προσωπικά, με αυτήν την δήλωση, βλέπω μία διάθεση να εκβιάσει την κυβέρνηση ώστε να προστατευτεί από μεταγενέστερη αναβάθμιση των κατηγοριών, που θα φέρει αναπόφευκτα και μεγαλύτερες ποινές, αν κατακαδικαστούν. Ως τέτοια ενέργεια, θεωρώ την δήλωσή του αληθινή.

~

Τι αλλάζει στην σκέψη μου;

Ας δούμε λίγο την εικόνα. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης έκανε τρεις, για μένα ξεκάθαρες, δηλώσεις:

Μία, ότι ήταν στόχος παρακολούθησης.

Δύο, ότι δεν έλεγξε το κινητό του περαιτέρω, αντίθετα από κάποια από τα άλλα θύματα.

Τρία, ότι δεν έκανε μήνυση, γιατί «δεν θα άλλαζε σε τίποτα το αποτέλεσμα της δίκης».

.

Στο πρώτο, ξεκαθαρίζουμε ότι είναι ένα θύμα στην υπόθεση των παρακολουθήσεων. Και σύμφωνα με την λίστα του Μενουδάκου αλλά και σύμφωνα με τον ίδιο.

Στο δεύτερο, δεν ερεύνησε. Αυτό, για μένα πάντα, δηλώνει ότι ξεκάθαρα παρακολουθήθηκε. Δεν έχει σημασία τώρα, αλλά θα έχει όταν θα προχωρήσει η σκέψη μου. Η θέση μου λοιπόν είναι ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης δείλιασε. Δεν θέλει να ξέρει αν όντως παρακολουθήθηκε, διότι ξέρει πολύ καλά.

Στο τρίτο, δεν προχώρησε την διαδικασία μέσω νομικών διαδικασιών. Εδώ, ο Γιώργος Γεραπετρίτης πιάνεται να λέει τρομερά ψέματα. Σύμφωνα με τον Κεσσέ, αλλά και πάμπολών δημοσιευμάτων και απόψεων που έχουν ακουστεί από ικανότερους από εμένα σε νομικά θέματα, ασφαλώς και θα έπαιζε ρόλο στην διαδικασία, και ο Γεραπετρίτης, με βάση το νομικό παρελθόν του, το ξέρει θαυμάσια. Ψεύδεται λοιπόν, για να καλύψει άλλη μία δειλία: δεν θέλει να δυσκολέψει τους δράστες του βιασμού των προσωπικών του στιγμών. Και επειδή αυτοί εκβιάζουν την κυβέρνηση, δεν θέλει να δυσκολέψει ούτε τους εντολοδόχους τους. Διότι ξέρει πολύ καλά θεωρώ ποιοι είναι οι εντολοδόχοι τους.

Θύμα, δειλός, ξανά δειλός και ψεύτης.

Και όλα αυτά θα τα δικαιολογούσα απόλυτα – αλλά. Αλλά.

Με την δήλωση Ντίλιαν, η κυβέρνηση μπαίνει στο κάδρο ως εντολοδόχος. Οι παρακολουθήσεις έγιναν, το ξέρουμε καλά αυτό, κάποιος τις πλήρωσε, ξεκάθαρα, κάποιος τις παρήγγειλε, κι αυτό είναι επίσης προφανές, και ο ιδιώτης καταδικασμένος ως δράστης δείχνει τον ένοχο χωρίς υπεκφυγες: Την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δηλαδή την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει και ο Γεραπετρίτης.

Δεν είναι πια μόνο θύμα.

Ο Γεραπετρίτης είναι θύτης.

Και εδώ αλλάζουν όλα.

~

Σεβασμός στα θύματα (τον Χατζηδάκη, τον Γεωργιάδη, τον Σαμαρά, τον Γεραπετρίτη) σημαίνει σεβασμός σε ΟΛΑ τα θύματα. Σημαίνει σεβασμός και στον Κουκάκη, τον Ανδρουλάκη, την Σίφορντ. Σεβασμος απαιτείται σε όλους. Και σε αυτούς που φοβούνται, αλλά και σ’ αυτούς που ξεπερνούν τον φόβο τους και αναζητούν την αλήθεια. Και έχω επιλέξει να στέκομαι δίπλα σ’ αυτούς που αναζητούν την αλήθεια και απολύτως απέναντι σε όσους πάνε να τους φιμώσουν, να τους κλείσουν τον δρόμο, να τους δυσκολέψουν.

Θεωρώ προσωπικά, ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να τους δυσκολέψει – και με τις πράξεις της, (όπως την άρση της δυνατότητας να μάθουν αν παρακολουθούνται, την άρνηση να ενημερωθεί το σώμα της βουλής για τις παρακολουθήσεις από την υπεύθυνη ανεξάρτητη αρχή), αλλά και με τις παραλείψεις της (όπως με την αδιανόητη καθυστέρηση στον έλεγχο των εταιρειών και των τεχνικών τους υποδομών πχ). Αυτό είναι αρχικά ακατανόητο, εκτός… εκτός και αν ο Ντίλιαν λέει την αλήθεια. Τότε η κυβέρνηση είναι δράστης. Τότε ο Γεραπετρίτης είναι δράστης.

~

Ο Γεραπετρίτης ήταν ξεκάθαρος. Είπε ήμουν στόχος, δεν ήθελα να μάθω, και δεν ήθελα να έχουν ποινές οι δράστες. Όμως, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, ότι ο Γεραπετρίτης, εκτός από πολίτης, είναι και θεσμικό μέρος του κράτους. Το κινητό του, δεν είναι μόνο το κινητό ΤΟΥ. Είναι το κινητό ΜΑΣ. Αν κάποιος το παρακολουθεί, δεν παρακολουθεί το κινητό του Γιώργου, παρακολουθεί το κινητό του Υπουργού. Δεν είναι στο χέρι του να πει “δεν ήθελα να ξέρω”. Δεν είναι στο χέρι του να πει “υποθέτω”, “ίσως”, “δεν νομίζω”. Αυτές είναι ντροπιαστικές δηλώσεις, γιατί όταν αναλαμβάνει μία τέτοια θέση, ο Γιώργος δεν αποφασίζει πια αν θα επιλέξει πχ να μάθει αν παρακολουθήθηκε. Ο Υπουργός οφείλει να ξέρει αν παρακολουθήθηκε. Ο Υπουργός οφείλει να ξέρει τι έμαθαν οι δράστες. Ο Υπουργός οφείλει να ξέρει ποιοι είναι οι δράστες. Ο Υπουργός οφείλει να τιμωρήσει τους δράστες. Δεν είναι ο Γιώργος. Δεν κάνει κουμάντο μόνος του στο σπίτι του και δρα σύμφωνα με τον χαβά του και τις διαθέσεις του. Είναι υπηρέτης του κράτους και οφείλει να μας προστατεύει.

Διότι, θύματα των παρακολουθήσεων, είμαστε και εμείς.

Αν κάποιος τον εκβιάζει, ΜΑΣ εκβιάζει. Αν κάποιος τον ελέγχει ΜΑΣ ελέγχει.

Όταν αποφασίζει να μην τιμωρήσει τους δράστες, και αυτοί εκβιάζουν μετά την κυβέρνηση με αποκαλύψεις, δεν είναι πια υπόθεση του «Γιώργου». Είναι δική μας.

Όταν βιάζεται και εκβιάζεται η κυβέρνηση, η πολιτική, ο στρατός, η δημοσιογραφία, το εμπόριο – είναι δική μας υπόθεση πια.

Όταν ο Ντίλιαν δηλώνει ότι πελάτης είναι η κυβέρνηση, η κυβέρνηση είναι ο δράστης, είναι απέναντί μας. Και ο Υπουργός Γεραπετρίτης, με αυτά που για μένα ξεκάθαρα είναι ψέματα και δειλίες στην δήλωσή του, στέκεται απέναντί μας.

Επιλέγει.

Είναι θύτης.

Ως θύματα, τα μέλη της κυβέρνησης ή της ΝΔ (Βορίδης, Γεωργιάδης, Χατζηδάκης, Πελώνη, Πλεύρης, Δένδιας, Σαμαράς, Βλάχου – και τόσοι άλλοι) έχουν την απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη στήριξή μου – ακόμα και αν μένουν σιωπηλά, και κυρίως αν μένουν σιωπηλά. Όπως όμως, και ακόμα μεγαλύτερη, έχουν και όσα πολεμούν, μιλούν δυνατά και θέλουν την αλήθεια. Και, ακόμα μεγαλύτερη στήριξη, οφείλουμε να έχουμε στους πολίτες αυτής της χώρας που θέλουν να τιμωρηθούν οι ένοχοι:

Στο μεγαλύτερο θύμα των υποκλοπών.

Αν η “Κύπρος κείται μακράν”, η Βενεζουέλα κείται ακόμα μακρύτερα – δεν μπορώ από εδώ που είμαι να αλλάξω πολλά στην τύχη των νοτιοαμερικάνων αδελφών μου, ούτε, πολύ περισσότερο, να αλλάξω την τύχη μίας Αμερικής που οδεύει, σταθερά, προς τις χειρότερες στιγμές της. Αν έγραφα όσα γράφω εδώ στην Αμερική για τον Τραμπ, ως “φιλοξενούμενος της άριστης δημοκρατίας της”, μάλλον θα έφτανα στις φυλακές του El Salvador πιο γρήγορα και από τον άνεμο. Φευ.

Τις δικές μας τσίμπλες όμως οφείλω να καθαρίσω πρώτα. Αυτούς που ψηφίζονται εδώ, αυτούς που καθορίζουν την τύχη μας – όχι μόνο εσωτερικά, αλλά και εξωτερικά. Γιατί, όπως οι αμερικάνοι θεωρούνται πια μετά την δεύτερη θητεία Τραμπ όλοι τραμπικοί για τον υπόλοιπο πλανήτη, έτσι και οι έλληνες σύντομα θα θεωρούνται όλοι γιουσουφάκια κάθε υπερδύναμης, νομίζοντας ανοήτως ότι θα γλιτώσουν έχοντας την πρόσκαιρη εύνοιά της.

Πρώτα, ξεκίνησε ο πρωθυπουργός: “Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών” ανέφερε στον σχολιασμό του για την επέμβαση της Αμερικής σε μία ξένη χώρα μετά από απόφαση Αμερικανικού δικαστηρίου, την σύλληψη του νομίμως εκλεγμένου ηγέτη της, και την προδήλως παράνομη απαγωγή του σε αμερικανικό έδαφος. Μα η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών είναι η μοναδική συζήτηση που πρέπει να κάνουμε, όχι απλώς είναι η κατάλληλη στιγμή να την κάνουμε. Είναι πολύ σημαντικό όταν κατηγορούμε τον άλλον για παρανομία να είμαστε εμείς πρωτίστως νόμιμοι, αν θέλουμε να συζητήσουμε οποιαδήποτε ενέργεια.

Ακολούθησαν δύο πιστοί ακροδεξιοί στρατιώτες για να πάρουν το βάρος της εγχώριας (γιατί στο εξωτερικό η στάση του πρωθυπουργού μετράει, όχι των ακροδεξιών υπαλλήλων του) ξεφτίλας: του Βορίδη, και του Γεωργιάδη.

Ο Βορίδης με το “στον Δυτικό κόσμο υπάρχει πλέον ένας ηγέτης που υπερασπίζεται έμπρακτα τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου: ο Ντόναλντ Τραμπ. Όταν μια χώρα αναλαμβάνει δράση για να προστατεύσει τα εύλογα και νόμιμα συμφέροντά της, τότε οι απανταχού Αριστεροί θυμούνται ξαφνικά το διεθνές δίκαιο”, και ο Γεωργιάδης με δύο αμφιβόλου ποιότητας αναφορές στο παρελθόν, μία από το βιβλίο του Ρώμη “Σταματήστε να μας μιλάτε για νόμους – κουβαλούμε σπαθιά” και μία που την αποδίδει στον Θουκιδίδη (τέλος πάντων, δεν έχει σημασία τώρα) “Το δίκαιο έχει νόημα μεταξύ ίσων – οι δυνατοί κάνουν ο,τι μπορούν – οι αδύνατοί υποχωρούν σε ο,τι πρέπει. Διδάγματα που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε διότι όποιος τα ξεχνάει τα πληρώνει πολύ ακριβά”.

Η δύναμη του ισχυρού λοιπόν ανώτερη από κάθε δίκαιο. Αν έχω το σπαθί μη μου μιλάς για νόμους.

Ok. Σκληρό, μα θα δεχθώ ότι είναι αληθές. Όμως ας πούμε ποιος μπορεί να υποστηρίξει όντως μία τέτοια δήλωση.

Αν είναι μία μεγάλη χώρα, όπως η Αμερική, τότε διαφημίζει την δυνατότητά της να κατακτά. Είναι ανήθικη ως θέση – αλλά δεν είναι λάθος: ασφαλώς, υπερασπίζεται μία διαδικασία που την ευνοεί. Ανήθικο, αλλά λογικό.

Αν είναι μία μικρή χώρα, όμως, όπως πχ η Ελλάδα – τότε τι προστατεύει; Δεν προστατεύει σίγουρα την ανεξαρτησία της, καθώς οποιοσδήποτε μεγάλος μπορεί να την κατακτήσει, χωρίς βάση σε οποιαδήποτε δικαιοσύνη αφού η ίδια καταστρατηγεί την μοναδική της ασφάλεια. Δεν προστατεύει ούτε την ηθική της, διότι αποδέχεται την δύναμη του ισχυρού όχι απλώς ως λογικό αλλά κυρίως ως δίκαιο αποτέλεσμα.

Γιατί να το κάνει;

Αν είσαι Αμερικανός, να λες “το σπαθί μου είναι πιο ισχυρό από τον νόμο σου”, βγάζει κάποιο νόημα – ρε γαμώτο τουλάχιστον κρατάς εσύ το σπαθί. Αν όμως είσαι Έλληνας, το να λες “το σπαθί του είναι πιο ισχυρό από τον νόμο μου” δεν είναι εγκληματικό; Δεν είναι προδοτικό; Αν δεν υπερασπιστείς εσύ, ως αδύναμος, την ισότητα της δικαιοσύνης, ποιος περιμένεις να το κάνει; Ο ισχυρός;

Εκεί είναι και το μοναδικό λάθος, όπως το βλέπω εγώ.

Διότι άλλος Έλληνας είναι ο Γεωργιάδης, και άλλος εγώ. Άλλος Έλληνας είναι ο Μητσοτάκης, ή ο Βορίδης, και άλλος εγώ.

Στην ιστορία της Ελλάδας, και όχι μόνο της Ελλάδας, υπήρξαν αυτοί που πολέμησαν τους απείρως δυνατότερους εχθρούς της, μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός τους, γνωρίζοντας ότι θα χάσουν – και υπήρξαν και αυτοί που έσκυψαν το κεφάλι και φρόντισαν να γίνουν βασιλικότεροι του βασιλέως, πιο σκληροί και από τους ξένους κατακτητές.

Δεν σου λέω κατάσταση “Βάστα Γερούν” και “μην χρεώνετε τις απολύσεις η Τρόικα, σε εμένα να τις χρεώσετε” – αν και θα μπορούσα. Μιλάω για συνεργάτες των Γερμανών και των Τούρκων πχ, ανθρώπους που έκαναν μεγαλύτερη ζημιά και από εκείνους για να αποδείξουν την δουλοπρέπειά τους. Για δημοσιεύματα των εφημερίδων που έλεγαν “αφού η αντίσταση σκότωσε πέντε γερμανούς, είναι απολύτως υπεύθυνη για τον θάνατο 140 αμάχων στο χωριό τάδε”. Τέτοια πράγματα.

Τέτοια δουλοπρέπεια.

Από τους συγκεκριμένους τρεις, ειλικρινά, δεν βλέπω πώς θα περίμενε κανείς κάτι άλλο. Είναι εθισμένοι στην εξουσία, στην εξουσία που θα δώσει και σε εκείνους εξουσία. Δεν έχει σημασία το δίκαιο, οι κανόνες, η Ευρώπη ή η Ελλάδα. Η ισχύς του ισχυρού, το σπαθί του κατακτητή, μόνο αυτό έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνες, εχθές μπορούσαν να είναι με τους ναζί με την ίδια ευκολία που σήμερα μπορούν να είναι με τους Εβραίους. Δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να πουν μία καλή κουβέντα για τους φοιτητές του πολυτεχνείου αν αυτό τους βοηθήσει, για τους παλαιστίνιους αν αυτό τους φανεί χρήσιμο, ή για την διεθνή προστασία αν ευνοεί το πρόγραμμά τους. Δεν έχουν και κανένα απολύτως πρόβλημα να τιμήσουν τους χουντικούς, να σκύψουν το κεφάλι στους Ισραηλινούς ή να κατακεραυνώσουν κάθε διεθνές δικαστήριο αν πάει να μιλήσει άσχημα για την διακυβέρνησή τους.

Το πρόβλημα είναι σε εμάς. Εγώ και ο Γεωργιάδης, ο Βορίδης ή ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να μπερδευτούμε. Εγώ μπορεί να έτρωγα ξύλο στην χούντα. Αυτοί θα με βαρούσαν. Μπορεί να έτρωγα χημικά σε μία πορεία για την παλαιστίνη. Αυτοί θα τα έριχναν. Μπορεί να με σκότωναν αν οι Τούρκοι ή οι Γερμανοί θα με κατακτούσαν. Αυτοί θα έγραφαν τα εξώφυλλα των εφημερίδων που θα πανηγύριζαν την Γερμανική ικανότητα να σκοτώνει τους εχθρούς της. Αυτοί θα παρακολουθούσαν τους θεσμούς για να τους ακούσουν τι κάνουν στο κρεβάτι τους, και μετά θα έλεγαν ότι έγινε νόμιμα. Αυτοί θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια τις μεταφορές σε διάλυση και μετά θα έβριζαν τον σταθμάρχη. Αυτοί θα χτυπούσαν έναν κακομοίρη στην Νέα Σμύρνη και μετά θα τον έλεγαν “αριστερό”.

Αυτοί θα το έκαναν αυτό. Εγώ είναι το ερώτημα γιατί να τους το επιτρέψω.

Το ζητούμενο δεν είναι αν η πρόταση “δεν έχει τώρα νόημα η νομιμότητα” ή “το σπαθί μου κερδίζει τον νόμο σου” είναι ορθή. Ασφαλώς και είναι ορθή – ανάλογα από την πλευρά που βρίσκεσαι, ή, έστω, την ηθική σου. Το ζητούμενο είναι πάντα αν επιλέγει κάποιος, ως άνθρωπος, τον νόμο για όλους ή την δύναμη του ισχυρότερου.

Και αν βλέπεις τέτοιους εθελόδουλους κακομοίρηδες, να τρομάξεις λίγο και να σκεφτείς στον δικό τους τον κόσμο ποιος είναι ο ισχυρός με το σπαθί και ποιος είναι ο αδύναμος τελικά. Γιατί όλα όσα είπα πριν για χώρες – μάντεψε, ισχύουν και για τους κατοίκους αυτής της κακόμοιρης χώρας. Για εμένα και εσένα.

Αν δεν υπερασπιστούμε εγώ κι εσύ την νομιμότητα -το μόνο μέσο που μπορεί να μας κρατήσει έστω και ηθικά ασφαλείς- ποιος περιμένουμε να το κάνει; Ο Βορίδης; Ο Γεωργιάδης; Ποιος, ο Μητσοτάκης;

Μην είσαι κι εσύ εθελόδουλος λοιπόν ρε γαμώτο. Σήκωσε λίγο ανάστημα. Στείλ’ τους και αυτούς και τον κυνισμό τους εκεί που πρέπει. Και ας χάσεις.

Πολύ μπερδεμένες και θυμωμένες οι σκέψεις μου από εχθές. Αφορμή, η πρόθεση της κυβέρνησης να οριοθετήσει τον χώρο μπροστά από την Βουλή και να απαγορέψει… όχι, δεν είναι αυτή η αφορμή. Δεν είναι καν αυτή η αφορμή. Αφορμή είναι η εκδίκηση.

Η διαμαρτυρία με όπλο την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, ανάγκασε την κυβέρνηση σε μία απόλυτη υποχώρηση. Από το “δεν υπάρχει τρόπος” και “δεν υπάρχει καν λόγος” για την εκταφή των σωμάτων και τις απαιτούμενες εξετάσεις, στα δικαστικά τερτίπια για να βρεθεί και τρόπος, και λόγος.

Διαβάστε ήδη τι γράφω – και θα είναι δύσκολο, γιατί γράφω θυμωμένος:

Το κράτος, ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να βρει έναν τρόπο να ικανοποιήσει τα αιτήματα του Ρούτσι. Κατ’ αρχάς, να ξεκινήσουμε από εκεί: Γιατί αναγκάστηκε; Τα αιτήματα του Ρούτσι είτε ήταν λογικά, είτε ήταν παράλογα. Είτε μπορούσαν να γίνουν, είτε δεν μπορούσαν. Οπότε, ας ξεκινήσουμε από εκεί: Γιατί το κράτος έπρεπε να πολεμήσει τον Ρούτσι, μέχρι να χάσει ένας από τους δύο; Δεν θέλει να βρεθεί η αλήθεια; Γιατί πρέπει να έχουμε μία μάχη εδώ; Ποιός, τελικά, είναι ο αντίπαλος του κράτους; Και γιατί το κράτος να έχει, καν, αντίπαλο;

Αν κατανοήσει κανείς αυτό που περιγράφω, όλα τα υπόλοιπα βγάζουν άμεσα νόημα. Επειδή το κράτος υποχώρησε, και έχασε, και ξεφτιλίστηκε – αντέδρασε. Αντέδρασε εκδικούμενο. Και αντέδρασε φροντίζοντας πρώτον να υποβιβάσει τον αγώνα του Ρούτσι, και δεύτερον να στερήσει από τους επόμενους τους τρόπους να πολεμήσουν.

~

Πάμε στο επόμενο που πρέπει να κατανοήσουμε:

Το πρώτο που έκανε, ήταν να υποβιβάσει τον αγώνα του Ρούτσι. Σκεφτείτε όλα αυτά για “Τσαντίρια, σκουπίδια και καντηλάκια από τα ΙΚΕΑ”. Χυδαίο, ναι. Το ξέρω. Α, και Αλβανός. Γιατί πρέπει να είναι χυδαίο το κράτος μας; Γιατί; Επειδή έχασε; Επειδή υποχώρησε;

Και σκεφτήκατε τσαντίρια και καντηλάκια, αλλά εγώ θεωρώ ότι ο μέγιστος υποβιβασμός ήταν η φράση -που λέγεται από όλους, από τον πρωθυπουργό μέχρι το τελευταίο κομματικό τομάρι- ότι οι συγγενείς είναι ηλίθιοι, διότι αφήνουν τα κακά τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τους παρασύρουν. Και αυτή η πρόταση ξεκινά πάντα με “σεβασμό για τους γονείς”.

Όχι βρε άκαρδο τομάρι, κανέναν σεβασμό για τους γονείς δεν έχει αυτή η χυδαία οπτική. Γιατί επιχειρείς να ξεφτιλίσεις τους γονείς ως ηλίθιους, λες και δεν έχουν δίκαια επιχειρήματα, αληθινά αιτήματα, και δεν έχουν εισπράξει από το κράτος την απόλυτη άρνηση. Και το κάνεις τόσο χυδαία, όπου η πολιτική διάσταση, που είναι απολύτως λογική και αναμενόμενη, να έρχεται ως… βρισιά. Ως ντροπή. Ως λεκές.

Ναι βρε άκαρδο τομάρι, φυσικά και θα υπάρχει πολιτική εκπροσώπηση στα αιτήματα των συγγενών. Γιατί είναι πολιτική η μάχη που δίνουν, όχι προσωπική. Γιατί ο αντίπαλός τους στην διερεύνηση της αλήθειας είναι (κατ’ αρχάς, ακούτε τι λέω; έχουν ΑΝΤΙΠΑΛΟ) το κράτος, η κυβέρνηση, και το γαμημένο το κόμμα σας. Γι’ αυτό έχουν πολιτική εκπροσώπηση. Ασφαλώς και θα έχουν – και ΠΡΕΠΕΙ να έχουν.

Και με την στάση σου αυτή παραδέχεσαι βρε άνιωθο, άκαρδο τομάρι ότι κάθε εκδίκησή σου γίνεται κι αυτή με πολιτικά κριτήρια. Κάθε άρνησή σου στην μάχη για την αλήθεια είναι πολιτική. Κάθε σου “όχι” είναι κομματικό.

Και σκεφτήκατε τσαντίρια, καντηλάκια, πολιτικά κόμματα και ηλίθιους γονείς – αλλά εγώ θεωρώ ότι η υποβάθμιση δεν είναι μόνο προς τους γονείς και την πολιτική, αλλά και προς τα εμάς. Τους υπόλοιπους. Κάθε ευχή να αντέξει γίνεται με χυδαίο τρόπο κομματική. Κάθε υποστήριξη αυτόματα υποκριτική και ιδιοτελής.

Λες και δεν κάηκαν τα παιδιά τους. Λες και δεν βρίσκανε κομμάτια τους σε κρυμμένα βουνά χώματος. Λες και δεν περάσανε μία φρίκη, μία φρίκη, μία ΦΡΙΚΗ.

Λες και είμαστε σαν τα μούτρα σας βρε σιχαμένα αηδιαστικά κομματόσκυλα. Καθάρματα.

~

Αν κατανοήσει κανείς όλα αυτά που περιγράφω ως τώρα, πάμε και στο τελευταίο.

Η εκδίκηση. Το μίσος.

Η απαίτηση να μην υπάρξει καμία διαμαρτυρία, να μην ξαναγραφτεί κανένα όνομα στην πλατεία.

Βρε καθάρματα, αν δεν θέλετε να ξαναγραφτεί κανένα όνομα, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙΤΕ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΕ ΚΑΘΕ ΕΥΘΥΝΗ ΣΑΣ. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΚΑΘΕ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Ε; Τι λέτε; Και εμείς υποσχόμαστε με την σειρά μας να μην ξαναγράψουμε κανένα όνομα στις πολύτιμες καθαρές και ακριβές πλατείες σας.

~

Αν κάτι με πόνεσε πολύ, αν κάτι με θύμωσε πολύ, ήταν η κουβέντα της Ντόρας Μπακογιάννη:

«Το να σκύψω το κεφάλι μου μπροστά στα ονόματα των νεκρών είναι μια πράξη που τη νιώθουμε όλοι. Και εσείς, και εγώ, και οποιαδήποτε μάνα ή πατέρας σ’ αυτήν την χώρα. Το να έχω όμως μια εικόνα με τα καντηλάκια του ΙΚΕΑ, με δεν ξέρω τι άλλο γύρω γύρω, σε ένα μνημείο, δεν είναι το ίδιο πράγμα»

Τσαντήρια, και καντηλάκια του ΙΚΕΑ.

Μας τιμωρούν, μας κοροϊδεύουν, μας εκδικούνται – και μας ξεφτιλίζουν από πάνω.

Είναι φθηνό λέει αυτό που κάνουμε. Είναι πρόχειρο, είναι υποβαθμισμένο, είναι σκουπίδι, άχρηστο, χωρίς αξία. Ο άλλος είναι αλβανός, οι άλλοι είναι κομματικά υποκινούμενοι, η αλήθεια προχωράει, η δικαιοσύνη θα κάνει το έργο της, ας έχουμε εμπιστοσύνη, υπάρχει μνημείο, ωραίο, γυαλιστερό, γιατί δεν πάτε εκεί, να μην σας βλέπουμε, να μην σας ακούμε, να μην μας ενοχλείτε, έχουμε άλλα πράγματα να κάνουμε τώρα, τις γραβάτες μας, τα αυτοκίνητά μας, τις υποχρεώσεις μας, τα ραντεβού μας, έρχεστε εσεις με τις αλβανοσύνες σας και τα τσαντίρια σας και τα καντηλάκια του ΙΚΕΑ σας, ξφτιλισμένοι μίζεροι κακομοίρηδες, είναι εικόνα αυτή; Όχι, πείτε μου: Είναι εικόνα αυτή;

~

Έχουμε δώσει την ηγεσία της χώρας σ’ αυτούς που μας βλέπουν σαν εχθρούς, σαν ανεπιθύμητες κατσαρίδες. Σ’ αυτούς που μας εκδικούνται όταν διεκδικούμε τα δίκαιά μας, όταν θυμώνουμε με τις ατασθαλίες τους. Σε αυτούς που σκεπάζουν, με την εξουσία που τους έχουμε εμείς οι ίδιοι δώσει, στο σκοτάδι κάθε τους ευθύνη.

Ε, σ’ αυτό το σκοτάδι σας βρε άνιωθα καθάρματα, εγώ επιλέγω χίλιες φορές να είμαι το μικρό το φως, ας είμαι θεέ μου το φως, ας είμαι όπως μπορώ, όπως μπορώ – έστω και σε ένα φθηνό, ειλικρινές, τίμιο καντηλάκι από το ΙΚΕΑ.

Η υπόθεση Πάνου Ρούτσι, του πατέρα του Ντένις Ρούτσι που κάνει απεργία πείνας στο Σύνταγμα τόσες ημέρες, δεν σ’ αφήνει να σκεφτείς κάτι άλλο. Ένας ακόμα γονιός, στην μακρά λίστα των πρόσφατων γονέων (μεταξύ άλλων η Μάγδα Φύσσα, ο Γιάννης Μάγγος, η Μαρία Καρυστιανού, η Ελένη Κωστοπούλου και τόσοι άλλοι) που καθοδηγούν τις σκέψεις μας, χαροκαμένοι οι ίδιοι, ελπίζοντας ότι θα πετύχουν μία γωνίτσα της λογικής μας για να πιαστούν, και να μας ξυπνήσουν από τον αυτοκαταστροφικό λήθαργό μας.

Δεν δυσκολεύομαι να πω ότι για άλλη μία φορά, έχω τρομάξει και ανησυχήσει πολύ. Το ίδιο έχω πάθει και με τον Νίκο Ρωμανό πχ στο παρελθόν, ή τον Δημήτρη Κουφοντίνα – νιώθω να παρακολουθώ μία αυτοκτονία σε αργή κίνηση. Ξέρω(;) ότι πιθανόν δεν θα πεθάνουν τελικά, ελπίζοντας να έχουν θέσει κάποιο όριο στο διόλου απερίσκεπτο διάβημά τους, αλλά παρόλα αυτά αρχικά γνωρίζω ότι κάθε τέτοια διαμαρτυρία έρχεται με υψηλότατο τίμημα στην υγεία τους, και πάντα έχω μία ανησυχία στο μυαλό μου ότι μπορεί κάτι, απλώς, να πάει στραβά.

Άνθρωποι που βάζουν το σώμα τους, την υγεία τους, την ίδια την ζωή τους ως δημόσια καταγγελία, ως την πιο μη βίαιη πράξη αντίδρασης και αντίστασης, και κυρίως το ηθικό φορτίο σε εμάς για να το αναγνωρίσουμε όλο αυτό, και, τελικά, να αντιδράσουμε – με οποιονδήποτε τρόπο.

Δεν έχω απολύτως καμία αμφιβολία ότι δεν σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι, δήθεν από την “δική μας” την πλευρά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πεθάνει ο άνθρωπος, για να πέσει η κυβέρνηση – είμαι εξίσου, αν όχι περισσότερο σίγουρος ότι από την πλευρά των “άλλων” δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τον βασανίσουν με υποχρεωτική σίτιση πχ, να λοιδωρήσουν τους συμπαραστάτες τους ή ακόμα και τον ίδιον ή να τον εκμηδενίσουν στα μάτια μας – για να γλιτώσει η κυβέρνησή τους.

Τα ξέρω όλα αυτά – αλλά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Δεν με ενδιαφέρουν γιατί το ζητούμενο δεν είμαστε όλοι εμείς. Κανείς από εμάς. Το ζητούμενο δεν είναι ούτε όσοι του συμπαραστέκονται στο Σύνταγμα, ούτε όσοι τρέμει το φυλλοκάρδι τους, ούτε όσοι κοιτούν χαιρέκακα ή προγραμματίζουν μία δήλωση για να ρίξουν την ευθύνη στους γιατρούς αν πεθάνει: Όπως πασχίζει να μας εξηγήσει τόσο καιρό με τον πιο εμφατικό τρόπο ο Πάνος Ρούτσι, το ζητούμενο δεν είναι καν ο Πάνος Ρούτσι. Δεν είναι καν αυτό.

Το ζητούμενο είναι η αλήθεια.

~

Είμαι από εκείνους που δεν έχουν πειστεί ότι υπήρχε στην μεταφορική αμαξοστοιχία κάτι παράνομο. Έτσι πιστεύω – αλλά ταυτόχρονα είμαι από εκείνους που πιστεύουν βαθιά ότι δεν υπάρχει λάθος αναζήτηση των αιτιών. Μπορεί κάποιος να ψάχνει για ξυλόλιο, μπορεί κάποιος άλλος να ψάχνει για έλαια σιλικόνης, μπορεί κάποιος τρίτος να αναζητά πώς δύο τρένα ήταν στην ίδια γραμμή, ένας τέταρτος πότε ακριβώς ξεπουλήθηκε η ασφάλεια στα τραίνα.

Μου θυμίζει λίγο την ινδική αλληγορία με τους πέντε τυφλούς και τον ελέφαντα, όπου τον ακουμπούν για να τον περιγράψουν, μα ο καθένας με βάση την δική του θέση βλέπει μόνο ένα μέρος, με τα πόδια νομίζει ότι ο ελέφαντας είναι κορμός, με τα αυτιά ότι είναι χαλί, με την προβοσκίδα ότι είναι φίδι, κλπ. Μόνο όταν αλλάζουν θέση καταλαβαίνουν ότι ο καθένας “έβλεπε” ο,τι νόμιζε πως ήταν σωστό, και η εικόνα έχει νόημα μόνο όταν είναι ολοκληρωμένη.

Έτσι κι εγώ, δεν έχω θέμα: Ο καθένας ας αναζητήσει ο,τι θέλει, ελαια σιλικόνης, ξυλόλια, συμβάσεις, μηχανοδηγούς, φωτιές, ο,τι νομίζει – το ζητούμενο είναι να μαζέψουμε όλες τις διαπιστώσεις, να δούμε ποιες ισχύουν, να δούμε ποιοι έχουν δίκιο, και να καταλάβουμε πώς είναι τελικά ένας ελέφαντας.

Αν, βέβαια, θέλουμε όντως να καταλάβουμε πώς είναι τελικά ένας ελέφαντας.

Όμως πρέπει να πω κάτι κάπου εδώ: Δεν έχω πειστεί, όπως είπα πριν, ότι στην αμαξοστοιχία υπάρχει κάτι παράνομο.

Αλλά δεν έχω πειστεί και ότι δεν υπάρχει.

Και ο μόνος, όχι αυτός που το κάνει καλύτερα, αλλά ο μόνος που προσπαθεί ακόμα να με πείσει ότι υπήρξε ξυλόλιο και παράνομο φορτίο – είναι η κυβέρνηση.

~

Έχουμε αρκετά σκάνδαλα μαζεμένα, το ένα χειρότερο από το άλλο. Έχουμε και μία κυβέρνηση που αναλαμβάνει να κάνει ο,τι είναι δυνατόν για να γλιτώσει το τομάρι της από αυτά. Σε όλα αυτά τα σκάνδαλα, και σε όλες αυτές τις συγκαλύψεις, αν όχι την πρώτη, από τις πρώτες θέσεις παίρνει η υπόθεση των Τεμπών.

Από την πρώτη στιγμή με επιχωματώσεις και αλλοίωση του τόπου του δυστυχήματος, με επικαλύψεις, με μετακινήσεις υλικών σε άγνωστες απόρρητες τοποθεσίες, με εντολείς αγνώστων για χρόνια υπευθύνων, με τις πιο αστείες δικαιολογίες – δεν θα ξεχάσω ποτέ την Βούλτεψη να προσπαθεί να πείσει ότι η ιερότητα του χώρου που αναφερόταν ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ ήταν .. το κέντρο ελέγχου – και την ακατανόητη, αδιανόητη επιμονή να μας πείσουν ότι ο τοπικός έλεγχος των τραίνων ήταν ο έλεγχος συνολικά των γραμμών. Βίντεο των τραίνων που δεν καταγραφόντουσαν, επιχειρήσεις σε κέντρα αποφάσεων μετά από μήνες, έρευνες που σταματούν λίγο πριν προστεθούν επιβαρυντικά στοιχεία για την Hellenic Train, σβησμένα βίντεο από τους σέρβερ ακόμα και μέρες μετά την κατάσχεσή τους – μία διαρκής, επίμονη προσπάθεια να αποκρυφτεί η αλήθεια.

Ε, σας το λέω καθαρά: ο μόνος – όχι ο πιο ισχυρός, ο μόνος – που πασχίζει ασταμάτητα να με πείσει ότι υπήρξε ξυλόλιο και παράνομο φορτίο, είναι η κυβέρνηση.

Να σας δώσω ένα ακόμα παράδειγμα: έχουμε μία αδιανόητη καταστροφή. Δεκάδες νεκροί, τραυματίες – και οι μόνες τοξικολογικές εξετάσεις γίνονται στους μηχανοδηγούς, πιθανότατα για να γλυτώσουν αποζημιώσεις. Και ωραία, πες ότι δεν το σκέφτηκε κανείς να κάνει στα (απανθρακωμένα) θύματα – παρότι υπάρχουν υπόνοιες καθοδήγησης. Ζητήθηκε όμως μετά, πριν την λήξη της έρευνας. Και η απάντηση ήταν “όχι”. Και ζητήθηκε και τώρα, που έκλεισε η έρευνα. Η απάντηση ήταν “όχι”. Και την ζητά ένας άνθρωπος με κίνδυνο της ζωής του…

…Και η απάντηση είναι “Όχι”.

Και να μην θέλεις δηλαδή να το πιστέψεις, δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς.

~

Εγώ μπορεί να είμαι σχεδόν σίγουρος ότι, αν γίνει τοξικολογική στο σώμα του Ντένις Ρούτσι, δεν θα βρεθεί τίποτα. Τίποτα πια; Τίποτα γιατί δεν υπήρξε; Πάντως δεν πιστεύω ότι θα βρεθεί κάτι. Αλλά, ταυτόχρονα, είμαι απολύτως σίγουρος, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι το αίτημα του Πάνου Ρούτσι είναι σωστό, τίμιο και απολύτως σημαντικό:

Να βρεθεί η αλήθεια.

Δεν μπορεί κανείς να τολμά, με οποιαδήποτε δικαιολογία, να στέκεται αντίθετος με αυτό. Δεν επιτρέπεται, δεν το αξίζουμε, δεν μπορεί να γίνει ανεκτό.

Και όμως έγινε ανεκτό. Και γίνεται, δύο χρόνια τώρα. Με άπειρες αφορμές, (αστείες) δικαιολογίες, γελοία προσχήματα.

Και πρέπει ένας άνθρωπος να βάλει την ζωή του σε κίνδυνο, ακόμα και να πεθάνει, ζητώντας την αλήθεια.

Και του την αρνούνται.

Και ακόμα και έτσι, αυτός ο άνθρωπος που πληγώνει την συνείδησή μας με κοφτερό εργαλείο το κορμί του – γιατί μιλάει σε εμάς αυτός ο άνθρωπος, στους κυβερνώντες δεν έχει πια κάτι να πει, σε εμάς απευθύνεται πια, σε εμάς απευθυνόταν από την πρώτη ημέρα – μάλλον θα πρέπει να πεθάνει, τελικά, για να καταλάβουμε ότι τα εμπόδια που βάζουν στην αλήθεια μπορούν και πρέπει να προσπελαστούν, ότι η αστεία ισχύς τους είναι αδιάφορη μπροστά στην απαίτησή μας για αλήθεια.

Δεν θέλω να πεθάνει ο Πάνος Ρούτσι. Δεν θέλω θύματα και ήρωες για να κάνουμε το καθήκον μας. Δεν θέλω να μας ξεσηκώσει ο χαμός του, δεν θέλω να λειτουργήσουμε με γνώμονα την εκδίκηση, δεν θέλω να υπάρξουμε μόνο με το τέλος του. Δεν θέλω η αλήθεια να κρυφτεί στον ζόφο και το αίμα.

Αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία τι θέλω εγώ. Γιατί ούτε εγώ, ούτε εσείς, ούτε ο Πάνος Ρούτσι, ούτε η κυβέρνηση έχει σημασία. Ούτε οι νόμοι, ούτε οι κανόνες, ούτε οι διατάξεις, ούτε η δικαιοσύνη (ως θεσμός) ούτε οι εκμεταλλευτές, ούτε οι βασανιστές, ούτε όσοι δακρύζουν στην σκέψη ότι ο Πάνος βασανίζεται, ούτε ο Ντένις, ούτε κανείς μας:

Η αλήθεια. Μόνο η αλήθεια.

Το λιγότερο. Το όλον.

Διάβασα με καθυστέρηση, για να αποφορτιστώ, την ομιλία του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στην βουλή κατά την διαδικασία της απόφασης για τη σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα Τέμπη. Έχω ξαναπεί αρκετές φορές ότι τα πράγματα είναι πολύ άσχημα με τον συγκεκριμένο πρωθυπουργό, και δεν έχω κρύψει ότι πιστεύω πως ο τρόπος με τον οποίον επιλέγει να διαχειρίζεται μία πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι οι υπόλοιποι είναι, εκτός από εξοργιστικός, και βαθύτατα επικίνδυνος. Η συγκεκριμένη περίπτωση θεωρώ ότι περιγράφει θαυμάσια το γιατί.

Κατ΄αρχάς, μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Θα παραθέσω στην συνέχεια κάποια αποσπάσματα, αλλά θεωρώ πως είναι σημαντικό να την διαβάσετε ολόκληρη, αργά-αργά κι εσείς. Δεν είναι ευχάριστη, κάθε άλλο. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια μας σήμερα. Αυτός είναι ο τρόπος που το κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης επιλέγει (και θα επιμείνω στο επιλέγει) να απαντήσει σε μία, καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη, όπως νομίζει ο καθένας, κριτική για τις πράξεις και πιθανές παραλείψεις του.

Είναι αδύνατο να αντιληφθεί κανείς πόσο άσχημα είναι τα πράγματα αν δεν διαβάσει αυτό το κείμενο.

Ναι; Ναι. Προχωράμε.

~

Ξεκινώ από την κατακλείδα:

Όλα αυτά συγκροτούν και την προσωπική μου θεώρηση για τη σημερινή συνεδρίαση. Μια συνεδρίαση που είναι σίγουρο ότι θα περάσει στο χθες σύντομα, μαζί και με τα κόμματα που την προκάλεσαν.

Έχει σημασία γι’ αυτό που θα ακολουθήσει μετά.

Στο μισό κείμενό του περίπου επιτίθεται στην πρόταση που τον αφορά – αυτή της εσχάτης προδοσίας. Είναι λογικό, γιατί τον αφορά, αλλά ταυτόχρονα παράλογο διότι η πρόταση γίνεται από μία σχετικά μικρή μερίδα βουλευτών, περίπου το 10% της βουλής, και που και ο ίδιος, στην αρχή της ομιλίας του, απορρίπτει ακόμα και να συζητήσει γι’ αυτό.

Όπως ήδη εξήγησα, θεωρώ τη συγκεκριμένη πρόταση εκτροπή του κοινοβουλευτισμού και προσβολή της ίδιας της δημοκρατικής τάξης, γι’ αυτό και αρνούμαι να συζητήσω το περιεχόμενό της.

Αλλά συζητά γι’ αυτό – περίπου για τον μισό χρόνο που του διατίθεται.

Στην συνέχεια, μεταξύ αντεγκλήσεων, παραθέτει δύο παραδείγματα. Τον ΒΟΑΚ και τον Πατρών-Πύργου, και (φυσικά) το Μάτι. Είναι τα μόνα σημεία που βγάζουν κάποιον νόημα: Για τον ΒΟΑΚ, το επιχείρημα είναι πως, όσο δεν είναι έτοιμο το έργο και καθυστερεί, θα μπορούσε ένα δυστύχημα να εμπλέξει ως ποινικά υπεύθυνο τον κάθε Υπουργό Υποδομών για πιθανές ευθύνες. Για το Μάτι, την αναφορά του Εισαγγελέα πως, αν λειτουργούσε το 112 που δεν είχε ακόμα λειτουργήσει, θα σωζόντουσαν ζωές.

Δεν θα κρίνω αυτά καθ΄αυτά τα επιχειρήματα, δεν είναι αυτό το πλαίσιο της κουβέντας – αλλά είναι δύο επιχειρήματα, μπορείς να αντιπαρατεθείς γι’ αυτά. Μόνο που δεν αναφέρονται ως υλικό προς συζήτηση, αλλά ως επίθεση: “Μην μιλάτε, έχετε κι εσείς τον ΒΟΑΚ και το Μάτι (το Μάτι ρε φίλε..) οπότε αν θέλετε να ανοίξουμε αυτήν την κουβέντα, ετοιμαστείτε να είστε κατηγορούμενοι”.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι αυτό:

Η Νέα Δημοκρατία άσκησε πολιτική κριτική, θα έλεγα ακόμα περισσότερο για την άθλια θεωρία συγκάλυψης, μιας και μιλάμε για συγκάλυψη. Αυτό και αν ήταν συγκάλυψη, το σόου το οποίο στήσατε εκείνο το βράδυ στο Μάτι, με τον κ. Τσίπρα να ρωτάει «πότε πετάνε τα αεροπλάνα». Αυτό ήταν συγκάλυψη σε ζωντανή μετάδοση.

Αυτό, για τον πρωθυπουργό, ήταν ο ορισμός της συγκάλυψης…

Τέλος, μιλά για τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του, συγκρίνοντας τα με την αρνητικότητα των πολιτικών του αντιπάλων.

Και μετά;

Τέλος. Τίποτα άλλο. Όλο το υπόλοιπο κείμενο δεν αντέχει σε κάποια κριτική, είναι ανούσιο και αδιάφορο – ιδιαιτέρως εκνευριστικό, πιθανόν, αλλα πολιτικά αδιάφορο.

Όλα αυτά συγκροτούν και την προσωπική μου θεώρηση για τη σημερινή συνεδρίαση. Μια συνεδρίαση που είναι σίγουρο ότι θα περάσει στο χθες σύντομα, μαζί και με τα κόμματα που την προκάλεσαν.

Να θυμίσω όμως για τι πράγμα συζητούσαν; Αντέχετε;

…Δύο τραίνα, πριν από δύο χρόνια, βρέθηκαν να πηγαίνουν στην ίδια γραμμή και συγκρούστηκαν το ένα με το άλλο. Ο λόγος που έγινε η σύγκρουση, είναι γιατί έλειπαν όλα τα απολύτως αναμενόμενα εργαλεία ασφαλείας. Κάποια από αυτά, στο παρελθόν λειτουργούσαν – αλλά στο δυστύχημα, και αρκετό καιρό πριν, ήταν ανενεργά. Οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει, με εξώδικα, ότι θα συμβεί δυστύχημα. Ο αρμόδιος Υπουργός ένιωθε ντροπή γι’ αυτούς που του επεσήμαναν στην βουλή τα προβλήματα. Οι συνάδελφοί του τον δικαιολογούσαν δημόσια μετά επιχειρηματολογώντας πως αν έλεγε την πραγματική κατάσταση, κανείς δεν θα έμπαινε στα τραίνα. Ο πρόεδρος της επιτροπής ETCS είχε παραιτηθεί, και με επιστολή του μιλούσε για την επικινδυνότητα της κατάστασης. Η διαχείριση της κατάστασης μετά το δυστύχημα ήταν εγκληματική. Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ δεν προφυλάχθηκε ο χώρος – και έτσι είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα τι προκάλεσε την έκρηξη που ακολούθησε της σύγκρουσης. Στην συνέχεια ο πρωθυπουργός σε ζωντανή μετάδοση επέρριψε τις ευθύνες σε διαχρονικά προβλήματα και τον σταθμάρχη, προκαταλαμβάνοντας ουσιαστικά κάθε έρευνα που θα ακολουθούσε. Λίγο αργότερα, η κυβέρνηση επιδόθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου σόου, για να μας πείσει ότι ο τοπικός τηλεχειρισμός είναι αρκετός για την ασφάλεια των τραίνων. Ουδείς (ακόμα και τώρα, δύο χρόνια μετά) έχει αναλάβει την ευθύνη για την μεταφορά υλικού σε άγνωστες τοποθεσίες οι οποίες, μετά από έρευνα των συγγενών (συγκρίνοντας Google Maps χάρτες!), βρέθηκαν, και ανέκτησαν από αυτές όχι μόνο μέλη των νεκρών τους αλλά και τα “μαύρα κουτιά” – τα οποία πάντως ήταν απενεργοποιημένα ήδη από το 2018. Ανακαλύφθηκε ότι ο εν λόγω σταθμάρχης ήταν πολιτικό βύσμα και ακατάλληλος για την θέση. Ότι οι εργαζόμενοι ήταν ελάχιστοι, πολύ λιγότεροι από το οργανόγραμμα. Ακόμα είναι. Οι υπουργοί απαντούσαν ότι όποιος ασχολείται με το μπάζωμα ήταν για τα μπάζα. Στις εξεταστικές επιτροπές η κυβερνητική πλειοψηφία αρνείται να καταθέσουν μάρτυρες που μπορούν να ρίξουν λίγο περισσότερο φως στο πρόβλημα. Στάθηκε δε αδύνατο να βρεθεί υλικό από τις κάμερες σε όλη την διαδρομή των τραίνων, εκτός από δύο χρόνια μετά, όταν ανακτήθηκε υλικό, αλλά με αδιανόητα λάθος διαδικασίες και εγκληματικές παραλείψεις. Ο σιδηρόδρομος ήταν αρκετά χρόνια σε κακή κατάσταση, αλλά η σημερινή κυβέρνηση επέλεξε να χαρίσει στην ιταλική εταιρεία την συμφωνημένη υποχρέωσή της για αναβάθμιση του δικτύου. Η κυβέρνηση, αυτή η κυβέρνηση που ελέγχεται για το δυστύχημα για πράξεις και για παραλείψεις, μιλά για ασφαλή τραίνα το … 2027.

…Και αυτά είναι τα ελάχιστα που μπορώ να πω, με σχεδόν μηδενική έρευνα – ό,τι, λίγο, έχω συγκρατήσει δύο χρόνια τώρα.

Για αυτά; Για όλα αυτά; για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ από αυτά;

Να σας θυμίσω ποια ήταν η πρωθυπουργική αντίδραση σε όλα αυτά; Μισή συζήτηση να αμύνεται στο 10% της βουλής, καμία ουσιαστική εξήγηση, δύο παραδείγματα αναφοράς, και πόσο καλά τα έχει κάνει η κυβέρνησή του γενικά.

~

Πριν από λίγο καιρό, μετά από ίσως την πιο μεγαλειώδη πορεία αγανάκτησης και αντίδρασης του κόσμου στην αίσθηση για έλλειψη δικαιοσύνης, ο πρωθυπουργός σε μία συνέντευξή του για να διαχειριστεί τον επικοινωνιακό όλεθρο, είχε πει:

«Δεν πιστεύω ότι ήταν η καλύτερη στιγμή της Βουλής και θα εξηγήσω το γιατί. Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω. Ξέρετε, όταν συγκροτείται μία Εξεταστική Επιτροπή, εκ των πραγμάτων η διαδικασία μπαίνει στη λογική της κομματικής αντιπαράθεσης και σε μία, θα έλεγα, ενδεχομένως αναμενόμενη περιχαράκωση των κομμάτων που δυσκολεύονται αυτή τη στιγμή, νομίζω, ιστορικά να δουν τη μεγάλη εικόνα και να δράσουν αντικειμενικά. Θεωρώ ότι είναι ένα δομικό πρόβλημα των Εξεταστικών Επιτροπών της Βουλής και, όπως πολλές άλλες, δεν έχουν καταφέρει να διαφωτίσουν την κοινή γνώμη. Πιστεύω ότι το ίδιο έγινε και με αυτή. Και στον βαθμό που, θα έλεγα, μας αναλογούν ευθύνες γι’ αυτό, νομίζω ότι οι πολίτες μπορούν να τις επιμερίσουν, θα έλεγα, με τρόπο δίκαιο», δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Και τι πήραμε στην επόμενη; Μισή συζήτηση να αμύνεται απέναντι στο 10% της βουλής, καμία ουσιαστική εξήγηση, δύο παραδείγματα αναφοράς, και πόσο καλά τα έχει κάνει η κυβέρνησή του γενικά.

Πάμε τώρα και στο συμπέρασμα.

~

Όπως είπα και στην αρχή, πιστεύω ειλικρινά ότι η παρούσα είναι ίσως η χειρότερη κυβέρνηση που έχω βιώσει πολιτικά, ένα όνειδος. Αλλά αν και αυτή η σκέψη είναι υποκειμενική, οφείλουμε όλοι να συζητήσουμε κάτι σημαντικό:

Κάθε κυβέρνηση, είτε μας αρέσει είτε όχι, πρέπει να μπορεί να ελέγχεται. Να κρίνεται. Να ερωτάται – και να απαντά. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη εχθές. Σε μία κορυφαία διαδικασία, μίλησε η κυβερνητική πλειοψηφία, και τα πράγματα πηγαίνουν με το μικρότερο δυνατό κόστος για την κυβέρνηση, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμία ουσιαστική απάντηση.

Και, όπως λέω πάντα, το πρόβλημα δεν είναι το τώρα. Ο κόσμος που νιώθει αδικημένος, και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους συγγενείς των νεκρών, έχει δίκιο να αισθάνεται εγκλωβισμένος. Έχει δίκιο να απογοητεύεται. Έχει δίκιο να πνίγεται.

Όταν βλέπει από την μία χαροκαμένους γονείς να λένε “εξηγήστε μου γιατί έγινε αυτό; εξηγήστε μου, γιατί προκαταλαμβάνετε την δικαιοσύνη, γιατί εμποδίζετε τις έρευνες, γιατί δεν απαντάτε στις ερωτήσεις μας” – και από την άλλη να τους απαντούν “Τεμπορυχία” – σε τι έχει να ελπίζει; Τι έχει να περιμένει;

Τι έχει να περιμένει όταν ο πρωθυπουργός της χώρας, σε μία πολύ σημαντική κοινοβουλευτική στιγμή, ουσιαστικά κρύβεται δημοσία πίσω από επιλεκτικές επιθέσεις, αεορολογίες, και ειρωνίες;

Και όσο η αντιπολίτευση πασχίζει αποκλειστικά να αντισταθεί στην μηντιακή υποστήριξη της κυβέρνησης και όχι να καταθέσει μία πρόταση βελτίωσης και αναδιαμόρφωσης της κατάστασης που βιώνουμε, μίας θετικής σκέψης – τόσο χειρότερα μας σκεπάζει αυτή η απελπισία.

Και τόσο θα γίνεται όχι πια απλώς πολιτικά ανεκτό αλλά αναμενόμενο η πρωθυπουργική προσωπική θεώρηση των πραγμάτων να μοιάζει με αυτή ενός βασιλιά που τα προβλήματα του λαού του του είναι παντελώς αδιάφορα.

Τεμπορυχία. Ανησυχώ πως δεν αφορά αποκλειστικά τα Τέμπη αυτή η δυσοίωνη χυδαιότητα.

Υ.Γ.: Οι εκ δεξιών δήθεν αντιπολιτευόμενοι της κυβέρνησης, για άλλη μία φορά, αυτό το όνειδος, το χειροκρότησαν και το υπερψήφισαν. Αυτήν την ρητορική. …Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

Έχω καιρό να γράψω – και αναρωτιέμαι γιατί. Εχθές το βράδυ, μία συζήτηση με φίλους στην διαδήλωση, μπροστά στο κοινοβούλιο με βοήθησε πολύ να καταλάβω: Όποτε γράφω, γράφω με επιχειρήματα. Δεν λέω “έχω δίκιο”, λέω “αυτά έχουν γίνει, αυτά πιστεύω”. Είμαι όμως, και όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός, έξω από την εποχή μου. Γιατί δεν είμαστε σε μία εποχή πολιτικών επιχειρημάτων και λογικής. Βρισκόμαστε σε μία διαφορετική, αχαρτογράφητη περιοχή διαλόγου. Εκεί που, από την μία, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου ζητούν δικαιοσύνη, και από την άλλη ο πρωθυπουργός βλέπει ότι τον στηρίζουν να αλλάξει την χώρα. Καθώς δεν έχω άλλον όρο να την περιγράψω, θα την ονομάσω “πολιτική ντελούλου”.

~

“Ντελούλου”, για να καταλάβετε χονδρικά, προέρχεται από το «delusional» στα αγγλικά, που αναφέρεται σε κάποιον που έχει ψευδαισθήσεις μεγαλείου ή πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει στόχους που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Θα είχε νόημα και θα στεκόταν θαυμάσια αυτό. Ο πρωθυπουργός μας, δήλωσε από την βουλή τα εξής:

Η ηχηρή φωνή των συλλαλητηρίων της περασμένης Παρασκευής ακούγεται ακόμα σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Όπως είχα την ευκαιρία και να ξαναπώ, πριν από λίγες μέρες εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας βρέθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες.

Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε τουλάχιστον στα αυτονόητα, στο τι ζήτησαν πρώτα και πάνω απ’ όλα. Ζήτησαν αλήθεια και δικαιοσύνη και ταυτόχρονα δικαίωση των θυμάτων. Ζήτησαν πάλι το αυτονόητο: ασφαλείς και σύγχρονες συγκοινωνίες για τη χώρα, μαζί με μία πολιτεία η οποία θα είναι ικανή να προστατεύει τους πολίτες της.

Σίγουρα -δεν υπάρχει αμφιβολία, είμαστε δημοκρατία- υπήρχαν διαδηλωτές που ζήτησαν να πέσει η κυβέρνηση. Πιστεύω, όμως, ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που διαδήλωσαν είχαν το αντίθετο αίτημα: να ανέβει ψηλότερα η Ελλάδα. Αυτό άκουσα εγώ τουλάχιστον από τις εκατοντάδες χιλιάδες των συμπολιτών μας που βρέθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες, μακριά από την προσπάθεια κάποιων να τους εκμεταλλευτούν κομματικά.

Ξεκάθαρα λοιπόν, είναι μία «delulu is the solulu» (delusion is the solution) κατάσταση, κατά την οποία ο πρωθυπουργός έλαβε ως μήνυμα προσωπικής στήριξης του από μία διαδήλωση που είχε ως κοινό, καθολικό στόχο την διαμαρτυρία για τις πράξεις του.

Θα ήταν μία υπέροχη εξήγηση, θα κάναμε και την πλάκα μας με το λογοπαίγνιο, και θα τελείωνε το άρθρο περίφημα εδώ.

Αλλά δυστυχώς, όχι ακριβώς. Έχει κι άλλο. Και εδώ είναι το πρόβλημα.

~

Έγραφα λίγο παλαιότερα, όταν είχα γενικά περισσότερες ελπίδες:

Ο πρωθυπουργός της χώρας μας, μας λέει ψέματα. Μιλάει ασυνάρτητα. Προσπαθεί να μας τρελάνει. Θέλω να πω, είναι τρομαχτικό αν το καλοσκεφτείς – δεν μπορούμε να τον σταματήσουμε. Δεν μπορούμε να απαιτήσουμε τίποτα. Δεν υπάρχει δικλείδα ασφαλείας. Δεν υπάρχει έλεγχος.

Μπορούσε να ανέβει στο βήμα, να πει «αβαβάου μαμαμάου» επί τρεις ώρες και σαράντα τέσσερα λεπτά, να κατέβει – και να συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός.

Διαβάστε το άρθρο «Και τώρα τι κάνουμε;» 27/1/2023

Ωραία; Ωραία.

Διαβάστε τώρα και την ομιλία του πρωθυπουργού στην βουλή, συνολικά εδώ:

Ο πρωθυπουργός, εν πολλοίς, θεωρεί υπεύθυνη την αντιπολίτευση γι’ αυτό το μπαχαλο που ζούμε σήμερα, τον εαυτό του ήρωα που θα αλλάξει τα πάντα, τον κόσμο στήριγμά του που τον βρίσκει απολύτως κατάλληλο γι’ αυτό το έργο, και για ο,τι πήγε στραβά ευθύνονται χρόνιες παραλείψεις και ανθρώπινα λάθη (όχι δικά του). Α, και ο λαός θέλει να αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. «Αυτό άκουσα εγώ τουλάχιστον».

Ωραία, είπαμε: μία ανάγνωση είναι ότι ο άνθρωπος ζει ένα delulu is the solulu και καθαρίσαμε.

…Καθαρίσαμε όμως; Γιατί έχουμε άλλα δύο χρόνια κυβέρνησης. Πώς σκατά το πολεμάμε αυτό;

~

Ξανά, για να γίνω κατανοητός: Ας υποθέσουμε ότι έχω δίκιο, και εχουμε μία κυβέρνηση που είναι όχι μόνο πολιτικά, όχι μόνο ηθικά, αλλά και ποινικά υπεύθυνη για έναν σωρό από πράξεις και παραλείψεις – ενδεικτικά ας αναφέρουμε ΜΕΘ, Ενέργεια, Υποκλοπές, Απευθείας αναθέσεις, Τέμπη – ο,τι θες.

Ας υποθέσουμε βρε αδελφέ ότι έχω δίκιο.

Και ας υποθέσουμε ότι και άλλοι συμφωνούν μαζί μου. Και ας υποθέσουμε ότι κατεβαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας αυτό το δίκιο.

Και απέναντί σου έχεις έναν πρωθυπουργό που “ανεβαίνει στο βήμα, λέει «αβαβάου μαμαμάου» συνεχόμενα επί τρεις ώρες και σαράντα τέσσερα λεπτά, κατεβαίνει, και συνεχίζει να είναι πρωθυπουργός”.

Πώς πολεμάται αυτό;

Ας υποθέσουμε ξέρω γω, ότι πχ καμία δικαιοσύνη δεν τον φέρνει προ των ευθυνών του. Πχ ας υποθέσουμε ότι πήραν όλοι το μάθημά τους από την Τουλουπάκη, και δεν θέλουν βρε παιδί μου να μπλέξουν. Και ακόμα και αν όλα, μα όλα, μα όλα τα στοιχεία είναι εναντίον του, ότι πχ ανέλαβε την πρώτη μέρα την διεύθυνση της ΕΥΠ κι εκείνη κατέληξε να παρακολουθεί όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους και συνεργάτες, το παίζει τρελίτσα και δεν παραπέμπει κανέναν. Ή ας υποθέσουμε ότι από τα κανάλια βγαίνουν και λένε “γνώμη μου είναι πως η Καρυστιανού υποστηρίζει τους Ρώσους. Ή Αλβανούς. Ή Τούρκους. Δεν έχει σημασία, η γνώμη μου είναι, αυτό νομίζω. Θέλει να ρίξει την χώρα στα βράχια γιατί έχει σκοτεινές αλλότριες σκέψεις” πχ.

Πώς, σοβαρά μιλάω, πώς το πολεμάς αυτό;

Εσύ μπορεί να έχεις επιχειρήματα. Θαυμάσια! Να τα βάλεις εκεί που ξέρεις όμως όταν βγαίνει δημόσια ο εθνικός μας βλάκας, και λέει “σας κατάλαβα, θέλετε να ψηφίσετε Κωνσταντοπούλου”. Έχε όλα τα επιχειρήματα του κόσμου – είναι άχρηστα. Ή θα κάτσεις να απαντήσεις σοβαρά στο αν θέλεις να ψηφίσεις Κωνσταντοπούλου, ή θα βγάλεις τον σκασμό νικημένος: Η συζήτηση πήγε από την λογική στο παράλογο τόσο γρήγορα, που όσα επιχειρήματα και να παραθέσεις, ο άλλος θα πει “τον διέλυσα”.

Ντε-λού-λου.

Αυτό, μπορεί τώρα να μοιάζει χαβαλες, αλλά είναι μία απολύτως τεκμηριωμένη και χτισμένη πολιτική τακτική. Είναι ανίκητο, ακριβώς επειδή βασίζεται σε μία πανάρχαιη αντίληψη:

Δεν μπορείς να χάσεις σε μία μάχη επιχειρημάτων αν δεν είναι πια μία μάχη επιχειρημάτων.

Αν νομίζετε ότι δεν δουλεύει, ρίξτε μία ματιά γύρω σας, έχουμε τους ίδιους αδιανόητους τύπους έξι χρόνια κοντά κυβέρνηση ήδη.

Στο μεταξύ, μεγαλύτερο κακό η χώρα δεν έχει ματαξαναδεί τα τελευταία πενήντα πάνω-κάτω χρόνια τουλάχιστον. Έχει αυτή η κυβέρνηση αλλώσει ΟΛΕΣ τις βάσεις που στηρίζουν μία ευνομούμενη κοινωνία στα πόδια της (Δικαιοσύνη; Δημοκρατία; Δημοσιογραφία;) και ο μόνος που έχει κατακερματιστεί είναι η … αντιπολίτευση.

Οπότε, είναι εύκολο και διασκεδαστικό να πούμε ότι ο πρωθυπουργός είναι σε φάση ντελούλου.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι είμαστε και εμείς.

Εμείς, εμείς οι ίδιοι. Εμείς, καθώς πιστεύουμε ότι έχουμε όλα τα δίκια του κόσμου, σε μία πολιτική κατάσταση που η συζήτηση δεν γίνεται για το ποιος έχει δίκιο (ο Γεωργιάδης έλεγε ξεκάθαρα «Είναι δυνατόν να θεωρήσω εγώ αξιόπιστη µια κυβέρνηση που επιτρέπει να δοθούν λεφτά στο Documento; Αν είναι δυνατόν» για την λίστα Πέτσα και ο Μητσοτάκης ότι «ναι, παρακολουθήθηκε ο Ανδρουλάκης» πχ) αλλά αν αυτό το δίκιο έχει κάποιο αντίτιμο, αν σημαίνει κάτι.

Ακόμα πιστεύουμε ότι να έχουμε δίκιο ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ.

Clearly, not.

Εγώ είμαι βέβαια ο πρώτος που θα πει ότι δεν μπορούμε να αρχίσουμε και εμείς να μιλάμε παράλογα, θέλω να πω, δεν θα με χάλαγε και τελείως να κάνουμε μία εντελώς σοβαρή συζήτηση πχ ότι ο Μητσοτάκης ήταν στην πραγματικότητα ο σταθμάρχης που δεν άλλαξε τις γραμμές για να τον αναγκάσουμε να απαντήσει ότι όχι, ήταν κάπου αλλου εκείνη την ώρα, αλλά από την μία δεν έχουμε τον απαραίτητο βαθμό θράσους να το υποστηρίξουμε, και από την αλλη δεν θα ήθελα κιόλας να τον αποκτήσουμε.

Οπότε;

Οπότε δύο τα τινά. Ή συνεχίζουμε απολύτως ντελούζιοναλ όπως θα έλεγαν και οι πιτσιρικάδες να πιστεύουμε ότι με το δίκιο μας κάτι θα αλλάξει, (πράγμα που ψηφίζω κι εγώ αλλά δεν έχει καμία σημασία διότι εγώ είμαι γνωστός ως διαρκώς ηττημένος), ή, ή προσαρμοζόμαστε σ’ αυτήν την πολιτική ντελούλου και αναζητούμε έναν άλλον, πιο αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας.

Εγώ πάντως, αυτό βλέπω. Μία συγκεκριμένη κατάσταση που εμείς φωνάζουμε “μα είναι νεκροί, είναι διαμελισμένοι στα χώματα” και αυτός που μας οφείλει μία έστω αληθοφανή εξήγηση απαντά απολύτως σοβαρά “αβαβάου μαμαμάου” επί τρεις ώρες και σαράντα τέσσερα λεπτά, κατεβαίνει, και δεν βρίσκει κανέναν λόγο να μην συνεχίζει να μην είναι πρωθυπουργός.

Και έναν λαό, απολύτως σαστισμένο, να αναρωτιέται τι σκατά πήγε στραβά και μήπως, τελικά, απωλέσαμε ΚΑΙ την λογική μας αυτά τα έξι καταραμένα χρόνια που πέρασαν…

Δύο – τρεις σκέψεις αφότου κάθισε η σκόνη για την συνέντευξη του πρωθυπουργού μας Κυριάκου Μητσοτάκη (κυρίως) για το θέμα των Τεμπών. Σου προτείνω να μην τις διαβάσεις, γιατί παρότι πέρασαν τόσες ημέρες, η οργή μου παραμένει ασίγαστη – άλλωστε τα έχουν πει ήδη άλλοι. Αλλά αν θέλεις, εδώ είναι. Πάμε; Πάμε.

Ένα, ο άνθρωπος είναι ψεύτης. Μπορεί να σε κοιτάζει στα μάτια, και να σου λέει ψέματα χωρίς να βλεφαρίσει καν. Είναι εντυπωσιακό, και πολύ τρομακτικό – αλλά κυρίως είναι αδιανόητα σιχαμερό και εκνευριστικό. Είναι ψεύτης, λέει ψέματα διαρκώς, ο,τι ξεστομίζει είναι ένα ψέμα, είναι ένας στυγνός ψεύτης, δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς αυτό που αισθάνομαι. Ψεύτης, δεν του αξίζει άλλος καλύτερος τίτλος, χειρότερος μπορεί, καλύτερος όχι. Το κλείνουμε εδώ: Ψεύ-της.

Δύο: “Ο,τι ήξερα σας το είπα”. Μην ξεχνιόμαστε, ψεύτης, αλλά πάμε να δούμε τί ήξερε και από πού. Διότι, ο,τι επικαλείται ως πηγές, είναι α) η Πυροσβεστική, που γράφει μόνο ως αποτέλεσμα της έρευνάς της ότι συγκρούστηκαν δύο τρένα και γι’ αυτό έπιασε και η φωτιά(!), β) ο (ελεγχόμενος για το δυστύχημα) ΟΣΕ, και γ) η (ελεγχόμενη για το δυστύχημα) Hellenic Train. Άρα, αυτό που έκανε ο πρωθυπουργός της χώρας μας, ήταν να πάρει τις δικαιολογίες των υπευθύνων, και να μας τις πλασάρει … σαν γεγονός. “Αυτό έχουμε τις ενδείξεις ότι έγινε” μας έλεγε τότε – χώρια μετά που μας έλεγε “ξέρουμε με βεβαιότητα”. Τι ξέρουμε; σκατά ξέρουμε. Ο,τι είπε ο υπεύθυνος που είτε το προκάλεσε, είτε δεν το αποσώβησε. Ούτε και ερευνήθηκε ποτέ ουσιαστικά, ούτε και ερωτήθηκε ποτέ (γι’ αυτό, λίγο πιο κάτω). Ουτε δημοσιογραφικά, ούτε δικαστικά. Αυτό μας λέει ο πρωθυπουργός μας. Ο οποίος, μάλιστα, δεν έκανε και λάθος. Όχι βέβαια, οι άλλοι, που ελέγχονται κιόλας. Και τα ακούμε σοβαρά αυτά τα πράγματα τώρα ε; Μας τα λέει και εμείς πρέπει να τα ακούσουμε ήρεμα και σοβαρά διότι, ξέρω γω, εξουσία. Πάμε, προχωράμε.

Τρία, η “αστυνομική έρευνα”. “Μα για να ερευνήσει κάτι πρέπει πρώτα να προκύψει ένα στοιχείο” λέει, παραδεχόμενος ότι ΚΑΜΙΑ σοβαρή έρευνα δεν έχει γίνει (από το κράτος, γιατί οι συγγενείς κρατάνε την όποια αξιοπρέπεια της διαδικασίας) γιατί προφανώς κανένα στοιχείο δεν συνέφερε να ελεγχθεί διεξοδικά. ΚΑΜΙΑ. Υπάρχει υλικό, έχει πάει στον εισαγγελέα, ναι – μα, ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ η Hellenic Train λέει “κοιτάξτε, εγώ δεν έχω ευθύνη, αυτά έλεγε το μανιφέστο της μεταφοράς, αυτά σας λέω κι εγώ”. Ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ. Δύο χρόνια μετά. Δεν είχαμε στοιχεία, σωστά. Και ας έχουν, με δική τους έρευνα, φέρει στην δημοσιότητα τόσα και τόσα οι συγγενείς. Ψεύτης.

Τέσσερα, “δεν ήξερα, δεν έχω ευθύνη”. Μία γραμμή που έσπευσε να την υπερασπιστούν και φιλικά site, λέγοντας “τις τελευταίες ώρες (και κυριολεκτώ) ο πρόεδρος Μητσοτάκης άρχισε να έχει πλήρη εικόνα των όσων έχουν γίνει. Όπως μου επισήμαναν οι ίδιοι πρόθυμοι πληροφοριοδότες μου, από τη στιγμή που έχουν συγκεντρωθεί όλα τα δεδομένα, γίνεται κάπως ευκολότερη η διαχείριση της όλης κατάστασης”. Θλιβερό ως εικόνα υπεράσπισης, αλλά ο μέγας ηγέτης μας δεν ήξερε τι συμβαίνει, πού πάνε τα τέσσερα. Τσάμπα τον ρωτούσαν τα παιδιά του. Ξέραμε εμείς, αλλά αυτος είχε μαύρα μεσάνυχτα. Βέβαια, δικός του ο Τριαντόπουλος, δική του η εξεταστική (εντελώς δική του), δική του η επικοινωνιακή διαχείριση, δικοί του οι δημοσιογράφοι που πάσχιζαν να μας πείσουν, δικά του τα ψέματα που μας αράδιαζαν, δικοί του οι βουλευτές που μας έβριζαν, και εμάς, και τους γονείς, δικά του όλα, ΟΛΑ, αλλά – «δεν ήξερε τίποτα». Ψεύτης, μεγάλος ψεύτης. Και δειλός. Δειλός γιατί «δεν ήξερε», αλλά η ΕΡΤ (του) χαντάκωσε και εξαφάνισε την διαδήλωση, και τα υπόλοιπα μέσα (τα φιλικά του) μιλούσαν για «εκδηλώσεις μνήμης» όταν εμείς φωνάζαμε «δολοφόνοι». Προχωράμε, έχω κι άλλα.

Πέντε, αυτό που δεν έτυχε να συζητήσουμε ιδιαίτερα τώρα: Πώς βρε άνιωθε τελικά βρέθηκαν δύο τρένα στην ίδια γραμμή; Πώς δεν ήξερε κανείς τι γίνεται για χιλιόμετρα; Εκεί, υπάρχει ευθύνη; Δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, είναι μία εγκατάλειψη ενός συστήματος (αν θυμάμαι καλά για 10.000 ευρώ) που θα μπορούσε να σώσει ζωές αλλά… όχι. Είναι το χάρισμα μισού δις στην Hellenic Train για να μην γίνουν επενδύσεις, σε τρένα και σε υποδομές. Είναι ένας ανίκανος Σταθμάρχης, που μπήκε με βύσμα – μαζί με πόσους άλλους. Είναι οι αλλεπάλληλες οχλήσεις από τους εργαζόμενους προς τον υπουργό που αγνοήθηκαν. Κι αυτά δεν τα ήξερε; Ήξερε τίποτα όταν βάφτιζαν επίμονα και κόντρα σε κάθε λογική “τηλεδιοίκηση” τα τηλεφερέφωνά του και οι υπουργοί του ας πούμε ακόμα και το τηλέφωνο που μιλούσαν μεταξύ τους; Δεν είδε το «φτάνει» όταν ξεφτιλίζεται ο Υπουργός; Μάλλον όχι. Περασαν όμως δύο χρόνια. Δύο χρόνια. Τα παιδιά του τον ρωτούσαν. Άλλαξε τουλάχιστον άραγε κάτι; Έμαθε κάτι; Ή μήπως ακόμα και τώρα μπαίνουν τα τρένα σε λάθος γραμμές, του μετρό στον προαστιακό πχ, ή κινούνται στην πόλη με φύλακες που κοιμούνται την ώρα που πρέπει να κατεβάσουν τις μπάρες και να μας σώσουν όλους; Και καλά να κοιμάται ο άλλος – ξύπνα ρε μαλάκα, θα μας πάρεις στο λαιμό σου – αλλά τουλάχιστον θα έχει εύκολο εξιλαστήριο θύμα (όπως ξεκάθαρα είχε, από τις πρώτες ημέρες) ο πρωθυπουργός μας. Αλλά αν τον είχε πιάσει καμιά καρδιά; Αν λιποθυμούσε; Να ψάχνουμε πάλι ατομική ευθύνη κάποιου; Και τόσα άλλα; ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ; Ψεύτης; Ψεύτης. Λίγος. Θλιβερός. Πάμε στα επόμενα.

Έξι, και εδώ το πράγμα χοντραίνει, “δεν ήταν η καλύτερη στιγμή της Βουλής” η εξεταστική για τα Τέμπη. Η “Βουλή” φταίει. Έτσι, ανώνυμα, αδιάφορα. Ούτε η κυβερνητική του ομάδα, ούτε η πλειοψηφία του, ούτε η απόφαση που έβγαλε, ούτε ότι δεν φώναζαν τον Γενιδούνια, ούτε τον Τριαντόπουλο, ουτε άλλους μάρτυρες, ούτε ότι έτρεχαν να κλείσει την εξεταστική πριν φτάσει η δικογραφία στην βουλή, ούτε ότι ειρωνεύονταν, ούτε τίποτα: Η “Βουλή”. Καμία ευθύνη ο ηγέτης μας, που μετά επιπλέον ξεπληρώνει τις (όποιες, μάλλον μόνο πολιτικες) συνειδήσεις των μελών της με προαγωγές. Το αόριστο “η Βουλή” φταίει, και “η διαδικασία” που “μπαίνει στη λογική της κομματικής αντιπαράθεσης και σε μία, θα έλεγα, ενδεχομένως αναμενόμενη περιχαράκωση των κομμάτων που δυσκολεύονται αυτή τη στιγμή, νομίζω, ιστορικά να δουν τη μεγάλη εικόνα και να δράσουν αντικειμενικά”. Και τα ακούμε ΣΟΒΑΡΑ τώρα αυτά, ε; Τα “κόμματα” φταίνε, και η “αναμενόμενη περιχαράκωσή” τους και γι’ αυτό «δεν έδρασαν αντικειμενικά». Στην μεγαλύτερη και πιο σημαντική απόφαση που έπρεπε να πάρουν. Αν είναι δυνατόν. Αν είναι δυνατόν. Ψεύτης, αδιανόητος ψεύτης – αλλά και δειλός. Συνεχίζουμε, λίγο ακόμα έχει, υπομονή.

Επτά, ό,τι έγινε έγινε στο πεδίο, πήγαμε να σώσουμε ανθρώπους. Ψέμα, ασύστολο, που έχει καταρριφθεί τόσες φορές. Ο,τι έγινε, έγινε μετά την συλλογή των ανθρώπων (χώρια οι ενέργειες πριν, που ακόμα τις αναζητούμε) και τότε, με κανέναν σεβασμό δεν έγινε – δύο χρόνια μετά έβρισκαν βιολογικό υλικό οι άνθρωποι επειδή ΕΚΕΙΝΟΙ έκαναν έρευνες, όταν η κυβέρνηση επίσημα έλεγε “τα σπρώξαμε πιο κει” και “όποιος μιλάει για μπάζωμα είναι για τα μπάζα”. Πυροσβέστες διατάσσονται να μην μιλήσουν, ερευνητές να φύγουν από το τοπίο, άλλοι ερευνητές να ερευνήσουν τσιμέντα. Η απόφαση είναι διάτρητη, η εταιρία ήταν άγνωστη μέχρι πρότινος, άλλαζε το ΑΦΜ της, οι τοποθεσίες ήταν άγνωστες – όλα αυτά οι συγγενείς με τις δικές τους έρευνες τα βρήκαν. Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα, βρε αρχιψευταρά: Αφου ό,τι έγινε έγινε για καλό σκοπό – γιατί κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη; Γιατί όλοι λένε “όχι εγώ”; Όλοι! «Όχι εγώ!» λένε! Ξέρεις βρε δειλέ ψεύτη τι δουλειά κάνει εκείνη την εποχή ο Τριαντόπουλος; Ξέρεις; Γνωρίζεις; Παρα τον πρωθυπουργό είναι! Επικεφαλής! Γιατί μιλάς για όλο αυτό σαν να μην ξέρεις ποιος έκανε τι; Γιατί μιλάς σαν παρακολουθούσες μαζί μας στην τηλεόραση το έγκλημα; Που είναι η αίσθηση της ευθύνης σου, δειλέ;

Οκτώ, τελευταίο, και το έχω τονίσει ως το πιο σημαντικό: Εμείς στα θύματα και στους συγγενείς σκύβουμε το κεφάλι, αλλά – όλα κι όλα, δεν θα ανεχθούμε το ίδιο από τα κόμματα και την πολιτική εκμετάλλευση. Δεν το είπε μόνο αυτός, είναι γραμμή, αλλά τώρα μιλάμε για τον πρωθυπουργό μας. Να το δούμε χωριστά αυτό, λοιπόν, γιατί είναι και το χυδαιότερο όλων (ναι, από όσα είπε, ΑΥΤΟ θεωρώ πως είναι το χυδαιότερο, και αξίζει μίας παραγράφου μόνο του):

Τα κόμματα, αγαπημένε μας ηγέτη και πρωθυπουργέ των πιο τρομακτικών εφιαλτών μας, σου ασκούν κριτική – μα δεν υπάρχουν αυτόνομα. Αναμασούν (υποτονικά, αλλά ας πούμε ότι είναι μεγαλύτερη αυτή η κουβέντα) την ΔΙΚΗ ΜΑΣ κριτική. Όχι μόνο των συγγενών (που αν δεν ήταν η αντιπολίτευση δεν θα μπορούσαν ούτε να πλησιάσουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να κάνουν τις καταγγελίες τους) αλλά και των δικών μας ερωτήσεων, αγωνιών, και κυρίως ενοχλήσεων. ΕΜΕΙΣ είμαστε η αντιπολίτευση. Όταν λες ότι δεν ανέχεσαι την κομματική εκμετάλλευση, στην πραγματικότητα θέλεις να σιγήσουν και οι συγγενείς και τα θύματα, και εμείς. Σε εμάς αναφέρεσαι – και εσύ, και η κουστωδία σου. Ακόμα και αν βγάλουμε απ’ έξω ότι το έγκλημα είναι πρωτίστως πολιτικό (που γιατί να το αγνοήσουμε δηλαδή, αλλά ακόμα και έτσι) ακόμα και επιλέξουμε να αγνοήσουμε ότι και η συγκάλυψη είναι πρωτίστως πολιτική – μένει πάντα η πολιτική κριτική.

Είναι μία επίθεση που ξεκίνησε νωρίς – συγκαλλυμένα μιλούσαν για γονείς που θα εκλεχθούν με κόμματα, ή οι κυβερνητικοί ευρωβουλευτές που, για κάθε θέμα, είτε για την Πύλο, είτε για τις επαναπροωθήσεις, είτε για τις υποκλοπές είτε και για τα Τέμπη έφερναν την συζήτηση στο πολιτικό σκέλος, με σκοπό να απομακρύνουν από την διαδικασία όσους φοβόντουσαν ότι θα τους πουν κομματικοποιημένους ή αριστερούς ή συριζαίους. Και όταν τελείωσε όλο αυτό το πανηγύρι, λίγο πριν μαζευτούν χιλιάδες λαού να διαμαρτυρηθούν, τα κορυφαία σου στελέχη έλεγαν ότι η δικηγόρος των συγγενών Κωσταντοπούλου λέει ό,τι λέει για να μαζέψει λεφτά (είναι χωρίς πληρωμή η συμμετοχή της) από τις αποζημιώσεις και για να μαζέψει ψήφους.

Θα έλεγα “ντροπή σου” πρωθυπουργέ μου, ντροπή σου που χρησιμοποιείς με αυτόν τον τρόπο και εργαλειοποιείς εσύ ακριβώς τον θρήνο των γονέων για κερδίσεις τουλάχιστον στην κομματική σκακιέρα – αλλά έχεις κάνει τόσα και τόσα άλλα, τώρα θα βρεις ντροπή να σε ξεπλύνει;

Θα πω μονάχα αυτό: Ναι, είναι πολιτικό θέμα. Και ναι, ασφαλώς έχουν αυτονόητο δικαίωμα τα κόμματα να ασκήσουν κριτική. Ναι, δικαιούνται να μιλούν εξ ονόματι όσων τα ψήφισαν, και να αναδεικνύουν σε κάθε περίπτωση, με τον δυνατότερο τρόπο, με την πιο ηχηρή φωνή τους τις κραυγές των συγγενών.

Και ο μόνος, ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ κριτής τους για το αν το κάνουν σωστά, το κάνουν δίκαια, ή το κάνουν προς άγρα ψήφων – είναι οι ψηφοφόροι τους. Εμείς. Εμείς, οι ψηφόροι τους θα ασκήσουμε την κριτική μας, θα πούμε ποιος μας εκπροσωπεί καλύτερα, θα επιλέξουμε τους πιο ειλικρινείς, θα απομακρύνουμε τους πιο τυχοδιώκτες. ΕΜΕΙΣ.

Όχι εσύ.

Εσύ, ως κρινόμενος, εσύ, ως ελεγχόμενος, δεν έχεις καμία αξία να προσπαθείς να σπιλώσεις την απολύτως αυτονόητη (στις δημοκρατίες!) κομματική αντιπαράθεση και κριτική – παρά μόνο απαντώντας επί τούτου στις ερωτήσεις που σου θέτουμε, μέσω αυτών, και στις κατηγορίες που σου προσάπτουμε, μέσω αυτών.

Ψεύτης, ανάξιος και δειλός λοιπόν.

~

Δύο-τρία επιπλέον σχόλια.

Ένα, το κείμενο το γράφω ημέρες. Σβήνω, προσθέτω, θυμώνω, εγκαταλείπω – όλα αυτά που φαντάζεστε. Σήμερα έπεσε στην προσοχή μου το εκπληκτικό βίντεο του Ζαραλίκου:

Τίμιο, έντονο, ειλικρινές. Το προσυπογράφω, έχει κάνει σπουδαία δουλειά – σε πολλά πράγματα τα σχόλιά μας είναι κοινά αλλά δεν μου έκανε καρδιά να σβήσω το ποστ μου, ενώ μου ξέφυγαν πολλά, πάρα πολλά από όσα ο ίδιος σωστά προσθέτει. Δείτε το, και ας ξέρετε τα πάντα γι’ αυτήν την υπόθεση.

Δύο, τα βίντεο του ρεπορτάζ που αναφέρει ο Ζαραλίκος. Όσο γράφω το κείμενο δεν τα έχω δει, για να μην επηρεαστώ.

https://freedomofpress.gr/2024/02/sygkalypsi-sta-tempi-o-pleyris-karfose-poios-igeito-toy-kyvernitikoy-klimakioy-sti-larisa/

Τρία, τιμής ένεκεν οι δέκα ερωτήσεις της Καρυστιανού προς τον πρωθυπουργό:

1. Μετά από όλες τις ερευνώμενες (εγκληματικές για εμάς) πράξεις και παραλείψεις που έλαβαν χώρα μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα από κρατικούς φορείς, στελέχη κρατικών υπηρεσιών και αξιωματούχους της Δικαιοσύνης (μπάζωμα, αλλοίωση ηχητικών ντοκουμέντων, πλημμελής εκτέλεση διαδικασιών νεκροψίας – νεκροτομής, παραπλανητικά πορίσματα από μη έγκριτους επιστήμονες που απέδιδαν την αιτία του δυστυχήματος σε έλαια σιλικόνης, καθυστερήσεις κ.α.) πιστεύετε ότι υπάρχει Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα;

2. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Commission έχει ξεκινήσει διαδικασία επί παραβάσει εις βάρος της χώρας μας εξαιτίας διαχρονικών ελλείψεων που αφορούν στην ασφάλεια των σιδηροδρόμων. (https://ec.europa.eu/…/presscorner/detail/en/inf_24_6006). Πιστεύετε ότι θα προλάβετε ως κυβέρνηση να συμμορφωθείτε με τις απαιτήσεις πριν την εκπνοή της προθεσμίας τις επόμενες ημέρες ή, μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, θα οδηγηθούμε σε νέο διασυρμό της χώρας μας και εν τέλει σε επιβολή προστίμου, μέσω του οποίου οι Έλληνες πολίτες θα πληρώσουν για πολλοστή φορά πλέον και με χρήματα (πέρα από τη ζωή τους) τους απαξιωμένους σιδηροδρόμους;

3. Όσοι παρακώλυσαν την έρευνα για την υπόθεση των Τεμπών, αντί να απομακρυνθούν από τις θέσεις τους, και ενώ εκκρεμούν ποινικές κατηγορίες εις βάρος τους, επιβραβεύονται με προαγωγές. Ειδικά αναφέρουμε:
– Την περίπτωση του κ. Τασούλα, ο οποίος, υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου της Βουλής, κράτησε στα συρτάρια του τις δικογραφίες για τα Τέμπη, αντί να τις εισάγει στη Βουλή αμελλητί, ως υποχρεούται, και ο οποίος προτάθηκε τελικά από εσάς για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
– Περαιτέρω, ο κος Αγάπιος Χαρακόπουλος, αδελφός βουλευτή του κόμματός σας, κατά τις πρόσφατες τακτικές κρίσεις στο Σώμα της ΕΛ.ΑΣ., προήχθη ενώ εκκρεμεί σε βάρος του ποινική δίωξη για παράβαση καθήκοντος λόγω παραλείψεως που αφορά στη φύλαξη βαγονιών και ευρημάτων στο δυστύχημα των Τεμπών. (https://www.zougla.gr/…/proichthi-o-taxiarchos-pou…/ )
Πώς απαντάτε κύριε Πρωθυπουργέ σε αυτές τις αιτιάσεις;

4. Γιατί διατηρείτε στη θέση του τον άνθρωπο κλειδί, Παναγιώτη Τερεζάκη, Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΟΣΕ, δηλαδή εταιρείας που ελέγχεται 100% από τον μοναδικό μέτοχό της – Ελληνικό Δημόσιο, ο οποίος έχει μηνυθεί για ψευδή κατάθεση στη Βουλή, και για τη μη παράδοση και την αλλοίωση των ψηφιακών αρχείων ήχου και εικόνας από τη φόρτωση και αναχώρηση της εμπορικής αμαξοστοιχίας; Γιατί παραμένει στη θέση του ενώ είναι υπόλογος για σειρά ερευνώμενων εγκληματικών ενεργειών;

5. Ο Υπουργός της Κυβέρνησής σας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, μιλάει για «κάθαρση» η οποία θα επέλθει μέσω της κρίσης της υπόθεσης των Τεμπών από τα Δικαστήρια. Ωστόσο, στοιχεία που έρχονται στο φως αποκαλύπτουν νομικά και ηθικά έκτροπα αφού:
– Ο Ανακριτής Λάρισας μέχρι και σήμερα δεν έχει καν διατάξει έρευνα για το παράνομο χημικό φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Κλείνει ερμητικά τα αυτιά του για ό,τι σχετίζεται με αυτό.
– Με το μπάζωμα καταστράφηκε κρίσιμο αποδεικτικό υλικό και πατάχθηκαν στα σκυλιά τα οστά των παιδιών μας.
– Η νεκροψία – νεκροτομή διενεργήθηκε κατά παράβαση του νόμου και των ν Πρωτοκόλλωντων Ιατροδικαστών.
– Η επί 29 ημέρες καθυστερούμενη συλλογή δειγμάτων προς έρευνα από τον τόπο του δυστυχήματος είχε ως αποτέλεσμα την αλλοίωση και εξαφάνιση των στοιχείων
– Οι εκθέσεις του Γενικού Χημείου του Κράτους, οι οποίες επίμονα αν και ατεκμηρίωτα απέδιδαν την αιτία του δυστυχήματος στα έλαια σιλικόνης και αποδείχθηκαν ψευδείς είχαν ως αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό των ερευνών.
– Τα πειστήρια ήχου που κατατέθηκαν στη δικογραφία είναι ακαι αυτά αλλοιωμένα.
Μετά από τα ηθικά και νομικά έκτροπα, πως εξακολουθείτε να ισχυρίζεστε ότι θα αποδοθεί Δικαιοσύνη όταν προκύπτει ότι συνεχώς το έργο αυτής παρακωλύεται;

6. Σε χθεσινές δηλώσεις του, ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Κυβέρνησής σας – και έχει σημασία το «Δικαιοσύνης» – δήλωσε, σχετικά με την παράνομη αλλοίωση του τόπου του δυστυχήματος και το παράνομο «μπάζωμα», για το οποίο έχουν κινηθεί ποινικές διαδικασίες, ότι «τα χώματα πήγαν λίγο παραπέρα». Συμμερίζεστε κι εσείς αυτή την άποψη; Πώς εκλαμβάνετε αυτή την τοποθέτηση του Υπουργού σας, η οποία μπαζώνει ακόμη και το μπάζωμα;

7. Ποιος έδωσε την εντολή στους Ιατροδικαστές να φύγουν από την Αθήνα αξημέρωτα του δυστυχήματος και να μεταβούν οι εντεταλμένοι σας στην Λάρισα;

8. Στο μπάζωμα του τόπου του δυστυχήματος των Τεμπών, που είναι και μπάζωμα της αλήθειας, κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία καταστράφηκαν.
Ποιος εισηγήθηκε και ποιος έδωσε την εντολή για αυτήν την εγκληματική παρέμβαση;

Ποιος την εκτέλεσε;

9. Από που αντλείτε την απόλυτη βεβαιότητά σας, με την οποία ευθαρσώς δηλώσατε στο ελληνικό λαό ήδη από τον Μάρτιο του 2023, δηλαδή λίγες μέρες μετά το δυστύχημα (έγκλημα) των Τεμπών, ότι κανένα παράνομο φορτίο δεν υπήρχε στην εμπορική αμαξοστοιχία;

10. Από τις διαρροές σε όλα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, η σημερινή μέλλουσα συνέντευξή της θα στηριχθεί στο Πόρισμα του ΕΜΠ. Πως εσείς ο Πρωθυπουργός της χώρας γνωρίζετε από πριν το πόρισμα του ΕΜΠ, τη στιγμή που αυτό καν δεν έχει παραδοθεί στον Εφέτη Ανακριτή και κατ’ επέκταση στους συγγενείς που επίμονα το ζητούν;