Αν η “Κύπρος κείται μακράν”, η Βενεζουέλα κείται ακόμα μακρύτερα – δεν μπορώ από εδώ που είμαι να αλλάξω πολλά στην τύχη των νοτιοαμερικάνων αδελφών μου, ούτε, πολύ περισσότερο, να αλλάξω την τύχη μίας Αμερικής που οδεύει, σταθερά, προς τις χειρότερες στιγμές της. Αν έγραφα όσα γράφω εδώ στην Αμερική για τον Τραμπ, ως “φιλοξενούμενος της άριστης δημοκρατίας της”, μάλλον θα έφτανα στις φυλακές του El Salvador πιο γρήγορα και από τον άνεμο. Φευ.

Τις δικές μας τσίμπλες όμως οφείλω να καθαρίσω πρώτα. Αυτούς που ψηφίζονται εδώ, αυτούς που καθορίζουν την τύχη μας – όχι μόνο εσωτερικά, αλλά και εξωτερικά. Γιατί, όπως οι αμερικάνοι θεωρούνται πια μετά την δεύτερη θητεία Τραμπ όλοι τραμπικοί για τον υπόλοιπο πλανήτη, έτσι και οι έλληνες σύντομα θα θεωρούνται όλοι γιουσουφάκια κάθε υπερδύναμης, νομίζοντας ανοήτως ότι θα γλιτώσουν έχοντας την πρόσκαιρη εύνοιά της.

Πρώτα, ξεκίνησε ο πρωθυπουργός: “Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών” ανέφερε στον σχολιασμό του για την επέμβαση της Αμερικής σε μία ξένη χώρα μετά από απόφαση Αμερικανικού δικαστηρίου, την σύλληψη του νομίμως εκλεγμένου ηγέτη της, και την προδήλως παράνομη απαγωγή του σε αμερικανικό έδαφος. Μα η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών είναι η μοναδική συζήτηση που πρέπει να κάνουμε, όχι απλώς είναι η κατάλληλη στιγμή να την κάνουμε. Είναι πολύ σημαντικό όταν κατηγορούμε τον άλλον για παρανομία να είμαστε εμείς πρωτίστως νόμιμοι, αν θέλουμε να συζητήσουμε οποιαδήποτε ενέργεια.

Ακολούθησαν δύο πιστοί ακροδεξιοί στρατιώτες για να πάρουν το βάρος της εγχώριας (γιατί στο εξωτερικό η στάση του πρωθυπουργού μετράει, όχι των ακροδεξιών υπαλλήλων του) ξεφτίλας: του Βορίδη, και του Γεωργιάδη.

Ο Βορίδης με το “στον Δυτικό κόσμο υπάρχει πλέον ένας ηγέτης που υπερασπίζεται έμπρακτα τα συμφέροντα του Δυτικού ημισφαιρίου: ο Ντόναλντ Τραμπ. Όταν μια χώρα αναλαμβάνει δράση για να προστατεύσει τα εύλογα και νόμιμα συμφέροντά της, τότε οι απανταχού Αριστεροί θυμούνται ξαφνικά το διεθνές δίκαιο”, και ο Γεωργιάδης με δύο αμφιβόλου ποιότητας αναφορές στο παρελθόν, μία από το βιβλίο του Ρώμη “Σταματήστε να μας μιλάτε για νόμους – κουβαλούμε σπαθιά” και μία που την αποδίδει στον Θουκιδίδη (τέλος πάντων, δεν έχει σημασία τώρα) “Το δίκαιο έχει νόημα μεταξύ ίσων – οι δυνατοί κάνουν ο,τι μπορούν – οι αδύνατοί υποχωρούν σε ο,τι πρέπει. Διδάγματα που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε διότι όποιος τα ξεχνάει τα πληρώνει πολύ ακριβά”.

Η δύναμη του ισχυρού λοιπόν ανώτερη από κάθε δίκαιο. Αν έχω το σπαθί μη μου μιλάς για νόμους.

Ok. Σκληρό, μα θα δεχθώ ότι είναι αληθές. Όμως ας πούμε ποιος μπορεί να υποστηρίξει όντως μία τέτοια δήλωση.

Αν είναι μία μεγάλη χώρα, όπως η Αμερική, τότε διαφημίζει την δυνατότητά της να κατακτά. Είναι ανήθικη ως θέση – αλλά δεν είναι λάθος: ασφαλώς, υπερασπίζεται μία διαδικασία που την ευνοεί. Ανήθικο, αλλά λογικό.

Αν είναι μία μικρή χώρα, όμως, όπως πχ η Ελλάδα – τότε τι προστατεύει; Δεν προστατεύει σίγουρα την ανεξαρτησία της, καθώς οποιοσδήποτε μεγάλος μπορεί να την κατακτήσει, χωρίς βάση σε οποιαδήποτε δικαιοσύνη αφού η ίδια καταστρατηγεί την μοναδική της ασφάλεια. Δεν προστατεύει ούτε την ηθική της, διότι αποδέχεται την δύναμη του ισχυρού όχι απλώς ως λογικό αλλά κυρίως ως δίκαιο αποτέλεσμα.

Γιατί να το κάνει;

Αν είσαι Αμερικανός, να λες “το σπαθί μου είναι πιο ισχυρό από τον νόμο σου”, βγάζει κάποιο νόημα – ρε γαμώτο τουλάχιστον κρατάς εσύ το σπαθί. Αν όμως είσαι Έλληνας, το να λες “το σπαθί του είναι πιο ισχυρό από τον νόμο μου” δεν είναι εγκληματικό; Δεν είναι προδοτικό; Αν δεν υπερασπιστείς εσύ, ως αδύναμος, την ισότητα της δικαιοσύνης, ποιος περιμένεις να το κάνει; Ο ισχυρός;

Εκεί είναι και το μοναδικό λάθος, όπως το βλέπω εγώ.

Διότι άλλος Έλληνας είναι ο Γεωργιάδης, και άλλος εγώ. Άλλος Έλληνας είναι ο Μητσοτάκης, ή ο Βορίδης, και άλλος εγώ.

Στην ιστορία της Ελλάδας, και όχι μόνο της Ελλάδας, υπήρξαν αυτοί που πολέμησαν τους απείρως δυνατότερους εχθρούς της, μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός τους, γνωρίζοντας ότι θα χάσουν – και υπήρξαν και αυτοί που έσκυψαν το κεφάλι και φρόντισαν να γίνουν βασιλικότεροι του βασιλέως, πιο σκληροί και από τους ξένους κατακτητές.

Δεν σου λέω κατάσταση “Βάστα Γερούν” και “μην χρεώνετε τις απολύσεις η Τρόικα, σε εμένα να τις χρεώσετε” – αν και θα μπορούσα. Μιλάω για συνεργάτες των Γερμανών και των Τούρκων πχ, ανθρώπους που έκαναν μεγαλύτερη ζημιά και από εκείνους για να αποδείξουν την δουλοπρέπειά τους. Για δημοσιεύματα των εφημερίδων που έλεγαν “αφού η αντίσταση σκότωσε πέντε γερμανούς, είναι απολύτως υπεύθυνη για τον θάνατο 140 αμάχων στο χωριό τάδε”. Τέτοια πράγματα.

Τέτοια δουλοπρέπεια.

Από τους συγκεκριμένους τρεις, ειλικρινά, δεν βλέπω πώς θα περίμενε κανείς κάτι άλλο. Είναι εθισμένοι στην εξουσία, στην εξουσία που θα δώσει και σε εκείνους εξουσία. Δεν έχει σημασία το δίκαιο, οι κανόνες, η Ευρώπη ή η Ελλάδα. Η ισχύς του ισχυρού, το σπαθί του κατακτητή, μόνο αυτό έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνες, εχθές μπορούσαν να είναι με τους ναζί με την ίδια ευκολία που σήμερα μπορούν να είναι με τους Εβραίους. Δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να πουν μία καλή κουβέντα για τους φοιτητές του πολυτεχνείου αν αυτό τους βοηθήσει, για τους παλαιστίνιους αν αυτό τους φανεί χρήσιμο, ή για την διεθνή προστασία αν ευνοεί το πρόγραμμά τους. Δεν έχουν και κανένα απολύτως πρόβλημα να τιμήσουν τους χουντικούς, να σκύψουν το κεφάλι στους Ισραηλινούς ή να κατακεραυνώσουν κάθε διεθνές δικαστήριο αν πάει να μιλήσει άσχημα για την διακυβέρνησή τους.

Το πρόβλημα είναι σε εμάς. Εγώ και ο Γεωργιάδης, ο Βορίδης ή ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να μπερδευτούμε. Εγώ μπορεί να έτρωγα ξύλο στην χούντα. Αυτοί θα με βαρούσαν. Μπορεί να έτρωγα χημικά σε μία πορεία για την παλαιστίνη. Αυτοί θα τα έριχναν. Μπορεί να με σκότωναν αν οι Τούρκοι ή οι Γερμανοί θα με κατακτούσαν. Αυτοί θα έγραφαν τα εξώφυλλα των εφημερίδων που θα πανηγύριζαν την Γερμανική ικανότητα να σκοτώνει τους εχθρούς της. Αυτοί θα παρακολουθούσαν τους θεσμούς για να τους ακούσουν τι κάνουν στο κρεβάτι τους, και μετά θα έλεγαν ότι έγινε νόμιμα. Αυτοί θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια τις μεταφορές σε διάλυση και μετά θα έβριζαν τον σταθμάρχη. Αυτοί θα χτυπούσαν έναν κακομοίρη στην Νέα Σμύρνη και μετά θα τον έλεγαν “αριστερό”.

Αυτοί θα το έκαναν αυτό. Εγώ είναι το ερώτημα γιατί να τους το επιτρέψω.

Το ζητούμενο δεν είναι αν η πρόταση “δεν έχει τώρα νόημα η νομιμότητα” ή “το σπαθί μου κερδίζει τον νόμο σου” είναι ορθή. Ασφαλώς και είναι ορθή – ανάλογα από την πλευρά που βρίσκεσαι, ή, έστω, την ηθική σου. Το ζητούμενο είναι πάντα αν επιλέγει κάποιος, ως άνθρωπος, τον νόμο για όλους ή την δύναμη του ισχυρότερου.

Και αν βλέπεις τέτοιους εθελόδουλους κακομοίρηδες, να τρομάξεις λίγο και να σκεφτείς στον δικό τους τον κόσμο ποιος είναι ο ισχυρός με το σπαθί και ποιος είναι ο αδύναμος τελικά. Γιατί όλα όσα είπα πριν για χώρες – μάντεψε, ισχύουν και για τους κατοίκους αυτής της κακόμοιρης χώρας. Για εμένα και εσένα.

Αν δεν υπερασπιστούμε εγώ κι εσύ την νομιμότητα -το μόνο μέσο που μπορεί να μας κρατήσει έστω και ηθικά ασφαλείς- ποιος περιμένουμε να το κάνει; Ο Βορίδης; Ο Γεωργιάδης; Ποιος, ο Μητσοτάκης;

Μην είσαι κι εσύ εθελόδουλος λοιπόν ρε γαμώτο. Σήκωσε λίγο ανάστημα. Στείλ’ τους και αυτούς και τον κυνισμό τους εκεί που πρέπει. Και ας χάσεις.