Θα θελα να μοιραστώ την γνώμη μου για τα χθεσινά στην βουλή.

Εχθές λοιπόν η δικαιοσύνη δέχθηκε δύο μαχαιριές, όχι μια. Δύο. Η μία που γνωρίζουμε ήταν σοβαρή, μα η άλλη δολοφονική.

Η μια, η σοβαρή, ήταν όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να δυσκολέψει τον σχηματισμό εξεταστικής για της υποκλοπές.

Προσέξτε: αυτό ήταν σοβαρό, μα δεν ήταν το σοβαρότερο.

Είναι σοβαρό γιατί εμποδίζει, και θα μπορούσε να αποφευχθεί αν η κυβέρνηση ήθελε να μαθευτεί η αλήθεια κ να μην συγκαλυφθεί ένα αδιανόητο έγκλημα μα δεν ειναι στην βάση του λάθος: είναι όντως θέμα εθνικής ασφάλειας.

Και αυτή ακριβώς η θέση κάνει την επόμενη απόφαση δολοφονική για την δημοκρατία.

Γιατί μόλις η κυβέρνηση λέει πως είναι ένα θέμα σοβαρό, σημαντικό για την εθνική ασφάλεια και οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο, εκατόν πενήντα πέντε δειλοί άνθρωποι, μεταξύ τους και θύματα, αρνούνται να το διερευνήσουν.

Εκατον πενήντα πέντε το συγκαλυπτουν αρνούνται ΝΑ ΤΟ ΨAΞΟΥΝ ΚΑΝ.

Συμφώνησαν με την κυβέρνηση ότι είναι σοβαρό, και αμέσως μετά έφυγαν άπρακτοι και χωρίς απορίες από την αίθουσα.

Απέδειξαν ότι ο μόνος λόγος που το έκριναν σοβαρό ήταν τελικά για να αποκτήσουν τον έλεγχο που χρειάζονταν να το κρύψουν!

Γυρισαν την πλάτη τους στην δικαιοσύνη.

Γυρισαν την πλάτη τους στην δημοκρατία.

Ούτε ένας δεν γλυτώνει από αυτήν την κριτική. Ούτε ένας.

Δεν κρυφτηκαν πίσω από την άγνοιά τους:

Κρυφτηκαν πίσω από την γνώση τους.

Μακάρι να έρθει η ώρα που θα ντραπούν.

Μακαρι να μην ξαναψηφιστεί κανένας τους.

Εκατονπενήντα πέντε δολοφόνοι του καθήκοντός τους.

Και θύματά τους, εμείς.