Όπως κάνω συνήθως, πρώτα να παραθέσω τα γεγονότα. Αλλά, αυτήν την φορά, αντί να το κάνω εγώ, θα αφήσω έναν δημοσιογράφο να το κάνει. Συνυπογράφω κάθε συμπέρασμα του κειμένου (πλην ..ρέγγας), οπότε οι ερωτήσεις σας εδώ.

Στις τρεις περίπου δεκαετίες που κάνω αυτή τη δουλειά, δεν έχω δει άλλη φορά εισαγγελική έρευνα που να αφορά τόσο σοβαρή υπόθεση όπως αυτή της προσπάθειας χρηματισμού του βουλευτή Χαϊκάλη, που να τελειώνει τόσο γρήγορα, τόσο πρόχειρα και χωρίς καμιά διερεύνηση ακόμη και των πραγματικών περιστατικών. Επίσης δεν έχω δει τόσο μικρό εισαγγελικό πόρισμα για τόσο μεγάλη υπόθεση που μερικές ώρες μετά τη συγγραφή του να γίνεται φεϊγ βολάν στα Μέσα Ενημέρωσης.

Δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους της Δικαιοσύνης που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο Εισαγγελέας Παναγιωτόπουλος δεν την έκανε. Και θα μου επιτρέψει όπως αυτός διατηρεί το δικαίωμα της “ελεύθερης κρίσης του Εισαγγελέα” την οποία χρησιμοποιεί ως επιχείρημα ακόμη και για να βγάζει τέτοια εισαγγελικά πορίσματα με τα οποία ανθυπομειδιούν και τα μάρμαρα του Εφετείου, να διατηρώ και εγώ την ελεύθερη κρίση του δημοσιογράφου και την απλή λογική που προσπαθώ όσο μπορώ να διαφυλάξω μέσα στην προσπάθεια αντιστροφή της που γίνεται καθημερινά.

Η εισαγγελική έρευνα “μπάζει” και νομικά και σε ό,τι αφορά τα τεχνικά της στοιχεία. Ο Εισαγγελέας, όπως γράψαμε από την πρώτη στιγμή πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το αποδεικτικό υλικό των βίντεο. Η μη αποδοχή του υλικού ως νόμιμου, ήταν η βάση της απαλλαγής του Αποστολόπουλου και έγινε με την επιφανειακή πρόταξη των νόμων και των αδικημάτων. Δηλαδή στην εισαγγελική λογική, υπήρξε ένα αδίκημα και ένα αποδεικτικό υλικό από παράνομη καταγραφή, άρα το συμπέρασμα είναι πως έπρεπε να απορριφθεί.

Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ένα απλό αδίκημα, αλλά μια προσπάθεια να πληγεί το δημόσιο συμφέρον, να παραχαραχθεί η λαϊκή βούληση όπως αυτή εκφράζεται από τις εκλογές και να απειληθεί το Σύνταγμα. Είχαμε λοιπόν όπως καλά γνωρίζει ο κύριος Εισαγγελέας, λόγους Δημοσίου συμφέροντος τους οποίους δεν προέταξε για να κάνει αποδεκτό το υλικό. Συμπεριφέρθηκε ως να επρόκειτο για ένα αδίκημα χωρίς δημόσια διάσταση και πολιτικές προεκτάσεις.

Σαν να κατέγραφε ένας σύζυγος τη σύζυγο και το υλικό πήγε στον Εισαγγελέα. Ο κύριος Παναγιωτόπουλος γνώριζε επίσης πως υπάρχει η απόφαση 277/2014 του Αρείου Πάγου, η οποία σε αντίστοιχη περίπτωση νομιμοποίησης τέτοιου υλικού, θεωρεί πολύ απλά πως όταν η καταγραφή δεν αφορά προσωπικά θέματα αλλά τη δημόσια σφαίρα και τη λειτουργία των προσώπων μέσα σε αυτή, το υλικό είναι νόμιμο.

Το δεύτερο νομικό φάουλ, όπως λένε συνάδελφοι του κυρίου Παναγιωτόπουλου, είναι ότι κλείνει την υπόθεση και δεν ασκεί δίωξη, παρότι υπάρχει παραδοχή του αδικήματος. Δηλαδή ενώ και ο Χαϊκάλης και ο ίδιος ο Αποστολόπουλος παραδέχονται πως υπήρξε πρόταση χρηματισμού, ο Εισαγγελέας δεν ασκεί δίωξη, αλλά κάνει την παραδοχή πως η προσπάθεια αυτή του Αποστολόπουλου ήταν για καλό σκοπό. Για να δείξει δηλαδή στον Καμμένο και την κοινωνία ότι ο Χαϊκάλης σκόπευε να ξεπουληθεί. Βέβαια ο Αποστολόπουλος ούτε στον Καμμένο το είπε αυτό ούτε σε κάποιο Εισαγγελέα αλλά ο κύριος Παναγιωτόπουλος το αποδέχεται ως αληθές. Δηλαδή είναι σαν να λέμε πως κάποιος ο οποίος οδηγείται στον κύριο Παναγιωτόπουλο για απόπειρα ανθρωποκτονίας για παράδειγμα, αν δηλώσει στον Εισαγγελέα πως την απόπειρα την έκανε για να δείξει στο θύμα πως η ζωή είναι σκληρή, για να τον εκπαιδεύσει στις δυσκολίες, τότε ο κύριος Παναγιωτόπουλος δεν θα του ασκήσει δίωξη αλλά θα αποδεχθεί την καλή πρόθεση. Είναι μια ενδιαφέρουσα νομική αντίληψη και πρωτότυπη.

Το πόρισμα του Εισαγγελέα για μια τόσο μεγάλη υπόθεση η οποία δεν έπρεπε να αφήνει σκιές, είναι μόλις 6 σελίδες, μαζί με τα τυπικά. Και είναι απολύτως φυσιολογικό αφού δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική εισαγγελική έρευνα για να περιγραφεί σε αυτό.

Ο Εισαγγελέας δεν έκανε έρευνα των επικοινωνιών των δύο εμπλεκόμενων. Είχε και νομικό δικαίωμα και υποχρέωση. Να θυμίσω πως ο Εισαγγελέας Αρης Κορρέας, ξεκίνησε την παρακολούθηση των συνομιλιών για τα στημένα του ποδοσφαίρου με ανώνυμη καταγγελία. Είναι προφανές πως για μια υπόθεση που ακουμπά θέματα Δημοκρατίας με πολιτικές προεκτάσεις κανένας δεν θα είχε αντίρρηση να “ανοίξουν” τα τηλέφωνα εκτός από τους ενόχους. Ο εισαγγελέας δεν το έκανε. Αντιθέτως όπως αποφαίνεται εν είδει μαντείας “πιθανολογείται σφόδρα ότι η μη προσέλευση του Αποστολόπουλου δεν είναι διαρροή για τον απλούστατο λόγο ότι μέχρι τις 18:15 δεν γνώριζε κανείς την ταυτότητα του ατόμου που θα εμφανιζόταν…δεν προσήλθε γιατί ουδέποτε είχε αληθή πρόθεση”.

Γνωρίζει ο κύριος Παναγιωτόπουλος πως η εισαγγελική έρευνα σταματά για να βγει συμπέρασμα, όταν υπάρχει στοιχείο και όχι μαντεία. Τέτοιο στοιχείο δεν έχει αν και θα μπορούσε να έχει ζητώντας τις επικοινωνίες του Αποστολόπουλου τις τελευταίες μέρες. Επίσης καταλαβαίνει οποιοσδήποτε πως δεν ήταν ανάγκη να διαρρεύσει κάποιος ποιός ήταν ο μεσάζοντας. Αρκούσε να διαρρεύσει πως ο Χαϊκάλης έχει κάνει καταγγελίες για χρηματισμό και η αστυνομία είχε στήσει παγίδα για το άτομο. Αυτοί που επιχειρούσαν να χρηματίσουν ήξεραν ποιόν είχαν ενδιάμεσο ώστε να τον ειδοποιήσουν να μην πάει στο ραντεβού.

Ο Εισαγγελέας Παναγιωτόπουλος αποδέχεται στο πόρισμα πως ο Αποστολόπουλος παρακολουθούσε και κατέγραφε τον Χαϊκάλη έχοντας τοποθετήσει μικρόφωνο κάτω από το τραπέζι στο καφέ του ξενοδοχείου Plazza, μικροκάμερα στο ταβάνι πάνω στον αισθητήρα πυρανίχνευσης και βάζοντας δύο άτομα σε διπλανό τραπέζι. Αυτή η παραδοχή από τον Αποστολόπουλο κατά τον Εισαγγελέα σημαίνει πως τον κατέγραφε για να τον καταγγείλει. Ο Εισαγγελέας δεν θέτει το ενδεχόμενο η καταγραφή από τον Αποστολόπουλο να γίνεται για να εκβιάζεται ο Χαϊκάλης ή για αποδείξει ο Αποστολόπουλος στους εντολείς του την πρόθεσή του.

Στο σημείο αυτό όμως ο Εισαγγελέας έχει καταπατήσει κάθε έννοια αντικειμενικής έρευνας. Δεν ρωτάει τον Αποστολόπουλο ποιοί ήταν οι μάρτυρες. Δεν καλεί αυτούς τους μάρτυρες να καταθέσουν. Δεν ζητά από τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου να καταθέσουν (οι υπεύθυνοι του Plazza μας διαβεβαίωσαν πως ουδέποτε ενοχλήθηκαν). Δεν διατάζει έρευνα από τα εγκληματολογικά της Αστυνομίας για να βρεθούν δαχτυλικά αποτυπώματα ή για να διαπιστωθεί από τις κάμερες του ξενοδοχείου τι ακριβώς έγινε εκείνη τη μέρα. Δεν αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν κάποιος αν δεν έχει την άδεια του ξενοδοχείου να παγιδεύσει ένα δημόσιο χώρο όπως είναι το καφέ του Plazza. Δεν αναζητεί μήπως πρόκειται για εγκληματική ομάδα με εξειδικευμένες γνώσεις που επιδίδεται συστηματικά σε τέτοιες ενέργειες. Δεν συνδυάζει πως ο τραπεζίτης που κατά τον Χαϊκάλη θα χρηματοδοτούσε το χρηματισμό του, είναι ταυτόχρονα και μέτοχος της τράπεζας που θα έσβηνε το δάνειο αλλά και μέτοχος του ξενοδοχείου στο οποίο με ευκολία έγινε η παγίδευση. Και τέλος, ο Εισαγγελέας δεν ασκεί καν δίωξη στον Αποστολόπουλο για την καταγραφή Χαϊκάλη.

Η ίδια η εξέταση του Αποστολόπουλου από τον Εισαγγελέα είναι εντυπωσιακή. Χωρίς καμιά πίεση, ο Εισαγγελέας Παναγιωτόπουλος εξετάζει τον Αποστολόπουλο σε μια κατάθεση μόλις 5 αραιογραμμένων σελίδων. Δεν τον ρωτάει για να εκμαιεύσει πράγματα που υπάρχουν στο βίντεο τα οποία ακόμη και αν δεν τα έχει κάνει αποδεκτά τα γνωρίζει από την κατάθεση Χαϊκάλη και Καμμένου. Τον αφήνει να πει ό,τι έχει ευχαρίστηση ενώ σε κάποιο σημείο της κατάθεσης τον αβαντάρει λέγοντας πως ο Χαϊκάλης στις 11 Δεκεμβρίου είχε πει πως μπορεί να ψηφίσει Πρόεδρο Δημοκρατίας. Ρωτά συγκεκριμένα ο Εισαγγελέας “Έχετε υπόψη σας τη δήλωση Χαϊκάλη στις 11/12/2014 ότι θα ψηφίσει πρόεδρο Δημοκρατίας προκειμένου να αποφευχθεί Εθνική κρίση;”. Ο Αποστολόπουλος συμφωνεί και συμπληρώνει πως αυτό αποδεικνύει τα λεγόμενά του. Η μόνη διαφορά είναι πως ο Χαϊκάλης ουδέποτε έκανε τη δήλωση που ο Εισαγγελέας μετέφερε στον Αποστολόπουλο.

Μερικές ώρες μετά το κλείσιμο της υπόθεσης, σε τηλεοπτικό παράθυρο, ο δικηγόρος του Αποστολόπουλου αποστόμωσε τη δικηγόρο του Χαϊκάλη λέγοντας “εσείς θα κάνετε 10 μηνύσεις και οι 10 θα πάνε στο αρχείο”. Τέτοια βεβαιότητα από δικηγόρο σπάνια βλέπουμε. Όπως και εισαγγελικό πόρισμα που η χρησιμότητά του εκτός από το καθάρισμα Αποστολόπουλου είναι να τυλίγεις ρέγγες. Σίγουρα όχι για να το διδάσκεις σε Νομική Σχολή.

Κώστας Βαξεβάνης

Οι σημειώσεις δικές μου. Το πρωτότυπο κείμενο (που με άδεια αντιγράφω) βρίσκεται εδώ: Με το εισαγγελικό πόρισμα τυλίξτε καμιά ρέγγα

Να ξεκαθαρίσουμε τι λέει το κείμενο;

Ο εισαγγελέας, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, και μόλις με έξι σελίδες αναφοράς, βάζει στο αρχείο μία εκ των πιο σημαντικών στιγμών της ελληνικής δικαιοσύνης, μία απόπειρα δωροδοκίας εν ενεργεία βουλευτή. Υιοθετώντας πλήρως (αν όχι κατευθύνοντας) τα επιχειρήματα του φερόμενου ως δράστη, και χωρίς να κάνει απολύτως καμία έρευνα για να τα τεκμηριώσει, βασίζει σ’ αυτά και μόνον την ανεπάρκεια του αιτήματος, και αρχειοθετεί την διαδικασία – παρότι ο ακόμα και ο φερόμενος ως δράστης, παραδέχεται την ενέργεια.

Απλό δεν είναι;

Σκεφτείτε το λίγο, έχει σημασία:

Μπορεί να έχουμε μουδιάσει γενικώς, μα τούτο δεν χωρά καμία αδιαφορία για μένα: Για οποιονδήποτε λόγο και αν έγινε αυτό, με οποιαδήποτε πρόσχημα, κάποιος πλησίασε βουλευτή για να του αποσπάσει αλλαγή ψήφου με ανταλλάγματα.

Ξεπερνάω ότι είδαμε την πράξη με τα μάτια μας, σε δύο εκτενέστατα video.

Ξεπερνάω την συμπεριφορά των μέσων στο πρόσωπο του Χαϊκάλη. Ίσως γράψω μία μέρα τις σκέψεις μου γι’ αυτό (τελικά, ενδίδω και παραθέτω ένα μέρος τους στο παρόν άρθρο), αλλά το προσπερνάω για έναν πολύ σημαντικό λόγο:

Γιατί ο Χαϊκάλης δεν είναι το θέμα. Ούτε το video είναι το θέμα.

Γιατί το θέμα είμαστε εμείς.

~

Και φτάνουμε στο νόημα του άρθρου.

Τι πάθαμε;

Γιατί δεν αντιδράσαμε;

Αν είτε ο Χαϊκάλης με τον Καμμένο γιατί είναι μανιπουλαριστές πολιτικοί ήθελαν να σπιλώσουν την πλευρά που ήθελε ΠτΔ και οργάνωσαν δήθεν όλο αυτό το πράγμα, είτε κάποιος «απλώς» ήθελε να τους «δοκιμάσει», είτε πράγματι κάποιος ήθελε να δωροδοκήσει βουλευτή – όλα αυτα είναι ποινικά και ηθικά κολάσιμα!

Γιατί δεν αντιδράσαμε;

Προσωπικά, ομολογώ ότι έχω τρελαθεί. Όχι από την ενέργεια, (αν και δεν πίστευα ποτέ ότι θα έγραφα τέτοιο άρθρο) αλλά από την απουσία αντίδρασης.

Που είμαστε; Τι μας συμβαίνει;

Τα ΜΜΕ είδαμε πως αντέδρασαν στο θέμα – με λοιδορία και και εμπαιγμό, σχεδόν πανηγυρίζοντας(!) που αρχειοθετήθηκε.

Οι πολιτικοί ήταν ανύπαρκτοι – πλην των Ανεξαρτήτων Ελλήνων που ήταν οι εμπλεκόμενοι και μια ελάχιστη συμπαράσταση του Σύριζα (που μετά αποτραβήχθηκε διακριτικά) ουδείς άλλος έκρινε σκόπιμο να κρίνει αυστηρά αυτήν την αισχρή διαδικασία. Ακόμα και μία τύποις μήνυση (έστω και άστοχη) προς τον βουλευτή από τον πρωθυπουργό της χώρας… αρχειοθετήθηκε και αυτή χωρίς να κατατεθεί ποτέ.

Οι δικαστικές αρχές, απούσες παντελώς. Ένα αίολο όπως και να το δεις συμπέρασμα, που θα έπρεπε άμεσα να ανακαλέσουν για να γλυτώσουν την όποια αξιοπρέπεια έχει απομείνει στην δικαιοσύνη, ακόμα, κοντά έναν μήνα μετά, μοιάζουν να το ξέχασαν.

Αλλά όλοι αυτοί, κάνουν την δουλειά τους! Είναι μεν αισχρό, αλλά είναι φυσικό, αν τρέφονται από συμφέροντα να αντιδρούν έτσι.

Εμείς;

Εμείς τι πάθαμε αδέλφια;

Ας δούμε πρώτα σε ποιους απευθύνομαι. Αν, διαβάζοντας το άρθρο του Βαξεβάνη, αν διαβάζοντας την κατάθεση του φερόμενου ως δράστη (κοίτα που πρέπει να είμαι και τυπικός σ’ αυτήν την σιχαμένη ιστορία), αν βλέποντας την αιτιολόγηση του εισαγγελέα, αν βλεποντας τα δύο βίντεο – δεν έχεις έστω και την παραμικρή αμφιβολία ότι κάτι παράνομο έγινε – δεν ζητάω τίποτα από εσένα. Τίμια, συνέχισε την ζωή σου, φύγε από το άρθρο, δεν έχω καμία απαίτηση. Δεν θα προσπαθήσω καν να σε πείσω.

Αλλά, ρε αδελφέ, αν από όλα αυτά πιστεύεις ότι κάποιος παρανόμησε, κάποιος, ο Χαϊκάλης, ο Αποστολόπουλος, ο Λαζόπουλος, αυτοί που έβαλαν τον Αποστολόπουλο, οι υπάλληλοι του Πλάζα, εγώ, κάποιος παρανόμησε – πες μου ειλικρινά:

Γιατί δεν αντιδράς;

Δεν θα την ξεπεράσω ποτέ αυτήν την ησυχία.

Τι περιμένεις να γίνει; Να βγει ο Σύριζα και να τα «διορθώσει όλα»; Πως θα το κάνει αν δεν του το ζητήσεις, επιτακτικά εσύ; Γιατί να το κάνει; Ο Σύριζα, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, το Κίνημα, το ΚΚΕ, – όλοι αυτοί, ικανοποιούν τα δικά σου αιτήματα! Αν δεν το ζητήσεις, εσύ πρώτα, γιατί να το κάνουν;

Γιατί είναι το λογικό; Μα μέχρι τώρα, δεν έκαναν ΤΙΠΟΤΑ. Δεν αντέδρασαν, δεν επέμειναν, δεν υποσχέθηκαν καν ότι θα υπάρχει έστω και υποψία δικαιοσύνης. Δεν έχουν αίτημα να απαντήσουν, γιατί δεν τους έχει τεθεί ΠΟΤΕ. Γιατί σιωπήσαμε ΕΜΕΙΣ.

Γιατί;

Νομίζεις ότι η δικαιοσύνη είναι αυτονόητη; Νομίζεις ότι θα σε προστατέψει κανείς αύριο αν δεν το απαιτήσεις; Νομίζεις ότι ο επόμενος βουλευτής, θα πάει ποτέ στον εισαγγελέα; Γιατί, για να εισπράξει τον χλευασμό του, την γελοιοποίηση από τα ΜΜΕ, και την δική σου αδιαφορία;

Ποιος θα προστατέψει τον επόμενο που θα τον πλησιάσουν για να τον δωροδοκήσουν – αν όχι εμείς;

Ποιος έχει να χάσει από ένα κοινοβούλιο, που η υποψία δωροδοκίας είναι αδιάφορη, αν όχι η πράξη της η ίδια;

Ποιος άλλος από εμάς;

Και τι να κάνουμε ρε Γιάννη;

Ζητάω μόνο ένα πράγμα. Ούτε επανάσταση, ούτε τους δρόμους, ούτε να ξεκουνήσει κανείς από το πληκτρολόγιό του. Μόνο ένα πράγμα:

Να πάρεις θέση.

Γράψε ένα άρθρο. Γράψε μία σειρά από tweets, ή facebook posts. Πες στο σε φίλους και γνωστούς, «τι θα γίνει πια με αυτήν την υπόθεση;» Πες στο στους βουλευτές σου «να ξέρεις, εγώ που θα σε ψηφίσω, με απασχολεί πολύ που είναι στο αρχείο». Δεν σου ζητάω να κάνεις ΟΥΤΕ ΜΙΣΟ ΒΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΣΟΥ. Αυτό θα γίνει, αν γίνει, αν ενοχληθούμε πολλοί πολύ από την αδιαφορία που θα εισπράξουμε.

Το λιγότερο: αν είσαι blogger, ή αν έχεις σελίδα στο facebook, ή αν έχεις twitter, ή αν εκτίθεσαι με οποιονδήποτε τρόπο:

Αν πιστεύεις ότι αυτή η υπόθεση, όπως την διάβασες στην αρχή, δεν ταιριάζει στο αρχείο, μην την προσπεράσεις. Μην την αμελήσεις. Ψάξε την. Αμφισβήτησε τον Βαξεβάνη, και τον Χαϊκάλη, και μένα, διάβασε τις καταθέσεις, διάβασε το πόρισμα, βγάλε δική σου απόφαση, αλλά ο,τι και να κάνεις, μην σιωπήσεις:

Πάρε θέση.

Κανείς δεν θα χαρίσει ούτε δημοκρατία, ούτε δικαιοσύνη σ’αυτούς που δεν την απαιτούν. Είναι ηθική υποχρέωση να πολεμήσουμε για να μην κερδίσει κανείς από την σιωπή μας.

Απαίτησέ την.

Για να μην βάλουμε στο αρχείο και την ηθική μας.

~

Ένα υστερόγραφο με σημασία: Οφείλω μία δημόσια συγνώμη στον Παύλο Χαϊκάλη. Νιώθω ότι δεν έχω πολεμήσει αρκετά. Είδα την λοιδορία στο πρόσωπό του, τελείως άδικη και ύπουλη, ακόμα και κυρίως από επίσημα χείλη, είδα την επίθεση και την αποδόμηση κάθε προσπάθειάς του να προστατευτεί. Εγώ και ο Παύλος Χαϊκάλης είμαστε σε τελείως αντίθετα στρατόπεδα ιδεολογικά και πολιτικά. Και αυτό το κάνει πιο δύσκολο για μένα. Γιατί οφείλω να τον προστατέψω, οφείλω να του δείξω ότι υπερασπίζομαι την δικαιοσύνη -και σαν πολίτης αυτής της κοινωνίας, μόνο αυτό δεν έκανα. Ντρέπομαι βαθύτατα μπροστά του, και θέλω να είναι γραμμένο, και σαφές. Ντρέπομαι που του φέρθηκαν έτσι, στον δημόσιο διάλογο, ντρέπομαι που τον αγνόησε η δικαιοσύνη, ντρέπομαι που νιώθω ότι δεν έκανα αρκετά για να μοιραστώ μαζί του όσα τράβηξε ως τώρα, από αυτήν την απίστευτη, αδιανόητη ιστορία. Είτε ευθύνεται, είτε όχι, ζήτησε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – και ως κοινωνία όχι μόνο του την αρνήθηκα, μα τον προσέβαλα. Δεν έχει να κάνει λοιπόν με αυτόν – έχει να κάνει με εμένα, αποκλειστικά με εμένα.

Για την δική μου ντροπή παλεύω. Το δικό μου κούτελο έχω να καθαρίσω.

~

(αν δεν σου φτάνει τόσο διάβασμα, η αρχική μου θέση όταν ακόμα η υπόθεση ήταν ενεργή: Όταν μια δωροδοκία δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί)

Πρώτα, μια προσωπική στιγμή.

Στις 6 Μαϊου του 2010, μία κρίσιμη, κρισιμότατη ψηφοφορία γινόταν στην Βουλή. Το πρώτο μνημόνιο, υπο πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου κατατίθετο, και οι βουλευτές ήταν υποχρεωμένοι να αποφασίσουν αν θα το κάνουν δεκτό, ή όχι.

Εκείνη την ημέρα, είχαμε τέσσερις διαγραφές βουλευτών: τρεις από το ΠΑΣΟΚ, των Σακοράφα – Οικονόμου – Δημαρά, αυτών δηλαδή που δεν ψήφισαν το μνημόνιο, και μία από την Νέα Δημοκρατία, της Μπακογιάννη, που το ψήφισε κόντρα στην -τότε- γραμμή του κόμματός της.

Γνωρίζομαι με την Σακοράφα πολλά χρόνια, πριν ακόμα αναμιχθεί στην πολιτική, και η γνώμη μου γι’ αυτήν δεν είναι ιδιαιτέρως αντικειμενική, ας ληφθεί αυτό σοβαρά υπόψιν. Δεν είχα όμως ποτέ πρόβλημα να της πω την γνώμη μου (το ‘χουν αυτό οι φιλίες) όπως πχ ότι δεν θα την ψήφιζα ποτέ με το ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν ήθελα η προσωπική μας σχέση να γίνει γέφυρα σε κάτι που ένιωθα βαθιά, ιδεολογικά αντίθετος.

Στις 6 Μαίου του 2010, είδα ότι έκανα πολύ καλά που εμπιστεύτηκα πάντοτε την πολιτική της κρίση, όμως. Γιατί όπως και γω, έτσι και αυτή δεν καλυψε τα προσωπικά της πιστεύω με την όποια «υποχρέωση» νιώθει κανείς στο κόμμα, και, έτσι πίστευε, σωστά ή λάθος, στην πρώτη σοβαρή ψηφοφορία που ζητήθηκε η γνώμη της, την είπε – χωρίς να υπολογίσει το πολιτικό κόστος τότε.

Και εγώ ένιωσα περηφανος για την απόφασή της. Γιατί αν την είχα ψηφίσει, αυτήν την αντίδραση θα περίμενα – αυτά είχε υποσχεθεί στους προεκλογικούς της λόγους, αυτά είχε πρεσβεύσει με την κάθοδό της, και αυτά τήρησε όταν ένιωσε ότι η γραμμή του κόμματός της – άλλαξε.

Δεν είναι μία άγιογραφία τούτο εδώ. Δεν είναι η Σοφία υποψήφια, γι’ αυτό και δεν είχα άλλωστε μοιραστεί την σκέψη μου παλαιότερα. Δεν είναι καν η Σοφία το θέμα: θα μπορούσε κάλλιστα το θέμα να είναι η Ντόρα, που δεν την ξέρω, και που δεν θα μας έλεγες ποτέ «φίλους», αλλά στάθηκε απέναντι στην γραμμή του κόμματός της, τότε – γιατί έκτοτε πολλά άλλαξαν, τέλος πάντων, και την οποία επίσης παραδέχθηκα, αν πίστευε ότι έκανε το σωστό για την προσωπική της ηθική.

Και οι δύο κυρίες, δικαιώθηκαν. Για την μεν Σοφία, όσα καταστροφικά προέβλεπε τότε για το μνημόνιο έγιναν (θεωρώ) και με το παραπάνω, για την δε Ντόρα, το κόμμα της γύρισε στο μέτωπο της «λογικής» της όταν… τελείωσαν οι επόμενες εκλογές.

Πίστευα τότε, και πίστευα και από παλαιότερα ότι οι βουλευτές είναι όντα αυτόφωτα, ή θα έπρεπε να είναι, αυτοί στέκονται μπροστά στο κοινό τους και υπόσχονται, αυτοί οφείλουν να το εκπροσωπήσουν αργότερα με το 1/300 της δύναμής τους, αυτούς ορίζουν οι ψηφοφόροι ως εκφραστές τους, γι’ αυτό και επιλέγουν συχνά μεταξύ πολλών υποψηφίων ακόμα και στο ίδιο κόμμα σε μία περιφέρεια, γιατί επιλέγουν ανθρώπους, όχι κόμματα.

Κρατήστε το αυτό: επιλέγουν ανθρώπους, όχι κόμματα. Τα κόμματα έρχονται ως φυσική συνέπεια του αριθμού των ανθρώπων που τα στηρίζουν στην βουλή. Όχι το αντίθετο.

Πάμε στο σήμερα.

Τυχαία έπεσε το μάτι μου σ’ αυτό το άρθρο: ο Σταμάτης, της Νέας Δημοκρατίας, εγκαλεί τον Σύριζα για τον «Κώδικα Δεοντολογίας Βουλευτών του», τον οποίο ορίζει ως αντιδημοκρατικό.

Δεν είχα πάρει χαμπάρι.

Πάω λοιπόν να διαβάσω για τον Κώδικα Δεοντολογίας από μία αξιόπιστη πηγή: Κώδικας δεοντολογίας για τους υποψηφίους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

Δεν είμαι εις θέση να πάρω θέση για όλα, μα κάτι μου χτυπά αμέσως άσχημα:

2. α) Όλοι/ες οι βουλευτές που εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύονται πολιτικά και ηθικά ότι η έδρα που καταλαμβάνουν ανήκει στο κόμμα και όχι στους/στις ίδιους/ες.

Η έδρα που καταλαμβάνουν ανήκει στο κόμμα, και όχι στους ίδιους.

Αφήνω κατά μέρος την πρακτική θέση αυτού του σκεπτικού, και μένω αποκλειστικά στην ηθική, που επικαλείται και ο κώδικας:

Είναι ποτέ δυνατόν;

Είναι-ποτέ-δυνατόν;

Ένα αριστερό κόμμα, ζητά από τους υποψηφίους να αποδεχθούν ηθικά και πολιτικά ότι η θέση που θα πάρουν ανήκει στο κόμμα; Και αν διαφωνήσουν; Και αν κάποια στιγμή το κόμμα δεν κάνει ο,τι υποσχέθηκε οτι θα κάνει;

Είναι υποχρεωμένοι, εκτός από το να εγκαταλείψουν την κοινοβουλευτική του ομάδα, να παραιτηθούν και από την βουλευτική τους έδρα – αυτό είναι το «ηθικό», και το «πολιτικό» που πρέπει να κάνουν;

Για να έρθουν άλλοι, που δεν θα διαφωνήσουν, και αν αντιδράσουν σε κάτι άλλο να έρθουν άλλοι μετά από αυτούς που δεν θα διαφωνήσουν – αρκεί το κόμμα, για τα τέσσερα χρόνια της κυβερνητικής ύπαρξής του, να δρα ανεξέλεγκτο;

Όχι, όχι – και πάλι όχι.

Ένα τέτοιο αίτημα δεν είναι ούτε ανθρωπίνως, ούτε πολύ περισσότερο πολιτικά ηθικό. Το ότι δεν μπορεί να επιβληθεί καθώς το σύνταγμα και ο κανονισμός της βουλής προβλέπει βουλευτές, και όχι κομματικά πρόβατα, δεν το κάνει ευκολότερο να γίνει αποδεκτό, το κάνει απείρως δυσκολότερο.

Γιατί αν είχε, έστω και παράλογα, την συνταγματική/βουλευτική στήριξη θα ήταν, τουλάχιστον νόμιμο. Τώρα, είναι σαν να ζητάς από κάποιον πριν τον προσλάβεις, να υπογράψει ότι αρνείται την αποζημίωσή του αν απολυθεί. Μπορεί αυτό να εκπέσει σε κάθε δικαστήριο, ή ο βουλευτής να μην έχει καμία υποχρέωση να τηρήσει αυτήν την αισχρή δεύσμευση, μα το πρόβλημα είναι σημαντικό:

Τι βουλευτής είναι;

Πως θα σταθεί μπροστά μου να διεκδικήσει την ψήφο μου, έναντι του διπλανού του συνοδοιπόρου, όταν θα ξέρουμε όλοι ότι δεν ψηφίζουμε ανθρώπους, με νου και γνώση, με την βαρύτητα όταν λέει όχι να εκπροσωπεί και τους ανθρώπους που έπεισε με τις προτάσεις του, αλλά εγκαταλείπει, τόσο εύκολα την μάχη της εκπροσώπησής τους για κάποιον άλλον, πιο πειθήνειο;

Αν διαβάσει κανείς το blog μου, είμαι αναφανδόν εναντίον της διακυβέρνησης Σαμαρα/Βενιζέλου. Εχω πολύ περισσότερο απο οικονομικούς λόγους να στέκομαι απέναντι στις αποφάσεις τους. Και το γεγονός ότι το καταγγέλει ο ..Σταμάτης δεν είναι αρκετό για να στρέψω το βλέμμα μου αλλού:

Αυτή η υποταγή στον κώδικα δεοντολογίας, ακόμα και αν έγινε από καλή πρόθεση σε κάποια από τα μέρη του, περιέχει μέσα (τουλάχιστον) έναν κανονα που είναι ανήθικος, και πιστεύω ότι πρέπει όχι μονο να γίνει αντιληπτή η ανηθικότητά του, αλλά να καταδικαστεί από όλους όσους, και κυρίως όλους όσους, πιστεύουν ότι μία άλλη ελλάδα είναι εφικτή.

Δεν ξεκινάμε καλά, «σύντροφοι». Ανακαλέστε αυτό το σίχαμα, είναι απείρως καλύτερη μία συγγνώμη, μία αναδιατύπωση, από το να κατέβουν αυτολογοκριμένα πρόβατα στην βουλή.

Δεν θα πάει καλά αυτό.

Κανέναν δεν θα ωφελήσουν κομματικά δεμένοι βουλευτές – ούτε εσάς, ούτε την δημοκρατία, ούτε το μέλλον μας.

.
Υ.Γ.: Και επειδή έχω κράξει στο παρελθόν το ίδιο πράγμα από άλλη σκοπιά, σειρά σας λοιπόν, το:

«Δεν δεχόμαστε μαθήματα δημοκρατίας από κόμματα που λειτουργούν με βάση το «ενός ανδρός αρχή», που έχουν παραβιάσει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και αντιμετωπίζουν τόσο τους πολίτες, όσο και τους βουλευτές τους ως πρόβατα.»

ως απάντηση, ΔΕΝ είναι απάντηση. Είναι «θα κάνουμε ο,τι θέλουμε – γιατί εσείς είστε χειρότεροι«.

Ούτε αυτό μας πήγε ως τώρα πολύ καλά, «σύντροφοι».

Υ.Γ.2: Για όσους «φίλους» ανησυχήσουν, καλύτερα να ειπωθεί τώρα – παρά μετά. Το αν ήρθε σε κρίσιμη προεκλογική περίοδο για την χώρα, χέστηκα – είναι ευθύνη του κόμματος, όχι δική μου. Να μην έφερναν τέτοια σιχάματα, να μην αντιδρούσα. Θα ακούσω πάντως, με καθαρό μυαλό, κάθε άποψη που θα μου πει «έχεις λάθος, άκου κι αυτό».

Υ.Γ.3: Για όσους «εχθρούς» (έχω έναν τουλάχιστον τέτοιο στο μυαλό μου) σπεύσουν να εκμεταλλευτούν το άρθρο για την επικράτηση του κόμματός τους, ας αναρωτηθούν αν είχαν πρώτα την ηθική να αντιδράσουν, όταν πχ οι άνθρωποι στις Αμυγδαλέζες έραβαν τα χείλη τους, γιατί το ίδιο το κόμμα τους με την στήριξή τους, τους έθαβε ακόμα βαθύτερα στην κόλαση της άδικης φυλάκισής τους. Αν όχι, αν επικράτησε πρώτα το κόμμα, ή πρώτα η θέση τους, ας το αναγνωρίσουν τουλάχιστον πρώτα ότι κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν (όσο μπορούν) να στέκονται τίμιοι σε ο,τι λάθος θεωρούν ότι βλέπουν. Τουλάχιστον αυτό.

Σήμερα, σε συνέντευξη τύπου που έδωσαν ο Πάνος Καμμένος και ο Παύλος Χαϊκάλης, κατήγγειλαν δημόσια προσπάθεια χρηματισμού του δεύτερου για να ψηφίσει υπέρ του υποψηφίου της κυβέρνησης Σταύρου Δήμα στην προεδρική εκλογή.

Ανέφεραν ότι έχουν ήδη πάει στην δικαιοσύνη, έχουν καταθέσει ήδη από την πρώτη συνάντηση, έχουν καταγεγραμμένα στοιχεία των συναντήσεων αυτών, η εισαγγελία έχει παραλάβει το περιεχόμενό τους, και έχουν κατονομάσει τον μεσάζοντα που υποσχέθηκε τα χρήματα στον Π. Χαϊκάλη.

Ως εδώ η είδηση, απλή, καθαρή, κατανοητή – πάμε στις σκέψεις μου.

~

Από την πρώτη στιγμή, παρέμεινα φειδωλός στο να εκφέρω την σκέψη μου για ποιον εκπροσωπούσε ο μεσάζοντας. Κυρίως επειδή έχω τις επιφυλάξεις μου για το πόσοι άνθρωποι θέλουν την συνέχιση αυτής της κυβερνητικής πολιτικής, και για ποιους σκοπούς:

  • Είναι αυτοί που φοβούνται ότι θα χάσουν τις θέσεις τους,
  • Είναι αυτοί που ονειρεύονται ότι μέσα στην κρίση θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες,
  • Είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο κύριος αντίπαλος είναι φαιδρός, και ανησυχούν ειλικρινά,
  • Είναι αυτοί που δεν θέλουν να χάσουν την προστασία της κυβέρνησης και φοβούνται μην καταλήξουν αύριο στην φυλακή,
  • Είναι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, καθώς βρίσκουν την σοβαρότερη εκ των διαθέσιμων επιλογών την παρούσα κυβέρνηση.

Υπάρχουν λόγοι να στηρίξεις δηλαδή αυτήν την κυβέρνηση – και σέβομαι απολύτως μερικούς από αυτούς τους λόγους (σέβομαι, όχι απαραίτητα συμφωνώ). Αλλά επειδή κάποιους άλλους από αυτούς τους λόγους δεν τους σέβομαι, είναι πιθανό, και ούτε καν απαραίτητα με κυβερνητική διαταγή, κάποιοι να πήραν …πρωτοβουλίες, μη χαθεί ο λόγος ύπαρξής τους.

Το κύριο πρόβλημά μου δηλαδή, παραδόξως, δεν βρίσκεται στην απόπειρα δωροδοκίας εν ενεργεία βουλευτή – όσο και αν σου φαίνεται απίστευτο αυτό.

Άσε με να σου εξηγήσω.

~

Μόλις η υπόθεση παίρνει δημοσιότητα, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με τον Α. Παπαμιμίκο, γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ βγάζει μία ανακοίνωση.

Ας δούμε πρώτα ποια ανακοίνωση θα ήθελα εγώ από το κυβερνών κόμμα:

Η Νέα Δημοκρατία, με απόλυτη πίστη στους θεσμούς της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, βλέπει με μεγάλη απογοήτευση την καταγγελία του κ. Χαϊκάλη. Το αν ευσταθεί ή όχι θα το αποφανθούν τα αρμόδια όργανα, εμείς όμως, σε κάθε περίπτωση, καταδικάζουμε απόλυτα κάθε απόπειρα αλλοίωσης της βουλευτικής συνείδησης, στεκόμαστε δίπλα σε όποιον στηρίζει με στοιχεία μία τέτοια καταγγελία από όποιον χώρο και αν ανήκει, και γινόμαστε αρωγοί σε κάθε προσπάθεια να μην πληγωθεί η δημοκρατία στις δύσκολες στιγμές που περνάει ο τόπος.

Πιστεύουμε βαθύτατα ότι ο μόνος τρόπος να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του Ελληνικού λαού είναι να μην υποθηκεύσουμε το μέλλον της χώρας με διχαστικές εκλογές αυτήν την στιγμή, αλλά, προφανώς και σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τέτοιες πρακτικές, που είναι απολύτως καταδικαστέες.

Αυτή, για μένα θα ήταν μία τίμια δήλωση. Πιστεύουμε ότι πρέπει να προχωρήσουμε με κυβέρνηση τετραετίας, να ολοκληρώσουμε το έργο μας, αλλά επ’ ουδενί με αυτόν τον τρόπο, αυτό θα ήταν ντροπή για την δημοκρατία.

Ας δούμε την ανακοίνωση που έγινε.

«Η Δικαιοσύνη είναι ανάγκη να αποφανθεί άμεσα. Από τη στιγμή που η έρευνά της δεν τεκμηριώνει οτιδήποτε, αποκαλύπτεται πως πρόκειται για μια στημένη προβοκάτσια. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος, εδώ και τώρα, σ’ αυτό το άθλιο παιχνίδι με τους θεσμούς και τη χώρα» δήλωσε ο κ. Παπαμιμίκος.

«Την προβοκάτσια αυτή ξεκίνησε πριν τρεις μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ και τη συνεχίζουν οι ΑΝΕΛ. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ προσπαθούν να εκβιάσουν και να τρομοκρατήσουν βουλευτές. Μολύνουν το πολιτικό περιβάλλον επιδιώκοντας ανώμαλες εξελίξεις» πρόσθεσε ο γραμματέας της ΝΔ.

Σύμφωνα με τον Ανδρέα Παπαμιμίκο «το πρόσωπο που σύμφωνα με τις καταγγελίες καταγγέλλεται από τους Ανεξάρτητους Έλληνες υπήρξε στενός συνεργάτης του Π.Καμμένου. Τον συνόδευσε στη συνάντησή του με τον Αλέξη Τσίπρα στις 22.03.2013. Τον συνόδευσε στην επίσκεψή του στην Κύπρο την 01.04.2013. Και είναι βασικός μάρτυρας υπεράσπισής του στην υπόθεση των CDS. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του».

Είναι στημένη προβοκάτσια, ένα άθλιο παιχνίδι με τους θεσμούς, θέλουν να τρομοκρατήσουν βουλευτές, το ξεκίνησε ο Σύριζα, μολύνουν το πολιτικό περιβάλλον, θέλουν ανώμαλες εξελίξεις, είναι συνεργάτης του Καμμένου ο μεσάζοντας και βασικός υπερασπιστής του. Και για κερασάκι, παντού «φωτογραφίες που φέρεται να προέρχονται από τη ΝΔ» με τον μεσάζοντα και τους Καμμένο – Τσίπρα στο ίδιο τραπέζι από το 2013.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
~

Λοιπόν.

Άνθρωποι να προσπαθήσουν να επηρεάσουν βουλευτές θα υπάρχουν πάντα. Όποιοι και αν είναι οι λόγοι τους, είτε «εθνικοί», είτε ιδιοτελείς, όποιοι και να είναι οι τρόποι τους, είτε πείθοντας, είτε χρηματίζοντας, είτε εκβιάζοντας, πάντα κάποιοι θα προσπαθούν να επηρεάσουν την εξουσία.

Η δικαιοσύνη είναι υπεύθυνη γι’ αυτό, και ουδείς άλλος. Είτε ο Καμμένος και ο Χαϊκάλης ψεύδονται, και το έστησαν, είτε λένε την αλήθεια και πράγματι κάποιος προσπάθησε να δωροδοκήσει την ψήφο τους, σε κάθε περίπτωση, όπως και στην προ ημερών υπόθεση Ξουλίδου, που είχε λιγότερη τεκμηρίωση γενικότερα, όποιος πάει στην δικαιοσύνη, αφήνει στα χέρια της την υπόθεση και την διαλεύκανση της.

Το πρόβλημά μου όμως, και για μένα το πιο σημαντικό, είναι η κυβέρνησή μου. Αυτή δεν είναι ο Χαϊκάλης, ο Καμμένος, ο Τσίπρας ή ο μεσάζοντας. Αυτή δεν μπορεί να αντιδρά συναισθηματικά, σαν πεντάχρονο που αμύνεται φωνάζοντας. Απαιτείται μία σοβαρότητα, μία διαχείριση της κατάστασής ΠΕΡΑ από το όποιο κομματικό συμφέρον – ακόμα, και κυρίως! σε περίοδο εκλογών.

Λίγες ώρες πριν είχα χειροκροτήσει την δήλωση του πρωθυπουργού (παρότι ήταν σε αντίστοιχο ύφος) ότι δεν θα προχωρήσει σε ακρότητες δηλώσεων

Λίγες ώρες μετά, βλέπω ότι το θυμικό επανήλθε, οι σύμβουλοί του τον εκθέτουν πάλι, και ακόμα και για μία υπόθεση που οφείλει να αντιμετωπίσει προστατεύοντας πρώτος αυτός την δημοκρατία, να αντιδρά βάζοντας το κομματικό συμφέρον πάνω απ’ όλα, και να διαχειρίζεται απολύτως εμπρηστικά την υπόθεση – μια υπόθεση, διάβολε, από την οποία -ΑΝ ισχύει, ΑΝ είναι αληθής- θα εξυπηρετούσε κατ’ αρχάς τα δικά της συμφέροντα αν δεν καταγγέλονταν!

Και φυσικά, προκαλώντας τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα:

Για μένα, ο μεσάζοντας μίας ενδεχόμενης δωροδοκίας είναι ένα σοβαρό πλήγμα στην δημοκρατία. Αλλά μία κυβέρνηση που θα προσπαθήσει ακόμα και να εκμεταλλευτεί μία τέτοια κατάσταση, ακόμα χειρότερο.

Είχα γράψει παλιότερα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, για παρόμοιο θέμα:

Έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτούς που θεωρώ ότι εκφράζουν μέρος της Νέας Δημοκρατίας σήμερα. Ήμουν σαφής, θεωρώ: υπάρχουν στελέχη που, αυτόνομα, μολύνουν την επιλογή κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, που σε ένα ευρύτερο πλαίσιο συμφωνούν με την κυβερνητική λύση που προτείνει ως κόμμα.

Διαβάστε λίγο το άρθρο που τα έλεγα: Είναι απολύτως ενδεικτική του δείγματος κυβερνητικής πολιτικής που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Παραμένω σταθερός: Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που θέλω, όποια και αν είναι η οικονομική γραμμή σωτηρίας της.

Ακόμα και αν γίνεται για να σωθούμε – δεν θέλω έτσι.

Update, 21:43: Επειδή η δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από ένα λάθος:

Υποκριτές.

«Τους έβαλε ο Σύριζα να κοιμούνται στο κρύο για να κερδίσουν μερικές ψήφους». Και; Τους σώσαμε; Ζήτησαν να φύγουν από την Ελλάδα – τους ακούσαμε; Ζήτησαν να δοκιμάσουν την τύχη τους αλλού – τους το επιτρέψαμε; «Δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο». Το διεκδικήσαμε μαζί τους; Οι μισοί από σας βρε υποκριτές, λέτε «δεν χωράμε άλλους ξένους» – και όταν θέλουν να φύγουν και να πάνε αλλού, παίρνετε το μέρος της Ευρώπης, και της υπάρχουσας νομοθεσίας της για να τους κρατήσουμε εδώ; Και μετά; Δεν θα πείτε, βρε παλιοϋποκριτές, δέκα λεπτά μετά, δεν θα πείτε «σίγα μην τους ταΐζουμε κιόλας»; Τι θέλατε; τι θέλατε από αυτούς τους ανθρώπους; Που θέλετε να τους στείλετε – γιατί θέλετε να τους κάνετε κακό; Μόνο κακό; Ακόμα και όταν δεν εξαρτάται από εμάς η τύχη τους να τους πατήσουμε; Θέλουν να φύγουν και τους κρατάμε με το ζόρι εδώ; Να κάνουν ΤΙ εδώ; Να δουλέψουν; Να επιβιώσουν; Τι να κάνουν, τι διεκδικήσαμε για την ζωή τους;

Υποκριτές.

Σας ένοιαξε μόνο η απειθαρχία. Μόνο αυτό. ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. Η απειθαρχία κάποιων που είπαν «πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο, και θέλουμε να το διεκδικήσουμε». Ούτε σας έκλεψαν, ούτε σας σκότωσαν, ούτε καν ασχολήθηκαν μαζί σας. Και ας μην ταίριαξαν στο «τρομοκράτες, ληστές, δολοφόνοι» – ταίριαξαν στα «βρώμικα κουρέλια που θέλουν καθάρισμα με την μάνικα». «Δεν μας ενδιαφέρει η Ελλάδα», είπαν, «θέλουμε να ζήσουμε ΑΛΛΟΥ». Όχι. Εδώ. Με το στανιό. Γιατί απειθάρχησαν, γιατί κέρδισαν την συμπόνια και την φιλία κάποιων, γιατί ήταν αξιοπρεπείς ακόμα και όταν ανόητοι παρεισέφρησαν στις κουβέρτες τους.

Υποκριτές.

Τάχα μου νοιαστήκατε αν μικρά παιδιά κρυώνανε το βράδυ. Και τους χαρίσατε, απλόχερα, αδιάφορα, ένα αβέβαιο μέλλον, σε μία αβέβαιη χώρα, φιμωμένα, με ΜΑΤ στις τρεις το πρωί Κυριακή βράδυ, με μπουνιές και κλωτσιές, να αποχωρίζονται βιαίως τα λιγοστά υπάρχοντά τους, λεφτά, διαβατήρια, οικογενειακές φωτογραφίες – που πετάχθηκαν σαν σκουπίδια.

Και κάθε ένας που είπε έστω και μία κουβέντα συμπαράστασης, όχι να έδωσε μία κουβέρτα, ένα γάλα, μία κουβέντα μόνο, έγινε το κομματικό στέλεχος που εκμεταλλεύτηκε αυτές τις αθώες ψυχές. Εμείς οι κακοί, εσείς οι καλοί. Όσοι είπαν «να τους ακούσουμε» με την παρανομία, όσοι είπαν «δεν γίνεται, δεν θα έχουν ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ καλύτερο μέλλον», με την νομιμότητα.

Υποκρισία, πήχτρα στην υποκρισία. Για να δούμε, θα κρυφτεί πίσω από τα φωτάκια του δέντρου της καθαρής πλατείας;

…τρία, δύο, ένα – καλή χρονιά.

Δεν κάνουμε με τον ίδιο τρόπο την ευχή, δήμαρχε.

  • Διάβασε επίσης: Αυτό που δεν είναι πάντα βία
  • Διάβασε επίσης: Ο αρκούδος, το Συριζαίικο τέρας της προπαγάνδας
  • Πρέπει να είναι ωραία να είσαι ψηλά. Πρέπει να είναι όμορφο, ασφαλές και αναζωογονητικό να είσαι πχ ο Τσαουσόπουλος, ή ο Ψαριανός, αυτές τις ημέρες, να είσαι εκεί, ψηλά στον παγκόσμιο αξιακό κώδικα, και κάπου χαμηλά, όταν σκύβεις το κεφάλι σου στους πληβείους, στο πρόσωπο των Σύρων μεταναστών να βλέπεις κουρέλια, ή στο τραυματισμένο πρόσωπο της Κούνεβα, και το χαρακωμένο από τις εμπειρίες πρόσωπο του Γλέζου να βλέπεις την οικογένεια Άνταμς (εδώ, επειδή το πρωτότυπο έγινε «μόνο για φίλους» – και γω δεν είμαι τέτοιος, προφανώς).

    Άλλωστε τι είναι οι Σύροι; Κουρέλια είναι. Με την μάνικα θέλουν καθάρισμα, όπως οι βρωμιές. Τι είναι η Κούνεβα και ο Γλέζος; Φρικιά είναι, απομεινάρια μίας πραγματικότητας και ενός σουρεαλισμού που δεν υπάρχει στην καθαρότητα του πολιτικού λόγου που πρεσβεύεις.

    Δεν χρειάζεται να καταλάβεις.

    Ούτε τους μεν, ούτε τους δε. Ούτε να σκεφτείς τι λες, ούτε τι αναπαραγάγεις.

    Σε έναν μικρόκοσμο που σε αποθεώνει, σε μία παντελή έλλειψη σύνδεσης με την πραγματικότητα, σε έναν κόσμο που οι αγωνίστριες δεν υπάρχουν, για να δεχθούν βιτριόλι, οι αγωνιστές δεν υπάρχουν, για να διεκδικήσουν μία άλλη ζωή, σε έναν κόσμο που το επιθυμητό είναι λαμπάκια σε ένα δέντρο, αγορές σε ένα μαγαζί, τσεκιν σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο, υποταγή σε έναν πρόεδρο που δεν ξέρεις καν ακόμα το όνομά του, σε έναν μικρόκοσμο που σαν δεύτερη φωνή, άβουλη, θα πάψει όταν θα αρχίσεις τα «Εεεεεεεελα τώρα σε παρακαλώ» της διάνοιας και της μίας μοναδικής αρχής, σαν ένα μικρόφωνο που κρατάς μόνο εσύ, και φοβάσαι μην μιλήσουν άλλοι, με πιο αληθινά δράματα από ένα ..χαμένο ραντεβού, και σου κλέψουν την δόξα.

    Και ξεπέφτω και γω, και σε λέω γελοίο, σιχαμένο μαλάκα, εκεί που έχω κρατήσει ένα επίπεδο σε όλα, σε χειρότερα, πολύ χειρότερα από σένα, πέφτω και γω στην «ανωτερώτητά» σου, γελοίε σιχαμένε μαλάκα, και γίνομαι ένα σαν και σένα, να λέω σε άνθρωπο τέτοια πράγματα, κόντρα σε όλα όσα πιστεύω και πρεσβεύω.

    Αλλά πόση αντοχή να έχει ο άνθρωπος που σ’ ακούει;

    Το ορφανό παιδάκι από την Συρία, ή το καμμένο πρόσωπο της Κούνεβα, δεν επέλεξε να είναι έτσι. Δεν είναι μία μάχη που επέλεξε να δώσει, ένας αγώνας που μπορεί να έχει και τίμημα και το ότι θα μοιραστεί την σκέψη του κάποιος σαν και σένα από τα βάθη του βόθρου σου που αποκαλείς, δήθεν, μυαλό. Όχι: Ήταν κολλημένος στον τοίχο, με μία ανύπαρκτη ζωή, ή μία μάχη με ένα αφεντικό για τις συναδέλφους της. Δεν ήθελε να γίνει ήρωας, να εκπροσωπήσει κάτι, μέσα από ένα κολλημένο από την πείνα στομάχι, ή ένα τραυματισμένο πρόσωπο – έπρεπε να επιβιώσει έναν βιασμό, της ανάγκης για ζωή και της ελευθερίας της.

    Και γω, τίποτα πες να μην μπορώ να κάνω για να πάρουν οι άλλοι μιά ευκαιρία να ζήσουν άφοβα αλλού, ή να μην εκβιάζονται με βιτριόλι, ή να μην ζήσουν ξανα ναζισμό και φασισμό – τουλάχιστον, γελοίε, σιχαμένε μαλάκα, να εκτεθώ λίγο και γω, και όταν κάποιος τους σκοπεύει από ψηλά με την θρασύτητα του καλοβολεμένου, για έναν γέλωτα ηλιθίων ακολούθων του, να πετάγομαι, γελοίε, σιχαμένε μαλάκα, και να λέω:

    «Τι λες βρε γελοίε, σιχαμένε μαλάκα;»

    Να μην σε ανέχομαι. Να μην περάσει έτσι. Καταλαβαίνεις.

    Update: Ο Τσαουσόπουλος απαντά για τις επιθέσεις που του έγιναν με αφορμή την δήλωσή του. Μεταξύ άλλων, ζητά και συγνώμη. Την παραθέτω αυτούσια:

    Αγαπητοί φίλοι,

    Θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου άποψη για το θέμα που δημιουργήθηκε.

    Ξεκαθαρίζω λοιπόν από την αρχή ότι δεν είμαι ρατσιστής.

    Πιστεύω ακράδαντα στο δικαίωμα όλων των ανθρώπων να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες ζωής, ακόμα κι αν, για να το πετύχουν αυτό, είναι αναγκασμένοι να φύγουν από τις πατρίδες τους και να αναζητήσουν κάπου αλλού, καλύτερη ζωή και τύχη.

    Αυτό αφορά φυσικά και στους συνανθρώπους μας από τη Συρία.

    Λυπάμαι και μελαγχολώ, που το κράτος μας δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το φλέγον πρόβλημα των μεταναστών. Και λυπάμαι, ακόμα που η Ελλάδα παλεύει ουσιαστικά μόνη σε αυτό, με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης να «κοιτάζουν» από μακριά τις χαμένες ανθρώπινες ψυχές, που καταλήγουν στην πατρίδα μας.

    Ας μιλήσουμε όμως για το συμβάν.

    Η εκπομπή είναι Νο1 σε ακροαματικότητα στα βασικά κοινά επί σειρά ετών, με κυρίαρχα συστατικά τη μουσική, τους αστείους διαλόγους και τη χιουμοριστική υπερβολή στο σχολιασμό της καθημερινότητας.

    Κι όταν λέμε χιουμοριστική υπερβολή, εννοούμε και τα αστεία και ανέκδοτα που ο καθένας μας λέει ή δέχεται να ακούει, στην παρέα του, στο καφενείο, την ταβέρνα ή αλλού. Αστεία. Χοντροκομμένα ίσως, αλλά αστεία…

    Όταν κάναμε το «αστείο» με τους πρόσφυγες από τη Συρία, κανείς από τους χιλιάδες ακροατές μας δεν έστειλε κάποιο μήνυμα, ούτε έγινε κάποιο τηλεφώνημα δυσαρέσκειας, ούτε αναρτήθηκε κάποιο σχόλιο στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Διότι όλοι όσοι έχουν επιλέξει να μας ακούν ξέρουν ότι δεν έχουμε κακή πρόθεση.

    Αλλά ας δούμε τι είπα…

    Το σχόλιο ξεκίνησε με το ότι εμείς φέτος στολίσαμε …Σύριους κ.λπ. Αμέσως μετά και ακριβώς στο κέντρο του σχολιασμού, αλλάζοντας τόνο φωνής, μίλησα για λίγα δευτερόλεπτα σοβαρά και επί της ουσίας. Και είπα:

    «Κύριε Καμίνη, αν δεν είναι δικό σας το θέμα, πρέπει να βγείτε και να πιέσετε την κεντρική εξουσία να δώσει λύση. Πρέπει η κυβέρνηση να λύσει το όποιο νομικό πρόβλημα αυτών των ανθρώπων, και να τους μεταφέρει κάπου, ώστε να μπορεί να τους περιθάλψει σωστά».

    Είπα κάτι κακό; Έχει κάποιος αντίρρηση σε αυτό;

    Αμέσως μετά είπα ότι δεν είμαι ρατσιστής, ούτε Χρυσή Αυγή και… Χρυσά Αυγά – για να ξεκαθαρίσω έτσι την κατάσταση και τα πιστεύω μου.

    Συνεχίζοντας επίσης είπα ότι δημιουργείται πρόβλημα στους επαγγελματίες των καταστημάτων γύρω από την περιοχή, κι ότι δεν είναι καλό θέαμα για τους τουρίστες, που θα πλημμυρίσουν τα ξενοδοχεία μέσα στα Χριστούγεννα.

    Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί, ότι είναι κι αυτό ένα πρόβλημα, που για να λυθεί θα πρέπει το κράτος να δώσει επιτέλους λύση.

    Τελειώνοντας το σχόλιό μου απευθύνθηκα πάλι χιουμοριστικά -αλλά πιστεύω ουσιαστικά- στον πρωθυπουργό, λέγοντάς του «Αντουάν, κάνε κάτι, βάλε κάποιον να λήξει το θέμα».

    Όποιος καλοπροαίρετος ακούσει το σχόλιο, δε μπορεί παρά να συμφωνήσει μαζί μου, στο σοβαρό κομμάτι αυτού του σχολίου. Όσον αφορά στο χιουμοριστικό, αποδέχομαι την αστοχία και ζητώ συγγνώμη γι’ αυτήν.

    Με λίγα λόγια, όσοι βρήκαν την ευκαιρία να μου επιτεθούν, το έκαναν ξεχνώντας ή απονευρώνοντας την καρδιά του σχολίου μου.

    Κάπου εδώ άρχισε η …χλαπαταγή.

    Από τη μια, ακροδεξιά στοιχεία με θεώρησαν δικό τους και με έκαναν σημαία.

    Από την άλλη, ανώνυμοι bloggers και δημοσιογράφοι μέσα από τα sites πέταξαν λάσπη, επιτιθέμενοι προσωπικά σε μένα με χυδαίες ύβρεις και χαρακτηρισμούς, που δεν αφορούν σε πολιτικές θέσεις.

    Την εκπομπή μου κάθε πρωί την ακούν άνθρωποι, που ξυπνούν νωρίς και δίνουν καθημερινά τον αγώνα του μεροκάματου. Άνθρωποι που πηγαίνουν σε γραφεία, εργοστάσια, βιοτεχνίες, ή βρίσκονται πάνω στο τιμόνι. Μέσα σε αυτούς, είναι και πολλοί αλλοδαποί, που επικοινωνούν μαζί μου με μηνύματα.

    Όλοι αυτοί έχουν επιλέξει να με τιμούν, γιατί με τον τρόπο αυτό φτάνουν στη δουλειά τους με κάποιο έστω αμυδρό χαμόγελο και κάπως καλή διάθεση, από αυτά που η ομάδα μου κι εγώ τους λέμε στον αέρα.

    Οι όποιοι προνομιούχοι και οι «χαϊστες» δε μας ακούν. Τέτοια ώρα κοιμούνται ακόμα…

    Παρ’ όλη τη λάσπη που έπεσε, μπορώ να κατανοήσω τις επιθέσεις.

    Η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετικά ηλεκτρισμένη. Υπάρχει αγωνία για το μέλλον της χώρας. Αλλά και αγωνία για το μέλλον του καθενός από εμάς.

    Οι πολιτικοί και τα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει λάθη. Άλλοι περισσότερα, άλλοι λιγότερα. Δεν τα έχουν καταφέρει. Για το καλό όλων μας, μακάρι οι επόμενοι –όποιοι κι αν είναι αυτοί- να τα καταφέρουν.

    Κλείνοντας, θα ήθελα να παραθέσω μια προσωπική αλήθεια. Τα τελευταία δέκα χρόνια ξυπνάω κάθε μέρα, κάθε πρωί στις 5 και μισή, και από τις 7 το πρωί ακούγομαι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ευχάριστος, ευδιάθετος και χαμογελαστός.

    Για να το πετύχει αυτό κάποιος, δε φτάνει μόνο να έχει στο μυαλό του μόνο το βιοπορισμό. Πρέπει να αγαπά τους ανθρώπους, να αγαπά το διπλανό του. Αλλιώς ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ. Δέκα χρόνια, κάθε μέρα, ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ.

    Ευχαριστώ
    Μιχάλης Τσαουσόπουλος

    Είχα σκοπό να γράψω ένα κείμενο για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, και αναφέρθηκα στον Ρωμανό – και το έκανα αχταρμά, προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Το αρχικό κείμενο θα ανέβει τις επόμενες ημέρες, ίσως αύριο, γιατί σήμερα θέλω να εξηγήσω την αμηχανία που έχω να μιλάω για τον Ρωμανό.

    Για τον Ρωμανό δυσκολεύομαι πολύ να πω την γνώμη μου – γιατί αυτή δεν συνάδει με καμία από τις υπάρχουσες που έχω ακούσει, γιατί αυτό το παιδί είναι ακόμα εδώ, και παλεύει, και -το πιο σημαντικό- γιατι είναι πολύ λάθος ένας βολεμένος καναπεδάκιας όπως είμαι εγώ να προσπαθεί να ερμηνεύσει έναν άνθρωπο που κάνει ληστείες, πηγαίνει φυλακή, κάνει απεργία πείνας και κινδυνεύει να πεθάνει *γι’ αυτά που πιστεύει*

    Ο μόνος ρόλος που έχω στην υπόθεση, είναι αυτός του δράστη της ενδεχόμενης δολοφονίας του, όχι του φίλου του. Αυτού στον οποίο απευθύνεται, όχι του συναγωνιστή του.

    Ενας ιδιαίτερα άβολος ρόλος, ομολογώ.

    Μπορώ όμως, και σήμερα το αντιλήφθηκα, να μιλήσω γι’ αυτά που καταλαβαίνω. Αν πράγματι μιλάει σε εμένα, να εκτεθώ και εγώ (ίσως το λιγότερο που μπορώ να κάνω) για να εξηγήσω τι έχω αντιληφθεί από αυτά που λέει, και με αφορούν.

    Αν συνεχίσεις, θέλω να καταλάβεις και εσύ ότι δεν θέλω να τον κρίνω – θέλω να κρίνω εμένα. Δεν θέλω να τον ηρωποιήσω, θελω να αντιληφθώ τις δικές μου ευθύνες. Δεν θέλω να σε πείσω ότι έχω δίκιο, δεν ξέρω ούτε και γω αν έχω δίκιο. Μάλλον δεν εχω. Θέλω να σου εξηγήσω τι έχω καταλάβει, και αν κάνω λάθος, πολύ πιθανό να κάνω, ξέχεσέ με πιο κάτω, στα σχόλια, και πες μου είσαι μαλάκας, δεν θέλει να σου πει αυτό το παιδί. Να καταλάβω θέλω, όχι να διδάξω. Ναι; Ναι. Προχωράμε.

    ~

    Το ερώτημα για τον Ρωμανό για μενα έχει τεθεί τελείως λάθος. Δεν ξέρω ποιος φταίει γι’ αυτό, αλλα νομίζω ότι οι σπουδές του δεν είναι καν το θέμα. Ο Ρωμανός – όπως καταλαβαίνω εγώ- δεν θέλει να σπουδάσει. Μπορεί να θέλει, δεν αντιλέγω, αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό θεωρώ:

    Ο Ρωμανός θέλει να αλλαξει τον κόσμο. Και θα κάνει απεργία πείνας μέχρι τον θάνατο για να το πετύχει.

    Οι σπουδές είναι μία αφορμή. Του επέτρεψαν να δώσει εξετάσεις, μόνο για να του το απαγορέψουν μετά. Τον βράβευσαν, του έδωσαν οικονομικό «δώρο» – ενώ γνώριζαν καλά ότι δεν υπήρχε περίπτωση να του επιτρέψουν να βγει από την φυλακή ούτε μία ώρα.

    Και όχι μόνο σ’ αυτόν – είναι ένα κερασάκι σε μία βρώμικη τούρτα. Ετσι συμπεριφέρονται σε όλους. Στις φυλακές βάζουν «τους χειρότερους της κοινωνίας μας» για να τους συμπεριφερθούν με ακόμα πιο απάνθρωπο τρόπο αμέσως μετά. Τον Καρέλι τον βασάνισαν επι μέρες, βγάζοντας του τα νύχια, σπάζοντάς του τα πέλματα – παραλίγο ακόμα και να του κόψουν τελείως τα γεννητικά όργανα. Και αυτή είναι η γνωστή περίπτωση – όχι η μόνη. Στους ασθενείς στις φυλακές Κορυδαλλού τους στοιβάζουν εν γνώση τους ότι υπάρχει θέμα δολοφονικής φυματίωσης. Για όποιον διαμαρτύρεται για τις απάνθρωπες συνθήκες, του έχουν πλέον έτοιμα λευκά κελία. Στην Θεσσαλονίκη, ο πρόεδρος της εισαγγελείας εφετών ντρέπεται γιατί στέλνει φυλακισμένους σε υπερπληθείς φυλακές, που δεν τους επιτρέπεται ούτε προαυλισμός – για μήνες. Κοινοποιεί την ντροπή του και δημόσια, με καμία αντίδραση. Για κάθε φυλακισμένο το κοστος διαβίωσης είναι περίπου ενάμισι ευρώ την ημέρα – και για το φαγητό του. Κοιμούνται σε στρώματα στο πάτωμα, μέσα σε βρώμικα κελιά, με κατσαρίδες για κατοικίδια.

    Αυτά, τα κάνει το κράτος. Δεν είναι άγνωστο, δεν είναι καν περίεργο – όσα αναφέρω, είναι και τεκμηριωμένα, και δημοσιευμένα, και, κυρίως, ανεκτά εδώ και πολλά χρόνια.

    Αυτός είναι ο άμεσος κόσμος του Ρωμανού. Αυτόν τον κόσμο θέλει να αλλάξει τώρα, και ευρύτερα τους λόγους που καθορίζουν την ύπαρξη του κόσμου αυτού. Όχι η φυλακή: η κόλαση της φυσιολογικής ζωής μας.

    Εγώ, πάντως, έτσι καταλαβαίνω. Δεν έχει να κάνει με σπουδές, με μια σχολή ή μία άδεια τον μήνα. Ακόμα και αν λύναμε αυτό, θα είχε πολλούς, ακόμα περισσότερους και πιο σημαντικούς λόγους να μας ξεγυμνώσει – και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα δοκίμαζε να το κάνει, με κάθε πιθανό τρόπο.

    Και φαντάσου: Δεν μπορούμε καν να λύσουμε το απλό, να του δώσουμε αυτό που του υποσχεθήκαμε με τον τρόπο μας ότι θα του παρέχουμε, αυτό για το οποίο τον βραβεύσαμε όταν επιχείρησε να πετύχει! Μπορούμε να τον καταλάβουμε καν όταν ζητά έναν καλύτερο κόσμο; Έχει κανένα νόημα να προσπαθούμε εμείς να πατρονάρουμε ένα νέο παιδί («υποσχέσου ότι δεν θα δραπετεύσεις») που αρνείται όχι να αποδεχθεί, όπως εμείς, μα καν να ανεχθεί μία τέτοια πραγματικότητα;

    Είμαστε εμείς ικανοί να βοηθήσουμε σε οτιδήποτε προσπαθεί να μας πει;

    Εγώ πάντως, έτσι καταλαβαίνω. Μπορεί να κάνω λάθος – μακάρι να κάνω λάθος, να είναι όλα για μία άδεια, για ένα σχολείο. Γιατί αν έχω δίκιο, δεν θα τον σκοτώσει μία αθέτηση υπόσχεσης τον Ρωμανό – αλλα μία αδυναμία αντίληψης της ευρύτερης εικόνας.

    Μίας τρομαχτικης κόλασης αδικίας και υποκρισίας, που ανεχόμαστε και συντηρούμε, και που δεν διορθώνεται τόσο απλά με μία άδεια.

    Η Εισαγγελία Πρωτοδικών έστειλε αίτημα άρσης ασυλίας για τον Γ.Μιχελάκη στον Άρειο Πάγο. Αυτός, στον Υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου. Μετά από μήνες -και κάποια δημοσιεύματα- ο Υπουργός πίσω στον Άρειο Πάγο, ο Άρειος Πάγος πίσω στον Υπουργό, και αυτός, επιτέλους, στην Βουλή. Η Βουλή όρισε μία επιτροπή, που θα έπαιρνε απόφαση για το αν η δικαστική παραγγελία ήταν πολιτική, ή όχι. Η επιτροπή απεφάνθη ότι, πράγματι, το αίτημα είχε μία λογική, δεν είναι πολιτικό, και ψήφισε ως πρόταση προς την βουλή την άρση της ασυλίας για να υπερασπιστεί ο άνθρωπος τον εαυτό του στο δικαστήριο.

    Στην ψηφοφορία της Βουλής όμως, εχθές, καταψηφίστηκε η πρόταση και το αίτημα της άρσης ασυλίας, και έτσι, ο Γ.Μιχελάκης δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με την εισαγγελία.

    Η δικογραφία εμφάνιζε τον Γ.Μιχελάκη να έχει εισπράξει χρήματα από τον Α. Πάλλη, ως δωροδοκία. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν η εισαγγελία έχει ελλειπή/ψευδή στοιχεία, ή μία ακλόνητη υπόθεση στα χέρια της: κάθε καταγγελία *δωροδοκίας* βουλευτή, (ακόμα και αν έχει περάσει από τα χέρια της εισαγγελίας που έχει συντάξει δικογραφία) – εφόσον δεν οδηγεί αποκλειστικά σε επηρεασμό αποτελέσματος ψηφοφορίας στην οποία συμμετέχει, θεωρείται φαίνεται, πολιτική(!) – και ως τέτοια(*) η βουλή προστατεύει τα στελέχη της:

    Αυτά.

    Εγώ δεν νιώθω ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη εχθές, πάντως.

    Υ.Γ.: Μην παρεξηγηθώ, ορθώς προστατεύονται οι βουλευτές θεωρώ από πολιτικές διώξεις – απλώς δεν πιστεύω ότι εδώ είχαμε μία τέτοια. Κάθε άλλο.

    Όσο πιο πολύ περνάει ο καιρός, τόσο νιώθω ότι το blog μου βασίζεται κυρίως σε πολιτική/κοινωνική αναζήτηση, και έχει ξεφύγει από τα χαλαρότερα θέματα του παρελθόντος του.

    Είναι λογικό – αλλά δεν είναι και απαραιτήτως ευχάριστο. Θα ήθελα να έχω χρόνο και μυαλό να γράψω κάτι πιο χαλαρό, σχεδόν υποχρεωτικά, να μην γίνει μία μονότονη παράθεση από φόβους – αλλά πάλι, δεν είναι εύκολο, τόσα σημαντικά πράγματα γίνονται γύρω μας, που μυαλό.

    Σπάζοντας λοιπόν την συνήθεια, ας δούμε ένα χρηστικότερο άρθρο που θέλω να θυμάμαι, ώστε αν ω μη γένοιτο πάει κάτι στραβά με τον υπολογιστή μου, να μπορώ να επανέλθω με τα βασικότερα προγράμματα που χρησιμοποιώ δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς αυτά, χωρίς ιδιαίτερο ψάξιμο. Ευκαιρία, να γνωρίσετε και εσείς μερικά από αυτά.

    Taskbar Shuffle
    Είναι ένα μικρό προγραμματάκι, που αναλαμβάνει μία πολύ σημαντική δουλειά: Να αλλάζει την σειρά των προγραμμάτων στην taskbar. Σε επόμενες εκδόσεις των Windows αυτό είναι αναμενόμενο – αλλά στα XP δεν υπήρχε, και πραγματικά μου έλυσε τα χέρια. (Το website του κατασκευαστή έκλεισε αλλά ήταν αρκετά δημοφιλές και το βρίσκετε εύκολα)

    Dropbox
    Πλέον το ξέρουν όλοι, αλλά όταν το είχα πρωτοχρησιμοποιήσει ήμουν μάλλον από τους λίγους. (Υπόψιν ότι έχει ακούσει ουκ ολίγα για την ασφάλεια των αρχείων του, και την περιέργεια των εργαζομένων του)

    GreenShot
    Το απόλυτο πρόγραμμα για να φωτογραφίζεις την οθόνη του. Σώζει αυτόματα στον δίσκο, ελέγχεις την ποιότητα, μπορείς να κάνεις παρεμβάσεις στην εικόνα. Αθόρυβο, αναβαθμίζει τέλεια το πλήκτρο PrintScreen του υπολογιστή σου.

    VolumeMouse
    Scrollάροντας στην taskbar αυξομειώνεις τον ήχο του μηχανήματος. Δεν έχω ιδέα πως δούλευα πριν. (τσεκάρετε το site του κατασκευαστή, έχει και άλλα προγράμματα, ίσως τα βρείτε ενδιαφέροντα)

    NotesHolder
    Το είχα από τότε που θυμάμαι τον υπολογιστή μου, είναι ένα μικρό τύπου Notepad πρόγραμμα που «καρφιτσώνει» σε μία γωνιά, ανοίγει αυτόματα μόλις πας επάνω του το mouse, σώζει αυτόματα ο,τι του γράφεις, τα καταχωρει ανα ημερομηνία, και έχει και καλή αναζήτηση. Δεν είναι δωρεάν μόνο, αλλά το δωρεάν κομμάτι του κάνει την δουλειά μια χαρά. (USB Mode)

    XMPlay
    Mp3 (και όχι μόνο) player, που το βασικό του προσόν είναι ότι με το skin «Windows Classic 2 Mini» πιάνει ελάχιστο χώρο στην οθόνη μου. Υπάρχουν πολλά, εμένα μου κάνει την δουλειά που χρειάζομαι αυτό. (USB Mode)

    FoldersPopUp
    Από τις τελευταίες προσθήκες, με μεσαίο κλικ οπουδήποτε στο Desktop, ή Shift-μεσαίο κλικ οπουδήποτε, ανοίγει ένα μενού στο οποίο έχεις σώσει τα προγράμματα, τους φακέλους και τα link που χρησιμοποιείς πιο συχνά, για εύκολη μετάβαση. Μεγάλο του προσόν, ότι δουλεύει και στο παράθυρο που ανοίγει όταν πας πχ να σώσεις ένα αρχείο, και έτσι μεταφέρεσαι εύκολα από φάκελο σε φάκελο. Είναι υπο κατασκευή, οπότε ίσως να μην είναι και το πιο ολοκληρωμένο (πριν χρησιμοποιούσα το QuickCliq που είναι πιο κολοφτιαγμένο, αλλα ίσως λίγο πιο βαρύ και αργό) (USB Mode)

    Executor
    Το διαμαντάκι μου. Του αναθέτεις ένα πλήκτρο, σου εμφανίζει ένα πεδίο, και κάνεις αναζήτηση στα προγράμματα/φακέλους/link/διαδικασίες που έχεις επιλέξει – κοινώς, ένα text launcher. Του έχω φορτώσει τα πάντα, και παραμένει γρήγορο και εξαιρετικά αξιόπιστο. Για skin έχω αυτό. Είναι αδύνατο να δουλέψω σε υπολογιστή χωρίς να το έχω. Hint: του έχω αναθέσει το πλήκτρο Insert που δεν μου χρειαζόταν, και έτσι γλυτώνω τον άβολο συνδυασμό πλήκτρων (USB Mode)

    XNView
    Για οργάνωση και πείραγμα σε φωτογραφίες. Δεν είναι photoshop, αλλά η δυνατότητα να πειράξεις με ενδιαφέροντες τρόπους πολλές μαζί (γράφοντας πχ επάνω τους την ημερομηνία που τραβήχτηκαν από την EXIF πληροφορία του αρχείου) είναι ασυναγώνιστη. Καλό και για μετονομασίες αρχείων. (USB Mode)

    StrokeIt
    Το ακριβώς αντίθετο του Executor – εκείνο δουλεύει με τον πληκτρολόγιο, τούτο ενεργοποιεί καταστάσεις (όπως Copy/paste), ανοίγει sites και πηγαίνει σε φακέλους και προγράμματα, σχεδιάζοντας ένα σύμβολο στην οθόνη (δύσκολο να το εξηγήσω, τούτο το video ίσως το περιγράφει καλύτερα). (νομίζω και USB Mode)

    LeDimmer
    Για μενα που δουλεύω βράδυ, είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Σκοτεινιάζει την οθόνη – εκτός από το πρόγραμμα που δουλεύεις εκείνη την στιγμή. Χρήσιμο και για τα αδιάκριτα βλέμματα 🙂 Στο site δεν έχει screenshots, αλλά μπορείτε να καταλάβετε τι είναι εδώ. (USB Mode)

    Texter
    Το βασικότερο πρόγραμμα για να κάνω οποιονδήποτε κώδικα (και όχι μόνο). Γράφεις μερικούς χαρακτήρες, και αυτό τους αντικαθιστά με το κείμενο που του έχεις δώσει. Πχ, αν γράψω Lorem και πατήσω {TAB} θα μου γράψει αυτόματα όλο αυτό:

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam et arcu mauris, a congue augue. Nullam feugiat elementum nisl vitae consectetur. Vestibulum ante ipsum primis in faucibus orci luctus et ultrices posuere cubilia Curae; Quisque dignissim dolor vel felis vestibulum mollis. Quisque volutpat urna vel dolor dignissim aliquet. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. Nam blandit urna sollicitudin felis aliquet rhoncus. Donec enim tortor, laoreet et posuere placerat, feugiat non nibh. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nullam condimentum turpis nec justo mollis a ullamcorper ligula tempor.

    Με έχει γλυτώσει από ΤΟΝΟΥΣ δακτυλογράφησης, κυρίως κώδικα, και με βοηθάει να γράφω χωρίς απαραιτήτως να θυμάμαι το σύνολο της εντολής σε σχεδόν κάθε πρόγραμμα (πολύ βολικό). Θέλει όμως προφανώς εκπαίδευση για οτιδήποτε γράψεις. Ο δημιουργός του το έχει παρατήσει, αλλά μπορείτε ακόμα να το βρείτε. (USB Mode)

    AutoHotKey
    Θυμάστε το Texter που μόλις σας έγραψα; Ε, φτιάχθηκε με αυτό το πρόγραμμα. Βασικά, μπορείς να φτιάξεις οτιδήποτε με αυτό το πρόγραμμα, από ένα Notepad, μέχρι έναν Mp3 player ή μία μεγάλη εφαρμογή. Δημιουργήθηκε για να παρακολουθεί τι γράφεις και να το αντικαθιστά (όπως κάνει το Texter) αλλά εξελίχθηκε πολύ σύντομα σε κάτι με τεράστιες δυνατότητες. Είναι λίγο δύσκολο αν προσπαθήσεις να εντρυφήσεις, αλλά αποζημιώνει για τον κόπο σου, και οι βασικές λειτουργίες γίνονται πανεύκολα. Must για όσους θέλουν να δοκιμάσουν προγραμματισμό, και με εξαιρετικά καλή βάση dedicated ενδιαφερόμενων και online βοήθειας. (USB Mode… σχεδόν.)

    Αυτά. Ότι γράφω ότι είναι σε USB Mode είναι προγράμματα που μπορεί ο καθένας να τα έχει μαζί του σε ένα stickάκι, δεν θα του λείψουν σε κανένα μηχάνημα 🙂 και δεν χρειάζονται εγκατάσταση / ή τρέχουν σε όλα τα μηχανήματα σας μέσω Dropbox. Όλα δε είναι για Windows XP, εκεί τα δουλεύω. Δεν κάνω αναφορά στα Sublime (ο καλύτερος code editor για μένα, πολύ παραμετροποιήσιμος, όπως τον χρειάζομαι), XAMPP που φτιάχνει έναν σέρβερ στο μηχάνημά σου για προσομοίωση πριν ανεβάσεις κάτι – κλπ, αυτά είναι πιο τεχνικά και ενδιαφέρουν λιγότερους.

    Είχα υποσχεθεί και στο παρελθόν ότι θα ενημερώνω με καινούργια ευρήματα, αλλά δεν είμαι πολύ τυπικός σ’ αυτά – οπότε… 🙂

    Μοιραστείτε και εσείς στα σχόλια: Ποια προγράμματα δεν μπορείτε να αποχωριστείτε; Τι ξεκινάει αυτόματα με το που ανοίγετε το μηχάνημα; Τι σας εκνευρίζει που λείπει στον ξένο υπολογιστή που καθίσατε; 🙂

    Έχω μία περίεργη μάλλον οπτική γι’αυτό που λέμε «ανάπτυξη». Δεν είναι αυτό που εννοεί, ή αφήνει να εννοηθεί ο Σαμαράς. Η λέξη ανάπτυξη για μένα έχει μία συγκεκριμένη διαδρομή, από κάτω προς τα επάνω. Αν σε μία χώρα, μία οποιαδήποτε χώρα, υπάρχει ένας υπερβολικός αριθμός πεινασμένων, ακόμα και αν όλη η υπόλοιπη κοινωνία μπορεί να κάνει συναλλαγές σε κοινό νόμισμα, να αγοράζει αυτοκίνητα, να κάνει μπίζνες, ακόμα και αν όλοι αυτοί μεταξύ τους λένε «κοίτα, είμαστε σε φάση ανάπτυξης», όσο περισσότεροι στερούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο σε μεγαλύτερη ύφεση βρίσκεται αυτή η χώρα.

    Πρόσεξε τώρα να δεις πως το σκέφτομαι:

    Στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού, το περιβόητο @kolastirio, η κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από αυτήν για την οποία έκαναν απεργία πείνας οι κρατούμενοι πριν μερικούς μήνες όταν πρωτοδημοσιεύτηκε το πρόβλημα. Πρόσεξε τι σου λέω: χειρότερη. Τώρα, έχουμε και νεκρούς, από την καταραμένη φυματίωση για την οποία προσπαθούσαν να μας προειδοποιήσουν οι κρατούμενοι. Βαρέθηκα να εξηγώ πόσο αναίσθητο είναι να προσποιούμαστε τους δικαστές, όταν επιβάλλουμε δια της σιωπής και της ανοχής μας αυτές τις συνθήκες, αλλά, σε κάθε περίπτωση, άνθρωποι έχουν πεθάνει γιατί οι κρατούμενοι στερήθηκαν ένα βασικό τους δικαίωμα, αυτό της παροχής υγείας και της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αν είμαστε τυχεροί ως κοινωνία, κάτι που πλέον κυνικά αποκλείω, αυτό έγινε υποτίθεται γιατί δεν έχουμε αρκετά χρήματα για να τους παρέχουμε αξιοπρεπείς συνθήκες – ή έχουμε, όπως υποστηρίζω και εδώ «Ισοδύναμα της αξιοπρέπειας» αλλά οι προτεραιότητές μας είναι διαφορετικές.

    Πριν από λίγο καιρό, το omniaTV ταξίδεψε μέχρι το όρος Πατέρα και ανέδειξε, όντας το μοναδικό μέσο ενημέρωσης που μπήκε στον κόπο θυμίζω (αν και χρηματοδοτούμενο από τον κόσμο, και όχι από διαφημίσεις εταιριών) βλέποντας με τα μάτια τους τις συνθήκες στις οποίες ήθελε το κράτος με τα ΜΑΤ και την απειλή βίας, να μεταφέρουν τους κατοίκους του καταυλισμού πίσω από νομισματοκοπείο. Να σας θυμίσω ότι ο χώρος που παρείχε το κράτος δεν είχε καμία σταθερή υποδομή για νερό, καμία σταθερή υποδομή για θέρμανση, για ρεύμα, και τα κοντέινερ που θα τους έβαζαν ήταν …σεισμοπλήκτων δεκαετίας και μισοκατεστραμμένα. Σχολείο τα παιδιά που πηγαίνουν ήδη τώρα στο Χαλάνδρι, θα έβρισκαν μετά από μερικές δεκάδες χιλιόμετρα, και αν. Αν δεν πάγωναν από το κρύο το βράδυ, δηλαδή.

    Στις Αμυγδαλέζες, οι άνθρωποι στοιβάζονται εκεί, πολλοί πλέον του για όλους τους ανθρώπους στην Ελλάδα δεκαοχταμήνου κράτησης, με ελλείψεις σε φαγητό, ούτε τις στοιχειώδεις παροχές αξιοπρεπούς διαβίωσης. Οι συνθήκες είναι τραγικές, τα περιγράφουν όλοι, αλλά το δράμα δεν συνεχίζεται – εντείνεται. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι ακόμα και ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ έκανε έρανο(!) για να μαζέψει τα απολύτως απαραίτητα για την διαβίωση των ανθρώπων, καθώς η κυβέρνηση αδυνατεί (ή επιθυμεί να μην) τα παρέχει.

    Στις φυλακές Θεσσαλονίκης οι κρατούμενοι είναι για μήνες(!) εντός του κτιρίου και δεν προαυλίζονται(!) (εκτός όλων των άλλων δεινών με τα οποία τους βασανίζουμε) γιατί ..δεν έχουμε λεφτά για φύλακες.

    Το σχολείο 18 Άνω δεν θα δουλέψει για φέτος και η χρονιά πάει μάλλον στράφι, καθώς δεν υπάρχουν τα χρήματα για την λειτουργία του. Οι υπάλληλοι καταγγέλλουν ότι έχουν να πληρωθούν 2 χρόνια.

    Και για τα υπόλοιπα σχολεία όμως, οι χιλιάδες ελλείψεις σε προσωπικό μένει να καλυφθούν από ..εθελοντές, καθώς το υπουργείο παιδείας αδυνατεί να βρει πόρους για να πληρώσει την εργασία τους.

    Στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά η κατάσταση για τα παιδιά είναι απελπιστική. Οι υπάλληλοι, τα κλείνουν σε κλουβιά, μοιράζουν κατασταλτικά φάρμακα και οι συνθήκες διαβίωσης είναι εξευτελιστικές. Δεν τα λέω εγώ, τα λένε οι ξένοι εθελοντές που εργάστηκαν εκεί, στο BBC.

    Στην Αμυγδαλέζα, δε, υπάρχει και μία ακόμα πτυχή. Αυτή των παιδιών. Εκατό-εκατον πενήντα παιδιά ζουν εκεί, πολλά χωρίς ρούχα και παπούτσια, χωρίς τα απαραίτητα κρεβάτια για όλους, έχοντας περάσει μία απίστευτη ψυχολογική διαδικασία ήδη, φυλακισμένα για έως οκτώ μήνες από δέκα ετών(!) έως δεκάξι, περνώντας, όπως και οι ενήλικες συγκάτοικοί τους, ημέρες παγωνιάς μέχρι να έρθει ελεημοσύνη. Δείτε το άρθρο, είναι συγκλονιστικό.

    Και αυτά είναι τα ελάχιστα παραδείγματα τα οποία γνωρίζω και μπορώ να μιλήσω γι’ αυτά. Δεν αναφέρω καν τους ανασφάλιστους ασθενείς που δεν βρίσκουν φάρμακα, το πόσοι άνθρωποι ζουν χωρίς ρεύμα εν έτη 2014/15, το πόσοι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για να επιβιώσουν.

    Πρόσεξε τι λέω:

    Από εκεί ξεκινάει η ανάπτυξη.

    Ανάπτυξη δεν είναι η πολύχρωμη προεδρία της Ελλάδας στην Ευρώπη, η ανακάλυψη του σκελετού στην Αμφίπολη, ή μια συμφωνία με μεγάλη εταιρία που θα εκμεταλλευτεί τον όποιο εθνικό μας πλούτο με αμφιλεγόμενο συχνά αντίτιμο. Αυτά, μπορεί να φέρουν την ανάπτυξη, μπορεί και όχι όμως. Οι συμφωνίες που οδηγούν μεγάλες εταιρίες να αποφύγουν να πληρώσουν στο κράτος πχ τις υποχρεώσεις τους, έχουν γραβάτες και κοστούμια και τιζεράκι από κάτω «η ανάπτυξη ήρθε» – αλλά δεν είναι ανάπτυξη.

    Ανάπτυξη, η μόνη που καταλαβαίνω και κατανοώ, είναι να έχουν φάρμακα οι φυλακισμένοι, νοσηλεία τα παιδιά, αξιοπρεπείς συνθήκες οι φυλακισμένοι – και την ελευθερία τους αν χρειαστεί, ρεύμα όλοι οι άνθρωποι, φαγητό όλοι οι άνθρωποι, νερό και στέγη όλοι οι άνθρωποι.

    Ουτοπικό; Αδιαφορώ (Είμαι βέβαιος πως όχι: ). Είναι μία κόκκινη γραμμή, μία κόκκινη γραμμή που επιμένω ότι πρέπει να θέσει κάθε άνθρωπος, πριν πανηγυρίσει το όποιο Success Story:

    Δεν υπάρχει ανάπτυξη μιας χώρας, όταν οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτήν είναι σε ύφεση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης.

    Ας διορθωθεί αυτό, και μετά πανηγυρίζουμε όσο θέλετε για την δική σας «ανάπτυξη».

    Ας πούμε ότι σε μία κυβέρνηση, ο γενικός γραμματέας έλεγε στους Ναζί βουλευτές, «κοιτάξτε, ο πρωθυπουργός επηρεάζει την δικαιοσύνη, οι αποφάσεις βγαίνουν κατ’ εντολήν του». Ας πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν καλείται από την δικαιοσύνη η οποία δεν συγκινείται να τον αναγκάσει να υποστηρίξει ή μη τα λεγόμενά του.

    Ας πούμε ότι, στο ίδιο κόμμα, ένας Ντινόπουλος έχει αναλάβει υπουργικό ρόλο, ένας Γεωργιάδης έχει αναλάβει υπουργικό ρόλο, μία Βούλτεψη έχει αναλάβει υπουργικό ρόλο.

    Ας πούμε ότι στο ίδιο κόμμα, μεταξύ άλλων ένας Πλεύρης έχει αναλάβει τον βουλευτικό ρόλο, ένας Λαζαρίδης τον οργανωτικό, και μία Σιδέρη και ένας Κρανιδιώτης τον …πολιτικό σχεδιασμό του.

    Ας πούμε ότι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ίδιου κόμματος λέει, ότι αν κερδίσουν οι αντίπαλοι του κόμματός του, είναι απόλυτα λογικό να βγάλει τα χρήματά του στο εξωτερικό – ζημιώνοντας την πατρίδα του για να αυτοπροστατευτεί. Ας πούμε ότι δίνει συνεντεύξεις και στην ομογένεια, συνεχίζοντας στην ουσία να στηρίζει την ίδια υπόθεση.

    Ας πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος, δεν τιμωρείται, δεν χάνει την θέση του. Αντ’ αυτού όμως, σε μία τυπική, ημερών αντικατάσταση, την θέση του θα πάρει ο άνθρωπος που εξισώνει ομοφυλόφιλους (και το δίκαιο, κατ’ εμέ, αίτημα συμφώνου συμβίωσης – πολιτικού γάμου) με …κτηνοβασία.

    Ας πούμε ότι το ίδιο κόμμα κάνει μία (αδικαιολόγητη) αίτηση για πρόταση εμπιστοσύνης την ημέρα που ο πρωθυπουργός που την αιτείται την εμπιστοσύνη …θα λείπει να την αιτηθεί ο ίδιος.

    Ας πούμε ότι θα τον αντικαταστήσει ο άνθρωπος που είχε την χαρά και την τιμή να τον κάνει πρόεδρο φασιστικού χουντικού κόμματος ο ίδιος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, πέρνοντας παίρνοντας μάλιστα την σειρά από τον πρόεδρο του τώρα ακροδεξιού, νεοναζιστικού κόμματος στην Ελλάδα Μιχαλολιάκο.

    Ξανα: Ο άνθρωπος που τον έκανε πρόεδρο ενός φασιστικού χουντικού κόμματος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, αντικαθιστώντας τον ομόσταυλό του Μιχαλολιάκο, οδηγητή μετέπειτα μίας νεοναζιστικής συμμορίας, θα ζητήσει ψήφο …εμπιστοσύνης για λογαριασμό της κυβέρνησης.

    ~

    Κοιτάξτε, υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο. Δεν είναι μικρός, είναι λίγο μεγάλος. Πιάνει ζωτικό χώρο, και επεκτείνεται. Ανεξαρτήτως τι ψηφίζει ο καθείς εξ υμών ημών, αν δεν απολαμβάνει την ακροδεξιά γεύση στην εξουσία του, μάλλον θα ενοχλείτω ενοχλείτο – αν τον έπαιρνε χαμπάρι.

    Ή αν ήθελε να τον δει.

    Ή αν άντεχε να τον δει.

    Καταλαβαίνω επίσης ότι η αντιπολίτευση και η ποιότητά της δεν εμπνέουν όλους να την ακολουθήσουν με κλειστά τα μάτια. Και λογικό είναι, και είναι και προφανές. Αλλά ο ελέφαντας είναι λίγο μεγάλος για να αγνοηθεί, και, ακόμα και αν η ερώτηση είναι «και με ποιον να πάμε, μ’ αυτούς;» μάλλον θα έπρεπε κανείς να σκεφτεί σοβαρά με ποιους μένουμε όμως τώρα.

    Στην Νέα Δημοκρατία φαίνεται ότι σταμάτησαν να κάνουν ότι δεν τον προσέχουν:

    Η επιλογή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να δώσει προβάδισμα στον Μ. Βορίδη, ορίζοντάς τον βασικό εισηγητή στη σημερινή έναρξη της τριήμερης συζήτησης για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης ή όχι στην κυβέρνηση, προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στο εσωτερικό της ΝΔ.

    Το άγχος του πρωθυπουργού να περιορίσει τις διαρροές προς την Ακροδεξιά και να επιτύχει τον επαναπατρισμό δεξιών ψηφοφόρων, αναπροσαρμόζει σε ένα σημαντικό βαθμό τη στρατηγική του και για να καλύψει το χαμένο έδαφος δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο σε στελέχη με επιρροή προς την άκρα δεξιά, όπως οι Μ. Βορίδης και Αδ. Γεωργιάδης.

    Ειδικά για τον Μ. Βορίδη, ήδη συζητείται πως του παραχωρείται συνειδητά πολιτικός χώρος για να αυξήσει το πολιτικό του κεφάλαιο και τη δημοτικότητά του στο σκληρό δεξιό ακροατήριο. Ο Μ. Βορίδης, τυγχάνει τους τελευταίους μήνες στενός συνομιλητής του πρωθυπουργικού επιτελείου και διατηρεί άριστη σχέση με τον στενό σύμβουλο του Αντ. Σαμαρά, τον βουλευτή Επικρατείας Χρύσανθο Λαζαρίδη.

    Από το The Toc: Υπόγειες δονήσεις στη ΝΔ για Βορίδη – Γεωργιάδη

    ~

    Ο ελέφαντας πιάνει, πια, μεγάλο χώρο στο δωμάτιο, και η αναπνοή όσων συστεγάζονται, έχει γίνει πολύ δύσκολη.

    Επίσης, ο ελέφαντας δεν είναι, πια, και τόσο αόρατος.

    Άλλο χουντικός (που είναι) άλλο νεοναζί (που -υποτίθεται- δεν είναι, όπως ο προκάτοχός του, πχ). Και ο χουντικός (που είναι), θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης.

    Ούτε καν μεταξύ τους.

    Ούτε καν αυτοί δεν προσποιούνται ότι δεν ισχύει.

    ~

    Οπότε, δυσκολεύομαι να καταλάβω – οι υπόλοιποι γιατί επιμένουμε να κάνουμε ότι δεν τον βλέπουμε;

    Μας ενοχλεί, πράγματι, ο ελέφαντας, ή μήπως, τελικά, η ακροδεξιά γεύση στην εξουσία μας δεν είναι τόσο πικρή όσο θα θέλαμε να είναι;

    Γιατί ο ελέφαντας είναι όντως εκεί. Μέχρι και ο Γεωργιάδης δεν έχει πρόβλημα να τον δει.

    Μία μέρα μετά την απόπειρα «μετεγκατάστασης» των Ρομα που ζουν στο Χαλάνδρι, -μία μέρα πριν οι φυλακισμένοι για πάνω από 18μήνες, ενάντια σε κάθε νόμο και λογική στα κελιά τους φωνάξαν Ελευθερία, Liberte, Freedom, η κυβέρνηση, ζητά ψήφο εμπιστοσύνης μιας πολιτικής, μίας καθημερινότητας που βιώνουμε καθημερινά, όλοι μας.

    Ok, λοιπόν, ας μιλήσουμε για εμπιστοσύνη.

    Ο οικισμός μετεγκατάστασης που βρίσκεται στα Μέγαρα, αποτελείται από σύγχρονους οικίσκους που διαθέτουν όλες τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για την αξιοπρεπή διαβίωση των οικογενειών που θα μετεστεγαστούν (ύδρευση, αποχέτευση, ρεύμα), κεντρικό κτίριο με πλυντήρια, γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ.

    και

    “υπάρχει ήδη ο έτοιμος καταυλισμός που πληροί όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις που ορίζουν οι Διεθνείς Συμβάσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.

    Αυτά έλεγε ο Μανώλης Αγγέλακας, Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής στο Δελτίο Τύπου που εξέδωσε την ημέρα που οι μπουλτόζες πήγαν στα σπίτια των Ρομά.

    Εμπιστοσύνη.

    Δύο ημέρες μετά, και μετά από σχετική συζήτηση που είχα μαζί τους,

    δύο άνθρωποι έκαναν το προφανες.

    Πήραν το αυτοκίνητό τους, μόνοι τους, με μία κάμερα, και κατέγραψαν τον “έτοιμο καταυλισμό που πληροί όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις που ορίζουν οι Διεθνείς Συμβάσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”:

    Υπάρχει νερό. ΨΕΜΑΤΑ. Δεν «υπάρχει νερό», υπάρχουν δεξαμενές που θα χρειάζονται διαρκώς γέμισμα.

    Υπάρχει αποχέτευση. ΨΕΜΑΤΑ. Δεν υπαρχει αποχέτευση, υπάρχουν βόθροι, που θα χρειάζονται διαρκώς άδειασμα.

    Υπάρχει ρεύμα. ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΑΤΑ. ΔΕΝ υπάρχει εγκατάσταση δικτύου από την ΔΕΗ (κοστίζει πολλά, και δεν το βάζει, ούτε θα το βάλει ποτέ). Υπάρχουν ηλεκτρογεννήτριες, που ένας θεός ξέρει πως θα τροφοδοτούνται.

    Αξιοπρεπής διαβίωση. ΨΕΜΑΤΑ. Είναι δέκα χιλιόμετρα βουνού για να φτάσεις σε οποιαδήποτε είδη πρώτης ανάγκης, ούτε σχολείο υπάρχει κοντά για τα πενήντα παιδιά που τώρα πάνε σχολείο στο Χαλάνδρι, ούτε περίθαλψη κανενός είδους.

    Αξιοπρεπής διαβίωση. ΨΕΜΑΤΑ. Τα κοντέινερ είναι χρησιμοποιημένα από το 1999! Κάποια είναι με σπασμένες πόρτες, μερικά έχουν επικίνδυνα, τρύπια πατώματα. Υπάρχουν κοντεϊνερ με σπασμένα τζάμια – εκεί, όπου τώρα που δεν έχουν ξεκινήσει τα μεγάλα κρύα, έχει 9 βαθμούς κελσίου!

    Αυτοί οι άνθρωποι θα οδηγηθούν εκεί για να θαφτούν, μακρυά από τα βλέμματά μας, και οι κραυγές τους δεν θα ακούγονται από κανέναν.

    Πρόσεξε το νόημα του ποστ: Δεν λέω αν καλώς ή κακώς είναι εκεί που είναι τώρα οι Ρομά. Δεν δίνω δίκιο, ή άδικο σ’ αυτούς που έχουν τα χωράφια τους, δεν ασχολούμαι με το πόσα χρόνια – και γιατί, κατοικούν ήδη εκεί οι Ρομά.

    Πρόσεξε το νόημα του ποστ: Δύο παιδιά, ο @Potmos και το @Ypopto_Mousi, έχασαν (όχι τώρα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) την εμπιστοσύνη τους. Δύο άνθρωποι, με ένα αυτοκίνητο και ένα smartphone, ξεσκέπασαν ένα παραμύθι που σερβίρεται αδιακρίτως από όλα τα ΜΜΕ, παρά τις ενυπόγραφες, αθόρυβες αλλά έντονες, και διαρκείς ενστάσεις για το αντίθετο.

    ΨΕΜΑΤΑ. Η Αποκεντρωμένη διοίκηση είπε ΨΕΜΑΤΑ, τα μέσα μετέδωσαν τα ΨΕΜΑΤΑ, και οι πολίτες το μόνο κριτήριο που είχαν για να κρίνουν ήταν με βάση τα ΨΕΜΑΤΑ.

    ~

    Μερικές ημέρες πριν, στην Ιερισσό, ένα μεγάλο μουσικό γεγονός έγινε για την στήριξη των κατοίκων που διαμαρτύρονται στις πρακτικές της εταιρίας που διαχειρίζεται την εξόρυξη χρυσού στις #Skouries.

    Το γεγονός, παρότι είχε αρκετό κόσμο, προφανώς λιγότερο απ’ όσες είχε και η πολυδιαφημισμένη συναυλία της Lady Gaga λίγες ημέρες πριν (αν και δεν ξέρω για τα εισιτήρια…), δεν είχε ούτε ένα δευτερόλεπτο παρουσίας στα καναλια.

    Ούτε πριν, για να ξέρει ο κόσμος να πάει, ούτε μετά, για να παρουσιαστεί ένα γεγονός που το βίωσαν πολλές εκατοντάδες άνθρωποι.

    Ούτε ένα δευτερόλεπτο δημοσιότητας.

    Γιατί;

    ~

    Οι φυλακισμένοι για παράνομη είσοδο στην χώρα, είτε είναι μετανάστες, είτε είναι πρόσφυγες, για κάποιους δεν έχει καμία διαφορά – προς το χειρότερο, έχουν πλέον ξεπεράσει το νόμιμο μέγιστο των 18 μηνών φυλάκισης.

    Καμία αρχή δεν αντιδρά, καμία δεν διαμαρτύρεται.

    Γιατί;

    ~

    Οι ληστές του Βελβεντου, με απόφαση δικαστηρίου, όχι μόνο δεν αποτελούσαν μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, μα δεν τιμωρήθηκαν καν για αντίσταση κατά της αρχής.

    Θυμάσαι πόσο αίμα, πληγές είχαν τα πρόσωπά τους; Θυμάσαι την αστυνομία με γελοίο photoshop, να δημοσιεύει τα αλλοιωμένα προσωπά τους μήπως προκύψουν άλλες κατηγορίες εις βάρος τους;

    Γιατί τους χτύπησαν; Γιατί η ΕΔΕ που έγινε απεφάνθει ότι προέβαλαν αντίσταση – μα το δικαστήριο τους αθώωσε πανηγυρικά για οποιαδήποτε κατηγορία αντίστασης, που είναι και η πιο εύκολη να μπει, καθώς δεν χρειάζεται καν την ελάχιστη τεκμηρίωση;

    Που είναι η δική τους δικαιοσύνη;

    Γιατί δεν κινείται, αυτεπάγγελτα, ο εισσαγγελέας;

    Γιατί;

    Εμπιστοσύνη.

    Το κράτος ψεύδεται ασύστολα, παίζοντας ξεδιάντροπα με τις ζωές ανθρώπων. Η δικαιοσύνη αδιαφορεί αν κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν, χάνουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους. Η δημοσιογραφία, καταπίνει αμάσητα τα ψέματα των αρχών, και αποκρύπτει γεγονότα που αφορούν χιλιάδες – μόνο επειδή δεν την συμφέρουν.

    Εμπιστοσύνη;

    Σε τι να δείξεις εμπιστοσύνη;

    Και είναι, μόλις, μίας Τετάρτης γεγονότα.

    Θα αστειεύεστε, βέβαια.

    ~

    Links:

    To επιτόπιο ρεπορτάζ των @Potmos & @ypopto_mousi: Ρομά: «Μετεγκατάσταση» ή εξορία;

    Το Δελτίο Τύπου της αποκεντρωμένης που μιλούσε ξεκάθαρα για έτοιμο καταυλισμό υποδοχής: Συναντήσεις Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής για την επικείμενη κατεδάφιση παράνομων κτισμάτων στον καταυλισμό Ρομά Χαλανδρίου

    TVXS: Εξέγερση μεταναστών στο κέντρο κράτησης Ελληνικού: «Ελευθερία» φωνάζουν

    Η συναυλία στην Ιερισσό που «δεν είδε» κανένα κεντρικό ΜΜΕ: Ιερισσός: Συναυλία για μια εξόρυξη που δεν πρόκειται να γίνει

    Διαβάστε επίσης Free Press: Αποφασίστε αν κάτι που διαβάζετε πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει – και στηρίξτε το, με όποιον τρόπο μπορείτε.

    Υποστηρίξτε το OmniaTV που έχει μόνο εμάς για χορηγούς

    Αυτήν την στιγμή, ο πρώτος που κερδίζει τις εκλογές, ο,τι ποσοστό και να έχει συγκεντρώσει, θα πάρει μπόνους 50 έδρες στο κοινοβούλιο.

    Πενήντα έδρες, είναι το ένα έκτο της βουλής – νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο.

    Και είναι μία πρωτοφανής αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος επίσης.

    Με αυτό το +50 είχαν την δύναμη να κυβερνήσουν αρκετές κυβερνήσεις, χωρίς εξαίρεση των δύο τελευταίων – που, κατά την γνώμη μου ήταν οι χειρότερες όλων των εποχών: Όχι απλώς για τα εμφανή αποτελέσματα της διακυβέρνησής τους, αλλά γιατί μοιραία, σε δύσκολους καιρούς, τα λάθη (ή οι εμμονές) κοστίζουν μακράν περισσότερο.

    Τώρα, που οι ισορροπίες αλλάζουν, και αυτοί που αισθάνονταν ισχυροί νιώθουν πως θα μείνουν στο περιθώριο, σκέφτονται, έστω και έτσι, να στερήσουν το μπόνους των πενήντα βουλευτών από τον επόμενο πρώτο. Αυτό, σε συνδυασμό με τα στενά όρια στα αποτελέσματα, θα αφαιρέσει από το πρώτο κόμμα, που δεν υπολογίζουν ότι θα είναι οι ίδιοι, την δυνατότητα ισχυροποίησης στην πρόθεση σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας – έστω και με συνεργασίες.

    Κανονικά, κάθε αλλαγή πρέπει να ισχύει όχι από την τρέχουσα, μα από την μεθεπόμενη εκλογική διαδικασία, δίνοντας την δυνατότητα σε όλα τα κόμματα να αναπροσαρμόσουν τις επιλογές τους, και να παίξουν όλοι σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν ελέγχει το μαχαίρι και το καρπούζι ταυτόχρονα. Πλην όμως, η σημερινή κυβέρνηση, ψάχνει (καταπώς φαίνεται από τα ρεπορτάζ) τρόπο για να ορίσει ως την επόμενη ως εκλογική διαδικασία στην οποία ο πρώτος δεν θα λαμβάνει το μπόνους των πενήντα (μεταξύ άλλων)

    Και νομίζω ότι αυτό, είναι το πιο σωστό που μπορεί να γίνει.

    Αντιλαμβάνομαι ότι θα είναι παράτυπο. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι άδικο. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι σκαιότατο. Και αντιλαμβάνομαι κάθε μικροπολιτικό λόγο που μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν την σκέψη.

    Μ’όλα ταύτα, συνυπογράφω και εγώ την αφαίρεση του μπόνους των πενήντα, ακόμα και από την επόμενη εκλογική διαδικασία, αν αυτό είναι δυνατόν.

    Παρότι σθεναρός αντίπαλος των έργων της τρέχουσας συγκυβέρνησης, θεωρώ πιο σημαντικό, και πιο επιβεβλημένο να αντιπροσωπεύεται όσο το δυνατόν καλύτερα ένα κόμμα στην βουλή, ακόμα και αν αυτό μοιάζει να ευνοεί αυτήν την στιγμή την συγκυβέρνηση.

    Αναγνωρίζω ότι δεν είναι μόνο αυτό: οι συνασπισμοί παραδείγματος χάριν, που τώρα απαγορεύονται ή έχουν παράλογες απαιτήσεις για να γίνουν δεκτοί, θα μπορούσαν να επιτραπούν, προστατεύοντας όχι μόνο την πλειοψηφία των ψηφοφόρων – μα και την μειοψηφία τους.

    Αναγνωρίζω επίσης ότι μπορεί να φέρει σοβαρά προβλήματα στην επόμενη βουλή, να μας οδηγήσει σε μονοπάτια που δεν θα θέλαμε να βρεθούμε.

    Αναγνωρίζω τέλος, πως, ο,τι έχει γίνει σ’ αυτήν την χώρα, τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει μ’ αυτό το μπόνους δύναμης στον πρώτο.

    ~

    Σε κάθε περίπτωση όμως, αν και μία ευρύτερη αναδιαμόρφωση, με την αντίστοιχη ευρύτερη συναίνεση θα ήταν θεμιτή, έστω και αυτό μόνο, για μένα, έστω και αυτή η καταφανής αδικία προς τον επόμενο πρώτο από τους νυν κυβερνώντες, θα ήταν προς την σωστή κατεύθυνση.

    Όσα αρνητικά και να επιφέρει, δεν θα ευθύνεται αυτή, μα κυρίως η ψήφος μας. Δεν θα είναι πια ο νόμος υπεύθυνος για τις όποιες αποφάσεις βγουν, μα περισσότερο από πριν, εμείς οι ίδιοι. Και κανείς δεν πρέπει να μας «προστατέψει» από την όποια απόφασή μας.

    Και για μένα, αυτός που ονειρεύεται να γίνει ο επόμενος πρώτος, θα έπρεπε να αποδεχθεί την αλλαγή, ακόμα και αν αδικείται κατάφορα, ακόμα και αν είναι ελλιπείς οι αλλαγές και γίνονται για μικροκομματικούς λόγους.

    Για το καλό της δημοκρατίας, όση μας έχει απομείνει τουλάχιστον.

    Αυτή η γνώμη μου, και κρίνομαι.

    ~

    Υ.Γ.: Για την μείωση των βουλευτών σε διακόσιους, έχω ήδη πάρει θέση: Διακόσιες θα ‘ναι οι ώρες μας

    Ένα ζευγάρι ανθρώπων, δέχεται επίθεση στο Παγκράτι. Δεκαπέντε εύσωμοι με ξυρισμένο κεφάλι τους επιτίθενται επειδή δεν είναι παντρεμένοι, πρώτα φραστικά, και μετά με βία. Ο άνδρας ξυλοκοπείται και περιλούζεται με χλωρίνη, στην γυναίκα, που γρονθοκοπείται επίσης, της σπάνε αδυσώπητα το πόδι.

    Όχι; Δεν είναι έτσι; Είναι λιγότερο ευχάριστο έτσι; Ίσως είναι πιο εκνευριστικό, ίσως πιο ενοχλητικό, ίσως ταυτιζόμαστε με το θύμα περισσότερο.

    Μα τα στοιχεία είναι ίδια. Το ζευγάρι, είναι του ιδίου φύλου, αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι. Δεν μπορεί, και να θέλει, να παντρευτεί, γιατί δεν το αφήνουμε – αλλά και ούτε αυτό αλλάζει κάτι στην ιστορία μας. Η χλωρίνη και το σπασμένο πόδι είναι ίδια. Και αυτά έχουν σημασία.

    Είναι προφανώς ένα ομοφοβικό χτύπημα. Μα είναι και κάτι περισσότερο από αυτό: είναι περισσότερο από μία επιβολή, είναι περισσότερο από ένα βιασμό, πρόκειται για έναν συνεχή βιασμό, μία διαρκή βία:

    Θεωρώ, προσωπικά, ότι η καταδίκη ήταν υποτονική.

    Ψάχνω να βρω γιατί, αλλά είμαι αφελής, γιατί το γιατί είναι σαφές:

    Δεν μας νοιάζει.

    Η χλωρίνη και το σπασμένο πόδι που χάρισαν σε ένα ζευγάρι δεκαπέντε σαδιστές, μία πολύ ξεκάθαρη ομάδα ανθρώπων. Κράτησε πέντε λεπτά, και αν.

    Η αδιαφορία μας, όμως, κρατάει για πάντα.

    Δεν επιβάλλεται η ενόχλησή μας. Πρέπει να έρχεται ως αποτέλεσμα συνειδητής σκέψης, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν αξίζουν την περιφρόνηση κανενός επειδή επέλεξαν να είναι μαζί, πρέπει να είναι ευκρινές ότι η βία που τους ασκήθηκε δεν είναι ούτε κατά διάνοια ίση, και αντίστοιχη, της όποιας διαφωνίας μπορεί να έχει ο καθένας μας για την επιλογή τους.

    Αυτό το δώρο της υγιούς αντίδρασης όμως, δεν το είχαμε.

    Οι ομάδες κρούσης λειτουργούν με βάση την δική μας ανοχή. Τροφοδοτούνται από την δική μας σιωπηλή αποδοχή. Καλύπτουν την δική μας ανομολόγητη σιχασιά.

    Και ακόμα και αν κάνουμε τελικά μία δήλωση υποστήριξης, τυπική ή ουσιαστική, αυτή συνήθως θα είναι μισή, καθώς σπάνια θα συνοδευτεί με πίεση για λύση στα προβλήματα που η ίδια η κοινωνία μας δημιουργεί σε δύο ανθρώπους που θέλουν, απλώς, να είναι ισότιμα ερωτευμένοι όπως όλοι οι υπόλοιποι (δες πχ το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια).

    Οι μαυροφόροι φαντάροι χαρίζουν πέντε λεπτά ξύλο και χλωρίνη.

    Εμείς με την σιωπή μας, μια ζωή ανισότητας και αδικίας.

    Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος τι από τα δύο πονάει πιο πολύ.

    Να τα πιάσουμε όμορφα-όμορφα ξεκάθαρα από την αρχή; Πολλά πράγματα για τα οποία θα μιλήσω εδώ, δεν τα ξέρω.

    Δεν έχω ιδέα αν είναι νομικά καλυμμένα, αν είναι λοβιτούρες, αν είναι λάθος ή σωστά. Παραθέτω γεγονότα, όσα ξέρω, σκέψεις, όσες καταλαβαίνω, και θέσεις με βάσει όλα αυτά. Όποιος έχει περισσότερες γνώσεις, καλώς να ορίσει στα σχόλια.

    Πάμε λοιπόν.

    §
    Το 2009, οι επτά μεγαλύτεροι τηλεοπτικοί σταθμοί της Ελλάδας, το Mega, ο Antenna, το Star, ο Σκαϊ, το Alter, το Μακεδονία και o Alpha, δημιουργούν μία κοινή εταιρία, την «Ψηφιακός Πάροχος Α.Ε.» με σκοπό την μετάβαση στην ψηφιακή εποχή που είναι επιβεβλημένη, καθώς η ΕΕ ζητά ψηφιακή μετάβαση του αναλογικού σήματος (που τότε ήταν καθολικό) με καταλυτική ημερομηνία διακοπής αναλογικού το 2012, και τελική ημερομηνία το 2015.

    Στην παρουσίαση τονίζεται το εξής:

    Μάλιστα, όπως τόνισε από την πλευρά του ο διευθύνων σύμβουλος της Digea, Γιώργος Μαθιός, δεν υπάρχει ακόμη το νομικό πλαίσιο της μετάβασης, ενώ το τρέχον καθεστώς εγκατάστασης κεραίας ξηράς είναι τουλάχιστον μη ρεαλιστικό.

    Λίγο νωρίτερα, πάντως, σε σύντομο χαιρετισμό που απηύθυνε στην παρουσίαση της πλατφόρμας ο υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, δεσμεύθηκε ότι «η πολιτεία θα κάνει ό,τι πρέπει», σημειώνοντας με νόημα «ότι έχει μάθει από τα λάθη του παρελθόντος»

    Εδώ το άρθρο και η παρουσίαση της εταιρίας.

    Ας κρατήσουμε για το μέλλον ότι οι κορυφαίες επτά επιχειρήσεις τύπου, με κανάλια-εφημερίδες-ραδιόφωνο και επιχειρήσεις που κάποιες εξ αυτών συνεργάζονται με το δημόσιο, συνενώνουν τις δυνάμεις τους σε μία εταιρία (χωρίς… ανταγωνισμούς) και το «έχουμε μάθει από τα λάθη του παρελθόντος», και «θα κάνουμε ο,τι πρέπει» από τον Υπουργό.

    Αυτά, το (μακρινό) 2009

    §

    Το 2011, κλείνει ο τηλεοπτικός σταθμός Alter, λόγω χρεών. Είναι ένας από τους επτά που απαρτίζουν την διοίκηση του ψηφιακού μπουκέτου της Digea που μόλις έχει δημιουργηθεί, με βάση το αναμενόμενο και υποχρεωτικό πέρασμα από την αναλογική στην ψηφιακή εποχή.

    Όταν ο σταθμός κλείνει, δεν σταματάει η μετάδοσή του. Στην αρχή από το ψηφιακό μπουκέτο, και σιγά σιγά αποκλειστικά από το αναλογικό, μεταδίδει μία σειρά από (οργισμένα) μηνύματα για απολύσεις όχι μόνο τις δικές του, όχι μόνο του χώρου του τύπου, αλλά και από άλλους επιχειρηματικούς χώρους.

    Αυτή η μετάδοση «βραχυκυκλώνει» την Digea η οποία στην αρχή απευθύνεται στο ΕΣΡ, μα στην συνέχεια «κατεβάζει» σύμφωνα με τις κατηγορίες, την ποιότητα του προγράμματος του σταθμού, αναγκάζοντάς το να μεταβεί από κινούμενες καρτέλες σε ακίνητες, και στην συνέχεια στην απώλεια ήχου, στην απώλεια ποιότητας και τέλος στο οριστικό κλείσιμο της ψηφιακής μετάδοσης.

    Είχα γράψει τότε ένα άρθρο, (θα μου επιτρέψετε να το πω προφητικό) με τίτλο ο «Δικτάτωρ Κλικλίκος» στο οποίο έλεγα, αθώα και αφελώς, τα εξής μεταξύ άλλων:

    Στο προκείμενο όμως, παρατηρώ ότι η Digea, ζητά από το ΕΣΡ, να νομιμοποιήσει την διακοπή μίας εκπομπής, και αυτό το συζητά, επειδή μιλάει όχι για τα δικά της δικαιώματα, αλλά για τα δικαιώματα των άλλων εργαζομένων!

    Και επειδή η Digea δεν υπάρχει, δεν είναι αυτόνομη επιχείρηση, τα υπόλοιπα κανάλια που την απαρτίζουν, φοβούνται και αντιδρούν, ψάχνοντας τρόπους να το κάνουν, να φιμώσουν ένα κανάλι -όχι επειδή μιλάει για τα δικά του προβλήματα, αλλά επειδή “απειλεί” να δώσει λόγο σε άλλους εργαζόμενους, όπως πχ της Χαλυβουργίας!

    Κάτι που προφανώς τους προκαλεί ανατριχίλα.

    Φυσικά, αν ήταν κανονική εκπομπή, όπως πχ του Τσίμα, του Βαξεβάνη κλπ, αν από εκεί μιλούσαν οι υπάλληλοι για τα προβλήματά τους, δεν θα ετίθετο θέμα νομιμότητας από το ΕΣΡ. Σωστά;

    Όλο το (πολύ ενδιαφέρον κατ’ εμέ) άρθρο, εδώ (ανοίγει σε νέο παράθυρο)

    Εδώ, το βίντεο με την καρτέλα που οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για την προσπάθεια της Digea να τους κατεβάσει την ποιότητα, και εν τέλει την μετάδοση.

    Αυτά, το 2011.

    §

    Το 2013, κλείνει η ΕΡΤ. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για την απόφαση, έχω στο παρελθόν τοποθετηθεί, εδώ θα μιλήσουμε για τον ρόλο της Digea. Είχε ρόλο η Digea σ’ αυτήν την ιστορία; Μα, φυσικά και είχε.

    Μόλις κόπηκε το τηλεοπτικό σήμα της ΕΡΤ, σειρά είχε το internetικό σήμα. Με την βοήθεια του ThePressProject που παρείχε τον δίαυλο, η ΕΡΤ (ή έστω πλέον οι υπάλληλοί της) μετέδιδαν κανονικά πρόγραμμα, μέσω διαδικτύου. Θυμίζω: δεν υπήρχε πλέον φορέας, δεν υπήρχε κατοχή σήματος, δεν υπήρχε πλέον νομικά η υπόσταση της ΕΡΤ.

    Το σήμα λοιπόν μεταδιδόταν internetικά, και, αν δεν με απατά η μνήμη μου, είχε εξαιρετικά ευρεία αποδοχή εντός, και εκτός Ελλάδος. Ο τηλεοπτικός σταθμός 902 λοιπόν, τότε επίσημο κανάλι του ΚΚΕ, αποφασίζει να αναμεταδώσει το internetικό σήμα μέσα από την συχνότητά του.

    Το αποτέλεσμα είναι αυτό:

    Κάθε φορά που μεταδίδει internetικό σήμα των εργαζομένων η Digea ρίχνει τις περιβόητες «μπάρες» στην οθόνη, διακόπτοντας την μετάδοση. Όταν το 902 επανέρχεται στο «κανονικό» πρόγραμμά του, η digea επιτρέπει την μετάδοσή του, μέχρι να ξαναδείξει από το internetικό σήμα την εκπομπή των εργαζομένων, και να ξαναπέσει η μπάρα.

    Ξανά, και ξανά, και ξανά και ξανά.

    Αυτό γίνεται τόσες φορές, που το ΚΚΕ βγάζει την εξής (απίστευτη) ανακοίνωση:

    «Μόλις η digea ρίξει μπάρες στη μετάδοση του 902 εμείς ανταποδίδουμε αρχίζοντας τη μετάδοση ενός μουσικού θέματος από τον Καραγκιόζη. Μόλις κατεβάσουν τις μπάρες συνεχίζουμε με κανονικό πρόγραμμα. Δηλαδή ο τηλεθεατής έχει δύο στοιχεία που του εξασφαλίζουν ότι θα δει έστω και με διακοπές τη μετάδοση των εργαζομένων της ΝΕΤ:

    1. Παρακολουθεί πότε παίζει το μουσικό θέμα του Καραγκιόζη (μ’ αυτό μπαίνει σε εγρήγορση) και γνωρίζει ότι μετά από λίγο θα δει και τα 22- 25 δευτερόλεπτα από τη μετάδοση των εργαζομένων στη ΝΕΤ.

    2. Κρατά πατημένο το χρονόμετρο ώστε από τα 20 δευτερόλεπτα να προετοιμάζεται ψυχολογικά έτσι που να μη τσαντίζεται επειδη σε λίγο θα δει μπάρες στην οθόνη.

    Το κρίσιμο είναι να παραμείνει συντονισμένος στον 902 κι αντί να του σπάνε τα νεύρα, να διασκεδάζει σκεπτόμενος τους τύπους στην κονσόλα της digea που κοντεύουν να βγάλουν κάλους στα δάκτυλα καθώς κάθε λίγο πρέπει να πατάνε το κουμπάκι που ρίχνει τις μπάρες».

    Μπορεί να φαίνεται αστείο, μα, για διάφορους λόγους – δεν είναι.

    Το παιχνιδάκι συνεχίζεται για αρκετή ώρα, ίσως μερικές ημέρες, ώσπου το 902 κουράζεται να παίζει την γάτα με το ποντίκι, και σταματά η τηλεοπτική αναμετάδοση της ΝΕΤ.

    Προσέξτε με λίγο εδώ γιατί είναι σοβαρό: Ακόμα και αν είχε υπάρξει αίτημα από τις αρμόδιες αρχές, αυτό έπρεπε να ακολουθήσει μία διαδικασία. Να γίνει το αίτημα προς τον 902, που εκπέμπει το σήμα, να σταματήσει. Να πειθαρχήσει αυτός, ή να αρνηθεί, προβάλλοντας την όποια ένστασή του. Να ελεχθεί η θέση του, και, ο υπεύθυνος για τον νόμο, να οδηγηθεί στον εισαγγελέα για εξηγήσεις. Να τιμωρήσει, με όποιον τρόπο οφείλει, η δικαιοσύνη, τον σταθμό.

    Τον 902, η δικαιοσύνη. Όχι η Digea.

    Ο 902 δεν επικοινώνησε ποτέ τέτοια διαδικασία. Η «ποινή» του εκτελέστηκε απ’ ευθείας από κάποιον υπάλληλο της Digea με άνωθεν εντολές. Δεν αναφέρθηκε ποτέ καμία υπογραφή αιτήματος, καμία έγγραφη εντολή, κανένα ονοματεπώνυμο αιτούντα.

    Δεν κατεβάζεις όμως έτσι το πρόγραμμα τηλεοπτικού καναλιού επειδή δεν σ’ αρέσει αυτό που δείχνει.

    Είναι σαν να σου λέει ο περιπτεράς σου «δεν μπορείς να αγοράσεις την εφημερίδα που θέλεις, γιατί δεν αρέσουν αυτά που γράφει στον κυρ-αστυνόμο από ‘δω».

    Σκέψου το λίγο, είναι πολύ σοβαρό: Λέγεται λογοκρισία.

    Και εκεί ολοκληρώνεται και (τυπικά και ουσιαστικά, κατ’ εμέ) το τηλεοπτικό μαύρο της ΕΡΤ.

    Αυτά, το 2013.

    §

    Η σύσταση της Digea, και το κλείσιμο της ΕΡΤ, οδήγησαν όμως και σε μία άλλη παρενέργεια, που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον (αν και, εδώ πλέον δηλώνω άσχετος και αδαής):

    Η νέα αντιπαράθεση στη Βουλή για το χάρισμα των ψηφιακών τηλεοπτικών συχνοτήτων στη Digea των ιδιωτικών καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας που λειτουργούν με προσωρινό καθεστώς λειτουργίας χωρίς άδειες, έναντι ελάχιστου τιμήματος, ανάμεσα στον υφυπουργό Μεταφορών Μ.Παπαδόπουλο και τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά το οργανωμένο κυβερνητικό σχέδιο υπέρ των καναλαρχών.

    Μέσα σε ένα μήνα, τον Ιανουάριο του 2014, έγινε ένας δήθεν διαγωνισμός για τις ψηφιακές συχνότητες με ορισμό του χαμηλότερου τιμήματος για πανελλαδική εμβέλεια 16 εκατ. και για περιφερειακή εμβέλεια 2,6 εκατ. Ως προϋπόθεση του «διαγωνισμού» προβλεπόταν πως αν κατατεθεί μια μόνο προσφορά θα πάρει το σύνολο των ψηφιακών συχνοτήτων υποχρεωτικά. Όπως επίσης πως αν κατατεθεί προσφορά για το σύνολο των ψηφιακών συχνοτήτων θα δοθούν οι συχνότητες στο χαμηλότερο τίμημα της εκκίνησης της ….δημοπρασίας. Οι όροι της δήθεν δημοπρασίας έβγαζαν εξ΄ αρχής εκτός διαγωνισμού τα περιφερειακά κανάλια, ενώ οι Καναλάρχες μέσω της Digea έκλεισαν συμφωνίες κορυφής με Nova και ΟΤΕώστε να μην κατέλθουν στο διαγωνισμό.
    Η εμφανιζόμενη ως «ανεξάρτητη» Εθνική Επιτροπή τηλεπικοινωνιών η οποία διορίστηκε λίγες μέρες πριν τη δημοσίευση του διαγωνισμού, κατακύρωσε τον μοναδικό υποψήφιο, τη Digea καταργώντας τη δημοπρασία που η ίδια ανακοίνωσε.

    Έτσι οι ψηφιακές συχνότητες παραδόθηκαν από την κυβέρνηση και την ΕΕΤΤ για τα επόμενα 15 χρόνια στους καναλάρχες που είναι ιδιοκτήτες των «παράνομων» ιδιωτικών καναλιών, για να γίνουν ο μοναδικός ρυθμιστής του τηλεοπτικού τοπίου πληρώνοντας στο δημόσιο πολύ λιγότερα απ΄ όσα πλήρωνε το κάθε κανάλι για τη μια συχνότητα που είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια! Ενώ τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια όπως το Mega και ο ΑΝΤ1 υποχρεούνταν να αποδίδουν, το καθένα περισσότερα από 1 εκατ. ευρώ το χρόνο στο δημόσιο για τις αναλογικές τους συχνότητες , τώρα ως μέτοχοι της Digea πληρώνουν όλοι μαζί για 16 τηλεοπτικές ψηφιακές συχνότητες πανελλαδικής εμβέλειας ένα εκατομμύριο το χρόνο! Έχουν επίσης το προνόμιο να νοικιάζουν τις συχνότητες αυτές με τιμολόγιο που ακόμη παραμένει άγνωστο!

    Σε αυτό το αποτέλεσμα συνέπραξε το υπουργείο Μεταφορών υπό τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη που τον Νοέμβριο του 2013 πέρασε νομοθετική ρύθμιση για τον διορισμό των μελών της ΕΕΤΤ από τον υπουργό.! Η ΕΕΤΤ με νέα σύνθεσή της χάρισε στη Digea το σύνολο των ψηφιακών συχνοτήτων, καθιστώντας την ρυθμιστή στην κατοχή του πολυτιμότερου πόρου του δημοσίου σύμφωνα με το Σύνταγμα.

    (όλο το άρθρο εδώ, και μία συγνώμη στις Τυπολογίες για την πλήρη αναμετάδοση, αλλά πραγματικά, δεν ήξερα τι να αφαιρέσω!)

    Τι καταλαβαίνω ότι λέει το άρθρο; Στην δημοπρασία, κατέβηκε μόνο ένας (γιατί η ΕΡΤ είχε κλείσει) πήρε το δικαίωμα ψηφιακής μετάδοσης (γιατί η ΔΤ/ΝΕΡΙΤ δεν είχε ακόμα ανοίξει) και θα κάνει και απόσβεση γιατί θα νοικιάζει την ψηφιακή μετάδοση!

    Update: Η Εφημερίδα των Συντακτών, γράφει τις σκέψεις της για την απάντηση της ΕΕΤΤ στο άρθρο «Ψηφιακές… απαντήσεις, αναπάντητα ερωτήματα». Ένα σημείο που αξίζει να προσεχθεί: η ΕΕΤΤ υποστηρίζει ότι η Digea σύμφωνα με τον διαγωνισμό δεν μπορεί να κερδίσει ..περισσότερα από 18,9 εκατομμύρια ευρώ ετησίως; Για κάτι που αγόρασε 18 εκατομμύρια ευρώ συνολικά; Και πιο κάτω ότι «δεν είναι κέρδος αλλά τζίρος, και κέρδος μπορεί να είναι μόνο το 15,16% του ποσού; Αδυνατώ να κατανοήσω την συμφωνία εδώ.

    Ωραίο; Πάμε παρακάτω.

    Γιατί εμφανίστηκε μόνο ένας; Γιατί δεν ήρθαν πχ άλλοι, αφού είναι τόσο ενδιαφέρον διαγωνισμός;

    Σύμφωνα με το τεύχος προκήρυξης της ΕΕΤΤ για την επίγεια ψηφιακή τηλεόραση, ο πλειοδότης είναι υποχρεωμένος προτού ενεργοποιήσει ένα κέντρο εκπομπής να έχει ολοκληρώσει όλη τη διαδικασία αδειοδότησης των κεραιών, σύμφωνα με τον νόμο. Στην περίπτωση της ψηφιακής τηλεόρασης πλειοδότης είναι η Digea και, σύμφωνα με πληροφορίες, ετοιμάζεται τροπολογία που θα απαλλάσσει τον ψηφιακό πάροχο ή θα ελαχιστοποιεί τις διαδικασίες νομιμοποίησης των κεραιών. Είναι σαφές ότι με τον τρόπο αυτό νοθεύεται ο διαγωνισμός, διότι πολλοί από τους δυνάμει υποψήφιους παρόχους δικτύου δεν συμμετείχαν λόγω του υψηλού κόστους αδειοδότησης, που πολλές φορές υπερβαίνει τα 6.000 ευρώ ανά σημείο εκπομπής, καθώς και της υποχρέωσης η αδειοδότηση να είναι έτοιμη πριν από την ενεργοποίηση. Θα έχει ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε αν στις 27 Ιουνίου που θα ενεργοποιηθούν τα 19 κέντρα εκπομπής της Πελοποννήσου θα υπάρχει έστω και ένα που θα είναι αδειοδοτημένο. Και το πιο ενδιαφέρον θα είναι να μάθουμε αν θα υπάρξουν κυρώσεις από την ΕΕΤΤ…

    Εδώ Χμμμ… Υποχρεωτικά αδειοδοτημένος, αλλά όπως θα δούμε και παρακάτω, εχμ, μάλλον δεν είναι και τόσο σημαντικό αυτό.

    Ε, καλά θα μου πεις. Ένας εμφανίστηκε, 18 εκατομμύρια δεν είναι και λίγα, αφού έτσι έπρεπε να γίνει. Ναι, αλλά υπήρξε και μία έρευνα. Που εξηγούσε πόσο θα περίμενε κανείς να εισπράξει για την παραχώρηση της ψηφιακής μετάδοσης για δεκαπέντε χρόνια:

    Όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής, που είχε παραδοθεί στο Υπ. Υ.Με.Δι. στις 23 Φεβρουαρίου 2012 από την εταιρεία Analysys Mason, τα προσδοκώμενα έσοδα του ελληνικού δημοσίου από τη διάθεση – πώληση των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης στην Ελλάδα για τα επόμενα 15 χρόνια ανήρχοντο στα 715 εκατομμύρια ευρώ, αντί των 18 εκατομμυρίων που «εξασφάλισε» με την ανάθεση στην Digea!

    Έτσι λέει η Analysys Mason. Επτακόσια δεκαπέντε εκατομμύρια θα μπορούσε να κερδίσει το κράτος, σύμφωνα με την παραγγελθείσα έρευνά της. Και στο ίδιο άρθρο:

    Ως προς την πρώτη παραχώρηση των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης που τελικώς δόθηκαν στην Digea, ο υπολογισμός των προσδοκώμενων εσόδων προκύπτει με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο, από τη σύγκριση της αξίας των δύο αγορών.

    Η αξία της αγοράς που θα αναπτυχθεί από την παραχώρηση των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης για τα επόμενα 15-20 έτη υπολογίζεται στα 10,3 δισεκατομμύρια €

    Η αξία υπολογίζεται στα δέκα δις. Να ‘χαμε μία κρατική να τα κάνει τι αξία θα αποκόμιζε, ε; Αλλά δεν πειράζει καλή είναι και η ιδιωτικη πρωτοβουλία, υποθέτω. Αλλά, καλά, έκθεση υπήρχε, την ήξερε κανείς; Στο ίδιο άρθρο:

    Πρόκειται για τα περίφημα 300 εκ. € που αναμένει να εισπράξει η τρόϊκα μέσω του ΤΑΙΠΕΔ για την πώληση του ψηφιακού μερίσματος.

    Είπαμε (από ότι καταλαβαίνω από το άρθρο, ε;) στην Τρόικα δηλαδή, εντάξει, κανονικά κάνει 715 εκατομμύρια, εμείς άντε να εισπράξουμε 300. Και πήραμε δεκαοχτώ.

    Update: Η αντίθετη άποψη: Ο διευθύνων σύμβουλος της Digea Γιώργος Μαθιός απαντά στις κατηγορίες: Εξωπραγματική η αποτίμηση των 700 εκατ. για το τηλεοπτικό φάσμα

    Μα δεν τελειώνει εδώ (σιγά μην τελείωνε) :/

    Ναι, αλλά η Νέριτ πρέπει να εκπέμψει. Βγήκε. Δεν έχει δικαίωμα πια αναλογικής μετάδοσης, άρα πρέπει να εκπέμψει ψηφιακά. Δεν υπάρχουν όμως τα εργαλεία για να το κάνει. Τι κάνουμε τώρα;

    Μη φοβού:

    Η πρώτη απόφαση που υπέγραψε ως αρμόδια υφυπουργός της ΝΕΡΙΤ η Σοφία Βούλτεψη είναι αυτή της παράδοσης της ψηφιακής εκπομπής του κρατικού φορέα στην εταιρεία των ιδιωτικών καναλιών, τη Digea! Τρεις μόλις μέρες πριν το προγραμματισμένο σβήσιμο της αναλογικής τηλεόρασης στην Πελοπόννησο, ο υφυπουργός Μεταφορών Μ. Παπαδόπουλος και η Σ. Βούλτεψη διαπιστώνουν στην απόφαση τους πως «η ΝΕΡΙΤ Α.Ε. δεν διαθέτει τον αναγκαίο εξοπλισμό και υποδομή σε όλα τα κέντρα εκπομπής για την πλήρη ανάπτυξη και λειτουργία δικτύου επίγειας ψηφιακής ευρυεκπομπής εθνικής κάλυψης, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις ημερομηνίες διακοπής εκπομπών τηλεοπτικού προγράμματος με αναλογική τεχνολογία». Για αυτό το λόγο οι δυο υφυπουργοί αποφασίζουν να «νοικιάσει» η ΝΕΡΙΤ «προσωρινά κατά το χρονικό διάστημα από την έναρξη της διακοπής εκπομπών τηλεοπτικού προγράμματος με αναλογική τεχνολογία, μέχρι την
    πλήρη ανάπτυξη και λειτουργία του δικτύου επίγειας ψηφιακής ευρυεκπομπής εθνικής κάλυψης της ΝΕΡΙΤ Α.Ε» στη Digea.

    […]

    Σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Digital TV info ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας θα είναι έτοιμος να εκπέμψει ψηφιακά στις δυο δικές του ψηφιακές συχνότητες, μετά τον Μάρτιο του 2015.

    Εδώ. Θα νοικιάσει! Από την Digea! Δηλαδή θα πληρώσει, αυτούς από τους οποίους θα εισπράξει – έστω και αυτά τα λίγα που θα εισπράξει, όταν τα εισπράξει (*είναι σε δόσεις)! Ωραίο; Αλλά.. πόσο θα κοστίσει; Α, αυτό θα το αποφασίσει η ΕΕΤΤ. Και θα είναι περίπου..

    Έτσι η ΝΕΡΙΤ θα νοικιάσει την 4η ψηφιακή συχνότητα της Digea για την οποία η ιδιωτική εταιρεία θα πληρώσει στην ΕΕΤΤ περί τις 266.000 ευρώ το χρόνο, προς 450.000 ευρώ για ένα χρόνο! Αυτό είναι το ποσό που έχει ορίσει το τιμολόγιο της ΕΕΤΤ για την ψηφιακή εκπομπή πανελλαδικής εμβέλειας καναλιών μέσα από τις συχνότητες της Digea.

    Εδώ. Τα-ντά! Έτοιμα όλα!

    Update 23 Ιανουαρίου 2015: Πόσα είπαμε; 450.000 ευρώ; Γιατί, δεν μπορούν να δώσουν περισσότερα; Φυσικά και μπορούν!

    Δεν πρόλαβε η Digea να διαδώσει πως δεν έχει χρήματα για να συνεχίσει την ψηφιακή μετάβαση επειδή δεν την πληρώνουν οι «πελάτες» της, περιφερειακά κανάλια και ΝΕΡΙΤ, και το κρατικό τηλεοπτικό μόρφωμα έτρεξε να τη συνδράμει. Με απόφαση του ΔΣ εγκρίθηκε η σύμβαση παραχώρησης μίας ψηφιακής συχνότητας που κατέχει η Digea, την οποία νοίκιασε η ΝΕΡΙΤ για να μεταφέρει ψηφιακά το σήμα των καναλιών της προς 719.000 ευρώ, χωρίς ΦΠΑ, για 10 μήνες, από τον Ιούνιο του 2014 έως και τον Απρίλιο του 2015. Κι αυτό επειδή η ΝΕΡΙΤ ήταν απροετοίμαστη, χωρίς ψηφιακούς πομπούς και προσωπικό, και δεν μπορούσε να κάνει την ψηφιακή μετάβαση σε Πελοπόννησο, Κεντρική Μακεδονία, Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα.

    Η Digea, που πήρε από την ΕΕΤΤ συνολικά τέσσερις ψηφιακές συχνότητες, έναντι 15,6 εκατ. ευρώ για 15 χρόνια, κράτησε τη μία από αυτές κενή και την παραχώρησε στη ΝΕΡΙΤ για να συμμετάσχει στην ψηφιακή μετάβαση μαζί με τα ιδιωτικά κανάλια.

    Εδώ. Να δώσουν 719.000 ευρώ! Και μάλιστα λίγους μήνες πριν… την αυτοτέλειά της που είχε υπολογιστεί στον Μάρτιο του 2015! Χα!

    Και τα υπόλοιπα κανάλια; Μα αυτά, πρέπει να παίξουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ μέσω Digea – με το αντίστοιχο κόστος, ε;

    Για όλα τα παραπάνω οι περιφερειακοί σταθμοί υποχρεούνται να εκπέμψουν ψηφιακά το πρόγραμμα τους στην ΠΖ που αντιστοιχεί στην ΕΠΕ στην οποία εκπέμπουν ως σήμερα αναλογικά.

    Εδώ. Ναι, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Η Digea δεν παίζει καλά παντού. Για να γίνει αυτό, πρέπει να υπάρξουν καλύτεροι πομποί, ψηλότερα. Οπότε θα έχει κόστος, σωστά;

    Σωστά;

    Ε… όχι ακριβώς.

    Για την Πελοπόννησο χρειάζονται 65 αναμεταδότες, που στοιχίζει 10-15 χιλιάδες ευρώ ο καθένας. Αυτά είναι τα χρήματα που θα πρέπει να καλυφθούν από τους δήμους. Κατά τη μεταβατική αυτή φάση δεν έχουμε πλήρη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή. Δεν έχει γίνει το οριστικό switc off. Αυτό θα γίνει μέχρι το τέλος Νοέμβρη. Υπάρχουν κέντρα εκπομπής με προβλήματα (πχ Όσιος Πατάπιος, Σμέρνα, Φραγκοπήδημα) και πολλά προβλήματα αντιμετωπίζει και η Αργοναυπλία».

    Εδώ. Χμ. Για να γίνει μετάδοση, πρέπει να υπάρχουν πομποί. Όπου δεν υπάρχουν, πρέπει να αγοραστούν από τον παροχ… όοοχι, από τους …Δήμους. Μα ναι.

    Ειδικά για τους πομπούς, υπάρχουν και άλλα σχόλια, πολύ ενδιαφέροντα. Βλέπετε, για να εκπέμψει η Νέριτ καποια στιγμή, και να σταματήσει να πληρώνει ..ενοίκιο στην Digea, πρέπει να αγοράσει πομπους. Ναι, αλλά πόσους;

    Στις 2 Ιουλίου 2014, η ΝΕΡΙΤ προκήρυξε τον πολυαναμενόμενο διεθνή διαγωνισμό για την προμήθεια των πομπών ψηφιακής τηλεόρασης. Πρόκειται για 355 πομπούς ισχύος τουλάχιστον 10W, 100W και 600W, προϋπολογισμού 5.430.000 € + ΦΠΑ 23%. Ως εδώ θα λέγαμε επί τέλους, τουλάχιστον τον προκήρυξαν.

    Αλίμονο, όμως. Διαβάζοντας προσεκτικά τις 27 σελίδες των προδιαγραφών και τις δύο της περίληψης, διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει πουθενά καμία αναφορά περί της κατανομής των ποσοτήτων των πομπών στις αντίστοιχες ισχείς των 10, 100 και 600W.

    Με λίγα λόγια οι φωστήρες της ΝΕΡΙΤ μας λένε (σε ένα διαγωνισμό των 5,5 εκατομμυρίων) ότι θέλουν 355 πομπούς των 10, 100 και 600W, χωρίς να λένε πόσους των 10W, πόσους των 100W και πόσους των 600W. Επισημαίνουμε ότι η διαφορά τιμής ανάμεσα στους πομπούς αυτούς διαφορετικής ισχύος είναι τεράστια. Είναι σαν να πήγαιναν στο μανάβη και να του έλεγαν βάλε μου 10 πορτοκάλια, μήλα και πατάτες. Για όσους δεν γνωρίζουν από σύνταξη προδιαγραφών, θα διευκρινίσουμε ότι η πρώτη παράγραφος, πάντοτε, είναι η λεγόμενη “συγκρότηση υλικού”, στην οποία περιγράφονται τα είδη και οι ποσότητες της προμήθειας.

    Η ανικανότητα, η προχειρότητα και η μωρία των επικεφαλής των τεχνικών υπηρεσιών της ΝΕΡΙΤ τους οδήγησε στην …”καινοτομία” της αφαίρεσης της συγκρότησης υλικού, που ήταν παρούσα σε όλες τις προδιαγραφές της ΕΡΤ, με αποτέλεσμα να γίνουν ρεζίλι διεθνώς, αφού ο διαγωνισμός αυτός δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    […]

    Είναι δε και άτυχοι, γιατί ο αριθμός 355 δεν διαιρείται δια 3, ώστε να δικαιολογηθούν ότι ήθελαν ίσες ποσότητες από κάθε ισχύ. Το αστείο είναι ότι ο διαγωνισμός αυτός ήταν έτοιμος από τις τεχνικές υπηρεσίες της ΕΡΤ και οι προδιαγραφές του είχαν περάσει από δημόσια διαβούλευση στις αρχές του 2013.

    Θα αναρωτιέστε βεβαίως γιατί δεν προκηρύχτηκε τότε;

    Η αιτία ήταν ότι ο κ. Μάναλης, τότε Δ/νων Σύμβουλος της ΕΡΤ μέχρι το μαύρο και αμέσως μετά Ειδικός Διαχειριστής της περιουσίας της, επί μήνες δεν εισήγαγε προς έγκριση στο ΔΣ της ΕΡΤ το διαγωνισμό, που ήταν προαπαιτούμενο για τη δημοσίευσή του. Οι φωστήρες της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ κατόρθωσαν να τον προκηρύξουν 1,5 χρόνο μετά και μάλιστα ξεχνώντας τη συγκρότηση υλικού. Ποιος ευνοήθηκε από αυτό; Μα φυσικά η Digea, η οποία ήδη πληρώνεται αδρά για την ψηφιακή εκπομπή της ΝΕΡΙΤ στην Πελοπόννησο (αλήθεια πότε θα δημοσιευτεί στη δι@ύγεια η σχετική σύμβαση μεταξύ ΝΕΡΙΤ και Digea), ενώ ακολουθεί η Αττική και πολλές ακόμα περιοχές μέχρι να ευδοκιμήσει ο συγκεκριμένος διαγωνισμός.

    (στα σχόλια του άρθρου γίνεται τελικά επεξήγηση για το πόσα ήθελαν από τον κάθε πομπό – αλλά τα χαλάνε στο …νούμερο. Άλλο πριν, άλλο μετά. Διαβάστε το, είναι τραγελαφικό)

    Και πριν συνεχίσω, να καταστήσω σαφές ότι αυτά αποκόμισα από μία απλή έρευνα στο διαδίκτυο προσπαθώντας να καταλάβω τι τρέχει, πιθανόν υπάρχουν και άλλες ενστάσεις/αντιρρήσεις, δεν τις βρήκα, δεν έχω γνώση και πλήρη εικόνα για τεχνικά ζητήματα. Να πούμε πάντως γενικώς ότι η δημοσιογραφία δεν έχει… προτεραιότητα το θέμα Digea. Αν με εννοείτε.

    Αυτά και το 2014

    §

    Να τα βάλουμε λίγο κάτω, να κάνουμε μία σούμα, να συνεννοηθούμε;

    Ενα, η Digea είναι αποτέλεσμα συγχώνευσης των καναλιών Mega, Antenna, Μακεδονία, Σκαϊ, Σταρ (και πρώην Alter) – και των ιδιοκτητών τους. Είναι μία ιδιωτική επιχείρηση, από κανάλια που δεν έχουν (με ευθύνη του κράτους) καν δικαίωμα εκπομπής στις δημόσιες συχνότητες, και ιδιοκτήτες που ελέγχουν (μέσω εντύπων και ραδιοφώνων επίσης) την σημαντικότερη μερίδα του τύπου και της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Επιχειρηματίες που, μεταξύ των άλλων, διαχειρίζονται και δημόσια έργα, πάσης φύσεως.

    Δύο, η Digea έχει …άποψη για το περιεχόμενο που βλέπουμε. Είναι σαφές: Αν θέλει, μπορεί να κατεβάσει την ποιότητα, ή να κλείσει το κανάλι με βάση το περιεχόμενό του. Το έκανε (όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοί της) με το Alter (επειδή μίλησε για εργασιακά δικαιώματα άλλων!) και το έκανε και με την ΕΡΤ (χωρίς καμία εισαγγελική ή άλλη παρέμβαση, αυτοβούλως -εξ όσων γνωρίζω) απαγορεύοντας και ..αναμετάδοση διαδικτύου. Εν πολλοίς, η Digea ελέγχει την εικόνα, ο,τι δεν θέλει, απλώς δεν θα το δεις. Και δεν θα διαμαρτυρηθεί κανείς. Δεν μιλάω για φαντασία ή τρομολαγνεία – έγινε. Δύο φορές.

    Τρία, η Digea έχει τον αποκλειστικό έλεγχο ψηφιακού τηλεοπτικού περιεχομένου στην Ελλάδα. Αγόρασε αυτό το δικαίωμα για 18 εκατομμύρια ευρώ, για τα επόμενα 15 χρόνια – ποσό που σε κάθε περίπτωση κρίνεται για την χαλαρότητά του, ειδικά σ’ αυτούς τους καιρούς που συμπιέζουμε κάθε δικαίωμα των πολιτών. Κάθε κανάλι που θέλει να εκπέμψει είναι υποχρεωμένο να το κάνει ψηφιακά, να πληρώσει ο,τι ορίσει η ΕΕΤΤ, και να εκπέμψει μέσω Digea.

    Ενα, δύο, τρία.

    Δεν θέλει πολύ κλικλικ.

    Καλώς ορίσατε στην νέα ψηφιακή εποχή. Είστε συντονισμένοι;

    Το άφησα να κάτσει από την Κυριακή το βράδυ. Συνήθως, όταν δίνω χρόνο μέχρι την αντίδρασή μου, έχω την ευκαιρία να δω λίγο διαφορετικά τα πράγματα, να αποστασιοποιηθώ από τυχόν παρεξηγήσεις, να καταλάβω λίγο διαφορετικά τα πράγματα.

    Δεν μου πρόσφερε τίποτα ο χρόνος που πέρασε εδώ όμως. Δυσκόλεψε μάλλον τα πράγματα. Οπότε, όπως πάντα, προσωπικό ποστ για να ξεκαθαρίσουν οι σκέψεις μας.

    Από πριν σας λέω, μην εστιάσετε στα πρόσωπα. Δείτε την λογική του πράγματος, αλλιώς θα χάσετε πολλά προσωποποιώντας καταστάσεις.

    Λίγο ιστορία λοιπόν.

    Έχω λοιπόν μία κουβέντα, με έναν άνθρωπο στο twitter. Λέω πόσο δύσκολα είναι με τον ΕΝΦΙΑ, που μόλις τον έχω δει, και στα δικά μου οικονομικά δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα.

    Δεν βγαίνουν τα λεφτά, γράφω. Δεν κόβονται από πουθενά.

    «Κόβονται», μου λέει ο συνομιλητής μου. «Αν κόψουμε Δημοσίους Υπαλλήλους, κόβονται. Αλλά…»

    Ωπ, αντιδρώ. «Αυτό χρειάζομαι τώρα», σημειώνω. «Χειρότερες υπηρεσίες, περισσότερους ανέργους και λιγότερο κράτος να με προστατέψει»

    «Εσύ οφείλεις να προστατέψεις τον εαυτό σου, όχι το κράτος» σημειώνει ο συνομιλητής μου. «Τι δηλαδή; Θες «πατερούλη» τυπου Στάλιν?»

    Μέχρι εδώ, η κουβέντα είναι πολιτική – θα έλεγα όχι κομματική, αλλά όπως το δει κανένας. Μέχρι εδώ όμως, κανένα πρόβλημα.

    «(αφήνοντας τον Στάλιν κατά μέρος), το κράτος είμαι εγώ – γιατί να μην προστατέψω τους αδύναμους; Πιστεύω ότι αξίζει ως κατεύθυνση» η απάντησή μου.

    «Αφου το θες ετσι, πλήρωνε τότε ΕΝΦΙΑ για να μην απολυθεί κανένας ακαμάτης-μιζαδόρος Δμ. Υπλ.»

    Παραθέτω την απάντησή μου επι λέξη:

    Η ομαδοποίηση μπορεί να βολεύει την σκέψη σου, αλλά αν συζητήσουμε λίγο είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσεις σε τρία βασικά πράγματα:

    – Ένα, δεν είναι όλοι οι ΔΥ «ακαμάτηδες-μιζαδόροι». Αλλιώς να πάμε σε νοσοκομείο εν μέρα εφημερίας να το συζητήσουμε.

    – Δύο, η ευθύνη για τους όσους «ακαμάτηδες μιζαδόρους» όντως υπάρχουν, δεν ανήκει σε εμένα, αλλά στους ίδιους που μου βάζουν ΕΜΦΙΑ

    – Τρία, με αποφάσεις όπως αυτή έχω μεγάλες ενστάσεις αν τα χρήματά μου πάνε σε ΔΥ ή σε πληρωμές που διαφωνώ

    Αυτό. Ενα, δύο, τρία.

    Η απάντηση:

    «Πήγαινε να μεινεις στην Αργεντινή τότε Γιάννη. Δεν αντέχω νυχτιάτικα Συριζαίικη προπαγάνδα! Καληνύχτα.»

    Και εδώ ξεκινάει το ποστ μας….

    Τι Συριζαίικο είπα; Δεν είναι όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ακαμάτηδες μιζαδόροι. Όσοι υπάρχουν, που υπάρχουν, είναι διορισμένοι από τους ίδιους ανθρώπους που μου βάζουν ΕΝΦΙΑ. Όσο το δημόσιο ξοδεύει χρήματα αλόγιστα, έχω δικαίωμα να πιστεύω ότι οι «έκτακτες εισφορές», τα χαράτσια και οι απρογραμμάτιστοι, άδικοι κατ’ εμέ φόροι, δεν καλύπτουν πάγιες ανάγκες, αλλά οικονομικές ανωμαλίες.

    Είναι προπαγάνδα κάτι από αυτά;

    Δεν είναι προπαγάνδα πχ ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι όλοι, ή έστω οι περισσότεροι «ακαμάτηδες μιζαδόροι» και είναι ότι δεν είναι όλοι; Δεν είναι προπαγάνδα ότι φύτρωσαν, ξέρω-γω, ή όλοι μαζί τους διορίσαμε, και είναι ότι μπήκαν με τις ίδιες ηγεσίες με τις σημερινές; Δεν είναι προπαγάνδα ότι κάθε ευρώ που δίνουμε πάει στο αδηφάγο δημόσιο να τα σκορπάει σε ακαμάτηδες δημοσίους υπαλλήλους, και είναι ότι κάπως πρέπει να πληρωθεί η στήριξη του Μεγάρου – και επειδή δεν υπάρχουν λεφτά, μόνο έτσι μπορεί να πληρωθεί;

    Θεωρώ ότι αυτά που λέω είναι λογικά. Είναι τίμια ερωτήματα, τίμιες θέσεις. Δεν είναι πια; Είναι προπαγάνδα; Είμαι «Συριζαίος»;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν λέω ότι είναι τεράστια αδικία το The Mall να λειτουργεί ακόμα, ενώ χρειάστηκε να φτιαχτεί για λογαριασμό του αντισυνταγματικός νόμος (απόφαση του ΣτΕ!) για να ξεκινήσει να λειτουργεί; Που διαμαρτύρομαι γιατί αυτός που πέρασε τον φωτογραφικό νόμο, απολαμβάνει τώρα την θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν λέω ότι χρειάζεται να διερευνηθεί η υπόθεση πως χάσαμε 500 εκατομμύρια ευρώ (τουλάχιστον!) από την Hochtief, η οποία δικαιώθηκε στο δικαστήριο να μην πληρώσει ούτε ένα ευρώ ΦΠΑ που έχει ήδη εισπράξει;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αναρωτιέμαι αν πρέπει το Μέγαρο να «σωθεί» με κρατικό χρήμα, και πόσο δε μάλλον εδώ και καιρό να ρωτάω γιατί τα αρχικά δημοσιεύματα του δανεισμού των 240 εκατομμυρίων ευρώ (και εδώ) έγιναν …ξαφνικά 420 εκατομμύρια(!);

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αναρωτιέμαι γιατί οι ένστολοι, εργαζόμενοι και με σταθερό μισθό, πρέπει να πάρουν επίδομα, ενώ τόσοι χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες, μπορεί περισσότεροι, είναι αυτήν την στιγμή άνεργοι και ένα εκατομμύριο εξ αυτών είναι αποκλεισμένοι από το επίδομα ανεργίας εξαιτίας των περιορισμών που θέτει η νομοθεσία;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για τον φόρο στο πετρέλαιο, που οι φτωχότεροι εξ ημών δεν έχουν να το πληρώσουν, να γίνομαι έξαλλος που κάποιοι, από την αδυναμία τους, πεθαίνουν από αναθυμιάσεις κακοφτιαγμένων μαγκαλιών; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν γίνομαι έξαλλος που, μετά από τέτοια ταλαιπωρία, ανακαλύπτεται άκοπα και χωρίς ευθύνες ότι το μέτρο δεν έπιασε;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που δεν σήμερα, δεν έχουν ρεύμα, και ταλαιπωρούνται (και όχι μόνο)αφάνταστα χειμώνα καλοκαίρι; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν τονίζω ότι το κόστος για να σωθούν είναι είκοσι ευρώ τον μήνα;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν γίνομαι έξαλλος, έξαλλος, που ο Σγουρός της περιφέρειας Αττικής υπόσχεται 20 εκατομμύρια ευρώ στην ΑΕΚ για γήπεδο, 10 στον Παναθηναϊκό για να φτιάξει το δικό του, και συνολικά 420 εκατομμύρια για «αθλητικές και άλλες εγκαταστάσεις» – σήμερα; Ως Συριζαίος προπαγανδιστής δεν θα κάνω το ίδιο με την Δούρου;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για τις συνθήκες διαβίωσης στο έκτρωμα που ονομάζουμε νοσοκομείο φυλακών, και το οποίο, τοσο καιρό μετά, δεν έχει ακόμα περάσει στο Υπουργείο Υγείας;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των εν γένει φυλακισμένων, που σε περιπτώσεις δεν βλέπουν ήλιο για έξι μήνες, επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για φύλακες; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αντιδρώ για την απουσία κάθε είδους ενημέρωσης όταν τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι έκαναν ταυτόχρονα απεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι για τα κελιά τύπου Γ; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για τα κελιά τύπου Γ;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν τρελαίνομαι με τις συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών και προσφύγων στα «κέντρα φιλοξενίας» όταν διαμαρτύρομαι για τις εμφανώς ρατσιστικού τύπου προσαγωγές του «Ξένιου Δία», όταν συνάνθρωποί μας παίρνουν άσυλο προστασίας ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ προς το Βέλγιο;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για την απόφαση της δικαιοσύνης να αθωώσει τον ιδιοκτήτη της φάρμας στην Μανωλάδα, λες και οι επιστάτες έδρασαν για ίδιον όφελος, και ενώ οι συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων εκεί είναι σήμερα χειρότερες(!) από αυτές που ήταν όταν το ανακαλύψαμε;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αναρωτιέμαι γιατί μία φυλακή γίνεται να κοστίζει 7 εκατομμύρια ευρώ λιγότερα από τις έξι πανομοιότυπες που χτίστηκαν, και αν στις άλλες πέντε υπάρχει υπερκοστολόγηση τουλάχιστον αυτού του ποσού;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν ζητάω ευθύνες γιατί οι λιμενικοί που ρυμούλκησαν το καράβι στο Φαρμακονήσι δεν φρόντισαν να ασφαλίσουν με σωσίβια τους επιβαίνοντες, με αποτέλεσμα να πνιγούν άνθρωποι, παιδιά, λάθος που επαναλήφθηκε και άλλες φορές, με τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που η έρευνα μπήκε στο συρτάρι;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που τα κανάλια αποφεύγουν τον φόρο 20% επί των διαφημίσεων όπως τους έχει επιβληθεί δια νόμου – με συνεχείς αναβολές, ενώ ταυτόχρονα(!) τους επετράπη να προβάλλουν τηλεπαιχνίδια αφαιρώντας τους και την υποχρέωση καταβολής φόρου επί των κερδών;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αντιδρώ που σκάφος με ελληνική σημαία το σταματά παρανόμως σε διεθνή ύδατα με απειλή όπλων η Ισραηλινή κυβέρνηση και η Ελλάδα δεν αντιδρά;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που για ένα καπρίτσιο, έκλεισε η κερδοφόρα πλεονασματική ΕΡΤ, και λειτούργησε ένα ελάχιστο μόρφωμά της, με το ίδιο κόστος (και μεγαλύτερο!) για τον πολίτη, αλλά χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο ή διαγωνισμό για το που πήγαν τα χρήματα που ξοδεύτηκαν, και πλέον με τους ίδιους κρατικούς ελέγχους που «καταδικάστηκαν» τόσο έντονα από τους διώκτες της; Και μετά ..αμνηστεύονται κιόλας για τις πράξεις τους προκαταβολικά!;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αντιδρώ για την τιμή (και τις συνθήκες) πώλησης του ΟΠΑΠ και την τιμή πώλησης του Ελληνικού;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν βλέπω ότι όσοι εμπλέκονται σε υποθέσεις λαθρεμπορίας καυσίμων αθωώνονται ή παραγράφονται τα πρόστιμά τους;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν βλέπω νόμους να απαλλάσσουν εφοπλιστές από βεβαιωμένους φόρους δισεκατομμυρίων; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν τονίζω ότι χρειάστηκαν πέντε προσπάθειες για να επιτευχθεί αυτό που ονομάζω ντροπή;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν βλέπω, εν μέσω κρίσης, κοντά τρία εκατομμύρια ευρώ να δίνονται στον διεθνή οργανισμό …γαλλοφωνίας;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που τόσα και τόσα αίσχη από τις ΜΚΟ δεν έχουν ακόμα φτάσει σε ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, τόσα χρόνια μετά, ούτε μία σύλληψη, ούτε μία καταδίκη; Ακόμα και όταν αναφέρονται τα ονόματα υπουργών, ακόμα και του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αντιδρώ βλέποντας την βουλή να νομιμοποιεί, αφού έγιναν οι παρανομίες, το εργοστάσιο χρυσού στις σκουριές; Και θα …πληρώνουμε και το νερό που άλλαξε χρήση, με 30 εκ. ευρώ;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι βλέποντας δημόσια, κρατική στήριξη της διευθύνουσας συμβούλου του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας – ενόσω γίνονται οι έρευνες εις βάρος της;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που o κοινοβουλευτικός μας έλεγχος έχει αντικατασταθεί με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και συμπυκνωμένους νόμους, με νομοσχέδια σε άσχετες διατάξεις κάνοντας νομικούς να μιλάνε για εκτροπή;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που τα διόδια έχουν ανατεθεί σε εργολάβους που, ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ εισπράττουν κανονικά χωρίς να αποδίδουν έργο, παίρνουν και αυξήσεις(!);

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που η ΑΤΕ μας κόστισε, χωρίς κανείς να τεθεί υπεύθυνος γι’ αυτό, 100 εκατομμύρια για ένα …»λάθος»;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που ένα εργοστάσιο παραγωγής πλάσματος που κόστισε εκατομμύρια ευρώ για να κατασκευαστεί, έχει μείνει ως ..αποθήκη στο Μενίδι, και σύντομα, αν όχι ήδη, τα ακριβοπληρωμένα μηχανήματά του θα είναι άχρηστα – ενώ ταυτόχρονα ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ πλάσμα από άλλες χώρες, ξοδεύοντας εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για τους νόμους που έχει περάσει ο Υπουργός Χαράλαμπος Αθανασίου, που κατηγορείται ότι είτε αποφυλακίζουν εμπόρους ναρκωτικών, είτε αθωώνουν… τον εαυτό του;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν αντιδρώ που στα δάση, με τον πρόσφατο νόμο, θα επιτρέπεται να χτίζονται μεταξύ άλλων και …δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαιοειδών;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που η πώληση του γάλακτος απο τις εταιρίες πήρε παράταση χρόνου, με πρόσχημα την μείωση της τιμής, και αυτή η μείωση …δεν ήρθε τελικά ποτέ;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για τις καταγγελίες ότι το (χρεωκοπημένο!) Ερρίκος Ντυνάν κάνει …εκπτώσεις στα νοσήλεια υπουργών και πρώην πρωθυπουργών;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που περνάει νόμος οι ΔΕΚΟ και οι ΜΚΟ να απαλλαγούν από κατηγορίες σε περίπτωση που κατηγορούνται για οικονομικό έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος – και ο υπεύθυνος γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής να αναφέρεται και γραπτώς σε ασυλία;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για το ασύλληπτο (πολιτικά, οικονομικά και ηθικά) σκάνδαλο της Digea; Είμαι συριζαίος προπαγανδιστής όταν τα αρνούμαι όλα αυτά τα αίσχη;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν δεν μπορώ να βρω καν έναν νομότυπο λόγο να έχουν προκαταβολική ασυλία όσοι (χρεωκοπημένοι τώρα ) τραπεζίτες έδωσαν δάνεια στα κόμματα – με ανύπαρκτες εγγυήσεις;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν βλέπω ότι και το απίστευτο σκάνδαλο των #LuxLeaks που πιάνει και ελληνικές εταιρίες δεν οδηγεί σε καμία έρευνα, σε καμία αναφορά, θάβεται και από τον ΣΔΟΕ – και από τα κανάλια;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν ξέρω ότι ο Μανώλης Κυπραίος, δημοσιογράφος που έκανε την δουλειά του, δεν θα ξαναακούσει ποτέ τίποτα – καθώς τα ΜΑΤ του πέταξαν μία χειροβομβίδα κρότου-λάμψης που του στέρησε την ακοή – και η υπόθεση για την οποία διατάχθηκε ΕΔΕ, καταλήγει και αυτή,βολικά, στο αρχείο;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν τρελαίνομαι που ακόμα και σήμερα, αθώα, δεκάχρονα παιδάκια, μετά από μία απίστευτη ταλαιπωρία, που είδαν ακόμα και τους δικούς τους να πνίγονται, είναι ξυπόλητα και κοιμούνται στο πάτωμα μίας παγωμένης φυλακής, για έξι ή οκτώ μήνες, μέχρι να υπάρξει, αν υπάρξει, κάποιας μορφής σωτηρία γι’ αυτά; Είμαι Συριζαίος όταν με πιάνουν τα κλαμματα διαβάζοντας την ιστορία τους;

    Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι που κανείς δεν έχει ακούσει αυτά, και τόσα άλλα, ούτε μία φορά από τα κανάλια της τηλεόρασης; Είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής όταν διαμαρτύρομαι για την απόλυτη σιωπή τόσων σκανδάλων από την κοινή γνώμη; Για να μπορεί να κρίνει; (Τεστ: ΠΟΣΑ ήξερες εσύ από αυτά που αναφέρω; Και ΑΠΟ ΠΟΥ τα έμαθες;)

    ~

    Αυτή είναι η απάντηση; Ότι είμαι Συριζαίος προπαγανδιστής; Αυτό έχω να αντιμετωπίσω δηλαδή; Δεν συμμεριζόμαστε πια τους φόβους μας, δεν είναι κοινές οι αγωνίες μας, όλα έγιναν διλήμματα ή με τον Αλέξη, ή με τον Αντώνη; Όποιος μιλάει για όλα αυτά για τα οποία διαμαρτύρομαι είναι Συριζαίος προπαγανδιστής;

    Και αν μιλάω γι’ αυτά, τότε η απάντησή που μου αξίζει είναι …να πάω να μείνω στην Αργεντινή;

    ~

    Επι προσωπικού, δεν έχω πρόβλημα. Μπορεί ο καθένας να νομίζει ο,τι θέλει για μένα, μπορεί να νομίζει ότι θέλω Αλέξη, ότι ονειρεύομαι Αργεντίνες και πείνες, ότι μισώ τους δεξιούς και γι’ αυτό αντιδρώ. Μπορεί ο καθένας να με κατατάξει όπου νομίζει, ως πληρωμένο υπάλληλο της Κουμουνδούρου, ή, ακόμα χειρότερα, απλήρωτο που ζητά την αποσταθεροποίηση. Μπορεί να αντιλαμβάνεται με φρίκη ότι θέλω να θυσιάσω το μέλλον των παιδιών μου σε μία ζωή με δραχμή, σε ένα αμφίβολο μέλλον.

    Πεδίο δόξης λαμπρόν, ονειρευτείτε ο,τι θέλετε για μένα μάγκες.

    Φτιάξτε τον Συριζαίο εχθρό που ονειρεύεστε, το τέρας που θα φάει τις ελπίδες σας για την Ελλάδα που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της. Ζήστε την ζωή με τα δικά σας μέτρα, που κάποιος είναι είτε μαζί μας είτε εχθρός μας, επειδή εσείς διαλέξατε εχθρούς και φίλους όπως καταλάβατε. Μην διανοηθείτε να αναρωτηθείτε και εσείς για τα μολυσματικά, προπαγανδιστικά ερωτήματά μου.

    Εγώ επιμένω για τα ερωτήματά μου αυτά, να μην βάζω πρόσημο. Ούτε κομματικό, ούτε καν πολιτικό – όπως ήμουν πάντα.

    Και επειδή επιμένω επίσης ότι μιλάω σε ευφυείς ανθρώπους, θα συνεχίζω να αναρωτιέμαι, να σκέφτομαι, να αντιδρώ όπως νομίζω καλύτερα, με μοναδικό μου γνώμωνα την τίμια κριτική προς την κυβέρνηση, προς κάθε κυβέρνηση, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ και όπως την οφείλει κάθε πολίτης.

    Ξαναδείτε τις ερωτήσεις μου. Μία-μία. Δεν είναι όλες, δεν είναι καν όλες του 2014. Έχει πολλές, πολλές ακόμα.

    Μακρυά τα παιδιά σας λοιπόν από τις οθόνες. Το «συριζαίικο τέρας» σας συνεχίζει την φριχτή «προπαγάνδα» του. Κλείστε τα αυτιά σας, έχετε μία ελπίδα να σωθείτε.

    Νισάφι.