Έχω πολλές φορές τονίσει, και παλιότερα και πιο πρόσφατα (και σε άσχετες στιγμές) όσο πιο ξεκάθαρα μπορώ, ότι η κυβέρνηση οφείλει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Δεν είναι κυβέρνηση του κόμματός της, ούτε των ψηφοφόρων της, αλλά οφείλει να είναι όλων των Ελλήνων, και να συμπεριφέρεται αναλόγως.

(Πολύ προσεκτικά, έχω αποφύγει κάθε σχόλιο για την «υπόθεση Novartis» – αν και, πολλά πράγματα φαίνονται να αξίζουν σχολιασμού. Αλλά θα περιμένω, γιατί αυτό πιστεύω ότι πρέπει να κάνω.)

Βρήκα στο διαδίκτυο(*), αυτό:

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού

Σε μία στιγμή που απαιτείται ο μέγιστος βαθμός σοβαρότητας και αξιοπρέπειας, σε μία στιγμή που, περισσότερο από όλες τις φορές η κυβέρνηση οφείλει να είναι όλων των Ελλήνων, αυτή η σιχαμένη ανακοίνωση βγαίνει στον αέρα.

Δεν είναι μόνο ντροπή, δεν είναι μόνο βλακεία: Ακουμπά στα όρια του εγκλήματος.

Σε στιγμές που είμαστε όλοι αδιανόητα έτοιμοι να φάμε ο ένας τον άλλον, αυτή η κυβέρνηση δεν αποδεικνύεται άξια της ευθύνης της.

Ελπίζω επίσημα κάποιος να ανακαλέσει, να τιμωρηθεί όποιος, και όσο ψηλά και να είναι αυτός που αποδέχθηκε τέτοια αθλιότητα, να πρυτανεύσει η λογική, να σοβαρευτούν – έστω και αργά, μπας και καταφέρουμε να μην σκοτωθούμε.

Που πολύ, πολύ αμφιβάλω.

Ηλίθοι.

(*) Δεν πίστευα ότι είναι αληθινό, καθώς στο site δεν την βρήκα γραμμένη – αλλά υπάρχουν ειδησεογραφικά που την αναφέρουν ως επίσημη – οπότε δεν μπόρεσα παρά να αποδεχθώ με θλίψη την αυθεντικότητά της. Μάλλον ντράπηκαν να την βάλουν; Πάντως, ακόμα και αυτή η έκλαμψη αυτογνωσίας δεν είναι αρκετή.

Παρότι το θέμα των ημερών είναι το «Μακεδονικό» (και/ή η «πετυχημένη αξιολόγηση» αναλόγως απο ποιον ενημερώνεσαι), κάτω από τα φώτα της ενημέρωσης, πέρασε μία εξαιρετικά ανησυχητική είδηση.

Πριν λίγες ημέρες, δύο γυναίκες πέθαναν από φωτιά στην Στέγη Γερόντων στην Καλλιθέα (η είδηση από το in.gr: Τραγωδία στην Καλλιθέα: Από ασφυξία ο θάνατος των 2 γυναικών

Η είδηση είναι αρκετά επεξηγηματική για το τι έγινε – όχι όμως για τις συνθήκες που οδήγησαν εκεί.

Στην πραγματικότητα, λίγο καιρό πριν, ο δικτυακός ενημερωτικός τόπος Inside Story είχε δημοσιεύσει μία έρευνα ακριβώς για τις συνθήκες που επικρατούν σε τέτοια ιδρύματα:

Αμφίβολη φροντίδα σε Στέγη Γερόντων της Εκκλησίας

Το πιο βασικό εύρημα της έρευνας, είναι ότι οι στέγες γερόντων (17 ενεργές στον αριθμό, αυτήν την στιγμή) λειτουργούν κάτω από τον αποκλειστικό έλεγχο της εκκλησίας, και όχι του κράτους:

Κι ενώ τα γηροκομεία είναι όλα ΜΦΗ (Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων), που διέπονται από ειδική νομοθεσίαΗ σχετική νομοθεσία και έχουν συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας, προκειμένου να προστατεύονται τα δικαιώματα των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, στις Στέγες το καθεστώς είναι διαφορετικό: για το πώς θα λειτουργήσουν αποφασίζει αποκλειστικά και μόνο η Αρχιεπισκοπή, που είναι υπεύθυνη για τον κανονισμό της κάθε μίας, που μπορεί να διαφέρει από Στέγη σε Στέγη.

Αυτό οδηγεί σε ιδιότυπες συνθήκες, κατά τις οποίες η φύλαξη και η φροντίδα των ηλικιωμένων είναι, κατά τις καταγγελίες, τουλάχιστον προβληματικές:

Στη Στέγη απασχολούνται μόνο δύο γυναίκες, η μία από το πρωί έως τις μιάμιση το μεσημέρι, η άλλη από τις 5 έως τις 7 το απόγευμα. Αλλά τα καθήκοντά τους σχετίζονται περισσότερο με την καθαριότητα και το μαγείρεμα, ενώ επεκτείνονται και στις ανάγκες της εκκλησίας που βρίσκεται απέναντι, η οποία διαθέτει και ειδικό χώρο για μνημόσυνα και άλλες τέτοιες λειτουργίες. Οπότε, ο χρόνος και η φροντίδα που μπορούν να διαθέσουν οι εργαζόμενοι στους ηλικιωμένους είναι περιορισμένος.

[…] Από τις 7 και έπειτα, δηλαδή όλο το βράδυ έως και το επόμενο πρωί, ο μόνος που βρίσκεται στην Στέγη είναι ο προαναφερθείς υπεύθυνος, ο οποίος, όπως μας είπαν συγγενείς, «ουσιαστικά είναι εκεί μόνο και μόνο για την περίπτωση που κάποιος θα πέσει και θα σπάσει κάτι, οπότε θα φωνάξει το 166». Δεν συνοδεύει καν τις γυναίκες στην τουαλέτα –λίγες μπορούν να το κάνουν μόνες– έτσι οι περισσότερες χρησιμοποιούν την πάνα που φορούν και μένουν έτσι ως το επόμενο πρωί, όταν η γυναίκα που έρχεται τις αλλάζει.

Στο αναλυτικότατο ρεπορτάζ, μεταξύ άλλων, γίνεται και λόγος για την οικονομική διαχείριση της κατάστασης (αλλά δεν είναι το βασικό μου θέμα αυτήν την στιγμή).

Το ρεπορτάζ του Σταύρου Μαλιχούδη έχει ημερομηνία 30 Οκτωβρίου 2017 και καταλήγει:

«Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα δηλαδή; Έτσι φαίνεται»

~

Υπερβολικά λίγο καιρό μετά, φαίνεται ότι ουδείς ενοχλήθηκε από το περιεχόμενο του άρθρου, καθώς είχαμε τον θάνατο των δύο γυναικών στην Στέγη.

Στο νέο ρεπορτάζ για το θέμα Επαληθεύτηκαν οι φόβοι για τη Στέγη Γερόντων της Καλλιθέας, επισημαίνεται:

Δεν ήταν κανένας εκεί

Η νομοθεσία από την Πανελλήνια Ένωση Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων που ορίζει τη λειτουργία των Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων (Μ.Φ.Η.), προβλέπει Μία από τις αποφάσεις που διέπουν τη λειτουργία των ΜΦΗ την συνεχόμενη παρουσία ενός τουλάχιστον ατόμου στον χώρο, και ορίζει πρωινή, απογευματινή και βραδινή βάρδια. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άλλοι από τους ιατρούς, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και βεβαίως τους μάγειρες και τους υπεύθυνους καθαριότητας που οφείλουν επίσης να απασχολούνται στον χώρο.

H Στέγη Γερόντων όμως, όπως επισημάνθηκε και στο προηγούμενο ρεπορτάζ, δεν υπάγεται στη νομοθεσία αυτή, καθότι ίδρυμα της Εκκλησίας. Εκεί υπάρχει μία μόνο «βάρδια», η πρωινή, και η γυναίκα που την καλύπτει, μαγειρεύει ταυτόχρονα. Όταν φύγει, στη 1:30 το μεσημέρι, η Στέγη ερημώνει και οι ηλικιωμένοι που έχουν κινητικά προβλήματα δεν μπορούν ούτε να πάνε στην τουαλέτα, αναγκαζόμενοι να χρησιμοποιήσουν τις πάνες που φορούν.

Η κυρία που απασχολείται εκεί τα απογεύματα, από τις 5 μέχρι τις 7, σύμφωνα με μαρτυρίες συγγενών των ενοίκων «τρέχει» ταυτόχρονα δουλειές της απέναντι εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων, που διαθέτει Κέντρο Σίτισης Απόρων και ειδική μεγάλη αίθουσα για μνημόσυνα. Όσο για τις βραδινές ώρες, μετά το πρόσφατο ατύχημα απευθύναμε εκ νέου ερώτημα σχετικά με την παρουσία ατόμου στη Στέγη στον υπεύθυνο πατέρα Δημήτριο Καρβούνη, εκείνος όμως δεν θέλησε να αποκριθεί.

[…] Κάτι που επίσης επιβάλλεται για τις Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων, αλλά όχι για τις Στέγες της Εκκλησίας, είναι «σύγχρονα μέσα πυρασφάλειας σύμφωνα με τον Κανονισμό Πυρασφάλειας των Νέων Κτιρίων ή σύμφωνα με τις οδηγίες της αρμόδιας Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για τα υφιστάμενα πριν την εφαρμογή του Κανονισμού κτίρια».

Στο υπόγειο δεν υπήρχε σύστημα αυτόματης πυρόσβεσης. Το μόνο που υπήρχε ήταν πυροσβεστήρες, αλλά σε τι ωφελούν αυτοί όταν δεν υπάρχει κανείς για να τους χειριστεί;

Ποιος έχει την ευθύνη; Κατ’ αρχάς, η άμεσα εποπτική αρχή, που στην περίπτωσή μας είναι η Εκκλησία. Σε δεύτερο βαθμό όμως, και αυτό πρέπει να επισημανθεί εξίσου, η ευθύνη ανήκει και στην εποπτεύουσα (έστω και τυπικά) Περιφέρεια Αττικής η οποία όφειλε να παρακολουθεί τον χώρο, και να κάνει έστω παρατηρήσεις. Αυτές οι παρατηρήσεις δεν έγιναν ποτέ:

Όπως υπογραμμίζει ο κ. Σοφός (προϊστάμενος της Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της περιφερειακής ενότητας του Νοτίου Τομέα Αθηνών) , ο έλεγχος της περιφέρειας αφορά αποκλειστικά τις συνθήκες διαβίωσης εντός των Στεγών. Δεν επεκτείνεται, για παράδειγμα, σε ζητήματα γύρω από τα μέτρα ασφαλείας και την καταλληλότητα του κτιρίου, καθώς «η λειτουργία των Στεγών βρίσκεται υπό την αποκλειστική ευθύνη και την σκέπη της Εκκλησίας». Έτσι, οι έλεγχοι γίνονται μόλις δύο φορές τον χρόνο, με τον Σοφό να διευκρινίζει πως σε περίπτωση που εντοπιστούν μη ικανοποιητικές συνθήκες, η επίβλεψη δύναται να είναι πιο στενή.

«Οι συνθήκες εκεί όμως ήταν άψογες», επαναλαμβάνει. Η εικόνα του δικού μας ρεπορτάζ βεβαίως ήταν διαφορετική, επισημαίνοντας την έλλειψη φροντίδας, την ελλιπή σίτιση, την απουσία καθαριότητας και, κυρίως, την άτυπη ανάθεση της εποπτείας του ιδρύματος σε έναν άνθρωπο που, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, είναι ασταθής και χρήζει βοηθείας ο ίδιος.

Το τραγικό γεγονός, καθώς φαίνεται, ήταν ένα δυστύχημα που περίμενε απλώς να γίνει. Πολλοί θα μπορούσαν να το αποτρέψουν (η Εκκλησία, οι υπεύθυνοι της δομής, οι συγγενείς -όσοι τουλάχιστον γνώριζαν-, η Περιφέρεια) ουδείς όμως έδρασε με τρόπο τέτοιο που θα ευαισθητοποιούσε για το πρόβλημα:

Όποιος και αν είναι ο κανονισμός, παραβιάζεται τουλάχιστον μία πτυχή του, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα μας είπε ο πατέρας Βασίλειος Χατζαβάς από το Φιλόπτωχο Ταμείο της Αρχιεπισκοπής σε προηγούμενη συνέντευξη: συγκεκριμένα είχε αναφέρει πως όταν κάποιος ένοικος Στέγης της Εκκλησίας φτάσει σε σημείο να είναι κατάκοιτος, προβλέπεται να μεταφερθεί στην Στέγη Κατακοίτων Γερόντων της Αρχιεπισκοπής που, άρτια εξοπλισμένη, λειτουργεί ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό.

Διαβάστε και τα δύο άρθρα στο inside story, είναι ελεύθερα για ανάγνωση (εκτός συνδρομητικού περιεχμένου) και είναι απείρως πιο επεξηγηματικά από τις δικές μου μικρές αναφορες.

~

Ο μόνος που λειτούργησε σ’ αυτήν την φρικτή ιστορία (που δεν κόστισε μόνο την ζωή σε δύο γυναίκες, αλλά υποψιάζομαι ότι ταλαιπωρεί και άλλους ηλικιωμένους στην καθημερινότητά τους) είναι η δημοσιογραφία – που ξέρετε πόσο ευαίσθητος είμαι με την λειτουργία της, και πόσο επικριτικός γίνομαι όταν αμελεί τα καθήκοντά της. Εδώ όμως, έκανε αυτό που έπρεπε, και τις δύο φορές:

Είχαμε την δημοσιογραφία που αξίζαμε, δεν είμασταν όμως οι πολίτες (ή οι θεσμοί) που άξιζαν σ’ αυτήν την δημοσιογραφία.

Επικοινώνησε το πρόβλημα σε βάθος, όρισε τις παραμέτρους που θα μπορούσαν να εργαστούν για τις λύσεις που απαιτούνται, και έθεσε σοβαρά ζητήματα, όχι μόνο για την οικονομική του διάσταση (η οποία είναι σημαντική) αλλά και για το κοινωνικό πρόσημο αυτής της ιστορίας.

Οφείλουμε εμείς πλέον, οι πολίτες, να πάρουμε την εργασία της και να φροντίσουμε να μην ξεχαστούν οι δύο γυναίκες, και οι ευθύνες που αναλογούν στον καθένα για τον θάνατό τους:

– Στους υπεύθυνους της Στέγης,

– Στην Εκκλησία για τον εποπτικό της ρόλο,

– Στην Περιφέρεια για την δική της αμέλεια.

Είναι υποχρέωσή μας να αναλάβουμε αυτόν τον ρόλο που μας παραδόθηκε ως οφειλόταν.

Αλλωστε, παραφράζοντας: «τα πράγματα μπορούν να γίνουν και χειρότερα δηλαδή; Έτσι φαίνεται».

Υ.Γ.: Η δουλειά του inside story είναι (κατά βάση) συνδρομητική. Στηρίζω (όπως και των OmniaTV , ThePressProject, InfoWar και άλλων, όλων εξίσου διαφορετικών μεταξύ τους) την προσπάθειά τους να επιβιώσουν και να παράξουν όποια δημοσιογραφία πιστεύουν ότι αξίζει να παραχθεί. Δείτε την δουλειά τους, και αν σας ικανοποιεί, βοηθήστε και εσείς.

Σε συνθήκες κρίσης, δεν εκπλήσσει η κρατική αναλγησία. Όταν με μια ηλεκτρονική εντολή, ένα σκληρό και αυταρχικό κράτος μπορεί να πετάει ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, δεν περιμένεις ότι θα επιδειχθεί ευαισθησία για όσες και όσους βρίσκονται στις φυλακές. Στις ταξικές, ταξικότατες φυλακές, ασφαλώς. Στις φυλακές, όπου το κράτος στοιβάζει ανθρώπους ανάλογα με το «πού συχνάζουν» ή «με ποιούς κάνουν παρέα». Στις φυλακές όπου πετάει τους φτωχοδιάβολους αυτού του κόσμου, για να ξεμπερδέψει έτσι μια και καλή μαζί τους, τοποθετώντας τους/τες στο περιθώριο ως παρίες. Απογυμνωμένους από στοιχειώδη δικαιώματα. Όπως για παράδειγμα να έχουν αυτές και αυτοί την εξουσία πάνω στα ίδια τα σώματά τους.

της Κικής Σταματόγιαννη στο fylosykis.gr
(αναδημοσίευση στο ThePressProject με την άδεια της συγγραφέα – και γω με την σειρά μου με την άδεια του ThePressProject)

Δεν είναι, επομένως, η έκπληξη το συναίσθημα που δοκιμάζεις διαβάζοντας τις διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα. Είναι η οργή με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη. Είναι ο θυμός, τον οποίο καλείσαι να διαχειριστείς, ώστε να μπορέσεις να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Αυτές τις μέρες κατατέθηκε προς δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για αλλαγή του Σωφρονιστικού Κώδικα. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να είναι το απαύγασμα του προοδευτισμού.

Μέσα σε μια απαρίθμηση περιστολής των δικαιωμάτων των κρατουμένων, γυναικών και αντρών, για τα οποία χρειάστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ 88 διατάξεις, στεκόμαστε στο άρθρο 21. Και στην παράγραφο 7 αυτού (οι υπογραμμίσεις δικές μας): «Ο νεοεισαγόμενος υποβάλλεται σε έρευνα σωματική και των ατομικών ειδών του, η οποία διεξάγεται σε ιδιαίτερο χώρο και κατά τρόπο που δεν θίγει την αξιοπρέπειά του. Η έρευνα διενεργείται από δύο τουλάχιστον υπαλλήλους του ίδιου φύλου με τον κρατούμενο και, σε περίπτωση γύμνωσης του σώματος, αυτή δεν επιτρέπεται να γίνεται με αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτοχρόνως. Αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που να δικαιολογούν ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, αυτή διενεργείται μόνον από ιατρό, κατά τους κανόνες της ιατρικής, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού».

Διαβάζοντας, λοιπόν, το άρθρο 21 παρ. 7 και την ξεκάθαρη πρόβλεψη για γύμνωση, βρισκόμαστε μπροστά στην αποκρουστική επαναφορά του κολπικού ελέγχου στις γυναίκες κρατούμενες. Μια μέθοδος που όσες μαρτυρίες γυναικών κι αν διαβάσεις, όλες καταλήγουν στο αίσθημα του βιασμού, της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που νιώθουν όσες την υφίστανται. «Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχά μου στο δωμάτιο της έρευνας… Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση… Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες…»*.

Μια μέθοδος που σύμφωνα με όλες τις καταγγελίες είναι πλήγμα για την αξιοπρέπεια, την επιβαρυμένη ψυχική υγεία ανθρώπων που βρίσκονται ήδη σε συνθήκες εγκλεισμού. Καταγγελίες ότι σε πολλές περιπτώσεις η εξέταση δεν γινόταν καν από γιατρό-γυναικολόγο, αλλά από υπάλληλο των φυλακών. Καταγγελίες φυλακισμένων γυναικών για εργαλεία μη αποστειρωμένα, ακατάλληλα, σκουριασμένα. Μέχρι και ευρωπαϊκά όργανα έχουν αντιδράσει σε αυτή την πρακτική. Τόσο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όσο και η Επιτροπή Πρόληψης Βασανιστηρίων την έχει ήδη –από το 2006- κατηγοριοποιήσει ως «καταχρηστική, απάνθρωπη και μη επιτρεπτή».

«Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο […] μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική […]. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω»*.

Είτε αρνηθεί μια κρατούμενη να υποστεί τον κολπικό έλεγχο είτε αποδεχθεί να «πειθαρχήσει», οδηγείται στην απομόνωση. Εκεί υποχρεώνεται να εκτελεί τις πιο προσωπικές της ανάγκες, ενώ παρακολουθείται ηλεκτρονικά. «Μέσα στις τρεις αυτές ημέρες η κρατούμενη πρέπει να έχει οκτώ κενώσεις. Διαφορετικά θα παραταθεί η κράτησή της στην απομόνωση. Επειδή όμως αυτό δεν είναι φυσιολογικό να συμβεί, τότε οι έγκλειστες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν καθαρτικό που τους παρέχει η υπηρεσία. Και βέβαια και αυτό αποτελεί έναν άλλο τρόπο βασανισμού, αφού λαμβάνουν το καθαρτικό για να μην παραταθεί ο χρόνος παραμονής τους στην απομόνωση. Όταν βγαίνουν οι κρατούμενες από την απομόνωση, υφίστανται εκ νέου κολπική έρευνα, συνήθως από όποια γυναίκα υπάλληλο έχει βάρδια! Αν μια κρατούμενη αρνηθεί να υποστεί αυτό τον έλεγχο, τότε κινδυνεύει να μείνει στην απομόνωση για τουλάχιστον πέντε ημέρες και με ό,τι συνεπάγεται αυτό»*.

Και μέσα σε αυτές τις δέκα γραμμές συμπυκνώνεις άνετα έναν ωραιότατο ορισμό για το τι συνιστά βασανιστήριο στον 21ο αιώνα. Στην «πολιτισμένη» Ευρώπη της Δύσης.

Γιατί, λοιπόν; Γιατί ξανά;

Ο τυπικός λόγος που επικαλούνται οι νομοθετικές και σωφρονιστικές αρχές είναι η αποτροπή εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών μέσα στη φυλακή. Μια εισαγωγή, ωστόσο, που θα μπορούσε να αποτραπεί με χρήση άλλων μέσων. Που δεν ευτελίζουν, δεν πληγώνουν, δεν σε απογυμνώνουν από όση αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει μέσα σε μια φυλακή. Έχουν προταθεί τρόποι ελέγχου που δεν κουρελιάζουν τις γυναίκες. Υπάρχει η δυνατότητα για υπέρηχο, για εξειδικευμένα μηχανήματα ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών.

Γιατί, λοιπόν, οι σωφρονιστικές αρχές επέμεναν να αγνοούν όλες αυτές τις εναλλακτικές και προχωρούσαν σε κολπική εξέταση; Και κυρίως, γιατί σκέφτονται τώρα να την επαναφέρουν; Ο ουσιαστικός και ξεκάθαρος λόγος είναι «επειδή μπορούν». Επειδή είναι ένας ακόμη τρόπος να υποδείξουν στην κρατούμενη τη θέση που της έχουν επιφυλάξει. «Είσαι σκουπίδι. Σε μεταχειριζόμαστε ως τέτοιο». Πόση ευαισθησία να χωρέσει σε ένα τόσο απλό σχήμα; «Μη ζητάς και πολλά, γιατί αυτό που σε περιμένει στο βάθος του διαδρόμου είναι η απομόνωση. Οπότε, μη μιλάς. Μη διανοηθείς καν να διεκδικήσεις». Στην κοινωνία «εκεί έξω» περικόπτονται όσα δικαιώματα έχουν απομείνει όρθια. Πόσο καλύτερα να είναι τα πράγματα μέσα σε μια φυλακή, με τα δικαιώματα των κρατουμένων να είναι ήδη περισταλμένα;

Είναι αδύνατον να μιλήσεις για την απάνθρωπη μέθοδο του κολπικού ελέγχου και το μυαλό σου να μην πάει σχεδόν αυτόματα στην Κατερίνα Γκουλιώνη. Μια γυναίκα που στα 41 της χρόνια (19 Μαρτίου 2009) βρέθηκε –κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες- νεκρή. Δεμένη πισθάγκωνα με αίματα στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της μεταγωγής της. Κάποιοι θεώρησαν ότι έπρεπε να σταματήσει να μιλάει. Ίσως, γιατί παραήταν ηχηρά όλα όσα κατήγγειλε για τη φρίκη του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος. Ίσως γιατί –σύμφωνα μ’ αυτούς- κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν αποκλειστικά πίσω από τους χοντρούς τοίχους μιας φυλακής. Μια περίκλειστη κοινωνία βίας και αποστέρησης δικαιωμάτων, δίπλα σε μια «ελεύθερη και ανοιχτή» κοινωνία συνεχώς κλιμακούμενης βίας και αποψίλωσης και των τελευταίων θραυσμάτων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ο αγώνας της Κατερίνας Γκουλιώνη είχε αποτέλεσμα καθώς σύμφωνα με το τότε άρθρο 10 παρ. 5 του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης η ενδοσωματική ή ακτινολογική εξέταση απαγορευόταν, με μόνη εξαίρεση στην περίπτωση που υπήρχε «εύλογη αιτία, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού και μόνον από γιατρό».

Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, με τον θάνατο της Κατερίνας να παραμένει ακόμα αδικαίωτος, έρχεται η κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού να σβήσει με μια μονοκοντυλιά τον αγώνα αυτόν. Επαναφέρει έναν από τους οδυνηρότερους εφιάλτες των γυναικών κρατουμένων.

Ήδη έχουν προαναγγελθεί κινητοποιήσεις μέσα στις φυλακές ως αντίδραση-διαμαρτυρία για τις αλλαγές που σχεδιάζονται. Πόσο να ανέχεσαι -και για ποιο λόγο άλλωστε;- να εκφράζονται νομοθετικά σκέψεις για την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ’; Για διεύρυνση της εξουσίας του εισαγγελέα; Για περιστολή των ήδη πετσοκομμένων δικαιωμάτων των κρατουμένων; Για αντικατάσταση της άδειας του κρατουμένου/ης με την ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι); Για την αναστολή των εκπαιδευτικών αδειών;

Για ποιον λόγο να ανέχεσαι τα δάχτυλα και τα σκουριασμένα εργαλεία της κρατικής εξουσίας μέσα στο σώμα σου;

Κάτω τα χέρια σας από τα σώματά μας.

* Μαρτυρίες της ίδιας της Κατερίνας Γκουλιώνη και άλλων έγκλειστων γυναικών

~

Υ.Γ.: Οι επισημάνσεις από τον αρκούδο

Φωτό από @solidarity City Plaza via @thepressproject Φωτό από @solidarity City Plaza via @thepressproject

Φωτογραφίες με σκηνές και ανθρώπους στα χιόνια. Ας δούμε μερικά δεδομένα:

Οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν με δυσκολία. Το πιο πιθανό είναι ότι ταξίδεψαν με μία βάρκα, ίσως σε ένα φουρτουνιασμένο Αιγαίο. Φοράνε ο,τι τους χάρισαν, δεν ήρθαν με βαλίτσες.

Οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν από τον φόβο. Είτε σε πόλεμο, είτε γιατί απειλήθηκαν με φυλακές, ήρθαν τρομαγμένοι. Κάποιοι μπορεί να είδαν δικούς τους να σκοτώνονται. Κάποιοι να περίμεναν το επόμενο σπίτι που θα βομβαρδιστεί να είναι το δικό τους. Κάποιοι ότι οι άνθρωποι με στολές στην χώρα τους, τον επόμενο που θα συλλάβουν ή θα δολοφονήσουν θα είναι οι ίδιοι. Είναι τρομαγμένοι, ψυχολογικά τραυματισμένοι.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι ξένοι. Δεν μιλάνε την γλώσσα μας, μπορεί να μην μιλάνε καν την ίδια γλώσσα με τον διπλανό τους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τι γράφει μία πινακίδα αν δεν είναι και στα αγγλικά (και αν, δεν ξέρουν όλοι αγγλικά) ή τα δικά μας έθιμα και τρόπους. Είναι χαμένοι εδώ.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι φυλακισμένοι στα καμπ. Άδικα φυλακισμένοι. Δεν έκαναν τίποτα κακό, δεν έχουν παρανομήσει – ειδικά όσοι έχουν λόγο να ζητούν άσυλο. Το μόνο που έκαναν είναι να τρέξουν να σωθούν από μία επικίνδυνη κατάσταση. Δεν είναι ένοχοι για κάτι. Μα παραμένουν φυλακισμένοι.

Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά επειδή ακριβώς είναι φυλακισμένοι, εξαρτώνται απόλυτα από εμάς. Δεν μπορούν να αναζητήσουν τίποτα καλύτερο. Δεν μπορούν να διαλέξουν τι φαγητό θα φάνε, ποιας ποιότητας νερό θα πιούνε, αν θα έχει ζεστό νερό να πλυθούν ή με τι θα σκεπαστούν το βράδυ. Είναι φυλακισμένοι, μπορούν να κάνουν μόνο ο,τι τους επιτρέπουμε εμείς, οι φύλακές τους.

Είναι δυνατόν ποτέ, εμείς οι φύλακές τους, να τους έχουμε σε αυτές τις συνθήκες;

Όχι αν το επιτρέπει η συνείδησή μας, ας το ξεπεράσουμε αυτό μία στιγμή: Οι νόμοι, το επιτρέπουν;

~

Ξεχάστε όλα τα άλλα, ξεχάστε ότι είναι ξένοι, ξεχάστε ότι φοβούνται, ξεχάστε ότι είναι αθώοι, ξεχάστε ότι είναι γυναικόπαιδα, ότι είναι χωρίς υπάρχοντα, ότι είναι χαμένοι εδώ:

Από την στιγμή που τους φυλακίζουμε, εμείς το κράτος, εμείς η κοινωνία, από την στιγμή που βάλαμε έναν φύλακα να τους απαγορεύει την έξοδο έχουμε την απόλυτη ευθύνη τους.

Όταν κάποιος καίγεται (μία γιαγιά με το παιδί της!) επειδή προσπάθησε να ζεσταθεί σε μία πλαστική σκηνή, ΦΤΑΙΜΕ ΕΜΕΙΣ. Όταν κάποιος αρρωσταίνει επειδή οι συνθήκες είναι απαράδεκτες, ή κάποιος πεινάει, ή κοιμάται σε λάσπες, ή στο πάτωμα, ή κάποιος παγώνει σε μία σκηνή που πάνω της έχει χιόνι, ή δεν τρέφεται σωστά γιατί οι μερίδες είναι απαράδεκτες (ή, όπως έγινε πρόσφατα, από εκδίκηση) ΦΤΑΙΜΕ ΕΜΕΙΣ.

ΕΜΕΙΣ.

Το κράτος, η κυβέρνηση, που επιτρέπει αυτές τις συνθήκες, και τις επιβάλλει με ενόπλους στους ανθρώπους που δεν μπορούν να κανουν αλλιώς.

Και αναρωτιέμαι, εισαγγελέας δεν υπάρχει;

Νόμοι, δεν υπάρχουν;

Δεν είναι ποινικό αδίκημα να μην τρέφεις σωστά τους φυλακισμένους σου; Αν έχουν κακής ποιότητας νερό; Δεν πρέπει να ελεγχθείς αν κάποιος καεί γιατί δεν είχε την κατάλληλη θέρμανση σε μία πλαστική σκηνή; Αν τους λείπουν τα απαραίτητα για την ελάχιστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Αν τους αφήνεις να κοιμούνται ΜΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ;

Η κυβέρνηση λέει «δεν φταίμε εμείς, οι ΜΚΟ έχουν τα λεφτά».

Και;

Γιατί αυτό έχει σημασία; Ας ξεκινήσουν νομικές διαδικασίες, ας διορθωθεί το πρόβλημα, και ας βρεθεί ΜΕΤΑ ο υπεύθυνος. Δεν είναι υπεύθυνος όποιος έχει την διοίκηση του στρατοπέδου ή του καταυλισμού όταν οι άνθρωποι που φιλοξενεί, καίγονται; Δεν είναι υπεύθυνος αν δεν τρέφονται σωστά; Δεν είναι υπεύθυνος αν κοιμούνται στις λάσπες, ή στο χιόνι;

Μετά τον διοικητή, δεν είναι υπεύθυνος ο προϊστάμενός του;

Μετά από αυτόν, αφού δεν το διορθώνει, δεν είναι υπεύθυνος ο Υπουργός; Δεν είναι υπεύθυνος ο Πρωθυπουργός;

Το κράτος-φύλακας, δεν έχει ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ για την κατάσταση που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι που φυλακίζει;

~

Τα χιόνια, κάποια στιγμή θα λιώσουν. Τα νερά θα στραγγίξουν. Όσοι δεν αντέξουν θα πεθάνουν, όσοι αντέξουν θα συνεχίζουν τις ζωές τους.

Σαν τους χιονάνθρωπους το καλοκαίρι, αυτοί οι άνθρωποι θα φύγουν, θα συνεχίσουν κάπου αλλού, ή θα θαφτούν σε έναν ανώνυμο ή επώνυμο τάφο στην τελευταία «πατρίδα» τους. Τελικά, κάποια στιγμή θα τους ξεχάσουμε.

Το πως φερθήκαμε όμως τελικά σ’αυτούς τους ανθρώπους, και πόσα εμείς οι ίδιοι επιτρέψαμε να τους συμβούν, θα μας κυνηγάει μία ζωή.

Υ.Γ.: Εδώ το ρεπορτάζ για τις συνθήκες από το @thepressproject όπου πήρα και την κεντρική φωτό

Μια φορά και έναν καιρό, όχι πολύ παλιά, δημιουργήθηκε με συνασπισμό μία κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση είχε σαν αποκλειστικό στόχο να «μας κρατήσει στο ευρώ», ψηφίστηκε, εν μέρει, με εκβιαστικά και τρομοκρατικά τηλεοπτικά σποτ τύπου «Γιατί κύριε» και «η σημαία μας να κυμματίζει ψηλά», την αδιάλειπτη στήριξη των μέσων μαζικής «ενημέρωσης» και την ελπίδα, του κάθε φτωχού και κακομοίρη, ότι δεν θα πληρωνώταν σε δραχμές τον επόμενο μήνα, και ότι η κρατική σπατάλη, επιτέλους, θα σταματούσε.

Έτσι λέει το παραμύθι, έτσι σας λέω και γω.

Λίγο πριν την στήριξή της, ένα από τα πιο κρίσιμα στελέχη της, ο υφυπουργός εργασίας, ξάφνου, παραιτήθηκε. Η επιστολή παραίτησής του που μιλούσε για αθέτηση πολιτικών συμφωνιών σχετικά με την αναδιαπραγμάτευση (άλλο παραμύθι αυτό) και το μνημόνιο έγινε γνωστή, και, ταυτόχρονα, ξεκίνησε ένας πόλεμος εναντίον του, είτε από δικαίους, που ήλπιζαν ότι θα γινόταν επιτέλους ένα συμμάζεμα στο κωλοκράτος, είτε από αδίκους που ήθελαν να προστατέψουν σαν σκυλιά το αφεντικό τους, no matter what.

Έτσι λέει το παραμύθι, έτσι σας λέω και γω.

Πριν αλέκτωρ λαλλήσει τρίς, τα τζιμάνια οι δημοσιογράφοι είχαν κάνει μία ενδιαφέρουσα σύνδεση: Ο εν λόγω Υφυπουργός, Νικολόπουλος το όνομά του, δεν έφυγε γιατί ξύπνησαν οι τύψεις για το πολιτικό ψέμα μέσα του. Έφυγε γιατί α) δεν έγινε Υπουργός, ενώ το ζητούσε διακαώς, και β) και πιο σημαντικό, διότι συνεργάτης του – μισό, να αντιγράψω και εγώ ακριβώς τα λόγια των εφημερίδων, αφού κόπυ-πέιστ έτσι το είχαν όλες, τυχαίο πράγμα, :

Πάντως, η πληροφορία που ήθελε στενό του συνεργάτη, να έχει επικοινωνήσει με τον ΣΔΟΕ, προκειμένου να διευθετήσει εκκρεμή υπόθεση επιχειρηματία, με τον οποίο είχε φιλικές σχέσεις ο πρώην υφυπουργός Νίκος Νικολόπουλος, ήταν ο πρώτος (ίσως και βασικός λόγος) για να διαταραχθούν οι σχέσεις του Αχαιού πολιτικού με τον Αντώνη Σαμαρά.

Από το …έγκριτο Πρώτο Θέμα. Αλλά αν θέλετε, δείτε και την …ανταγωνιστική Δημοκρατία Δημοκρατική, το ίδιο ακριβώς γράφει, λέξη-λέξη.

Διαταράχθηκαν δηλαδή οι σχέσεις, και ο υφυπουργός την έκανε πριν τον κάνουν.

Έτσι λέει το παραμύθι, έτσι σας λέω και γω.

Όλα αυτά καλά, θα μου πεις – αν είχαν γίνει εχθές. Εγιναν όμως, μισό να δω την ημερομηνία του άρθρου, εννέα Ιουλίου του δύο χιλιάδες δώδεκα.

Πάει καιρός, ναι;

Έκτοτε, ο υφυπουργός ελαφρώς σιώπησε, τα κανάλια σταμάτησαν να ασχολούνται, και πήγαμε όλοι ήρεμα-ήρεμα για ύπνο…

..γιατί πως αλλιώς να περιγράψεις, ότι εμφανίζεται μυρωδιά σκανδάλου πρώτου μεγέθους, και, ούτε οι δημοσιογράφοι το ελέγχουν περισσότερο, να πουν «έγινε, μ’ αυτούς», ή «δεν έγινε, αθώος, μάλλον παραιτήθηκε γιατί έγινε πράγματι αντιμνημονιακός», ούτε κανείς εισαγγελέας δεν αναρωτήθηκε «για κάτσε ρε πούστη μου, τι ιστορίες είναι αυτές με συνεργάτη υφυπουργού που σώζει επιχειρηματία από τον ΣΔΟΕ; Ποιος, που πότε πως και γιατί!»

Και καλά να κοιμηθούν τα κανάλια και οι εφημερίδες – την δουλειά τους την έκαναν. Πλήγωσαν το γόητρο του υφυπουργού, πιθανόν τον εκβίασαν κιόλας («αν δεν σκάσεις θα πούμε ονόματα») και έκλεισε ο φάκελος. Και καλά να κοιμηθούν και οι εισαγγελείς που, παρότι έχουν καναδύο ενδιαφέρουσες κινήσεις, γενικά, κινούνται πιο αργά από την καθυστέρηση μη τυχόν μπλέξουν. Τρελοί είναι;

Εγώ όμως ρε φίλε, γιατί να κοιμηθώ; Καλούμαι να συμπιέσω το οικογενειακό μου εισόδημα στο μισό ενώ απέκτησα δύο παιδιά, να βγαίνω πως και πως, να με εκβιάζουν δύο τρία χρόνια τώρα τα δελτία της Digea, να χάνουν την δουλειά τους οι φίλοι μου και την σύνταξη ο πατέρας μου, να με βαράνε και να με ψεκάζουν οι ΜΑΤατζήδες κάθε που διαμαρτύρομαι, να τσακώνομαι με τους φίλους μου που απλώς υποστηρίζουν μια φιλελεύθερη πολιτική, όλα αυτά να γίνονται γιατί κάποιοι πονηροί έφαγαν, δεν έδωσαν φόρους, δεν δήλωσαν εισοδήματα, έδωσαν μίζες, πήρανε μίζες, πετάξανε λεφτά, χαρίσανε θέσεις εργασίας που μετά τις συκοφαντήσανε κιόλας, κρύφτηκε ένα ολόκληρο πολιτικό σκηνικό πίσω από μαζί τα φάγαμε, και βγήκε αλώβητο –

– εγώ γιατί να το ξεχάσω;

Πιάνουν κάποιον κυβερνητικό να σώζει επιχειρηματία και θα το ξεχάσω; Θα πω «έτσι γίνεται» και «έλα μωρέ»;

Σοβαρά ρωτάω: Μαλάκας είμαι;

Εγώ δεν ξέρω αν ο υφυπουργός είναι καλός χρυσός και άγιος, ή ένα λαμόγιο του κερατά. Δεν ξέρω αν ξύπνησε το αντιμνημόνιο μέσα του, ή φοβήθηκε ότι θα τον διώξουν και πήγε να γλυτώσει καμία ψήφο. Δεν ξέρω αν είναι τίμιος, ή αν απλώς φαίνεται τίμιος.

Ξέρω ότι πρόκειται για σκάνδαλο, και όπως γαμιέμαι εγώ να πληρώσω τους φόρους ΤΟΥΣ, θα φροντίσω τουλάχιστον να γκρινιάξω αν κάποιος κυβερνητικός είτε εκβιάζεται για να μην μιλήσει, είτε κάνει πλάτες σε επιχειρηματίες που έχουν βύσμα.

Γιατί δεν ξέρω αν η γυναίκα του Καίσαρα είναι ή όχι τίμια, αλλά την ακούω να καλοπερνά στο διπλανό δωμάτιο. Και ούτε μαλάκας είμαι, ούτε κουφός.

Υ.Γ.: Δες και το προηγούμενο ποστ μου για την Άκρη του νήματος και το βάρος και την ευθύνη της δημοσιογραφίας.

Ήταν εικοσιπέντε χρονών. Πατέρας ενός δεκαοχτάμηνου παιδιού.

Για την αστυνομία ήταν μία επιτυχημένη επιχείρηση. Μία παράπλευρη απώλεια. Ένα «λυπούμαστε». Ή ούτε καν «λυπούμαστε». Ένα «Λυπούμαστε, αλλά«.

Για το παιδί του ήταν ένας πατέρας. Για την γυναίκα του ένας σύντροφος. Για τον εργοδότη του ένας υπάλληλος. Για τους φίλους του ένας φίλος. Ο Νίκος.

Για τους υπόλοιπους δεν ήταν ούτε η Μενεγάκη, ούτε ο Λάτσιος, ούτε η Αλεξανδράτου, ούτε ο Κακαουνάκης.

Για κάποιους εντάξει, δεν ήταν και Έλληνας.

Για το κράτος δεν ήταν ούτε βουλευτής, ούτε πολιτικός, ούτε επιχειρηματίας, ούτε τράπεζα.

Για σένα δεν ήταν ούτε ο αδελφός σου, ούτε ο πατέρας σου, ούτε εσύ.

Ήταν εικοσιπέντε χρονών. Πατέρας ενός δεκαοχτάμηνου παιδιού.

Μυστήριο πράγμα ο άνθρωπος.

Υ.Γ.: Είχε και όνομα ο εικοσιπέντε ετών πατέρας. Μπορεί να κάναμε μία μέρα να το μάθουμε, αλλά χαλάλι:

Ήταν ο Nikollas Todi.

Αντίθετα από τον Σαμαρά, η Ντόρα που το επιτελείο της είναι πιο web-friendly, δεν με spamαρε με ενόχληση στο τηλέφωνο, αλλά με ένα απλό, καθημερινό spam mail.

Επειδή το κείμενό του είναι άξιο για πούλιτζερ, το αναρτώ ολόκληρο.

Η συμμετοχή σου είναι πολύτιμη

Σε δύο ημέρες ψηφίζουμε για νέο πρόεδρο του κόμματός μας. Η ψήφος σου είναι καθοριστική για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας. Απευθύνομαι σήμερα σε εσένα και σο&ups ilon; ζητώ να συμμετάσχεις στην εκλογική διαδικασία της Κυριακής.

Ήμουν πάντα παρούσα, στις εύκολες και τις δύσκολές στιγμές. Ποτέ δεν λύγισα και δεν υπέστειλα την σημαία της παράταξής μας. Ακόμα και όταν έβλεπα τις αδυναμίες, ακόμα και όταν έβλεπα τα λάθη που μα&sig maf; πλήγωσαν όλους. Γιατί πάνω απ ‘όλα έβαζα πάντα το καλό του κόμματος μας, της Νέας Δημοκρατίας. Στις χαρές και τις πικρές μαζί.

Αυτή η κοινή πορεία αγώνων είναι το αόρατο νήμα που ενώνει όλους εμάς. Εμείς μπορούμε σήμερα να δημιουργήσουμε ξανά την ελπίδα και την προοπτική για το κόμμα μας.

Να ξαναβρούμε την ενότητά μας και το εύρος μας. Να κάνουμε τη ΝΔ ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα. Ένα ανοιχτό, δημοκρατικό κόμμα, χωρίς αποκλεισμούς, αλλά με σεβασμό και λόγο στα μέλη και στη& nu; κοινωνική της βάση. Όχι με λόγια αλλά με έργα.

Να δώσουμε ξανά μάχες για τις ιδέες μας, τις διαχρονικές αξίες της παράταξής μας: Την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την αγάπη για τη Πατρίδα, τις ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους.

Την Κυριακή, με την επιλογή αρχηγού θα αποφασίσουμε ποια Νέα Δημοκρατία θέλουμε.

Αν θα έχουμε ένα κόμμα σύγχρονο, ανοιχτό, που θα απευθύνεται στην κοινωνία και θα μπορεί να κερδίσει εκλογές ή αν θα έχουμε μια μικρή, περιχαρακωμένη, αδύναμη Νέα Δημοκρατία.

Αν θα έχουμε μια Νέα Δημοκρατία που θα μπορεί να κάνει αποτελεσματική αντιπολίτευση ή μια Νέα Δημοκρατία που θα αφήνει τη σημερινή κυβέρνηση να αλωνίζει και θα είναι αρεστή μόνο στα γνωστά μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ και πολεμούν με τέτοιο μένος εναντίον μου.

Σε όλη την πολιτική διαδρομή μου αγωνιζόμουν για μεγάλη και δυνατή Νέα Δημοκρατία. Βρέθηκα στην πρώτη γραμμή των αγώνων της παράταξης, χωρίς ποτέ να ξεφύγω από την ιδεολογία και τις αρχές της. Εργάστηκ& alpha; για την ενότητα στο κόμμα μας. Έχω δώσει και έχω κερδίσει μάχες για τη Νέα Δημοκρατία και έχω στηρίξει τους αγώνες της σε όλη την Ελλάδα.

Στις εκλογές της 29ης Νοεμβρίου υπολογίζω προσωπικά σε σένα.

Η συμμετοχή σου είναι πολύτιμη για το κόμμα μας.

Η ψήφος σου είναι δύναμη για μένα.

Ξεκινάμε ένα νέο κεφάλαιο για τη Νέα Δημοκρατία. Σε καλώ να το γράψουμε μαζί.

Σε καλώ σε νέους αγώνες, σε μια καινούργια, όμορφη διαδρομή.

Για να κάνουμε ξανά τη Νέα Δημοκρατία μεγάλη, δυνατή και περήφανη.

Ντόρα Μπακογιάννη

Αγαπητή Ντόρα λοιπόν (αφού το υπογράφεις, σε εσένα απαντάω, και αφού είναι στον ενικό, και γω στον ενικό).

Λυπάμαι και για το δικό σου επιτελείο. Κατάφερε να κάνει μια σχεδόν αδιάφορη διαδικασία, ενοχλητική. Θα περίμενα με όλα τα dorabak, doratwit, doraweb, doraradio, dorawhatever – ότι θα ήξεραν για τι πράγμα μιλάνε. Προφανώς, όχι.

Όσο πλησιάζει η ώρα της εκλογής, τόσο πιο σπασμωδικά αντιδράτε. Κρίμα. Πάρτε με τηλέφωνο, βάλτε μία ντουντούκα κάτω από σπίτι, κατασκηνώστε κάτω από το σπίτι – την δική μου την ψήφο ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ. Ούτε η μία, ούτε και ο άλλος.

Όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει πολιτικά η Νέα Δημοκρατία: απλώς, δεν με ενδιαφέρει αυτό που εκπροσωπεί η προσπάθεια και των δύο: Νίκη με κάθε κόστος, ακόμα και την εξεφτελιστική διαδικασία του σπαμ.

Ακόμα και σε μένα, που ποτέ δεν εκδήλωσα ενδιαφέρον στα συμμετοχικά της Νέας Δημοκρατίας. Σας.

Υ.Γ. με νόημα: πως σας φαίνεται που οι πράξεις και των δύο σας έχουν αναγάγει τον Ψωμιάδη ως τον πιο μετριοπαθή και αθόρυβο υποψήφιο; Πόσο πιο χαμηλά μπορείτε να πέσετε επικοινωνιακά;

sms_samaras

Αντώνη,

Σε ευχαριστώ για το μήνυμά σου. Το είχα πραγματικά ανάγκη.

Έπρεπε να θυμάμαι ότι οι συνεργάτες σου έρχονται από μία άλλη εποχή: από εκείνη που λέγανε στον κοσμάκη τι να ψηφίσει.

Και για να επιλέγεις τέτοιους συνεργάτες; Είτε δεν έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου, είτε συμφωνείς μαζί τους.

Eather way, άσχημο μου φαίνεται.

Όπως είδες όμως, είχε επιτυχία η σκέψη σας. Όλοι σχολιάσαμε την ποιότητά της στην εκτέλεση και τον σχεδιασμό της.

Καλή τύχη στο έργο σου. Την έχεις πραγματικά ανάγκη.

Update: Σε σκέφτηκε και η Cyberela. Και στο twitter επίσης, σε σκέφτονται διαρκώς

Update: Και φυσικά, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, έλαβα σπαμ και από την Μπακογιάννη

Πρώτη ιστορία:

Περιδιαβαίνοντας το αξιόλογο protagon.gr έπεσα σε ένα άρθρο που δεν καταλάβαινα. Συντάκτης ο Παναγιώτης Μουζουράκης (μουσικός και ηθοποιός στους Singles όπως με ενημερώνουν και πρόσφατα στο 4 του Παπακαλιάτη) ο οποίος εξηγεί μία γκάφα. Διαβάστε το εδώ [Μην πυροβολείς τον κιθαρίστα], και επιστρέψτε για την συνέχεια.

Το εν λόγω video, για να έχετε αίσθηση των γεγονότων, εδώ: Το σκετς Μουζουράκη-Κάτσαρη για την 28η Οκτωβρίου

Υ.Γ.: Άξια λόγου είναι και η αντίδραση των επισκεπτών του PrezaTV σε αντίστοιχο άρθρο του….

Κρατάμε λοιπόν αυτό, σαν γεγονός.

Δεύτερη ιστορία:

Σήμερα διοργανώνεται στον Άγιο Παντελεήμονα συναυλία στήριξης των μεταναστών. Η οποία όμως αντιμετωπίζει ήδη προβλήματα από ομάδα ‘κατοίκων’ οι οποίοι είτε θα κάνουν ότι μπορούν για να μην γίνει, είτε θα φοβίσουν όσους θέλουν να παρευρεθούν. Ανταπόκριση από το indymedia.

Κρατάμε λοιπόν και αυτό, σαν γεγονός.

Τρίτη ιστορία

Λίγες ημέρες πριν, το βιβλιοπωλείο του Αδωνι Γεωργιάδη δέχθηκε άλλη μία φορά επίθεση και καταστράφηκε. Δεν χρειάζεται να πω ούτε ποιος είναι ο Άδωνις, ούτε τι βιβλία πουλάει. Ούτε καν τον αριθμό των καταστροφών του βιβλιοπωλείου του.

Κρατάμε λοιπόν και αυτό, σαν γεγονός.

Για να κάνουμε την σούμα:

Έχουμε στα χέρια μας τρία γεγονότα: Άλλα είναι αναγνωρισμένα λάθη, άλλα όχι. Άλλα γίνονται κατά λάθος, άλλα γίνονται επί τούτου. Από άλλα προσβαλλόμαστε και εμείς – με άλλα γελάμε.

Αλλά όλα έχουν κάτι κοινό: τις αντιδράσεις. Αυτοί κάποιοι από αυτούς που προβλήθηκαν σήκωσαν τις μπουνιές τους, τα ξύλα τους, τις απειλές τους – και εξέφρασαν την διαμαρτυρία τους προκαλώντας τον τρόμο.

Νιώθω κάπως αδικημένος όταν κάποιος που επιτίθεται στο κράτος και στην ανώνυμη μάζα του (ακόμα και αν είναι αστυνομικοί) τον χρωματίζουμε ως τρομοκράτη, αλλά αυτός που που επιτίθεται στον οποιονδήποτε εξωθεσμικό εκφέρει γνώμη, ακόμα και αν είναι σωστή ή λανθασμένη, τον υπογράφουμε ‘αντιδραστικό’.

Και νιώθω λίγο περίεργα όταν το κράτος σταματά ή αναστέλλει τις δικές μου ελευθερίες για τους μεν, αλλά αγνοεί (για να μην γράψω προστατεύει μερικές φορές εμφανώς) τους δεύτερους. Σαν να έχεις δικαίωμα να αντιδράς με τις μπουνιές σου σε οποιονδήποτε – αρκεί να μην εκφράζει το κράτος.

Και οι δεύτεροι είναι τρομοκράτες. Και ίσως, ίσως, ποιο ισχυροί από τους πρώτους.

Θα ήταν ενδιαφέρον ένα πείραμα: να αλλάξουν οι λέξεις. Οι τύποι με τα όπλα να ονομαστούν «αντιδραστικοί» και ο ανώνυμος αναρχικός ή φασίστας που επιτίθεται σε ότι διαφωνεί, να ονομαστεί «τρομοκράτης».

Νιώθω ένα περίεργο ρίγος τρόμου όταν σκέφτομαι τις επιπτώσεις ενός τέτοιου πειράματος…

Καθώς άλλαξα σπίτι, άλλαξα και διεύθυνση. Μόλις τελείωσα με τα κουβαλήματα, ξεκίνησα να πηγαίνω πόρτα-πόρτα σε όλες τις εταιρείες που μου στέλνουν τους λογαριασμούς, για να αλλάξω και διεύθυνση αποστολής.

Οι δύο εταιρείες κινητής, συνεργάστηκαν θαυμάσια. Ταυτότητα, και τίποτα άλλο.

Πηγαίνω στην πρώτη τράπεζα. «Καλημέρα», «Καλημέρα σας», «θα ήθελα να αλλάξω διεύθυνση αποστολής λογαριασμών»

-Βεβαίως. Μία ταυτότητά σας, και έναν λογαριασμό που πιστοποιεί οτι είσαστε εκεί»

– Ορίστε;

– Μα ναι, έναν λογαριασμό. Οτι να ναι. Αρκεί να έχει το όνομά σας.

– Μα τι να τον κάνετε τον λογαριασμό; έχω την ταυτότητά μου.

– Λυπάμαι, είναι για την ασφάλειά σας.

Το σκέφτομαι λίγο, λέω κάτσε να δω τι θα γίνει και στις άλλες, καλώς, ευχαριστώ, φεύγω.

Φτιαγμένος.

Πηγαίνω στην δεύτερη τράπεζα.

Καλημέρα, καλημέρα, αλλαγή λογαριασμού. Τι θα χρειαστώ;

– Την ταυτότητά σας και 2 λεπτάκια απο τον χρόνο σας.

Θαυμάσια, ευχαριστώ, ορίστε, περνάνε τα δύο λεπτάκια, τέλος. Έτοιμος.

Τρίτη τράπεζα.

– Καλημέρα, καλημέρα, αλλαγή λογαριασμού. Τι θα χρειαστώ;

– Μία ταυτότητά σας, και έναν λογαριασμό που πιστοποιεί οτι μένετε εκεί.

– Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί χρειάζεστε τον λογαριασμό. Αφού έχω την ταυτότητά μου!

– Δεν το κάνουμε γιατί το θέλουμε εμείς, αλλά γιατί το ζητά (και θα έχουμε κυρώσεις αν δεν το δεχθούμε) η Ελληνική Ένωση Τραπεζών (*).

Και μου πασάρει ένα διαφημιστικό, που εξηγεί σε ένα δισέλιδο πόσο σημαντικό είναι να έχω τα σωστά χαρτιά, για να κάνω αλλαγή διεύθυνσης σε μία τράπεζα. Και οτι χρειάζομαι έναν λογαριασμό για να πιστοποιήσω οτι μένω εκεί.

ΔΕΚΟ δεν γίνεται γιατί είμαι με ενοίκιο. Δεν έχω τίποτα στο όνομά μου. Άρα, ή θα προσκομίσω αντίγραφο μίσθωσης, ή λογαριασμό άλλης εταιρείας, προφανώς μη τραπεζικής.

Τους εξηγώ λοιπόν: Αν πάω στην Κοσμοτέ πχ. Και αλλάξω λογαριασμό. Και σας τον φέρω. Θα είστε καλυμένοι;

– Βεβαίως.

– Θα είστε ασφαλείς. Και εσείς, και εγώ. Σωστά;

– Σωστά.

– Ναι αλλά η Κοσμοτέ αλλάζει λογαριασμούς μόνο με την ταυτότητά μου. Υποτίθεται όμως οτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ να αλλάζεις στην τράπεζα λογαριασμό μόνο με την ταυτότητά σου. Γιατί είναι ασφαλές αν φέρω ένα χαρτί που βγήκε με ακριβώς αυτήν την μη-ασφαλή διαδικασία; Αν η Κοσμοτέ εκδίδει λογαριασμό με μη-ασφαλή διαδικασία, πως καλύπτεται η τράπεζα με αυτόν τον λογαριασμό; Και πως καλύπτομαι εγώ;

– Δεν είναι το ίδιο.

Και έτσι τελείωσε η κουβέντα της.

Και κάπου εκεί, τελείωσε και η λογική μου.

~

Φυσικά, η δική μου είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα. Διότι στην Ελεάνα, είχε έρθει εχθές ένας φάκελος. Απο την Eurobank. Η οποία «με βάση την καλή συνεργασία που είχαν» μετέτρεψε μονομερώς την ΧΡΕΩΣΤΙΚΗ της κάρτα ΣΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ, με όριο ανάληψης μάλιστα 3.000 ευρώ.

Με μία μικρή λεπτομέρεια: η Ελεάνα όχι μόνο δεν είχε ζητήσει τέτοια κάρτα, αλλά είχε ΚΛΕΙΣΕΙ τον λογαριασμό της είκοσι ημέρες νωρίτερα. Κλείσει. Εντελώς.

Συνεπώς, στην παλιά διεύθυνση, πήγε μία πιστωτική κάρτα, με όριο ανάληψης 3.000 ευρώ, απο έναν λογαριασμό που θα έπρεπε να είχε κλείσει. Και αφού εμείς δεν είχαμε κανέναν λόγο να ενημερώσουμε την τράπεζα για αλλαγή διεύθυνσης, αφού δεν είχαμε πλέον λογαριασμό εκεί, κάποιος άλλος θα έπαιρνε την κάρτα, στο όνομά της.

Και κύριος οίδε τι θα μπορούσε να κάνει με αυτήν.

~

Η αυταπάτη της ασφάλειας είναι πολύ ύπουλο πράγμα. Είναι ύπουλο διότι ΝΟΜΙΖΕΙΣ οτι είσαι ασφαλής, αλλά στην πραγματικότητα δεν είσαι. Και έτσι ρίχνεις τις ασφάλειες σου, την κοινή λογική σου, αποδέχεσαι το σύστημα, και όταν αποδεικνυεται τρύπιο, ξαφνιάζονται όλοι. Και ακριβώς επειδή είναι τρύπιο, το μόνο που μένει να μπαλωθεί, είναι περισσότερος έλεγχος.

Ενώ η ταυτότητα θα έπρεπε να είναι το σπουδαιότερο χαρτί που έχεις επάνω σου, που πιστοποιεί ποιος είσαι, ακριβώς επειδή είναι τρύπια η διαδικασία για να έχεις ένα τέτοιο χαρτί στα χέρια σου – ή πολύ εύκολο να την παρακάμψεις, δημιουργούνται και άλλες, εξίσου τρύπιες διαδικασίες πιστοποίησης.

Στο μεταξύ όμως, έχεις ταλαιπωρηθεί, έχεις στερηθεί δικαιώματά σου, έχεις απαρνηθεί υποχρεώσεις σου, και όλα αυτά στο όνομα μιας ασφάλειας που δεν υπάρχει. Και αυτό θα συμβεί στο αεροδρόμιο, στην Βουλή, στον δρόμο, στην τράπεζα της γειτονιάς σου:

Διότι όσο περίμενα στην δεύτερη τράπεζα, είχα άφθονο χρόνο να διαβάσω τουλάχιστον μία αίτηση δανείου με όλα τα στοιχεία της φάτσα-κάρτα, που ήταν απλωμένη στο γραφείο όσο ο υπάλληλος μου έφερνε τα χαρτά να υπογράψω…

null

Είμαι έξαλλος. Έξαλλος.

Δεν μπορώ να το κατανοήσω. Δεν μπορώ.

Το 2005, είχε εγκαινιαστεί:

* Η ΠΡΟΤΥΠΗ ΠΑΡΑΛΙΑ «ΠΙΚΠΛΑΖ» στους χώρους του πρώην ΠΙΚΠΑ (νυν ΚΑΑΠ) Βούλας είναι η μοναδική στη χώρα μας που καλύπτει πλήρως τις προδιαγραφές προσβασιμότητας για άτομα με αναπηρία. Εγκαινιάστηκε πέρσι παραμονές Παραολυμπιακών, φιλοδοξώντας να αποτελέσει «πιλότο» για όλες τις πολυσύχναστες -τουλάχιστον- ελληνικές παραλίες.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 08/08/2005

Σήμερα:

Πέντε χρόνια μετά, αρχές καλοκαιριού 2009, η επονομαζόμενη και ΠΙΚΠΛΑΖ προσβάσιμη παραλία, μοιάζει άκρως σεμνά και ταπεινά να… εγκαταλείπεται στην τύχη της.

**Ολίγον αναλυτικότερα: η έναρξη της φετινής περιόδου λειτουργίας έχει προγραμματιστεί για τις 15 Ιουνίου. Περίπου 90.000 ευρώ απαιτούνται για στοιχειώδη έργα συντήρησης, τα οποία δεν έχουν ακόμα καταβληθεί. Το χειρότερο, κανείς αρμόδιος δεν διαβεβαιώνει εάν και πότε θα καταβληθούν. Μηδέν ευρώ για καθαρισμό του χώρου, μηδέν για τις απαραίτητες επιδιορθώσεις, μηδέν για τη συντήρηση της φθαρμένης (και επικίνδυνης) θαλάσσιας εξέδρας, μηδέν για τα επικείμενα λειτουργικά. Κοντά στο μηδέν, πλέον, και οι πιθανότητες να ανοίξει εγκαίρως η ΠΙΚΠΛΑΖ παρέχοντας πλήρεις και ασφαλείς υπηρεσίες, όπως μέχρι πέρσι συνέβαινε.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Γιατί; Πως ξεπέσαμε έτσι ρε γαμώτο; Πως τολμούμε να κοιτάμε αυτούς τους ανθρώπους στα μάτια και να τους πούμε «ξέρεις κάτι; φέτος δεν θα κάνεις μπάνιο» – και μετά να τρέχουμε στην παραλία μας; (*)

Γιατί; δεν αντιδρούμε; γιατί δεν θυμώνουμε; γιατί δεν χαλάμε τον κόσμο γι’ αυτήν την αδικία;

Πότε ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι;

Είναι τρομαχτικό: Σ’ αυτούς που χρωστάμε αξιοπρεπή διαβίωση, τους κάνουμε να ικετεύουν ισότητα – και μετά αγνοούμε την ικεσία τους.

Ω, μα είμαστε τόσο σπουδαίοι. Τόσο ισχυροί.

Και τόσο απάνθρωποι.

Εσύ, τι θα κάνεις γι’ αυτό;

(*) Ίσως με τον ίδιο τρόπο που λέμε στον Τενέζο «βάστα γερά ρε» και μετά πάμε για σουβλάκια. Δεν ανησυχώ. Δεν θα πεινάσουμε. Θα φάμε. Κόλυβα στην κηδεία του. Και η κηδεία του θα γίνει κηδεία της ντροπής μας.

UPDATE: Κάλεσα για περισσότερες πληροφορίες το ΚΑΑΠ ΒΟΥΛΑΣ και με ενημέρωσαν ότι η παραλία θα λειτουργήσει, σύμφωνα με την κα Μασούρα (210.89.90.376). Το επιβεβαίωσαν μετά από κλήση μου και στο γραφείο της Εθνικής Ομοσπονδίας Κινητικά Αναπήρων (τηλ.: 210.522.4974). Κανείς εκ των δύο πάντως δεν μπορούσε να μου δώσει ημερομηνίες έναρξης, ούτε την τρέχουσα κατάσταση της παραλίας.

Πριν απο έναν περίπου μήνα, η αδελφή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έλαβε την διαβεβαίωση οτι θα περάσει σε όποιο τμήμα θέλει, χωρίς εξετάσεις. Πριν απο λίγες ημέρες, η Κωνσταντίνα Κούνεβα έμαθε οτι θα αποκτήσει σπίτι, απο τον ΟΕΚ.

Χαίρομαι, και για τις δύο. Και λυπάμαι για εμάς.

Μην με πείτε καθίκι, αλλά αυτά περίμεναν; Οι ίδιοι, οι οικογένειές τους, οι άνθρωποι που στηρίχθηκαν σε αυτούς, εμείς, αυτό περιμέναμε;

– Πέρασαν τόσοι μήνες. Τι έμαθες για τον Γρηγορόπουλο; Τι άλλαξε;

– Πέρασαν τόσοι μήνες. Τι έμαθες για την Κούνεβα; Τι άλλαξε;

Σε μία κοινωνία που έμαθε να ζει με το δούναι και λαβείν, δεν θα περίμενα περισσότερα. Δεν θα περίμενα να αντιδράσει αλλιώς.

Πολύ καλή ιδέα: Ίσως δώσουμε και ένα νοίκι στην μητέρα της Γκουλώνη – ή μήπως δωρεάν διατροφή στην οικογένεια του Τενέζου; Μια δωρεάν ιατροφαρμακευτική εξέταση στην οικογένεια της Αμαλίας. Ένα παπί στον Αυγουστίνο, τον κύπριο φοιτητή της ζαρτινιέρας, μια δωρεάν σύνδεση κινητής τηλεφωνίας στον Τσαλικίδη, ένα δωρεάν ταξίδι για την Μυρτώ (μην μου πειτε οτι ξεχάσατε την Μυρτώ; Γιατί αυτή δεν ξέχασε)…

Πολύ καλή ιδέα.

Βρήκαμε μπροστά μας ένα λάθος, περισσότερα λάθη, και αντί να τα αντιμετωπίσουμε, τα κουκουλώνουμε. Φιλεύσπλαχνοι, ως γνωστόν, και απολύτως φιλάνθρωποι, φροντίζουμε να λύσουμε κάθε άλλο -εύκολο στην λύση του- πρόβλημα, εκτός από το να αντιμετωπίσουμε αυτά για τα οποία μας κατηγορούν.

Ξεπλένουμε την ντροπή μας χαρίζοντας σπίτια και εκπαίδευση.

Μα δεν ντρεπόμαστε μωρέ; ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΜΩΡΕ;

Τι παλεύουμε ως κοινωνία να εξαγοράσουμε;

Αυτά μας έλεγαν; Αυτά είχαμε να διορθώσουμε;

ΡΩΤΑΩ: ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΑΝ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ;

ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ; ΛΥΘΗΚΑΝ;

Ελέγχθηκε η ανυπαρξία ανταγωνισμού που καταγγέλει ο Τενέζος; Ασφαλίζονται τα δικαιώματα των χαμηλομισθωτών που ζητάει η Κούνεβα; Έγινε εξέταση εις βάθος που ζητά ο θάνατος Τσαλικίδη; Δικαιώθηκε ο Αυγουστίνος για τον άδικο και απάνθρωπο ξυλοδαρμό του; Μπήκε φρένο στα κακώς κείμενα των φυλακών, όπως με την ζωή της πλήρωσε την καταγγελία της η Γκουλιώνη; Διορθώθηκε η απίστευτη Ελληνική Αστυνομία όπως ζητά η Μυρτώ και ο άδικος θάνατος του Αλέξανδρου; Σταμάτησαν τα φακελάκια όπως ζητούσε μέχρι τον θάνατό της η Αμαλία;

…Ενα σπίτι και χαριστικές σπουδές…

Έτσι εξαγοράσαμε τα όνειρά τους και τις ελπίδες τους.

Χαίρομαι γι’ αυτούς. Αλλά λυπάμαι πάρα πολύ για εμάς.

Γιατί είμαστε ξεφτιλισμένοι.

Διαβάστε και αυτά:

Ξέπλυμα κρίματος

Γράμμα του Αλέξη Γρηγορόπουλου στον Πρωθυπουργό

Πριν απο μερικούς μήνες, ένα περίεργο post εμφανίστηκε στο ADSLGr:

Αντιγράφω τα σημαντικά σημεία:

Την 19-1-2009 έλαβα από δικαστικό επιμελητή «Πράξη Διεξαγωγής Ακρόασης» από την Ε.Ε.Τ.Τ. σχετικά με την αίτηση που κατέθεσε η Εταιρία Cosmote – Κινητές Τηλεπικοινωνίες A.E. για την διαγραφή του domain name whatsup.gr από τον σημερινό φορέα του ονόματος χώρου, εμένα δηλαδή (Βαρυτιμίδη Χρήστο) κατηγορώντας με ότι την κατοχύρωση του domain name, την έκανα κακόπιστα, παράνομα και καταχρηστικά προσβάλλοντας τα νόμιμα δικαιώματά της. Το αιτιολογικό της αίτησης διαγραφής είναι ότι επειδή η Cosmote έχει κατοχυρώσει το σήμα whatsup ώς λεκτικό και με απεικόνιση ήδη από το 2001, ως επακόλουθο αιτείται την διαγραφή του σημερινού φορέα.

Στην κατηγορία τους εναντίον μου, αναφέρουν ότι εγώ τους στερώ την φήμη τους από την χρήση του ονόματος που αυτοί φυσικά δεν θέλησαν να κατοχυρώσουν το 2001 (το domain κατοχυρώθηκε από εμένα τον Αύγουστο του 2003!! και ο καταχωρητής που ανανέωσε το domain το 2005 ήταν η Otenet!!!). Το δε όνομα whatsup δεν είναι λεκτική εφεύρεση της Cosmote όπως για παράδειγμα είναι η λέξη cosmoκάρτα, αλλά είναι έκφραση – ιδιωματισμός που χρησιμοποιείται κατά κόρον, από το 1949 σαν έκφραση από τον Bugs Bunny αλλά και από όλο τον κόσμο σε καθημερινή βάση. Η διαδικασία κατοχύρωσης έγινε από εμένα νομότυπα – όπως φυσικά και από την επιτροπή που συνεδρίασε για την έγκριση κατοχύρωσης που έγινε – και βάσει του κανονισμού λειτουργίας για την διαχείριση – έγκριση domain name ισχύει η σειρά προτεραιότητας κατάθεσης της αίτησης.

Αυτά, στις 19/1/2009

Εκτοτε, πολλές κουβέντες έγιναν, οι δύο πλευρές πήγαν στην ΕΕΤΤ, και τελικά, μόλις εχθές, η ΕΕΤΤ, έβγαλε απόφαση (οι επισημάνσεις δικές μου):

Μόλις χθες μου επιδόθηκε η απόφαση της Ε.Ε.Τ.Τ.
Η οποία διαγράφει το domain από εμένα, και το δίδει στην Cosmote.

Την απόφαση της Ε.Ε.Τ.Τ. μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
http://www.netfans.gr/apofasi/

Σαν ένα σχόλιο σχετικά έχω να πω ότι όλοι οι ισχυρισμοί της Cosmote βάση της απόφασης είναι αληθινοί, ενώ σε αντίθετη περίπτωση όλοι οι δικοί μου ισχυρισμοί είτε δεν χρησιμοποιήθηκαν στην απόφαση είτε θεωρήθηκαν ανακριβής.

Για παράδειγμα θα σας πω ότι μου ζητήθηκαν τα στατιστικά επισκεψιμότητας από το 2003 έως την ημέρα της ακρόασης και τους τα έδωσα και αυτοί όπως θα δείτε γράφουν στην απόφαση ότι το blog το λειτουργώ «κατ΄ απόδειξη» από τις 26-11-2008 έπειτα δηλαδή από την καταγγελία της Cosmote.
Αφού λοιπόν server files δεν είναι απόδειξη για την Ε.Ε.Τ.Τ., αφού λοιπόν ευχαριστήριο της Livepedia.gr τον Δεκέμβριο του 2007 δεν είναι απόδειξη λειτουργίας για την Ε.Ε.Τ.Τ. τότε απόδειξη είναι ο ισχυρισμός της Cosmote ότι το λειτουργησα έπειτα από την καταγγελία.

Θα τα πούμε λοιπόν στα αστικά δικαστήρια.

Και ως απάντηση στον χρήστη breadfan

Καλη τυχη φιλε μου και ευχομαι να δικαιωθεις..Οσο για την ΕΕΤΤ απλα ντροπη τους…Αν ειναι δυνατον εν ετη 2009 να μην αναγνωριζονται στοιχεια επισκεψιμοτητας μεσω file server..

ο συντάκτης απαντά:

Μα φίλε μου δεν είναι ότι δεν δέχτηκαν κάτι που είναι δικό μου απλά όπως τα server files, αλλά κείμενο το οποίο αναρτήθηκε από τους διαχειριστές του livepedia.gr ιστοσελίδα που υποστηρίζεται και από τον ΟΤΕ.

Το κείμενο μπορείτε να το δείτε εδώ

Απλά όπως ο τίτλος είμαι ένας μίκρος για το μέγεθος του OTE, αλλά δεν περίμενα τέτοια αντιμετώπιση.
Αύριο θα έχω κάνει upload και τα πρακτικά της ακρόασης αλλά και το υπόμνημα που κατέθεσα. Ώστε να δείτε ότι κατά την διάρκεια της ακρόασης το 1 από τα 3 μέλη της επιτροπής αφού είχε ολοκληρώσει την κατάθεση της θέσης η COsmote είπε το μέλος ότι «ωραία όλα αυτά που μας είπατε αλλά δεν μας έχετε πει που ο κ. Βαρυτιμίδης ήταν κακόπιστος όταν εσείς κατοχυρώσατε ως εμπορικό σήμα μία απλή φράση της αγγλικής που την έλεγε ο Bugs Bunny»

Έλεος.

Αυτά, ιστορικά.

Το εν λόγω blog λειτουργεί ακόμα (τις στιγμές που γραφόταν αυτό το ποστ), και μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ: http://www.whatsup.gr – ένα πολύ πετυχημένο όνομα για blog, by the way.


Αφού έχουμε τα στοιχεία, ας πάμε και στην άποψη μου:

ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ ΡΕ; ΕΧΕΤΕ ΞΕΦΥΓΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ;

Επειδή έχετε λεφτά/εξουσία/δύναμη, θα φάτε απο τον χρήστη το domain του; Γιατί; Γιατί ΕΣΕΙΣ βαρεθήκατε να τσακιστείτε και να κλείσετε ένα domain;

Αλλωστε γιατί να τρέχετε; ΟΠΟΤΕ θέλετε, ΟΠΩΣ θέλετε, θα πάτε να το κλείσετε. Τι και αν το έχει κλείσει, τρία χρόνια μετά ένας άλλος άνθρωπος; Θα του το κλέψετε, και θα κάνετε το κόμμάτι σας.

Σας πείραξε ο άνθρωπος; Σας το άρπαξε; Τόσα χρόνια είχατε κατοχυρώσει το όνομα, τώρα που το έπιασε ο άλλος σας πείραξε;

Και η πλάκα είναι οτι εχετε domain: whatsup.com.gr. Τι έγινε; Δεν είναι αρκετά trendy; δεν είναι αρκετά cool; δεν είναι αρκετά wow; έχει πολλά γράμματα και μπερδευτήκατε; Και δεν φτάνει αυτό, ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ. Αδειο μένει. Αχρείαστο.

Οχι, έτσι; Μόνο .gr υπάρχει για εσάς. Τα άλλα δεν είναι domain; Ίσως δεν πουλάνε διαφημιστικά – όπως διαφημιστική και άχρηστη είναι και όλη η ύπαρξη του consept σας

Έπρεπε -λέει- ο άνθρωπος να ξέρει οτι υπάρχει trademark, και να ξέρει οτι δεν πρέπει να το χρησιμοποιήσει. Πως να το ξέρει; Πως να ξέρει οτι είναι κατοχυρωμένο; Αντιθέτως, η ΕΕΤΤ θα μπορούσε να το ξέρει – και να του το κόψει εξ αρχής – αλλά αυτό θα σήμαινε έξτρα δουλειά, και δεν το θέλουμε αυτό, σωστά;

Καλύτερα να γαμήσουμε την ζωή ενός χρήστη.

Συγχαρητήρια λοιπόν. Είστε πιο δυνατοί, πιο ισχυροί – και πιο άδικοι επίσης.

Και αυτό, εγώ τουλάχιστον, θα το θυμάμαι.

Κάθε φορά που θα βλέπω whatsup, σε διαφημίσεις ή οπουδήποτε αλλού, θα θυμάμαι το blog ενός χρήστη, που του το κλέψατε χρησιμοποιώντας την δύναμη που εγώ σας έδωσα.

Και που δεν έχω καμία απολύτως πρόθεση να σας ξαναδώσω.


Update: Η Cosmote κέρδισε το όνομα στο δικαστήριο(;), συνεπώς δεν το έκλεψε, το έκανε απολύτως νόμιμα. Μην με ρωτήσετε όμως αν ήταν και ηθικό αυτό που έκανε.

Όλο το ιστορικό:

Ημερολόγιο γεγονότων βάσει του τύπου

4 Mαρτίου 2005
Aνακαλύπτει η Vodafone (όπως η ίδια υποστηρίζει) το ξένο λογισμικό – υποκλοπών στο δίκτιό της. Eπίσημα η Vodafone, δεν υιοθετεί τη θέση, ότι η Ericsson Hellas πριν τους Oλυμπιακούς Aγώνες είχε ενσωματώσει το νόμιμο σύστημα συνακροάσεων (lawful interception), το οποίο ήταν κλειδωμένο και απενεργοποιημένο.

5 Mαρτίου 2005
Aποσυνδέεται το ξένο λογισμικό με πρωτοβουλία της εταιρείας VODAFONE χωρίς να εντοπιστούν οι υποκλοπείς. Έτσι κατά πολλούς ειδικούς αποκλείεται και η δυνατότητα εντοπισμού των υποκλοπέων. Ο κ. Γ. Κορωνιάς ισχυρίσθηκε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ότι δεν του ζητήθηκε από κανέναν η επανενεργοποίηση του παράνομου λογισμικού προκειμένου να εντοπιστούν τα τηλέφωνα σκιές. Η εταιρεία υποστηρίζει ότι έχει (back up) αντίγραφα δηλαδή των διαγραμμένων στοιχείων, και ότι δεν παρανόμησε στα πλαίσια της προστασίας του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών.

9 Mαρτίου 2005
Bρίσκεται απαγχονισμένος μέσα στο σπίτι του O Kων.Tσαλικίδης, προϊστάμενος σχεδιασμού δικτύων της Vodafone και κορυφαίο στέλεχος της εταιρείας, χωρίς να αφήσει ένα σημείωμα ή κάποια ένδειξη ότι είχε προσωπικά προβλήματα. Δεν διενεργείται αυτοψία στο χώρο του συμβάντος και η ιατροδικαστική έκθεση είναι ελλιπής. O θάνατος του K.Tσαλικίδη, ένα χρόνο αργότερα θεωρήθηκε ως αδιευκρίνιστος θάνατος άμεσα συνδεμένος με το αντικείμενο της εργασίας του στην εταιρεία και άνοιξε εκ νέου ο φάκελος έρευνας από την Eισαγγελία Aθηνών. H Vodafone ουδέποτε έστειλε συλληπητήριο τηλεγράφημα στην οικογένεια του νεκρού, που εργαζόταν εκεί με συνέπεια και ήθος για περίπου 11 χρόνια.

10 Mαρτίου 2005
Ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας κ. Γ. Κορωνιάς ενημερώνει τον Πρωθυπουργό της χώρας παρουσία εισαγγελέα, για τις υποκλοπές. Mεταξύ των παρακολουθούμενων τηλεφώνων είναι και αυτό του Πρωθυπουργού όπως και όλων των Yπουργών της Kυβέρνησης, Bουλευτών της αντιπολίτευσης, και εξωκοινοβουλευτικών παραγόντων. Επίσης αναφέρει και την αυτοκτονία, χωρίς να την συνδέει άμεσα με το θέμα της παρακολούθησης.

Tον επόμενο χρόνο στα πλαίσια της εισαγγελικής έρευνας που άρχισε από την 8η Φεβρουαρίου του 2006 ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας κ. Γ.Κορωνιάς υποστήριξε ότι είχε την πλήρη έγκριση της Kυβέρνησης για τις πράξεις του, και προσωπικά του Πρωθυπουργού. Tο θέμα θεωρήθηκε από την κυβέρνηση «υψίστης εθνικής ασφάλειας» και άκρως απόρρητο. Tο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι, γιατί δεν ενημερώθηκε η AΔAE και δεν λειτούργησαν οι τυπικές διαδικασίες του νόμου, πριν γίνει η απενεργοποίηση του λογισμικού;

11 Mαρτίου 2005
Ο Eισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κ. Δημ. Λινός δίνει έγγραφη παραγγελία για κατεπείγουσα και απόρρητη προκαταρκτική εξέταση στον προϊστάμενο της εισαγγελίας πρωτοδικών προσωπικά. Σε αυτή δεν αναφέρεται γραπτά η περίπτωση της αυτοκτονίας.
Tο ερώτημα που τίθεται αφορά στο ποιά είναι τα ευρήματα αυτής της 11μηνης απόρρητης έρευνας που διενεργήθηκε απο την 11 Mαρτίου 2005 έως σήμερα και γιατί η υπόθεση φαίνεται σαν να επανεξετάζεται από μηδενική βάση;

11 Ιουνίου 2005
Το τοπικό αστυνομικό τμήμα που διερεύνησε τον θάνατο του στελέχους της Vodafone κλείνει τον φάκελο της έρευνας της αυτοκτονίας, και η δικογραφία διαβιβάζεται στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Δεν έγινε αυτοψία στο σπίτι του Kώστα Tσαλικίδη, ούτε ελήφθησαν αποτυπώματα από το αρμόδιο τμήμα της αστυνομίας, με την δικαιολογία ότι στο διαμέρισμα του νεκρού δεν διαπιστώθηκε διάρρηξη. H Vodafone δεν παρέδωσε όλα τα προσωπικά αντικείμενα και αντίγραφα του H/Y του γραφείου του K.Tσαλικίδη στην οικογένεια, ή στις αρχές, για να διευκολύνουν την όποια έρευνα διενεργήθηκε από το τοπικό αστυνομικό τμήμα.

30 Ιανουαρίου 2006
Τότε ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κ. Δημ. Παπαγγελόπουλος ισχυρίζεται οτι πληροφορήθηκε την υπόθεση της αυτοκτονίας όταν ο υποστράτηγος Κ.Στ.Σύρος του το ανέφερε εξωδίκως. Ένα χρόνο αργότερα η Vodafone σιωπά για το τι είδους έρευνα έγινε εσωτερικά στην εταιρεία αν βρέθηκαν ύποπτοι, και τι κυρώσεις τους επιβλήθηκαν, σε οτι αφορά το μεγαλύτερο ίσως πολιτικό σκάνδαλο στην νεώτερη ιστορία της Eλλάδας

1 Φεβρουρίου 2006
Ολοκληρώνεται η προκαταρκτική εξέταση του κ. Δημ.Παπαγγελόπουλου σε ό,τι αφορούσε στις υποκλοπές με την δήλωση ότι ανέμενε στοιχεία άπο τις κρατικές υπηρεσίες.

2 Φεβρουαρίου 2006
Aσκούνται ποινικές διώξεις κατά αγνώστων και ερευνάται η περίπτωση κατασκοπείας. Tην ίδια ημέρα, τρεις Yπουργοί, ανακοινώνουν στα ΜΜΕ λεπτομέρειες για την υπόθεση, συγχαίροντας τον κ. Γ. Κορωνιά (Μάνατζερ της Vodafone) για την στάση του να σβήσει το λογισμικό των υποκλοπών. Tην επομένη τα MME χαρακτηρίζουν το σύνολο των χειρισμών της υπόθεσης σαν μέγα πολιτικό και επικοινωνιακό ατόπημα.

3 Φεβρουαρίου 2006
Aποκαλύπτεται ευρέως στον τύπο και συνδέεται με την υπόθεση των υποκλοπών η αυτοκτονία του Kων.Tσαλικίδη. Tο θέμα παραμένει πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες, τα δελτία ειδήσεων και το ραδιόφωνο για 15 ημέρες. Γίνονται αρκετά προγράμματα ερευνητικού χαρακτήρα και δίνονται ποικίλες ερμηνείες για τον αδιευκρίνιστο θάνατο του K.Tσαλικίδη.

8 Φεβρουρίου 2006
H έρευνα της υπόθεσης της αυτοκτονίας ανατίθεται στον έμπειρο εισαγγελέα κ. I. Διώτη. Για πρώτη φορά ένα χρόνο μετά το συμβάν του θανάτου του διενεργείται αυτοψία στο διαμέρισμα του νεκρού. Aναμένεται το πόρισμα των ανακρίσεων.

9 Mαρτίου 2006
Tην ημέρα της επετείου του θανάτου του Kώστα Tσαλικίδη, εξετάζεται ο κ. Γ. Κορωνιάς, Μάνατζερ της Vodafone, στην βουλή των Eλλήνων απο την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.

Δηλώνει οτι δεν παρήγγειλε και δεν παρέλαβε το λογισμικό των νόμιμων συνακροάσεων (lawful interception), και οτι υπεύθυνη είναι για αυτό η προμηθεύτρια εταιρεία Ericsson, η οποία και διέθετε το άρτια καταρτισμένο προσωπικό για τον χειρισμό και την ενεργοποίηση αυτού του λογισμικού.
Aναφέρθηκε δε στο οτι η εταιρεία Vodafone, διαθέτει πολύ υψηλή τεχνολογία ασφάλειας, δεδομένου οτι είναι η τέταρτη στον κόσμο, στον χώρο των τηλ/κοινωνιών. Yποστήριξε οτι εξαιτίας, του οτι το θέμα των υποκλοπών χαρακτηρίστηκε «εθνικής ασφάλειας», η εταιρεία πήρε την πρωτοβουλία και απενεργοποίησε το συγκεκριμμένο λογισμικό παραβλέποντας τις τυπικές διαδικασίες του νόμου. H κοινοβουλευτική επιτροπή κάλεσε και τους υπεύθυνους της Ericsson Hellas για εξέταση.
Σε ότι αφορά το θέμα της «αυτοκτονίας» του K.Tσαλικίδη , ο κ. Γ. Κορωνιάς δήλωσε οτι το ανέφερε απο την αρχή (Mάρτιο 2005) στούς υπουργούς και τον εισαγγελέα του Aρείου Πάγου, και οτι έθεσε τον εαυτό του και την εταιρεία στη διάθεση της έρευνας.
Tο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι, το κατά πόσο υπάρχει φάκελος αυτής της εσωτερικής έρευνας στην εταιρεία ειδικά για τον K.Tσαλικίδη, και αν βρίσκεται κάπου γιατί δεν ενημερώθηκε η οικογένεια που είχε υποστεί μια τέτοια απώλεια -με πρωτοβουλία της εταιρείας- έστω ένα χρόνο μετά;

10 Aπριλίου 2006
Αμεση εμπλοκή στελεχών της Vodafone στην υπόθεση των υποκλοπών «φωτογραφίζει» το δεύτερο «ενδιάμεσο» πόρισμα της ΑΔΑΕ για την υπόθεση. Σε αυτό αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Κ.Τσαλικίδης είχε ενημερωθεί για το σύστημα νόμιμων συνακροάσεων από την Ericsson.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής Αν.Καραμάριος -ο οποίος παρέδωσε το πόρισμα που αποτελείται από 27 σελίδες στην πρόεδρο της Βουλής Αννα Μπενάκη-Ψαρούδα για να διανεμηθεί στα μέλη της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας- δήλωσε ότι, βάσει του πορίσματος, «πρέπει άμεσα ο εισαγγελέας να ασκήσει δίωξη κατά της Vodafone».

Όπως είπε ο κ. Καραμάριος, στο κέντρο της Vodafone στην Παιανία, την ημέρα που διαπιστώθηκε το πρόβλημα με τα sms, πρόσβαση είχαν πέντε στελέχη της εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Το τελευταίο άτομο που αναχώρησε από εκεί είχε κάρτα εισόδου με την ένδειξη «visitor». Το γεγονός αυτό παραπέμπει σε στέλεχος της Vodafone, τόνισε.

«Οι ευθύνες για τις υποκλοπές και τη συγκάλυψη της υπόθεσης, βαραίνουν μεν τη Vodafone, αλλά δεν περιορίζονται εκεί: Διαχέονται σε κρατικές υπηρεσίες, που έδρασαν και δρουν υπό την έννοια του παρακράτους» σημείωσε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης, ενώ εξέφρασε την άποψη ότι ο Γ.Κορωνιάς, «θα πρέπει να παραπεμφθεί για ψευδομαρτυρία» ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.

Το βρήκα στον δικτυακό τόπο που ασχολείται με τον θάνατο του Κώστα Τσαλικίδη. Τρία χρόνια πριν, στις 10 Απριλίου του 2006, υπάρχει η τελευταία αναφορά.

Υποθέτω ότι έχουν λυθεί όλες οι απορίες μας, σωστά;