Απέναντι απο το γραφείο στο οποίο δουλεύω, υπάρχει μία πολυκατοικία.

Τα μπαλκόνια της βλέπουν στα παράθυρά μας – και καθώς εμείς είμαστε σε γυάλινο (σχεδόν) κτίριο, μοιάζουμε με ογκόλιθο που τα παρακολουθεί όλα.

Απέναντί μου έχουν εξελιχθεί ιστορίες, έχω μάθει τους ενοίκους, φτιάχνουμε καμιά φορά ιστορίες με τους κατοίκους.

Ο νεαρός με τον σκύλο, που κάθε απόγευμα τον βγάζει στο μπαλκόνι να κατουρήσει (τον σκύλο, όχι τον νεαρό), και μετά βγαίνει με την σφουγγαρίστρα (ο νεαρός, όχι ο σκύλος) να καθαρίσει… Ο κύριος με το στομάχι, βγαίνει πάντα το καλοκαίρι φορώντας μόνο το σορτσάκι του, είναι ο μόνος που μοιάζει να αδιαφορεί παντελώς για την παρουσία μας… τον είχα πετύχει μια φορά στο σούπερμάρκετ της γειτονιάς – και πρόσεξα πόσο διαφορετικός είναι απο κοντά.

‘Η πόσο διαφορετικός νιώθω εγώ απο μακρυά.

Δύο ιστορίες πάντως, έχουν πλάκα.

Η πρώτη είναι τα ανοίκιαστα διαμερίσματα.

Στην ίδια θέση, με έναν όροφο διαφορά, υπάρχουν δύο ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Έχω δει όλους όσους έχουν περάσει απο εκεί τον ένα – ενάμισι χρόνο που δουλεύω σε αυτό το κτίριο.

Το πάνω δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο μέχρι πρόσφατα, που το νοίκιασε ένας νεαρός, ψιλο γεματοδυνατούλης, τον οποίο έχουμε πετύχει παλιά με δύο-τρία νεαρά κορίτσια. Όλοι αναρωτιόμασταν ποιά είναι η επίσημη και ποιά η …ανεπίσημη.

Το κάτω, έχει μεγαλύτερη πλάκα. Έτυχε να συμπέσω με την περσυνή μετακόμιση μίας κοπέλας που ήρθε με την μητέρα της – δύο εβδομάδες καθάριζαν. Είχα φανταστεί οτι πρόκειται για φοιτήτρια, μάλλον με την μοναδική ως τώρα μετακόμιση της ζωής της. Πράγματα, καθαριότητα, βαβούρα – αλλά δεν είχαν υπολογίσει το ..απέναντι δέος. Είναι, όσο να πεις, εντυπωσιακό το λιγότερο να σε «κοιτάνε» τόσα ανώνυμα τζάμια. Δεν άντεξε πολύ – το διαμέρισμα άδειασε.

Οι επόμενες είναι πρόσφατες. Είμαι απολύτως σίγουρος οτι δεν είχαν φανταστεί πόσο άβολη είναι η παρουσία μας. Κρατούν τα παράθυρα κλειστά, και εμφανίζονται ελάχιστα στο μπαλκόνι, και η μία και η άλλη, κυρίως για να μαζέψουν κάτι που έχουν κρεμάσει και να εξαφανιστούν.

Είναι σαφές οτι το μεγαθήριο τους προκαλεί αμηχανία.

Για να δούμε πόσο θα αντέξουν…

Έχω όμως και μία ιστορία που είχε φοβερή πλάκα.

Πριν δυο-τρεις μήνες, απο το απέναντι κτίριο, πάνω απο τον αδιάφορο μισόγυμνο κύριο που καπνίζει, έβγαιναν καπνοί. Οχι πολλοί, αλλά φαινόντουσαν.

Ενεργοποιήθηκα, αλλά κανείς άλλος δεν ενδιαφέρθηκε. Πέντε η ώρα, το γραφείο είχε κλείσει απο τα άλλα τμήματα, ο προϊστάμενος (όχι ο δικός μου) που του το είπα, δεν έδωσε πάνω απο δέκα δευτερόλεπτα ενδιαφέρον. Ας τους να καούν.

Δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι. Οι καπνοί γίνονταν όλο και πιο πυκνοί, έπρεπε να αναλάβω δράση. Επιπλέον, φιγούρες έμοιαζαν να τρέχουν μέσα στο διαμέρισμα.

Μια και δυο λοιπόν, βάζω τον φίλο μου τον Μανώλη να κοιτάει και αν γίνει κάτι να με ειδοποιήσει, κατεβαίνω κάτω, περνάω απέναντι, μετράω ορόφους, υπολογίζω την είσοδο, ανεβαίνω. Πρώτος, δεύτερος, τρίτος.

Με το που φτάνω, όλες οι πόρτες είναι κλειστές, δεν μυρίζει τίποτα, και απο ένα διαμέρισμα ακούγονται δυνατοί, ρυθμικοί χτύποι.

Ποιά πόρτα να χτυπήσω;

Χτυπάω εκεί που ακούω θόρυβο, γιατί σκέπτομαι οτι εκεί σίγουρα υπάρχει κόσμος.

Μου ανοίγει μία κυρία, με μισάνοιχτη πόρτα.

«Συγνώμη, το μπαλκόνι σας βλέπει στον δρόμο;» ρωτάω.

«Ναι, τι συμβαίνει;» μου κάνει απορημένη

«Να», λέω «δουλεύω απέναντι και είδα καπνούς…»

Μου ανοίγει την πόρτα.

Μέσα, ένας τύπος μαζί με τον άνδρα της ρίχνουν έναν τοίχο!

«Οχι» μου λέει, «απλώς κάνουμε εργασίες!»

Γελάσαμε, χαιρέτησα και έφυγα.

Αλλά το μεγαθήριο, δεν μπορεί, είχε δείξει και το ανθρώπινο προσωπό του…

Εχθές το βράδυ, είπα να κοιμηθώ νωρίς.

Νωρίς – νωρίς. Δηλαδή πριν τις δύο το πρωϊ, όπως γίνεται συνήθως.

Πάω λοιπόν στο κρεβατάκι μου, απλώνομαι, αράζω…

..και τσακώνονται οι αποκάτω.

Πικρή ιστορία – οικογένεια που τουλάχιστον ο πατέρας πρέπει να έχει …ζάχαρο, γιατί όταν αρχίζει, δεν σταματάει. Και τα παιδιά του, στο άνθος της εφηβείας και της αντίδρασης απαντούν αναλόγως. Κοινώς, μπάχαλο.

Περνάει κανα μισάωρο. Ησυχάζουν αυτοί, αρχίζουν οι άλλοι.

Διαμέρισμα πιο κάτω απο μένα, μαζεύτηκαν φίλοι, τα λένε.

Θορυβούν – αλλά κανείς δεν νοιάζεται ιδιαιτέρως. Αν σηκωθώ, και τους ζητήσω (ευγενικά, με ξέρετε) να κάνουν ποιο σιγά, πάει ο ύπνος μου.

Βάζω τηλεόραση. Να κλείσει σε 30 λεπτά. Σε όλα τα κανάλια φωνάζουν (ο σκοπός είναι να με παρεκλίνει απο τους κάτω, αλλά τα κάνει χειρότερα).

Το βάζω (αν δεν κάνω λάθος) στην ΕΤ3. Κάτι μουρμουρίζουν, διαφημίσεις δεν ξέρω τι είναι αλλά χρρρρ…

…χρ! Εκει στην ΕΤ3 φωνάζουν. Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Τι φόρμουλα ένα και αηδίες, που λέει ο παρουσιαστής. Πράγματι. Στην φόρμουλα ένα, έχουν κανόνες και προσπερνάνε μια φορά κάθε μήνα. Εδώ γίνεται χαμός και προσπερνιούνται σε κάθε σβούρα δέκα φορές. Κάθε φορά που περνάει ένας Ρόσσι γίνεται χαμός. Το κωλόπαιδο. Κάθε φορά που χάνει θέση, πάλι χαμός γίνεται.

Παλιο-κάναλο, και σας πληρώνω κιόλα. Χάθηκε μια όπερα; Ενας πουτσίνι; (σημείωση στον εαυτό μου: την επόμενη φορά βάλε Βουλή)

Βάζω dvd. Τι βάζω δηλαδή, πατάω ένα κουμπί, στο σκοτάδι, ότι έχει μέσα ας παίξει.

DVD Κόσμου του Επενδυτή, επιλογή ανάμεσα σε Ηρακλή Πουαρό ή Σκύλο Ρεξ.

Δεν υπάρχει καν δίλλημα. Σκύλος ίσον θα αρχίζει να γαυγίζει, μπράβο ρεξ, όρμα ρεξ, δεν θα μ’ αφήνει ο κοπρίτης να δω ύπνο γλυκό .

Ηρακλής και πάλι Ηρακλής.

Ξαναπρογραμματίζω να κλείσει η τηλεόραση στο μισάωρο, καθώς δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί να τα καταφέρω και να κλείσω μάτι.

Έλα όμως που η ιστορία είναι ωραία. Ακούω, οι άλλοι φωνάζουν, γυρίζω, αντε να δω λίγο, κοιτάω, ενδιαφέρον χρρρ…..

χρ! Κάπου τρεις το πρωϊ. Η τηλεόραση κλειστή. Η παρέα έχει βγάλει τον σκασμό και έχει πάει σπίτι της (που να τους χαλάσει η βρύση και να στάζει το κινέζικο βασανιστήριο όλη νύχτα).

Γυρίζω πλευρο.

…Είναι λοιπόν, μετά από όλα αυτά, μετά απο τέτοιον πολυτάραχο ύπνο, να απορείς που βλέπω τέτοια όνειρα σαν αυτό που σου είπα το πρωϊ;

(ποιό όνειρο; δεν θυμάμαι. Αν μου θυμίσουν, θα σας το πω και σε μας)

Δεν ξέρω τι θα γίνει απόψε στις 11 στο Alpha. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, η εκπομπή του Ηλία Ψινάκη, όπως μου την μεταφέρανε, ήτο αηδία.

Θα περιμένω να δω, και θα κρίνω απο μόνος μου.

Το γενικότερο θέμα όμως, είναι αν επιτρέπουμε τέτοιες αηδίες ή όχι. Τα περι ώρας τα καταλαβαίνω – τα παιδιά δεν βλέπουν, κοιμούνται. [Οκ, αλλά όταν ξυπνήσουν τελικά απο τον παραδεισένιο κόσμο που τα κοιμίζουμε, μάλλον θα σιχαθούν (αν έχουν λίγο αυτοεκτίμηση)].

Αλλά η εκπομπή, όπως μου την μεταφέρανε, αηδίασε ακόμα και μένα. Συνεπώς, δεν είναι θέμα παιδιών ή αθώων ψυχών (ή εν πάσει περιπτώσει, αν θέλετε, οι αθώες ψυχές δεν έχουν ηλικία). Οπότε το σκέφτηκα: τι κάνουμε; πως αντιδρούμε;

Μου πήρε λίγο. Απο την μία το σιχαμερό, αλλά απο την άλλη τι; Δικτακτορία; Ποιός θα αποφασίζει τι μπαίνει στην θέση του; Ποιός θα πει «θα δεις αυτό, είναι το καλύτερο για σένα»;

Και βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, εφόσον έχουμε δημοκρατία τότε αυτό ψήφισε (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) το κοίνο να δει. Αυτό, το Fear Factor και το Cheaters.

Αν αυτό είναι το μη χείρον βέλτιστο, λυπάμαι. Αλλά προτιμώ τον Ψινάκη.

Καλή τηλεθέαση.

Το βρηκα στο istologio, που με ξάφνιασε με την αλλαγή του συνηθισμένου του ύφους …ή μήπως όχι; 😉

Το φιλανδικό συγκρότημα Lordi έρχεται να διαγωνιστεί στην Eurovision.

Παραθέτω, αυτούσιες και αναλυτικά, τις δύο απόψεις.

Ο λόγος:

ΨΗΦΙΣΤΕ LORDI!

Οποιοσδήποτε με διανοητική ικανότητα μεγαλύτερη ενός ραδικιού, βλέπει το διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision για αυτό που είναι: Ένα κακόγουστο αστείο, όπου οι βαρετές, ακούσια χιουμοριστικές και απαίσιες μουσικές ερμηνείες εναλλάσσονται με τiς κρύες ατάκες από ένα φωτογενές και κουφιοκέφαλο ζευγάρι οικοδεσποτών. Νοσταλγικά κομμάτια των προηγούμενων διαγωνισμών και ανάξιες λόγου μεταδόσεις παρουσιάζονται, όλα σε μια ζαχαρένια, δήθεν αδελφική επίδειξη της ευρωπαϊκής ψευδο-ενότητας. Ο όρος «eurotrash» περιγράφει άψογα αυτό το κωμικοτραγικό όργιο.

Σίγουρα υπάρχει θέση στον κόσμο για αυτά τα σκουπίδια. Το ανησυχητικό όμως είναι ο αριθμός ανθρώπων που παίρνουν το διαγωνισμό στα σοβαρά, τον μετέτρεψαν ακόμη και σε θέμα του εθνικής υπερηφάνειας. Αυτά τα γίδια έχουν συνήθως τη δύναμη πάνω στην επιλογή των αντιπροσώπων για τον διαγωνισμό, και παρέχουν κατά γενική ομολογία στον υπόλοιπο πληθυσμό την εύθυμη ετήσια μερίδα γαστρονομικής κακίας.

Εντούτοις, κάθε τόσο μια χώρα ξυπνά από τη χειμέρια νάρκη και εκλέγει έναν αντιπρόσωπο με άποψη, και το κάπως υγιές «άντε γαμηθείτε» προς αποδοκιμασία των συντηρητικών του διαγωνισμού. Φέτος η χώρα αυτή είναι η Φινλανδία.

Οι Lordi δεν είναι μόνο ένα αξιοπρεπέστατο hard-rock συγκρότημα στα χνάρια των Kiss, αλλά και ένα απολαυστικά προκλητικό, ειρωνικό θέαμα τεράτων. Το συγκρότημα είναι ο πιο εξωγενής διαγωνιζόμενος που θα μπορούσε να υπάρξει, και σίγουρα ο πιο βλάσφημος ερμηνευτής στην ιστορία του διαγωνισμού. Η επιλογή του στο διαγωνισμό δεν είναι τίποτα λιγότερο από θεία δικαιοσύνη, ένα ορθωμένο, αιχμηρό μεσαίο δάχτυλο που τρομοκρατεί τις κοπαδοποιημένες μάζες. Η δυσαρέσκεια των ευρωπαικών μέσων ενημέρησης, καθώς και οι κατηγορίες για Σατανισμό από θρησκευόμενα τούβλα μόνο το γέλιο προκαλούν.

Αυτή η σελίδα και εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, έχει μια αποστολή: για να διαδώσει σε ολόκληρη την Ευρώπη το μήνυμά μας, «ΨΗΦΙΣΤΕ LORDI!» Ας εξετάσουμε πόσο μεγάλη επιρροή μια (ενδεχομένως) ογκώδης διαδικτυακή εκστρατεία μπορεί να έχει. Στείλτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείο, blog, τηλέφωνο, SMS, IRC και IM αυτό το μήνυμα σε όλους τους φίλους σας, στους φίλους των φίλων σας, στους διαδικτυακούς φίλους σας και γενικά σε καθένα που ψηφίζει στον ημιτελικό στις 18 Μαΐου και σε τελικό στις 20 Μαΐου.

Ας κάνουμε την Eurovision ιστορία. Ασκήστε το δικαίωμά της ψηφου!

Όλο εδώ: http://www.votelordi.org/#Ελληνικά

Ο αντίλογος:

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ‘ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ’

Αγαπητοί φίλοι, Έλληνες οικογενειάρχες, έλληνες χριστιανοί,

Είναι χαρά μας να δεχόμαστε στην Ελλάδα κάθε άνθρωπο που αγαπά την χώρα μας, τον ήλιο μας, την φιλοξενία μας όπως οι φίλοι μας από την Σκανδιναβία και ιδιαίτερα την Φινλανδία. Όμως σ’ αυτήν την όμορφη σκανδιναβική χώρα, κάποια μερίδα ανθρώπων έχει ψηφίσει να εκπροσωπηθεί στον διαγωνισμό της EUROVISION που θα διεξαχθεί στην Αθήνα, από ένα καθ’ όλα ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ, με ανάλογη εμφάνιση, στίχους, φιλοσοφία και νοοτροπία, που συνειδητά θα μετατρέψει την Αθήνα και την Ελλάδα σε φεστιβάλ ΣΑΤΑΝΙΣΤΩΝ και πρέσβειρα του Σατανισμού, σε μια ημέρα που θα παρακολουθούν δισεκατομμύρια άνθρωποι από τα ΜΜΕ (άρα και τα ΜΜΕ θα μετατραπούν σε διαφημιστές του Σατανισμού).

Όλο εδώ: http://www.paskedi.gr/UserPages/NewsLetterPreview.aspx?ID=57

Καλούμε κάθε άνθρωπο ο οποίος σέβεται τον εαυτό του, την νοημοσύνη του, την αξιοπρέπεια του, τον συνάνθρωπο του και τα χριστά ήθη, να αντιδράσουν στην συμμετοχή του ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ στο μουσικό διαγωνισμό της EUROVISION στην Ελλάδα, με τους κάτωθι τρεις τρόπους ταυτόχρονα:

Α) Να στείλουμε ένα e-mail στον ΠΑ.Σ.Κ.Ε.ΔΙ. (στην διεύθυνση apopsis10@yahoo.gr με ένδειξη ‘ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ’) με το οποίο να εκφράζετε την αντίθεσή σας στην εμφάνιση του συγκροτήματος αυτού κατά την διάρκεια της εκδήλωσης. Το σύνολο των μηνυμάτων θα κατατεθεί στον Πρωθυπουργό της Φινλανδίας ως αίτημα των Ελλήνων, στον Αρχηγό της Φινλανδικής Εκκλησίας, στην Βουλή της Χώρας και στην Φινλανδική Πρεσβεία.

Β) Να στείλουμε το ίδιο μήνυμα στην Φινλανδική Πρεσβεία στο e-mail: sanomat.ate@formin.fi και να εκφράζουμε την επιθυμία να επαναληφθεί η διαδικασία κλήρωσης φινλανδικού τραγουδιού για την EUROVISION με αποδεκτή εμφάνιση, στοίχο, παρουσία και φιλοσοφία, που να τιμά τον άνθρωπο και όχι να τον ξεφτιλίζει στο όνομα του ΣΑΤΑΝΑ, και κυρίως να σέβεται τον Ελληνικό πολιτισμό και την χριστιανική μας θρησκεία.

Γ) Να στείλουμε e-mail στην Φινλανδική Κυβέρνηση (διεύθυνση parliament@parliament.fi & parlement@parlement.fi και να ζητήσουμε να μην επιτρέψουν την συμμετοχή αυτού του συγκροτήματος στον διαγωνισμό της EUROVISION που θα διεξαχθεί στην Ελλάδα, διότι προσβάλει τον άνθρωπο και την Ελληνο-Φινλανδική Φιλία, ενώ παράλληλα προάγει τα ζωώδη σατανιστικά ένστικτα.

Και αυτό θα είναι μόνον η αρχή.

Η Πρόεδρος του ΠΑ.Σ.Κ.Ε.ΔΙ.
Κα Νίκη Κωνσταντίνου

Όλο εδώ: http://www.paskedi.gr/UserPages/NewsLetterPreview.aspx?ID=58

Το video-clip των LORDI: http://www.youtube.com/watch?v=3YgOHggUjhk&eurl=, και το (καλοσχεδιασμένο) site τους εδώ: http://www.lordi.org/

Πράξτε κατά συνείδηση.

…αλλά έλα που δεν είναι δικό μου: Μου το είπε ο Βασίλης.

Παιχνίδι παρατηρητικότητας, για άνδρες, που να γουστάρουν ποδόσφαιρο (σαν να λέμε βαρόμετρος).

Πηγαίντε εδώ.

Κοιτάξτε την σελίδα προσεκτικά, και απαντήστε πάνω σε τι βασίζει την επιτυχία της νέας χρονιάς ο Μπάκε, ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού.

Με λίγη παρατηρητικότητα, θα το βρείτε. (Εγώ πάντως λέω οτι ούτε έτσι δεν παίρνει πρωτάθλημα 🙂 ).

Υ.Γ. Επειδη έχω τζιμάνια αναγνώστες, και θα το βρούν, μην πάτε στα comments πριν το δείτε. Μπορεί όμως να μπείτε σ’ αυτήν την σελίδα απ’ευθείας (πχ απο monitor) γι’ αυτό θα «σπρώξω» χαμηλά τα comments, ωστε να μην χάσετε την έκπληξη.

Υ.Γ. 2 / Κανονίστε να με απογοητεύσετε, ε; Για τούτο το παιχνίδι ανέβαλα κοτζάμ voting, όχι αστεία…

Κάντε scoll για τα comments… 🙂

Νομίζατε οτι υπάρχει μόνο το Blogger, το WordPress και τo Blogs.gr για να κάνετε την δουλειά σας;

Το blog πρόγραμμα του pathfinder αλλάζει -τελείως-, και γίνεται ανώτερο απο όλα αυτά.

Συνοψίζω:

ο Scheduled posting (για να ανεβάζετε όποτε θέλετε εσείς)
o Themes (θα φτιαχνετε και δικά σας)
o Plugins
o Image uploads
o Pages – Nested pages (άρα, ολόκληρο site και όχι μόνο blog)
o Email, pim alerts (με το γνωστό PIM του Pathfinder)
o Import from 3rd party blogging services (Πολύ σημαντικό για όσους είναι ήδη bloggers σε WP Blogspot κλπ)
o Trackbacks
o Tags (Tag clouds)
o RSS – Atom Feeds (αυτό έλειπε, να μην είχε RSS 🙂 )
o Multiple users
o Multiple blogs / user

..και πολλά ακόμα. Ο George Papadakis έχει σκιστεί να προγραμματίζει – αλλά αυτή την φορά το έκανε αφού έκατσε και άκουσε περήφανους bloggers (σαν και μένα) για το τι ζητάμε.

Καλύτερο απο το wordpress, γρήγορο και ελληνικό.

Αν δεν είναι το καλύτερο blog εργαλείο, εγώ θα φάω το blog μου.

Να είστε σίγουροι οτι θα το δει το post, συνεπως τα comment μπορούν να απευθύνονται και σ’ αυτόν.

~

Guess what? σας έχω και φωτό teaserάκι (αποκλειστικό λέμε):

Ωραία. Μέχρι να ετοιμαστεί, και να αρχίσετε να bloggάρετε, δεν πάτε να ψηφίσετε λέω εγώ;

Σχετικά αργοπορημένα, γύρω στις 11 παρα λίγο (ας όψετε ο Κωνσταντάρας να παίζει -πολύ πετυχημένα- τον Μαυρογυαλούρο), φύγαμε με την Ελεάνα για την εκκλησία. Δεν θα πηγαίναμε στην συνοικιακή, αντιθέτως. Κάπου στα Λιόσσια, ο πνευματικός της, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής (και εκ παραδρομής και Αττικής) θα έψαλε το «Χριστός Ανέστη», και θα ήθελε, αφού πρώτη φορά δεν θα έκανε με την οικογένειά της ανάσταση, να το ακούσει απο εκείνον. Και καθώς συμπαθώ (πιο σωστή λέξη είνα το «σέβομαι» – όχι λόγω θέσης, αλλά λόγω κάποιων από τις απόψεις του) τον Νικόλαο, και κυρίως δεν ήθελα με τίποτα να της χαλάσω χατίρι, συμφώνησα ευχαρίστως.

Ήταν, όμως, ένα μικρό ταξίδι.

Με τα πολλά, σε μία άδεια Αθήνα, φτάνουμε στην αττική οδό. Απο εκεί, έξοδος επτά, λίγο μπέρδεμα με την Δημοκρατίας που γίνεται Αθηνών, σαν να χανόμαστε.

Πλησιάζει η ώρα στο μεταξύ, ε;

Βρίσκουμε ένα περίπτερο και ρωτάω.

«που θέλετε να πάτε;»

«στην Παναγία την Σουμελά»

«α, το υπόγειο που έχτισε ο ρώσος;»

«…ε, ναι, μάλλον…»

«ναι, ναι, εκεί» και μας δείχνει στον χάρτη που έχουμε τυπώσει απο την Μητρόπολη μία διαδρομή άντίστοιχη με την δικιά μας.

Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε την δική μας, αλλά… «το υπόγειο που έχτισε ο ρώσος;»

Λογικό, μου λέει η Ελεάνα, αφού λέγεται Παναγία Σουμελά. Ίσως είναι ρωσοπόντιος.

Ναι, αλλά το …υπόγειο;

Τέλος πάντων, πρωϊ φτιάχτηκε ο χάρτης, το βράδυ βολτάρουμε εμείς, που να δούμε Γρηγόρηδες και τράπεζες, πάλι ψιλοχανόμαστε, ρωτάμε, το βρίσκουμε.

Κόσμος πολύς. Όλοι μπροστά σε ένα γιαπί.

Παρκάρουμε, πλησιάζουμε.

Γύρω μας ακούμε μόνο ρώσικα. Υπάρχουν και ελληνικές φωνές, αλλά γύρω μας οι περισσότεροι ρώσοι, να συννενοούνται μεταξύ τους. Έχω την αίσθηση οτι οι υπόλοιποι έχουμε έρθει «προσκεκλημένοι» του πάτερ Νικόλαου.

Ο πάτερ Νικόλαος έχει φέρει και το άγιο φως κατ’ευθείαν απο τα Ιεροσόλυμα. Κάνει μία περιφορά γύρω απο το γιαπί, ο κόσμος ακολουθεί, πάμε να ακολουθήσουμε και εμείς, παίρνουμε χαμπάρι οτι πάνω στο γιαπί υπάρχει χώρος υποδοχής οπότε θα κάνει ανάσταση εδώ, δεν ακολουθούμε, πλησιάζουμε.

Πράγματι, επιστρέφουν.

Λειτουργία πριν την ανάσταση, με χωρωδία γυναικών, αντί για ψάλτες. Υπέροχες φωνές, μια διαφορετική εικόνα ήδη.

Απίστευτα χαλαρωτικό.

Έρχετε η ώρα, Χριστός Ανέστη, Χριστός Βασκριές¹. Χριστός Ανέστη στα ρώσικα. Απαντούν οι γύρω μας, Αληθώς ανέστη, και αντίστοιχα στα ρώσικα, δεν καταφέρνουμε να το αποκρυπτογραφήσουμε.

Οι αυλικοί μας ανοίγουν πάλι, θα πάνε κάτω στον ναο, (κάτω;) το παίρνουμε χαμπάρι, πάμε; λέει η Ελεάνα, πάμε λέω και εγώ, κατεβαίνουμε κάτι σκαλιά. Μια μεγάλη υπογεια εκκλησία, πολύ λευκή, στους τοίχους βυζαντινές και αναγεννησιακές εικόνες ² δίπλα δίπλα, οι πιστοί μαζεύονται. Σχεδόν καμία ρωσίδα γυναίκα δεν μπαίνει στον ναό χωρίς μαντίλι, ξεχωρίζουν αμέσως.

Οι φωνές της χωρωδίας να συνοδεύουν τους ιερωμένους, κατάνυξη, διπλή λειτουργία – στα ρώσικα και στα ελληνικά, ο κόσμος κρατά καλαθάκια με κόκκινα αυγά και τσουρέκια. Μία κυρία λέει σε μία άλλη, οτι είναι έθιμο, εκ ρωσίας, να ευλογήσει ο παπάς τα αυγά και τσουρέκια μετά την λειτουργία.

Χαμογελάω συνέχεια, μ’ αρέσουν αυτά που βλέπω, απλός λαός να κάνει ανάσταση, νιώθω τουρίστας, ξένοι κώδικες, ξένα έθιμα, άνθρωποι που ζουν τις ζωές τους μακρυά απο τον τόπο τους και κουβαλούν τις παραδόσεις τους μαζί, σαν φυλαχτό.

Χαμηλοτάβανη εκκλησία, με ψιλοπλακώνει – αλλά ταυτόχρονα κάνει τους λίγους πολλούς, όλους μαζί, συννενώνει.

Συν αυτώ, μου θυμίζει την εικόνα που έχω για τα τεμένη στην ελλάδα, χαμηλοτάβανα υπόγεια και αυτά, νιώθω την αδικία στο πετσί μου, ό,τι διαφορετικό να μπαίνει υπόγεια, να εξαφανίζεται.

(Καταλάβατε γιατί σέβομαι τον Πάτερ Νικόλαο; Γιατί εκεί που άλλοι σπρώχνουν στο χώμα, τούτος το αναδυκνείει με την παρουσία του, το φωτίζει, μας το γνωρίζει. Λέει, όσοι νιώθετε πνευματικά παιδιά μου και θέλετε να κάνουμε Πάσχα μαζί, θα κάνουμε Πάσχα με τους υπόγειους³).

Αληθινό Πάσχα.

Ο πατήρ Γρηγόριος, ο κινητήριος μοχλός της εκκλησίας, είναι φανερά ενθουσιασμένος. Πρέπει να φώναξε στους πιστούς Χριστός Ανέστη πάνω απο εκατό φορές, αλλες τόσες στα ρώσικά. Κάπου εκεί στο τέλος μάθαμε το Αληθώς Ανέστη και εμείς, και απαντάγαμε.

Μέχρι τις τέσσερις περίπου, δεν έφυγε (σχεδόν) κανείς. Περίμεναν την ευλογία των αυγών, των τσουρεκιών και των σοκολάτων τους, κάτι που έγινε με ενθουσιασμό, και μετά μας μοίρασαν αυγά.

Η πιο αξιομνημόνευτη ανάσταση της ζωής μου, δεν το συζητώ.

Βαΐσιμα Βασκριές, φίλοι μου 🙂

1. Όποιος έχει στοιχεία για το πως μπορώ να το γράψω καλύτερα αυτό, ας ενημέρωσει…. [↩]
2. Ντράπηκα να τραβήξω ξενδιάντροπα φωτογραφία απο τις εικόνες τους, αλλά εμένα με κέρδισε η αναγεννησιακή ζωγραφική τους. Όποιος θέλει, μπορεί να πάει στην εκκλησία, ακολουθώντας τον χάρτη που μπορώ να σκανάρω – αν σας ενδιαφέρει…(όχι πια, το άρθρο είναι του 2006! 🙂 ) [↩]
3. Δεν λέω οτι η ρώσικη εκκλησία στην ελλάδα έχει την ίδια αντιμετώπιση με την μουσουλμανική κοινότητα. Λέω όμως για την αντίδρασή μας στο διαφορετικό, σ’ αυτό που δεν καταλαβαίνουμε. [↩]

Πήζω τρελά στην δουλειά – αλλα κατα τα άλλα είμαι περίφημα.

Είναι απο τα πιο άνοστα ποστ που έχω γράψει, (και συχνά βαριέμαι να τα διαβάζω στους άλλους) αλλά είναι πολύ καλύτερο απο το να ανησυχείτε.

Αλλά για να μην σας φέρω και τσάμπα, ιδού ένα ανέκδοτο να γελάσει το χειλάκι σας:

Μια μέρα ο Πρόεδρος Μπους επισκέπτεται ένα δημοτικό Σχολείο και λέει στα παιδιά :

«Μπορείτε να μου κάνετε ότι ερωτήσεις θέλετε » πετάγεται ο Μπομπ «Κύριε πρόεδρε θα σας κάνω τρεις ερωτήσεις»

«Μπράβο παιδί μου ρώτα»

1) Πως κερδίσατε τις εκλογές εφόσον στο μέτρημα των ψήφων χάσατε ;

2) Γιατί θέλετε δίχως αιτία να εισβάλετε στο Ιράκ ;

3) Δεν νομίζετε ότι η Βόμβα στην Χιροσίμα ήταν η μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση ;

Εκείνη την στιγμή χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα, τα παιδιά βγήκαν στην αυλή και όταν γύρισαν πίσω τους λέει ο Μπους

«Θέλει κανείς να κάνει καμιά ερώτηση;»

Πετάγεται ο Τζο «Κύριε πρόεδρε θα σας κάνω δυο ερωτήσεις».

«Λέγε παιδί μου»

1) Γιατί σήμερα το κουδούνι χτύπησε μισή ώρα πιο νωρίς ;

2) Και που είναι ο Μπομπ ;

Απο τα αγαπημένα μου…

Πριν απο έναν χρόνο, πήγα να την βγάλω καθαρή και να μη πω τίποτα, αλλά με πήρανε χαμπάρι – φέτος λέω να το πω μόνος μου, για να μη με δουλεύουνε κιόλα οτι το κρύβω 🙂 :

Αρκουδογενέθλια σήμερα.

Τριαντατρία χρόνια με χαρές, μπόλικες λύπες, κανα-δυό μαλακίες αξιομνημόνευτες, δυο-τρεις αδικίες, γεμάτο το καλάθι μας.

Γεμάτη ζωή – καλή ζωή.

~

Τα όνειρά μου; Πέρσυ το θυμάμαι σαν τώρα, ευχήθηκα να αγαπώ και να μ΄αγαπάνε. Κάποιος ακούει, και οι ευχές πιάνουν. Αργούν καμιά φορά, αλλά πιάνουν.

Ποιο παλιά; Η μόνιμή μου ευχή ήταν «να αγαπώ ότι έχω, και να έχω ότι αγαπώ». Με κανα-δυό εξαιρέσεις, έπιασε και αυτή.

Σήμερα, με το νερό να τρέχει επάνω στο δασύστριχο στιβαρό κορμί μου, αναρωτήθηκα τι ευχή να κάνω. Τι επιθυμείς όταν νιώθεις πλήρης;

Την έκανα, αλλά δεν θα σας την πω: την ακούσαμε το νερό, οι τοίχοι, και εγώ. Ισως του χρόνου.

~

Μπορεί να γελάσετε με αυτό που θα σας πω, αλλά αισθάνομαι δύο ετών. Η αλήθεια είναι ότι πριν περίπου δύο χρόνια, έκανα αλλαγές, πήρα αποφάσεις (όχι τόσο γενναίες όσο ακούγονται), πήρα τα ηνία.

Ξε-φοβήθηκα μπορεί κανεις να πει.

Αν είμαι ευτυχισμένος σήμερα, είναι γιατί απλώς απολαμβάνω τους καρπούς των αλλαγών μου.

.

Και, ώ, ναι. Είμαι ευτυχισμένος σήμερα.

Μόνο εγώ ξαφνιάζομαι;

Ποιο είναι το πολυτιμότερο υγρό στη Γη; Εάν θεωρείτε ότι είναι το πετρέλαιο, κάνετε λάθος. Είναι το νερό. Ακόμα κι αν περισσότερο από το 70% της γήινης επιφάνειας καλύπτεται από το H20, πολλές περιοχές του πλανήτη πάσχουν από συνεχή έλλειψη πόσιμου νερού.

Το LifeStraw αναμένεται να αλλάξει την κατάσταση. Πρόκειται για συσκευή μικρών διαστάσεων που κατασκευάζεται από την ελβετική Vestergaard Frandsen S.A., η οποία αξιοποιεί μια -κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας- ρητίνη που σκοτώνει τα βακτηρίδια με το που έρχεται σε επαφή μαζί τους. Τα φίλτρα της συσκευής αφαιρούν βακτηρίδια όπως της σαλμονέλας και του σταφυλόκοκκου από τα νερά των ποταμών και των λιμνών. Είναι μια συσκευή πολλών χρήσεων, η οποία, στην εκτιμώμενη τιμή των 3-4 δολαρίων είναι ιδιαίτερα προσιτή και έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να περιορίσει τις ασθένειες, αλλά και να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο και την υγιεινή σε πολλές από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη.

Από το in2life.gr.

Μόνο εγώ έχω πάθει σοκ;

Κάνει 3-4 δολλάρια και δεν έχει γίνει χαμός; Αντιλαμβανόμαστε πόσοι άνθρωποι θα γλυτώσουν με αυτήν την πολύτιμη εφεύρεση;

Κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα- που είναι όλοι αυτοί;

Σπαταλήσαν τις δυνάμεις τους στα …internetoσκάνδαλα και στην Eurovision;

Τα blog θα σας μαθαίνουν τον κόσμο, σας το λέω.

Το επίσημο (και πολύ ενδιαφέρον) site, θα το βρείτε εδώ ….

Έκανα δυο-τρεις πρωταπριλιάτικες φάρσες, εντέχνως τυχαίες, και γέλασα πολύ – και τα θύματα, γιατί ήταν (πιστεύω) όλες καλοπροαίρετες και πετυχημένες.

Εδώ θα βρείτε ξένο site που μάζεψε τις πρωταπριλιάτικες φάρσες απο άλλα site (γνωστά και μη) για το 2006.

Πείτε μου αν ξέρετε κάτι ανάλογο – τι γράψανε οι εφημερίδες;

Το μόνο που βρήκα ήταν οτι Τα Νέα και άλλη μία εφημερίδα έγραψαν για την συμφιλίωση Μητσοτάκη-Σαμαρά (εκτός και αν δεν είναι πρωταπριλιάτικο…) 🙂

Πάντως, με αυτό που γέλασα πολύ ήταν η είδηση (της χρονιάς, πιθανώς):

Η WordPress και η TextPattern ενώνονται, για να φτιάξουν την …WordPattern!

Είναι απίστευτη η εντύπωση που έγινε απο αυτό το αστειάκι (μέχρι και αρνητικά σχόλια διάβασα…)
….

Μόλις πήρα χαμπάρι οτι τόσα χρόνια bloggerας, δεν σας έχω κεράσει φάρσα.

Ετοιμαστείτε. Απο του χρόνου αυτό θα αλλάξει! 🙂

έχουμε και λέμε.

Τριανταοχτάχρονος δίνει αίμα για έναν φίλο του (αν δεν κάνω λάθος) ο οποίος το χρειάζεται.

Δύο-τρία βράδυα πιο πριν, είχε ξεδώσει, για λόγους που τον αφορούν, σε εκδιδόμενες γυναίκες¹. Οι κοπέλες έχουν τον ιο του AIDS, αλλά αν και ο τύπος, κατά δήλωσή του, κρατάει κάποιες στοιχειώδεις προφυλάξεις, τον κολλάει².

Το αίμα ανεξέσταστο, για χίλιους δύο λόγους που με αφήνουν παγερά αδιάφορο, μεταγγίζεται σε δύο άτομα: μία 17χρονη, και έναν 76χρονο. Τα άτομα, αφού τους έγινε η μετάγγιση, εντοπίζονται να έχουν τον ιο.

Αλλα το υπέροχο κράτος μας, τα διορθώνει όλα: αφήνει τους γιατρούς και το προσωπικό που δεν ελέγξανε το αίμα, αλλά ασκεί ποινική δίωξη στον… αιμοδότη!

Εγώ τώρα που είμαι μέρος της κοινωνίας, ρωτάω:

Αποδίδεται δικαιοσύνη;

Δηλαδή ρε αδελφέ, καλύφθηκα;

Ο χριστιανός, αν το ήξερε, μαλάκας είναι; δεν θα έδινε αίμα. Παει αυτό, το λέει και ο εισαγγελέας:

Σύμφωνα με την εκτίμηση του Εισαγγελέα, ο συγκεκριμένος αιμοδότης, τα στοιχεία του οποίου παραμένουν απόρρητα, δεν είχε δόλο για να μεταδώσει με την αιμοδοσία τον ιό IHV σε άλλους συνανθρώπους τους, έπρεπε όμως να απόσχει από την αιμοδοσία τη συγκεκριμένη ημέρα, αφού πριν δώσει αίμα ενημερώθηκε και υπέγραψε το σχετικό «δελτίο αιμοδότη-ιατρικό ιστορικό-οδηγίες αιμοδοσίας».

Ναι ρε φίλε, έπρεπε να απόσχει, δεν διαφωνεί κανείς. Αλλά, δεν πήγε για την διμηνιαία αιμοδοσία ο χριστιανός, να δώσει αίμα κατ’ανάγκη πήγε. Δηλαδή, ο φίλος του χρειαζόταν αίμα, και αυτός δεν το είχε προγραμματίσει να μην πάει να πηδηχθεί δυο μέρες πριν. «Τάδε χρειάζομαι αίμα» του είπανε, πήγε.

Απο την άλλη, σου λέει ο τύπος, το ελέγχουνε το αίμα, αμα γίνει καμιά στραβή, θα το μαζεψουνε.

Αμ δε. Είτε γιατί βαριούνται (δεν το πιστεύω) είτε γιατι κοστίζει, είτε γιατί είχε μπάλα, το αίμα πήγε χωρίς κανέναν έλεγχο στους ασθενείς.

Και ο τύπος, κατά πάσα πιθανότητα, κόλλησε και την γυναίκα του στο μεταξύ.

Ποιός είναι ο ένοχος; Γιατί στο σκαμνί δεν κάθονται υπουργοί και διευθυντές, υπεύθυνοι και προσωπικό;

Μήπως είναι ο ποιο εύκολος στόχος; άλλοι δεν είναι υπεύθυνοι για αυτό το συμβάν;

Από την έρευνα ουδεμία ευθύνη προέκυψε σε βάρος των αρμοδίων ιατρών του Κέντρου Αιμοδοσίας του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι, σύμφωνα τον Εισαγγελέα, ενήργησαν στο πλαίσιο της συνήθους διαδικασίας και με βάση την υλικοτεχνική υποδομή που διέθεταν.

Ουδεμία ευθύνη. Μάλιστα.

Ευθύνη για τρεις φόνους. Ετσι λέω εγώ.

Εγώ ξαναρωτάω: καλύφθηκα; σαν κοινωνία, είμαι πλέον σίγουρος οτι το επόμενο αίμα δεν είναι μολυσμένο;

Αποδίδεται δικαιοσύνη αν στείλω φυλακή τον 38χρονο;

Κάθε διαφωνία δεκτή.

1. Δεν είναι αυτές οι πουτάνες σε αυτήν την θλιβερή ιστορία [↩]
2. Σημαντικό σχόλιο: Η Μαρία Κ. πιστεύει οτι ο ιος δεν μεταδίδεται απο γυναίκα σε άντρα. Θα πούμε περισσότερα για αυτό μια άλλη φορά – προς το παρόν το αναφέρω απλώς (αν και στην υπόθεσή μας δεν έχει καμία σημασία). [↩]