Ο τοίχος.

dromos

Υπάρχει ένα σχολείο στην Σπύρου Μερκούρη, στο Παγκράτι, που πρόσφατα ο εξωτερικός του τοίχος βάφτηκε, από ζωγράφους.

Τα έξοδα, ή την προσπάθεια, την συντόνισε η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, δεν έχω καταλάβει καλά, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι πως δεν πρόκειται για ένα απλό βάψιμο τοίχου: Είναι ένα έργο τέχνης, μία ζωγραφιά, ένα, αν το θες, politicaly correct graffiti.

Στην Ελεάνα δεν άρεσε, από την πρώτη στιγμή. Εγώ της έλεγα “περίμενε πρώτα να τελειώσει, να καταλάβουμε τι σκέφτονται να φτιάξουν, και το σχολιάζουμε μετά”

Όπως σχεδόν πάντα, είχε περισσότερο δίκιο από μένα.

Όταν τελείωσε, το κοιτάξαμε από απέναντι. Κάτω, στο ισόγειο, το θέμα είναι μία σειρά από οθόνες, μαύρες, μουντές, σκοτεινές – μα, μέχρι τον τρίτο όροφο, η φαντασία οδηγεί σε ένα πολύχρωμο πουλί, ένα σπίτι σε ένα δέντρο, χρώματα γεμάτα αισιοδοξία.

Το πνεύμα του ζωγράφου σαφές. Μα η εσφαλμένη του αντίληψη της πραγματικότητας αδικεί τραγικά τελικά και την προσπάθειά του, και το έργο του.

Γιατί; Θα σας εξηγήσω.

~

Μα πάμε πρώτα στο μνημόνιο.

Μία χώρα που ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει, οικονομολόγος δεν είμαι, μα θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, κάποια στιγμή. Είτε γιατί κάποιος θα πει “δεν δίνω άλλα, μη τα χάσω”, είτε γιατί κάποιος θα πει “τώρα σε κρατάω από εκεί που πονάει θα κάνεις ο,τι θέλω εγώ” – από όποια πλευρά και αν το δεις, είναι μία χώρα που έχει χάσει την αυτοδυναμία της.

Όσο και αν είναι παράλογο μία χώρα να χάνει την αυτοδυναμία της, αυτό συμβαίνει τώρα. Οι αποφάσεις παίρνονται σε γραφεία των Βρυξελλών, και επηρεάζουν τον μισθό μου, ή την σύνταξή σου, σχεδόν ανεξάρτητα από την όποια ψήφο μου. Ακόμα και αν πιστεύεις ότι όλα αυτά γίνονται για καλό, ότι εξορθολογικεύονται τα έξοδα, ότι κάποια στιγμή αυτή η ταλαιπωρία είναι ένα λογικό σκαλοπάτι για την ευημερία που μας αξίζει αύριο σε όρους εσόδων-εξόδων – εγώ δεν θα σου πάω κόντρα.

Δεν ξέρω. Αλλά, ακόμα και αν έχεις δίκιο, η εσφαλμένη αντίληψη της πραγματικότητας αδικεί και την προσπάθειά σου, και το έργο σου.

Γιατί; Θα εξηγήσω.

~

Πίσω στο κτίριό μας. Όλος ο πρώτος όροφος γεμάτος τηλεοράσεις και μουντάδα, δεύτερος-τρίτος χρώματα και ελπίδα. Μπορείς να το δεις, από απέναντι.

Μα όχι όταν περνάς δίπλα του.

Κάθε φορά που περνάει κάποιος δίπλα του, στον ίδιο δρόμο, το μάτι του βλέπει μόνο την μουντάδα. Στο ύψος του περαστικού, δεν έχει τίποτα άλλο – δεν θα έχει τίποτα άλλο ΠΟΤΕ. Μόνο μουντάδα. Μόνο οθόνες, μόνο μαυρίλα.

Μου ήρθε σαν σοκ όταν το συνειδητοποίησα. Ο ζωγράφος έφτιαξε κάτι, που στο χαρτί ήταν ολοκληρωμένο, και σαν ιδέα φανταστικό – και μετά, η πραγματικότητα χλεύασε το έργο του, και απέδωσε στην κοινωνία ένα έργο που καταστρέφει περισσότερα από όσα πάει να χτίσει.

Η χρήση του αποδεικνύεται αυστηρός καθηγητής. Ένα σκληρό μάθημα για το μέλλον.

~
Το ίδιο, θεωρώ συμβαίνει και στο μνημόνιο. Ακόμα και αν αυτοί που το σχεδίασαν ήθελαν το καλό της Ελλάδας(*), ήθελαν να παράξουν ελπίδα και ένα υγιές κράτος, η πραγματικότητα τους χλευάζει οικτρά.

Ο κόσμος εξαθλιώνεται, το κράτος αδικεί κατά κόρον και επισήμως, οι θεσμοί διαλύονται, ο φασισμός γεμίζει τα κενά της απόγνωσης.

Στο χαρτί μπορεί να έμοιαζε πλήρες, και ίσως όμορφο, και ίσως-ίσως ακόμα, λογικό – μα στην χρήση απέτυχε όσο δεν έχει αποτύχει τίποτα άλλο μέχρι τώρα. Και η ζημιά του θα αφήσει μόνιμα σημάδια στις ζωές των εμπλεκομένων. Ακόμα και αν οι πάνω έχουν, κάποια στιγμή, χρώμα, ή ελπίδα, οι κάτω θα μείνουν για πάντα σκοτεινοί, μουντοί και ανέλπιδοι. Για πάντα.

Πρέπει κάποιος να αλλάξει. Αυτός ο τοίχος πρέπει να γεμίσει άμεσα με χρώματα. Είναι επιτακτική ανάγκη να συμβεί αυτό. Κάθε μέρα που περνάει, είναι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω – μέχρι που δεν θα έχει πιο κάτω. Ακόμα και αν έγινε με καλή πρόθεση, η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος σφαγιάζεται ψυχολογικά, και δοκιμάζεται σωματικά στον βωμό μίας πολιτικής, ή μίας ιδέας που δεν αποφέρει τα προσδοκώμενα.

Αυτός ο τοίχος, πρέπει να ξαναβαφτεί. Άμεσα.

(*) Αν ήθελαν εξ αρχής το κακό μας, αυτό το άρθρο δεν έχει κανένα νόημα.

Πολύ κακό... >:(Κακό :(Μέτριο :|Καλό :)Πολύ καλό! :D (5 ψήφοι, βαθμολογία: 5.00 / 5)
Loading...Loading...
  1. Από τη μία, μου αρέσει ο τρόπος σκέψης και η προσέγγιση.
    Από την άλλη, είναι και ένα μάθημα ως προς την οπτική γωνία του καθενός μας. Πολλές φορές βλέπουμε κάτι και βγάζουμε τα όποια συμπεράσματά μας αδυνατώντας να δούμε τη γενικότερη εικόνα. Μπορεί πχ κάτι να θίγει άμεσα εμάς, αλλά σε συνολικότερο επίπεδο να είναι θετικό.
    Τροφή για σκέψη, λοιπόν.

  2. @kitsosmitsos καταλαβαίνω τι λες, και τούτο το blog θα το δεις, συμφωνεί συχνά με τον συλλογισμό σου.

    Με μία παράμετρο μόνο: Δεν νοείται καλό και δίκαιο, αν δεν είναι καλό και δίκαιο για όλους.

    Πολλές φορές έχω μιλήσει γι’ αυτό: Μπορεί κάτι να μην μας αφορά, ή ακόμα να μας κάνει και καλό, αλλά κάποιοι άλλοι να αδικούνται και να ταλαιπωρούνται – δεν είναι καλό, για μένα.

    Φωνάζω πάντα, και θα προσπαθήσω να φωνάζω πάντα ότι παράπλευρες απώλειες δεν νοούνται. Τίποτα, τίποτα καλό δεν τις αξίζει.

    Κατά τα άλλα, συμφωνώ με την σκέψη σου, είναι και δική μου σκέψη.

    • Defective Genes
    • November 27th, 2012 1:59pm

    Ωραίο το θέμα σου και ο συμβολισμός (?) με τον τοίχο.

    ΥΓ1: (αν και φαντάζομαι ότι το κάνεις για τις ανάγκες του άρθρου) μια χώρα δεν μπορεί να αναγκάσει μια άλλη στο “θα κάνεις ο,τι θέλω εγώ”. Αυτό το λέμε πόλεμο.

    ΥΓ2: Υπάρχουν ακόμη κάποιοι που νομίζουν ότι τα μνημόνια είναι για καλό μας? :)

  3. Πολύ ωραίος συμβολισμός.
    Οσο για το Μνημόνιο….
    Μπορεί και να μην ήθελαν το κακό μας.
    Ομως δε βλέπουν που πάμε;
    Γιατί συνεχίζουν;
    Γιατί;…
    Δε χρειάζεται να είναι οικονομολόγος κάποιος για να δει…

    • Θανάσης
    • November 28th, 2012 12:00am

    Το 7ο! (το θυμαμαι απο τα παιδικα μου χρονια, που εμενα στην περιοχη). Ωραια η προσπαθεια. Δεν θα μιλησω περι μνημονιου, μονο για το γραφιτι. Ενδιαφεροντα και βασιμα, αυτα που λες για το γραφιτι αλλα δες το και ετσι: Οι πιο πολλοι θα εχουν δει και ολο το εργο (πχ περνωντας απο απεναντι), οποτε οταν περνανε απο το πεζοδρομιο και βλεπουν τη δυσαρεστη μουνταδα, θα τους θυμιζει να κοιτανε και λιγο πανω! Οτι υπαρχει και κατι αλλο. Σημαντικη υπενθυμιση αυτη :)
    Δεν παραβλεπω βεβαια οτι η μουνταδα μπροστα σου ειναι καπως βαρια, θελει προσπαθεια να κοιταξεις πανω.

  1. No trackbacks yet.