arkoudos.com

Point Of View: Επιτέλους, σχολιασμός :)

Με μαλώνετε καμιά φορά για το Point Of View, οτι δεν σας αφήνω να σχολιάζετε.

Εχετε, απο την πλευρά σας, δίκιο. Απο την άλλη, το point of view, είναι λίγο προσωπικό: Δεν εννοώ οτι είναι μόνο η δική μου οπτική γωνία των πραγμάτων, όπως δηλώνει ο τίτλος - είναι η οπτική γωνία του καθενός απο εμάς.

Ως τέτοια, επέλεξα να μην έχει σχολιασμό. Να το βλέπεις, και να μην έχεις επαφή τι λέει ο άλλος επισκέπτης. Μόνο εσύ.

Μόνο το δικό σου Point Of View.

Φυσικά, δεν θα έμενε έτσι αυτό. Κάποια εξώφυλλα δημιούργησαν αντιδράσεις, κάποια δεν έγιναν κατανοητά, κάποια είχαν ανάγκη να σχολιαστούν:

Δεν θα σας άφηνα έτσι

Ώπως λοιπόν είχα υποσχεθεί, ιδού μία αριθμημένη λίστα των τευχών μέχρι τώρα: Δείτε τα, και όσα επιθυμείτε σχολιάστε…

(ανοίγουν όλα σε ένα καινούριο παράθυρο, για ευκολία)

Φυσικά, το κάθε ένα απο αυτά έχει την δική του ιστορία, και ταιριάζει με την εποχή που αναρτήθηκε. Για παράδειγμα, το 23. Ποίηση, ανέβηκε στην παγκόσμια ημέρα ποίησης, το 9. Emo, όταν χάλαγε ο κόσμος με τους Emo και τους Trendy (θυμάστε;). Ενα απο αυτά είναι εκτός χρόνου, αλλά δεν σας λέω ποιο - έτσι και αλλιώς, είναι all time classic. Επίσης, ένα δεν το έχετε ξαναδεί - σήμερα κατάλαβα οτι δεν το είχα ανεβάσει ποτε! (θα εντοπίσετε άραγε ποιο;)

Είναι αριθμημένα, οπότε μπορείτε να τα σχολιάσετε κατά βούληση. Τέλος, είναι ένα λιγότερο - αλλά αυτό που λείπει, δεν χρειάζεται σχολιασμό

Υπάρχουν και πολλά ακόμα που δεν έχουν βρει την διαδρομή για το… τυπογραφείο. Στο μέλλον, αν κάνω κέφι, θα προσθέσω και άλλα παλιά.

Ποιο γουστάρετε εσείς περισσότερο; Και γιατί;

(1 ψήφοι, βαθμολογία: 4 / 5)

Loading ...

Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία: Point oF View Cover

2 σχόλια July 8th, 2008

Point Of View: Μαλβίνα

(5 ψήφοι, βαθμολογία: 4.4 / 5)

Loading ...

Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία: Point oF View Cover

July 7th, 2008

Αγαπητοί άγνωστοι (*)

…εδώ και μερικούς μήνες, ο δικτυακός μου τόπος πάσχει. Πάσχει πιθανότατα απο την φήμη που έχει κερδίσει μεταξύ των χρηστών. Αυτό απο την μία είναι εξαιρετικά κολακευτικό, απο την άλλη είναι μάλλον επιζήμιο.

Και αυτό, γιατί όπως θα ξέρεις, κάθε χρήστης που επισκέπτεται έναν δικτυακό τόπο, κατεβάζει δεδομένα στον υπολογιστή του για να τα δεί στην οθόνη του. Αυτό, αναγκάζει τον σέρβερ που φιλοξενούμαι να μοιράζει δεδομένα σε κάθε χρήστη που μπαίνει μέσα.

Όπως πιθανότατα ξέρεις, αυτό είναι και το περιβόητο (και εξαιρετικά κοστοβόρο) bandwidth.

Καθώς έχω αποφασίσει προς το παρόν να επωμιστώ το σύνολο του κόστους χωρίς διαφημίσεις, όλη αυτή η ιστορία, έχει αρχίσει να ενοχλεί την τσέπη μου.

Στην προσπάθειά μου να αντιληφθώ γιατί ανέβηκα αρκετά γιγαμπάιτ μοιράσματος τους τελευταίους μήνες, άρχισα να παρακολουθώ τις επισκέψεις μου. Μάταια έψαχνα για κάτι που πηγαίνει στραβά - φευ, είναι οι επισκέπτες που με την αγάπη τους, δυσκολεύουν τον σέρβερ μου.

Απο την Παρασκευή, όμως, η αναζήτηση πήρε μια περίεργη τροπή. Και αυτό, διότι σε έναν έλεγχο ρουτίνας, ανακάλυψα μια ip να είναι συνδεδεμένη στον δικτυακό μου τόπο, και να κατεβάζει δεδομένα - πιο γρήγορα απο οποιονδήποτε χρήστη.

Μία μικρή αναζήτηση της εν λόγω ip, μου αποκάλυψε οτι πίσω απο τον αριθμό αυτό, βρίσκεται η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών(*).

~~Δηλαδή, εσύ.~~

Η ταχύτητα δε της αντιγραφής του δικτυακού μου τόπου είναι πολλαπλάσια κάθε χρήστη που κάνει απλή επίσκεψη. Ενας απλός έλεγχος έδειξε οτι χρησιμοποίησες ένα σχεδόν επαγγελματικό πρόγραμμα, για να αντιγράψεις τον δικτυακό μου τόπο. Ας το ονομάσουμε και οι δύο πρόγραμμα Χ, για να συννενοούμαστε.

Τώρα, καθώς δεν νιώθω παράνομος, ούτε νομικά ενοχλητικός, και δεν φιλοξενώ στον τόπο μου κάτι κακό, αποφάσισα να σε αφήσω να το κάνεις αθόρυβα, χωρίς να φωνάξω.

Κατ’ αρχάς.

Άλλωστε, ο δικτυακός μου τόπος είναι ανοιχτός σε όλους, ακόμα και σε σένα.

Εσύ όμως, το παράκανες. Κατέβασες μέσα σε λιγες ώρες 120ΜΒ δεδομένων, και συνέχισες. Ξέρεις, όλα αυτά που αντιγράφεις κοστίζουν, και εγώ δεν έχω λεφτά για πέταμα.

Σήμερα το βράδυ της Κυριακής, Δευτέρα ξημερώματα, κατέβασες συνολικά 500ΜΒ περίπου.

Κοίταξε να δεις τι γίνεται τώρα. Εγώ έχω ένα blog που ο κόσμος θέλει να διαβάσει. Καλό είναι αυτό (για μένα). Επίσης, έχω ποστ που ο κόσμος χρειάζεται να διαβάσει, όπως το ποστ για τον καρκίνο. Αυτό, λόγω συμμετοχής, έχει ανέβει στο 1ΜΒ - κάθε χρήστης που συνδέεται κατεβάζει 1 ΜΒ δεδομένων (αποκλειστικά κειμένου). Είμαι δηλαδή, ήδη, στο όριο.

Αν σε άφηνα να συνεχίζεις να αντιγράφεις αλόγιστα το blog μου, στο τέλος της εβδομάδας, κανείς δεν θα μπορούσε να μπει μέσα.

Αυτό, όπως καταλαβαίνεις, δεν είναι σωστό.

Ηδη, η ζημιά είναι μεγάλη. Μισό γίγα μέσα σε δύο ημέρες με γονατίζει - και τούτος ο μήνας θα περάσει δύσκολα.

Είπαμε δηλαδή να είμαι καλός - αλλά όχι τόσο καλός.

Απόψε, τούτη την ώρα που σου γράφω, αποκλείω το πρόγραμμά σου απο αυτά που επιτρέπω να επισκέπτονται το blog.

Τούτη την ανοιχτή επιστολή (το έχω αυτό τις τελευταίες ημέρες, και μπορεί να μου βγαίνει και σε κακό) την γράφω για να μην έχεις αμφιβολίες γιατί σε κατεβάζω: δεν είναι οτι σε φοβάμαι, αλλά με ενοχλείς.

Την ip σου δεν την μπλοκάρω, οπότε συνέχιζε να διαβάζεις όσο θες, ότι θες.

Αλλα κάνε μου την χάρη, ε; Μην μου σκοτίζεις τους σέρβερ.

Εχουν να εξυπηρετήσουν και αναγνώστες που ενδιαφέρονται.

Το άρθρο αρχικά είχε τίτλο: “Αγαπητή ΓΑΔΑ”. Πολλοί σκεπτόμενοι με καθαρότερο μυαλό, έχουν τις αμφιβολίες τους για το κατα πόσο είναι η ΓΑΔΑ. Καθώς εγω έχω στοιχεία (στατική, hostname), αυτό που θα κάνω λοιπόν, είναι να κρατήσω τα στοιχεια της επίσκεψης, και να τα στείλω εγώ στην ΟΤΕΝΕΤ (στον πάροχο) και στην ΓΑΔΑ - για να δούμε ποιος προσπάθησε (και κατάφερε) να αντιγράψει τον τόπο μου…

(12 ψήφοι, βαθμολογία: 5 / 5)

Loading ...

Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία: Διάφορα, Καθημερινότητα

14 σχόλια July 7th, 2008

Ανοιχτή επιστολή(*)

Ποιός είσαι ρε μαλάκα; Ποιος; Τι έχεις κάνει; Τι έχεις καταφέρει; Είσαι μάγκας; Είσαι μάγκας ρε;

Μπράβο ρε. Αυτό δεν θέλεις να ακούσεις; Μπράβο. Μπράβο ρε, μπράβο. Συγχαρητήρια. Σε ευχαριστούμε. Αυτό δεν θέλεις να ακούσεις; Είσαι πολύ μεγάλος. Ήρωας. Αρχηγός. Μπράβο ρε, μπράβο. Καπετάνιος. Εξιλαστήριο θύμα. Μπράβο.

Νιώθεις “ήρεμος και δυνατός;” ε; το έκανες για το κόμμα; ε; είσαι τόσο σπουδαίος; Μπράβο ρε, μπράβο.

Τα έδωσες στο κόμμα. Πήρες τα λεφτά απο αυτούς, και τα έβαλες στο κόμμα. Και είσαι και περήφανος. Μαλάκα.

Και εμείς ρε; Τι στα έδιναν, δωρεάν; Δεν περίμεναν να πάρουνε δέκα φορές τόσα μετά; Στ’ αρχίδια σου για μας; Δεν θα σας εκβιάζανε μετά; Αυτοί και άλλοι; Ετσι θα έμενε; Έτσι θα είσαι περήφανος; Για ένα κόμμα υποχείριο; Να βγει τώρα και μετα στ’ αρχίδια σου; Ας χρωστάει; Και είσαι και περήφανος;

Δεν ντρέπεσαι ρε; Δεν ντρέπεσαι λιγάκι;

Γιατί ρε δεν βγήκες να το πεις; Αφου είσαι περήφανος, γιατί δεν βγήκες να το πεις μόνος σου; Ε; Γιατί; Γιατί κρυβόσουν τόσα χρόνια; Ήσουν απλώς ο στρατιώτης, σωστά; Όλα έγιναν για το κόμμα.

Και η Ελλάδα ρε; Υπάρχει κόμμα χωρίς Ελλάδα; Αν πουλήσεις τους Έλληνες, τι θα κυβερνήσει μετά το κόμμα; Αν μας κάνεις πουτάνες, τι θα κυβερνήσει μετά;

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το είπες. Νιώθεις πικραμένος. Σε εγκαταλείψανε! Αλήθεια! Αλήθεια ρε; Είσαι προδωμένος και αδικημένος; Ναι ρε;

Και εμείς πως λες να νιώθουμε ρε μαλάκα; Πως λες να νιώθουμε; Που μας κοροϊδεύατε τόσα χρόνια; Που μας πουλάγατε φαμφάρες και μετά ξεπουλάγατε το μέλλον μας για να ξαναβγείτε, τομάρια; Πως λες να νιώθαμε; Που θα ~~ήσασταν~~ ήμασταν υπο καθεστώς εκβιασμού; Ε; Ε, τομάρια; Στα αρχίδια σας, έτσι; Να βγείτε. Αυτό μόνο είχε σημασία, αυτό μόνο έχει και τώρα.

Χωρίς φραγμούς, χωρίς ηθική. Ή μάλλον με μία ξεπουλημένη, γελοία ηθική, που παριστάνει την ηθική, αλλά είναι απλώς μια μασκαρεμένη αηδία.

Μπράβο ρε. Μπράβο. Στο είπα; Κέρδισες. Μπράβο. Μας ξεγέλασες, μας ξεπούλησες, και την έβγαλες καθαρή. Μπράβο. Για το κόμμα μαλάκα μου. Λες και το κόμμα δεν είμαστε εμείς, είσαστε εσείς μόνο. Μπράβο ρε, μπράβο. Συγχαρητήρια.

Και οι αξίες; Και ο κόσμος; Και αυτοί που σας πίστεψαν; Και αυτοί που έτρεξαν για εσάς; Αυτοί οι λίγοι που το έκαναν γιατί πιστευαν στα λόγια που τους πουλάγατε; Και αυτοί για το κόμμα το έκαναν. Νιώθεις συνάδελφος με αυτούς ρε; Νιώθεις ίσος; Νιώθεις ίσος με αυτούς που έχουν ηθική; Νιώθεις ίσος με αυτούς που έχουν αξιοπρέπεια;

Τολμάς να τους κοιτάξεις στα μάτια;

Α, ρε μαλάκα μου. Ξέρεις τι με φοβίζει; Ε; Τα λαμόγια δεν με φοβίζουν ρε. Τα λαμόγια δεν με φοβίζουν. Ο ξεφτιλισμένος που τα αρπάζει και τα κάνει κότερα, δεν με φοβίζει. Ο κάθε ξεφτιλισμένος που κάνει γάμους δισεκατομμυρίων δεν με φοβίζει.

Γιατί αυτός ξεχωρίζει απο το πλήθος.

Γιατί αυτός ξεπουλάει την ηθική του για το χρήμα.

Ξέρει οτι αυτό που κάνει είναι παράνομο, ξέρει οτι είναι ανήθικο, ξέρει οτι είναι δολοφονία της δημοκρατίας που -δήθεν- υπηρετεί.

Εσύ με φοβίζεις ρε. Εσύ. Που λειτουργείς με βάση μία παράλογη ηθική. Για το κόμμα. Κανένα νόημα - καμιά ντροπή. Για το κόμμα. Λες και είναι άνθρωπος το κόμμα. Ο Θεός. Η Αξία. Σε φοβάμαι γιατί τα λες ήρεμος. Γιατί δεν ντρέπεσαι. Γιατί δεν ζητάς συγνώμη. Ούτε μια φορά, ούτε μία φορά δεν ζητάς συγνώμη. Είχες λόγο. Είσαι δικαιολογημένος. Σε φοβάμαι γιατί νιώθεις περήφανος, και δυνατός. Ξεπουλάς την δημοκρατία, και έχεις το θράσσος και δικαιολογείσαι κιόλας.

Θα έκανες τα πάντα ρε για το κόμμα; Θα σκότωνες; Θα σκότωνες έναν άνθρωπο για το κόμμα; Θα το σκεφτόσουν; Θα το ζύγιαζες; Γι’ αυτό σε φοβάμαι ρε κερατά: γιατί θα το σκεφτόσουν. Έστω και ένα δευτερόλεπτο θα το σκεφτόσουν.

Αναρωτιόμαστε ακόμα για τον Κώστα. Αναρωτιόμαστε ακόμα. Αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν και άλλοι σαν και σένα. Αναρωτιόμαστε αν και άλλοι σκέφτηκαν να σκοτώσουν. Αν το έκαναν. Όμοιοι σου. Για το κόμμα, φυσικά. Για το κόμμα.

Λες και το κόμμα είναι πιο ισχυρό απο τους ανθρώπους που υπηρετεί. Ναι ρε! Καινούργια έννοια: υπηρετεί το κομμα! Δεν κλέβει, δεν παρανομεί, δεν λέει ψέμματα, δεν πουλάει την ηθική του: Υπηρετεί!
Και δεν υπάρχει ρε γελοίε τίποτα ανώτερο απο την ηθική. Δυσκολεύεσαι να το καταλάβεις, αλλά ο άνθρωπος και η τιμιότητα μετράνε ακόμα για μένα, ρε. Μετράνε ακόμα. Αξίζουν ακόμα. Κάθε αφίσα σου ρε κερατά, κάθε διαφημιστικό, κάθε σου λέξη, κάθε σου λέξη ωραία φτιαγμένη απο τις διαφημιστικές την πλήρωσες με την ηθική σου.

Γι αυτό μην μου λες οτι είσαι περήφανος ρε. Πες ότι σκατά θέλεις, αλλά μην λες οτι είσαι περήφανος. Μην λες οτι το έκανες για το κόμμα, λες και το έκανες για μας. Μην χαμογελάς ρε μαλάκα. Ούτε σε φωτογραφίες να μην χαμογελάς.

Ούτε εσύ, ούτε οι όμοιοι σου.

Γιατί ούτε και εγώ θα χαμογελάω ρε. Σταμάτησα να χαμογελάω. Δεν χαμογελάνε οι πουτάνες.

Δεν χαμογελάμε εμείς οι πουτάνες ρε φίλε.

(*) σε σένα, και στους ομοίους σου. Όπου και αν ανήκουν.

Τέσσερις φορές σκέφτηκα να μην το ανεβάσω αυτό το γαμημένο το κείμενο. Κάθε φορά που γίνομαι έτσι, χαλιέμαι. Το γράφω σε τρία λεπτά, και με χαλάει τρία χρόνια. Με χαλαει που τσαντίζομαι, με χαλάει που χαλιέμαι. Θέλω να είμαι υπεράνω, και μετά γίνομαι άνθρωπος και θολώνω. Με χαλάει που θα το ξεχάσω τρεις μέρες μετά. Που θα ξεχάσω τον Κώστα. Που θα τους ξαναπάρω σοβαρά. Που θα με κοροϊδέψουν - και αυτοί και οι άλλοι. Που θα δουλέψει πάνω μου το φάρμακο της καθημερινότητας. Να πάει να γαμηθεί και το λαπτοπ, και όλα. Με χαλάει που θα το ξεχάσουν και όλοι οι άλλοι τρεις μερες μετά. Δεν μπορώ να με κοροϊδεύουν, δεν το αντέχω. Χάνω την ψυχραιμία μου, τα γράφω. Και μετά λέω “δεν γαμιέται” και τα σβήνω.

Και μετά σκέφτομαι οτι τα λόγια του αιωρούνται στον αέρα. Γράφθηκαν. Δικαιολογήθηκε. Νιώθει δικαιωμένος. Και κάποιος, στην αρχή ένας, θα σκεφτεί “μπράβο ρε τον μαγκα”. Μέσα του. Και μετά θα τολμήσει να το πει. Και μετά ένας δεύτερος, ένας τρίτος.

Και δεν θα υπάρχει ένας σιχαμένος μπλόγκερ να φωνάξει “πάτε καλά ρε; ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;”

Γι αυτό το ανέβασα. Για να με σιχαθείτε, και να πειτε “αντε γαμήσου ρε μαλάκα αρκούδε“.

Αλλά τουλάχιστον, να υπάρχει και η άλλη φωνή. Το ίδιο γραμμένη. Να το σκεφτει κανείς δύο φορές πριν του πει μπράβο. Είτε σε αυτόν, είτε στους ομοίους του.

Δεν γαμιέται; Το ανεβάζω.

Πηγή

(13 ψήφοι, βαθμολογία: 5 / 5)

Loading ...

Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία: Διάφορα

20 σχόλια July 3rd, 2008