Εχθές, όπως όλοι γνωρίζετε, είχε απεργία.

Γενική.

Όλωνε.

Όλων; όχι. Ενα τηλεοπτικό κανάλι αντιστέκεται ακόμα. Ο alpha tv που έχει πληρώσει αδρά για τα δικαιώματα μετάδοσης των επαναληπτικών του κυπέλλου ελλάδας, και θα τα μεταδώσει- ότι και να γίνει.

Καλά να τα μεταδώσει. αλλά, ποιός θα τα σπικάρει;

Αφού οι δικοί μας οι αχάριστοι κάνουν απεργία, θα βάλουμε έναν …Κύπριο. Ω, ναι. Θα βάλουμε έναν Κύπριο (ούτε ο Αντέννα να ήσασταν) και τσουπ, καθαρίσαμε.

Τρία τα παιχνίδια, τρεις οι μεταδώσεις.

Ξεκινάμε με Λάρισα – Θρασύβουλο. Μεγάλο παιχνίδι, κάνει μετάδοση ο σπορτκάστερ, όλα καλά.

Απο ότι φαίνεται όμως, οι συνδικαλιστές τσαντίζονται. Σου λέει τι, δώσαμε την άδεια για την μετάδοση, γιατί μας το χαλάς;

Δεύτερο παιχνίδι, ΟΦΗ – Ατρόμητος. Όλο το πρώτο ημίχρονο, βουβό. Ακούς μόνο τον διαιτητή, τον κόσμο, και κανα παίχτη να φωνάζει «εδώ, εδώ» και «δώσε-πάσα-ρε-παπάρα»

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως, πάει για ανατροπή. Διότι ξαφνικά, χαλιούνται στον Alpha με την βουβή μετάδοση, και πετάνε άλλον ένα Κύπριο, να κάνει παιχνίδι!

Και απο κάτω, κειμενάκι «Ο ALPHA ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟ LUMIERE TV» (wiki) – για ξεκάρφωμα!

Το οποίον έξαλλος εγώ, η ξεφτίλλα.

Πόσο προλαβαίνει να μιλήσει; Πέντε λεπτά; Δέκα;

Ο καμεραμανατζής (με εντολή σκηνοθέτη προφανώς) κάνει το εξής θεϊκό:

Παίρνει την κάμερα, και την γυρίζει εξέδρα! Μόνο εξέδρα!

Ο σπορτκάστερ βέβαια, τα χάνει – διότι τι αναμεταδίδει, παπάρια αναμεταδίδει, απο την τηλεόραση βλέπει τον αγώνα και αυτός, και αφού η τηλεόραση δείχνει εξέδρα, τι να μεταδώσει, εξέδρα;

Πέντε λεπτά κόσμο χαζεύαμε.

Και όταν ο σπορτκάστερ πήγε να τα μπαλώσει «εμ, έχουμε τεχνικό πρόβλημα» και τέτοια, ο θεός καμεραμανατζής κουνάει την κάμερα, και δείχνει πιο πέρα, σε άλλη εξέδρα, και κάνει και ζουμ!

Το οποίον τεχνικό πρόβλημα ΔΕΝ έχουμε, αλλά ΔΕΝ θα σας περάσει μάγκες…

Θεός ο καμεραμανατζής, θεός και με τεράστιους κοχόνες! 😀

~

Λίγα λεπτά μετά, κόβεται μαχαίρι ο κύπριος, ο σκηνοθέτης επαναφέρει παιχνίδι, και απολαμβάνουμε το θέαμα…

Περιττό να πω οτι ο τρίτος αγώνας Ηρακλή – Ολυμπιακού μεταδόθηκε χωρίς περιγραφή…

Περιττό επίσης να πω οτι οι αγώνες χωρίς περιγραφή είναι Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟΙ!

(Πότε άραγε θα το πάρουν χαμπάρι τα κανάλια;)

Venceremos!

🙂

Τις μετοχές του εκδότη Μάκη Τριανταφυλλόπουλου στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, που αντιστοιχούν στο 40% του μετοχικού κεφαλαίου της ιδιοκτήτριας εταιρείας, ανακοίνωσε ότι απέκτησε η «Πήγασος Εκδοτική ΑΕ» που εκδίδει την εφημερίδα Έθνος. Επίσης, υπέγραψε προσύμφωνο για την απόκτηση επιπλέον 30% από τους δύο άλλους μετόχους του Πρώτου Θέματος.

Απο είδηση του in.gr.

Και μία απορία: Γιατί μία εφημερίδα αγοράζει μία άλλη εφημερίδα; Το κοινό του ‘Πρώτου Θέματος’ είναι ήταν κοινό που διάβαζε την εφημερίδα ακριβώς επειδή δεν ανήκε (υποτίθεται) πουθενά.

Αλλιώς, ο αναγνώστης θα έπαιρνε κατ’ ευθείαν το… Εθνος.

Αλλά, το ξέρουν αυτό εκεί στον Πήγασο, όχι; Άρα, αν σκεφτούμε πιο σοβαρά, κάνουν ότι προσπάθησαν (και εν μέρει κατάφεραν) να κάνουν εκεί στο Ποντίκι: Πούλησαν την ηθική (την όποια ηθική) της εφημερίδας.

Και, αντιστοίχως, αυτήν αγόρασαν.

Μόνο που, όπως έδειξε και το Ποντίκι, ηθική αγορασμένη, παύει να είναι ηθική…

Άσχετο – σχετικό (αλλά εξαιρετικά σημαντικό): Τι θα κάνει ο Αραχτός με το Πρώτο Ψέμα του; θα πουλήσει και αυτός; 🙂

(*) Προηγούμενος τίτλος: «ρε, για τα λεφτά τα κάνεις όλα…»

Αερα, είχε. Λίγο, αλλά είχε. Διάθεση είχαμε. Αετό, για πρώτη φορά μετά απο δύο χρόνια, είχαμε θυμηθεί να πάρουμε μαζί.

Όλα έτοιμα.

Εγώ, βέβαια, δεν θυμάμαι να έχω ξαναπετάξει αετό. Μπορεί, όταν ήμουν μικρός, αλλά όσοι με γνωρίζουν ξέρουν οτι η μνήμη μου είναι σουρωτήρι – μπορεί να έχω πετάξει και με διαστημόπλοιο μικρός, και να μην το θυμάμαι.

Ο αετός δε, αστέρι. Αγορασμένος απο το lidl, αεροδυναμικός, διπλή καλούμπα, χωρίς ουρά, χρώματα ωραία, ότι χρειάζεται. Η αλήθεια είναι οτι και εγώ, και η Ελεάνα ήμαστε φαν της παλαιάς τεχνολογίας, αλλά αυτόν είχαμε, αυτόν φέραμε.

Στην αρχή, η προσπάθεια έγινε σπίτι. Αλλά, κάτι που δεν φύσαγε, κάτι που δεν μπορέσαμε, πήγαμε (all the way down to) στην παραλία.

Κόσμος και κοσμάκης, μπαμπάδες και μικρά παιδιά (περισσότεροι μπαμπάδες απο ότι μικρά παιδιά, ασφαλώς), να πολεμούν με τους αέρηδες, την βαρύτητα, και την άνωση.

Μερικοί δε, και με την τύχη τους.

Όπως εκείνος με τον παραδοσιακό αετό με σήμα τον Παναθηναϊκό, που αδυνατούσε να τον στείλει ψηλά.

Είχε όμως και κόκκινη καλούμπα. Μα, πράσινος αητός με κόκκινη καλούμπα, πετάει; Δεν πετάει!

Οι άλλοι όμως πετούσαν! Σήκωνες το κεφάλι σου και έβλεπες δέκα – δεκαπέντε αητούς να χαίρονται την μοναδική ημέρα που κάνουν αυτό που δημιουργήθηκαν να κάνουν – να πετούν.

Σε έπιανε δέος με την απόσταση και το παράλογο του να στέκεται αγέρωχο στον αέρα αυτό που πριν ήταν απλώς ένα άψυχο κομμάτι πλαστικού, με τέσσερις χιαστί λωρίδες ξύλου.

Ε, θα κάνω και τον δικό μου να πετάξει!

Τον έχουμε χρόνια, αλλά κάθε Καθαρά Δευτέρα την ζούσε στο σπίτι κλεισμένος, ενώ εμείς βολτάραμε κάπου στην εξοχή. Κλεισμένος, και ξεχασμένος.

Αλλά και εμείς, δεν τον προδώσαμε τον αητό μας. Δεν πήραμε άλλον – αυτόν είχαμε, αυτος θα ήταν ο πρώτος που θα πετάγαμε.

Τον έχουμε λοιπόν ανοίξει απο νωρίς, οι καλούμπες λυμένες, τα πλαστικά περασμένα, ένας κάθεται να τον κρατά, οι άλλοι τραβάνε.

Τίποτα ο αετος.

Ούτε μέτρο.

Τι να αλλάζουμε θέσεις, τι να περιμένουμε τον αέρα τον καλό, τι να μαθαίνουμε που τραβάς και που αφήνεις, τι να τρέχουμε για να τον αφήσουμε, ούτε μέτρο ο αετός.

Στο τέλος μας χάρισε μία αξέχαστη πτήση δέκα περίπου δευτερολέπτων μέχρι να (ξανα)τσακιστεί στο παραθαλάσσιο πάρκινγκ.

Δέκα δεύτερα; δέκα δεύτερα.

Εμένα ο αετός μου πέταξε.

Αυτό θα λέω μέχρι του χρόνου.

Μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροι, και έχουν αφεντικά με κατανόηση. Κάποιοι άλλοι, τρέχουν να πάνε στην δουλειά τους σήμερα, που όλα είναι παγωμένα – γιατί οι προϊστάμενοί τους γκρινιάζουν και διαμαρτύρονται…

Δεν αντιλαμβάνονται (τα αφεντικά) οτι αν ο υπάλληλος γλυστρίσει και σπάσει κάνενα ποδάρι, δεν θα τον έχουν για εβδομάδες;

Μόνοι τους θα έπρεπε να πουν στους υπαλλήλους τους να κάτσουν σπίτι!

Είναι καλύτερα να τον έχεις σήμερα, και να τον χάσεις για μέρες, ή να κάνεις υπομονή μία μερούλα;

Κοινή λογική ρε γαμώτο… 🙂

Δύο εικόνες απο το Σαββατοκύριακο

Η μία, το μεσημέρι: νεαροί, κρατώντας ξύλινα κοντάρια με διπλωμένη την ελληνική σημαία, δίπλα – δίπλα με οργανωμένους πάνοπλους ΜΑΤατζήδες επιτήθονται σε κουκουλοφόρους και κρανοφόρους νεαρούς που ανταπαντούν πετώντας πέτρες.

Η δεύτερη το βράδυ: όταν λήγουν οι καταλήψεις οι νεαροί και μη (ας τους πούμε «αντεξουσιαστές» που είναι και ο politicaly correct όρος) βγαίνουν, για να εισπράξουν ορυμαγδό απο χτυπήματα με γκλομπ – χωρίς να αντιδρούν, απλώς να αμύνονται.

Το σχόλιο:

Το πρώτο, δεν με ξαφνιάζει. Η (αν)επίσημη αστυνομία και η άκρα δεξιά μοιράζονται πολλές κοινές σκέψεις και αντιλήψεις. Με ξαφνιάζει ίσως η θρασύτητα τους, λες και δεν έχουν ανάγκη να κρυφτεί η αγάπη τους.

Ίσως πάλι, ούτε καν αυτό.

Το δεύτερο, με ξαφνιάζει. Εγώ, εσύ, ο διπλανός μας, για μισθό 800 ευρώ, με εντολές όλη την ημέρα, πως καταφέρνουν να μας κάνουν να μαζευόμαστε και να χτυπάμε ανήμπορους να αντιδράσουν ανθρώπους, με τα γκλομπ;

Που γίνονται κουβάρι για να πονέσουν λιγότερο; Που προσπαθούν -μόνο- να αμυνθούν;

Και να μας αρέσει κιόλας;

Να καταφέρουν να μας κάνουν ζώα;

Που καυλώνουν να χτυπούν; Με εντολές;

~

Αν είχα αμφιβολίες, που δεν είχα, διαλύθηκαν εχθές το βράδυ. Η αστυνομία των πράσινων παπουτσιών, των σιδερογροθιών, της αγαστής συνεργασίας με τους χρυσαυγίτες, της δειλής, άσκοπης βίας, της πρόκλησης επεισοδίων απο το πουθενά, των βιντεοσκοπήσεων και της καταγραφής, των ζαρτινιέρων – και της άστοχης κάλυψής τους, των αμέτρητων τυφλών πυροβολισμών (που πάντα βρίσκουν στόχο), των βιασμών και χαστουκιών, δεν είναι η αστυνομία μου. Δεν ήταν ποτέ, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει.

Αυτή η αστυνομία αν θέλει να με προστατέψει ως πολίτη, οφείλει να το κάνει απο τον ίδιο της τον εαυτό. Αλλιώς, δεν είναι αστυνομία, είναι ιδιωτικός στρατός μισθοφόρων υπεράνω νόμου.

~

Όλοι ασχολούνται με την χρυσή αυγή και τα κατορθώματά της.

Εγώ έψαξα εχθές ΕΝΑΝ εισαγγελέα για τις (δεύτερες) εικόνες που είδα.

Κανείς.

Ούτε σε blog διάβασα, ούτε εφημερίδες – ούτε καν στο indymedia.

Πόσο κοινή μας έχει γίνει η εικόνα αυτή πια; Πόσο κοινή;

Τελευταίο σχόλιο: Αν ισχύουν οι κουταμάρες της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ), και η κυβέρνηση προτίμησε αυτήν την εικόνα απο τις κουβέντες περι siemens και Ζαχόπουλου, τότε α) είτε η κυβέρνησή μας αποτελείται απο παντελώς ηλιθίους, για να προτιμούν την κατάρρευση της αξίας του νόμου και της Δημοκρατίας απο ένα απλό σκάνδαλο, είτε β) δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο.

Αν και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα χειρότερο απο τις εικόνες που είδα.

Υ.Γ.: Τι Παυλόπουλος, τι Πολύδωρας… είναι ηλίου φαεινότερον οτι αυτή η ανοχή εξυπηρετεί άλλα, μεγαλύτερα συμφέροντα… Θα βγάλετε μπανεράκια και για τον Παυλόπουλο τώρα;

Έχω μείνει άφωνος:

Πότε ακριβώς γίναμε… αφεντικά;

Πότε αρχίσαμε να λιθοβολούμε τις απαιτήσεις των εργαζομένων για δίκαιη μεταχείριση;

Όλα αρχίζουν απο την απόφαση του υπουργείου μεταφορών για παράταση του ωραρίου για μετά τις 12- μέχρι τις 2 κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

Ήταν μία σωστή απόφαση, βασισμένη σε σωστά κριτήρια, απολύτως λογική.

Και μετά, χάλασαν όλα:

Το κράτος αποφασίζει την πιλοτική λειτουργία … Φλεβάρη και Μάρτη, δύο μήνες που όσο να ‘ναι δεν είναι ενδεικτικοί για το αν πρέπει ή όχι να συνεχιστεί η απόφαση: προσωπική μου εντύπωση είναι οτι πρόκειται για δύο ‘πεσμένους’ μήνες απο πλευράς κίνησης, ειδικά τα βράδυα και τις εξόδους.

Η εικόνα μου δηλαδή είναι οτι έχει σοβαρές πιθανότητες να αποτύχει, καθώς γίνεται σε κακή περίοδο.

Επίσης, αγνοεί τους εργαζομένους, τους οποίους δεν συμβουλεύεται σε καμία φάση της επεξεργασίας της πρότασης.

Οι εργαζόμενοι, βγήκαν με ανακοίνωσή τους, και λένε: μας έχετε ήδη γαμήσει με τα ωράριά σας και το μειωμένο προσωπικό μας, τώρα μας φορτώνετε και επιπλέον εργασία; Θα κάνουμε στάσεις εργασίας 12-2.

Και στρέφουν όλο τον κόσμο εναντίον τους.

Για μία κίνηση που -κατά πάσα πιθανότητα- δεν θα δουλέψει καν!

Και τέλος, η γενιά των 700, αντιδράει στην απεργία – στάση εργασίας (αν είναι δυνατόν!) με εκφράσεις όπως «Η στάση αυτή είναι απαράδεκτη», και «Λέμε ΟΧΙ στην αντίληψη που θέλει τα δημόσια αγαθά, τις υπηρεσίες και τις υποδομές της χώρας έρμαιο στα χέρια των συνδικαλιστών», και προτείνει να «Καταλαμβάνουμε το Σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008 από τις 24:00 έως τις 02:00» [*]

Λες και δεν είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι! Λες και είναι όλοι …αφεντικά!

Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω κανέναν… Οι εργαζόμενοι με άστοχες ενέργειες στρέφουν τον κόσμο εναντίον τους, ενώ πιθανότατα έχουν δίκιο (άλλο που μπορεί και να κάθονται και να είναι πράγματι βολεμένοι), οι γενιά των 700 που θα έπρεπε να τα βάλει με το υπουργείο – τα βάζει με τους εργαζομένους απαιτώντας να σταματήσει η στάση εργασίας, το υπουργείο που είχε καλές προθέσεις (δεν έρχονται εκλογές για να υποθέσω κάτι άλλο) τα κάνει όλα μπάχαλο αφού δεν έχει συννενοηθεί με τους εργαζομένους που θα καλύψουν το έργο!

Πα-ρα-λο-γι-σμός!

Σε τι κόσμο μπαμπά με ‘χεις φέρει να ζήσω..

Links: Η είδηση, η απόφαση των g700, η απόφαση των εργαζομένων

[*] Παραθέτω την σημείωσή τους που κάνει μεν τα πράγματα πιο ξεκάθαρα, αλλά δεν αλλάζει την γενική εικόνα:

*ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ
Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ, ΚΑΤΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

1.ΝΑ ΤΗΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ «ΞΕΧΥΛΩΝΕΙ» ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΟΛΠΑ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
2.ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΝ ΚΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ
3.ΝΑ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΙ ΝΕΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΡΙΘΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. ΣΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ , ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΤΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΑ.

…τα προφανή, δηλαδή..

Εμαθα σήμερα οτι το Μετρό και ο Ηλεκτρικός θα δουλεύουν την Παρασκευή και το Σάββατο μέχρι τις δύο τα ξημερώματα.

Και εκεί που ετοιμαζόμουν να πω το πρώτο μπράβο για την ενέργεια…

..έμαθα επίσης οτι επίκειται αύξηση της τάξης του εισιτηρίου στο ένα ευρώ.

Κρίμα.

Τώρα, αν ισχύουν όπως τα λέει το in.gr, 25% αύξηση είναι πολύ μεγάλη. Παρότι έπαψα να χρησιμοποιώ μετρό για τις καθημερινές μου μετακινήσεις (απο τότε που μετακόμισα πηγαίνω στην δουλειά με τα πόδια), θεωρώ οτι 2 ευρώ την ημέρα επί 25 εργάσιμες τον μήνα, είναι, όσο να πεις, πολλά.

Και τα €40 που δίνουμε τώρα, πολλά είναι.

Απο την άλλη, δεν θα διαφωνήσω με την αύξηση – αρκεί να υπάρξει πλέον ένα μηνιαίο εισιτήριο με πραγματικά ανταγωνιστικές τιμές (όχι το χάλι που επικρατεί τώρα)

Εξηγούμαι:

Το μηνιαίο εισιτήριο παγκοσμίως ΔΕΝ έχει την λογική της εξυπηρέτησης («πάρτο για να μην ψάχνεις να αγοράσεις»), όπως γίνεται εδώ, αλλά της τιμολογιακής πολιτικής στήριξης των κατώτατων οικονομικών στρωμάτων.

Αν δηλαδή κάποιος χρειάζεται το μετρό καθημερινά, κατά πάσα πιθανότητα το χρειάζεται για να πάει στην δουλειά του. Ε, σε αυτόν ΔΕΝ χτυπάμε την τιμή στα κανονικά επίπεδα, αλλά δίνουμε μία γενναιόδωρη έκπτωση (μέχρι και 30-40%) για να υποστηρίξουμε την τσέπη του.

Θυμίζω οτι αν ο κατώτατος μισθός είναι της τάξης των €600, τότε αν ο εργαζόμενος χρειάζεται να μετακινηθεί με το μετρό, χάνει ένα σημαντικό ποσό – €50 κάθε μήνα (και βρίσκεται να δουλεύει με €550).

[Βέβαια, άντε να το πεις αυτό στους βουλευτές και τους διευθυντές αυτής της χώρας… Ούτε €550 παίρνουν, ούτε το τραίνο παίρνουν… που να καταλάβουν; ]

Αυτή η λογική λοιπόν στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ. Αν θέλουμε όμως αυξήσεις τέτοιου μεγέθους, καλά θα κάνουμε να το σκεφτούμε.

Γιατί η εναλλακτική λύση(1) δεν βολεύει κανέναν(2), πιστεύω.

(1) Πόσα καινούργια αυτοκίνητα πωλήθηκαν φέτος;
(2) Το παίρνω πίσω: βολεύει τις αυτοκινητοβιομηχανίες, τις τράπεζες, το σύστημα… να συνεχίσω;

Έλαβα αυτό το email απο τον κύριο Δ. Στάθη.

Του απάντησα επί προσωπικού, αλλά αργότερα αντιλαμβανόμενος ότι δεν το έστειλε σε εμένα (αποκλειστικά) αλλά ότι πρόκειται για αίτηση προς δημοσίευση, το δημοσιεύω – μαζί με την απάντησή μου.

Το αίτημα:

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

Οι ειδήσεις δεν είναι reality show και κουτσομπολιά,

Δεν είναι ψίθυροι, κοκορομαχίες και λασπολογία,

δεν είναι η κλειδαρότρυπα και οι ωμοί εκβιασμοί,

δεν είναι η παραγωγή οσμών και η ανθρωποφαγία,

δεν είναι η μάχη συμφερόντων μέχρις εσχάτων,

δεν είναι οι υποκλοπές και η εκμετάλλευση της φιλίας,

δεν είναι κρεατομηχανή ανθρώπων και κανιβαλισμός,

δεν είναι μαύρες σακούλες γεμάτες δεσμίδες εκατομμυρίων ευρώ,

δεν είναι η αρένα του Κολοσσιαίου της Ρώμης,

δεν είναι όσα βλέπουμε κάθε βράδυ,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΣΑΣ

Ειδήσεις είναι η αληθινή ενημέρωση, το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ και η τεκμηριωμένη άποψη.

ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Προτείνω να κλείσουμε τις τηλεοράσεις σε ένδειξη διαμαρτυρίας,

τη Δευτέρα 28-01-08, 19:00-21:00, και να ρίξουμε μεγάλες ποσότητες αποσμητικό χώρου.

Παρακαλώ να δημοσιοποιήσετε και να διαδώσετε την πρωτοβουλία ώστε να ενημερωθούν και να συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι στη διαμαρτυρία αυτή.

ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΣΤΑΘΗΣ

Διαφωνώ, αλλά δεν αρνούμαι το αίτημα για δημοσίευση.

Η απάντηση:

Κύριε Στάθη,

Το πρόβλημά μας (θεωρώ ότι) ΔΕΝ είναι η ποιότητα της ειδησεογραφίας μας.

Σας ενοχλούν όλα αυτά; Σας ενοχλεί η βρώμα, η δυσωδία, τα κουτσομπολιά, σας ενοχλεί η κλειδαρότρυπα, η ανθρωποφαγία, οι μάχες συμφερόντων;

Δεν διαφωνώ – και εμένα.

Αλλά η τηλεόραση ΔΕΝ είναι το πρόβλημα, αντιθέτως: ίσως είναι η λύση.

Αντί να αποφύγουμε να την κοιτάξουμε, ας την κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά.

Γιατί ΕΜΑΣ δείχνει.

Αν ακουλουθήσουμε την προτροπή σας, δεν θα δείχνει όλα αυτά. Δηλαδή, δεν θα δείχνει τι γίνεται γύρω μας. Δίπλα μας. Σπίτι μας. Οι δημοσιογράφοι βολικά θα καλύψουν τα άσχημα γεγονότα θεωρώντας οτι «δεν θέλουμε να τα δούμε». Τα ίδια που -επίσης βολικά- δεν συμφέρει κανέναν να ειδωθούν.

Αν, αντιθέτως, κοιτάξουμε ποιο προσεκτικά, θα αντιληφθούμε τι γίνεται γύρω μας. Θα αποδώσουμε, όταν έρθει η ώρα, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Δεν προκαλεί η τηλεόραση την βρώμα κύριε Στάθη. Απλώς, την αναμεταδίδει. Αν δεν μας νοιάζει τι γίνεται, ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας – θα σταματήσει να βρωμά, έστω και για λίγο. Αλλά, μην γελιέστε – εκεί είναι.

Ή την βλέπουμε και την καταδικάζουμε, ή, βολικά, την αποθέτουμε κάτω απο το χαλάκι.

Δύσκολο το έργο που παρακολουθούμε, συμφωνώ. Δυσκολότερη όλων, η αλήθεια.

(έχω ήδη εκφράσει εντόνως την άποψή μου σε παλαιότερο post)

Τα -όποια- σχόλιά σας, στα σχόλια.

Ποια η διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης;
Στην θεωρία δεν υπάρχει καμία διαφορά. Στην πράξη υπάρχει.

Απο τον Ανδρέα, που μου γεμίζει το inbox μου με υπέροχα άχρηστα email 🙂

Οδηγίες (και άλλα τέτοια)

Το παιχνίδι είναι εξομοίωση καπιταλισμού. Αγοράζεις λεμόνια, παγάκια, ζάχαρη και ποτήρια, φτιάχνεις την συνταγή για την τέλεια λεμονάδα, βγαίνεις στον δρόμο και αποφασίζεις που και πως θα πουλήσεις, πως θα διαφημιστείς, και πόσο θα κοστίζει το προϊόν σου.

Όλα παίζουν ρόλο. Tip: ελέγχετε πάντα τις αντιδράσεις των πελατών σας, και αλλάξτε την συνταγή σας αν δεν τους κάνει.
Έχεις ένα κεφάλαιο, και προσπαθείς να διατηρήσεις την φήμη σου ψηλά, για να μπορείς να πουλήσεις ακριβότερο και χειρότερο προϊόν.

Βάστα όσο μπορείς (δεν υπάρχει ανταγωνισμός) και γίνε πλούσιος!

Στο παιχνίδι μπορείς να σώσεις (μάλλον δουλεύει με cookies, που σημαίνει οτι μόνο για το μηχάνημα που βρίσκεσαι) κάτι που δεν έχουν οι άλλες εκδόσεις (πχ των 30 ημερών)

Δικαιώματα

– Το παιχνίδι είναι φτιαγμένο απο την freeonlinegames.com (υπάρχει και σε έκδοση 30 ημερών)

– Το πρωτοβρήκα (την απλή έκδοση των 30 ημερών) στο game24 του sport24.gr

– Δεν έφτιαξα εγώ το παιχνίδι, δεν ευθύνομαι αν τα λεμόνια είναι χαλασμένα, ούτε αν τα παγάκια είναι απο καθαρό νερό. Μην μου φέρετε κανέναν Ευαγγελάτο χριστουγεννιάτικα…:)

Εγώ με το παιχνίδι κόλλησα. Έπαιξα την μικρή έκδοση των 30 ημερών και έβγαλα $5800 σε 30 ημέρες (αντε, καλοφάγωτα)

Το in.gr έχει φέτος μία κίνηση που θεωρώ οτι αξίζει τον κόπο να αναφερθεί:

Στο αφιέρωμα για τις γιορτές του 2007, στην δεξιά στήλη, υπάρχει χώρος για διαφημίσεις. Εκεί, όποιος κάνει κλικ, «αναγκάζει» τον διαφημιζόμενο να πληρώσει ένα ποσό στην ΜΚΟ «Χαμόγελο του παιδιού»

http://www.in.gr/review2007/

Διαβάζουμε επίσης:

Το in.gr δεν εισπράττει χρήματα για τις διαφημίσεις – το σύνολο του ποσού θα δοθεί απευθείας απο τους χορηγούς στο «Χαμόγελο του Παιδιού»!

Αξιόλογο πιστεύω, ως ενέργεια.

Οι σκέψεις μου:

1. Μόνο ένας χορηγός; Είμαι σίγουρος οτι αν τους …»τρελάνουμε» στα κλικ θα πειστούν και άλλοι διαφημιζόμενοι οτι αξίζει να …»δαπανήσουν» τα λεφτά τους

2. Όλοι κερδίζουν. Οι χορηγοί, γιατί δέχονται κλικ, το in.gr γιατί βοηθάει, οι χρήστες γιατί βοηθάνε με ένα απλό κλικ, και περισσότερο απο όλους το Χαμόγελο του Παιδιού, γιατί τα έχει ανάγκη αυτά τα λεφτά (θα επανέλθω σε αυτό)

Ας κλικάρουμε λοιπόν. Ας χαρίσουμε ένα Χαμόγελο με ένα click!

Μου στέλνει σήμερα mail φίλος, που στο παρελθόν μου έχει στείλει αρκετά καλά mail, πολλά απο τα οποία τα έχω μοιραστεί μαζί σας.

Το κείμενο:

Μπες να δεις τον τύπο, είναι φοβερός. Βάλε ήχο.

Α, σου στέλνω και μια συμμετοχή για τον διαγωνισμό για laptop ή οθόνη LG στο link.
Απλά επέλεξε το δώρο σου εδώ

http://www.friendscounter.gr/

(Το Link δεν είναι αυτό μόνο, έχει στην διεύθυνση ταυτοποίηση των στοιχείων μου, για να με αναγνωρίζει το σύστημα)

Κάνω βέβαια κλικ, και βλέπω εκτός απο μία κακή διαφήμιση (είναι λάθος ο ορισμός στο «φοβερός») το όνομά μου και το email μου φάτσα κάρτα…

…και καταλαβαίνω οτι αυτόματα μπήκα, χωρίς να το θέλω, σε άλλη μία λίστα σπαμ mail.

~

Πως δουλεύει όμως αυτό;

Δηλώνεις συμμετοχή, και αποδέχεσαι τους όρους.

Υστερα, στέλνεις την σελίδα σε όσους περισσότερους φίλους σου μπορείς, με mail.

Συμπληρώνεις δηλαδή και το email και το όνομα του φίλου σου.

Όσοι περισσότεροι απο τους φίλους σου τσιμπήσουν, και κάνουν κλικ, χρεώνονται σε εσένα. Έτσι, το στέλνεις σε όλους τους φίλους σου, και μαζεύεις περισσότερες συμμετοχές…

Ο παίκτης συμπληρώνει το email του στην φόρμα συμμετοχής και συμπληρώνει όσα email φίλων του θέλει προσκαλώντας τους να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό. Στην συνέχεια, οι φίλοι του θα λάβουν στο ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο το email-πρόσκληση και όσοι από αυτούς μεταφερθούν στην ιστοσελίδα http://www.friendscounter.gr μέσω του συνδέσμου (link), αυτόματα παίρνουν συμμετοχή, τόσο αυτός που προσκαλεί όσο και αυτός που προσκαλείται.

…δηλαδή αεροπλανάκι.

Στο μεταξύ, η εταιρεία συλλέγει ονόματα και διευθύνσεις εντελώς καθαρές (φαίνεται απο τα κλικ ποιές λειτουργούν) σε δική της βάση δεδομένων – με αντάλλαγμα την… υπόσχεση οτι θα κερδίσει, κάποιος, ένα laptop ή μία οθόνη.

Προφανώς, όσο περισσότερες συμμετοχές έχεις, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις.

Θεωρητικά πάντα, γιατι τα έχουμε ξαναπει για τέτοιους διαγωνισμούς.

Οπώς είπαμε λοιπόν, η εταιρεία φτιάχνει χρυσή λίστα με υποψήφια μελλοντικά θύματα σπαμ:

Η LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. θα τηρεί αρχείο με τα προσωπικά δεδομένα των συμμετεχόντων, αποκλειστικά για το σκοπό του παρόντος διαγωνισμού, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 2472/1997.

Φυσικά, αφού έβαλες εσύ τα στοιχεία, η LG και η EILID LTD δεν έχει καμία ευθύνη.

Η LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. και η EILID LTD δεν αποδέχεται καμία ευθύνη για την εγκυρότητα των emails που λαμβάνουν μέρος στον διαγωνισμό και τον τρόπο συλλογής τους. Ο κάθε συμμετέχων συμφωνεί ότι τα mails στα οποία προτείνει συμμετοχή είναι φίλων ή γνωστών του και ως εκ τούτου είναι ο αποκλειστικός και κύριος υπεύθυνος για την αποδοχή τους ή μη από τον κάτοχο τους. Απαλλάσσονται δε από κάθε ευθύνη η LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. και η EILID LTD για την εγκυρότητα, νομιμότητα και αποδοχή των συμμετεχόντων mails

Στους όρους δε του διαγωνισμού, η εταιρεία λέει οτι θα συγκεντρώσει τα στοιχεία των συμμετεχόντων – αλλά προφανώς, ανεξάρτητα αν αυτοί το επιθυμούσαν ή όχι.

Μπορούν, βέβαια να ζητήσουν την διαγραφή τους

Κάθε συμμετέχων διατηρεί το δικαίωμα να ζητήσει εγγράφως από την LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. τη διαγραφή των προσωπικών του δεδομένων από το ως άνω αρχείο μετά το πέρας του διαγωνισμού

…αλλά αυτό προφανώς ισχύει μόνο αν αντιληφθούν οτι έπεσαν θύματα συλλογής προσωπικών στοιχείων

Όλοι οι όροι του διαγωνισμού, εδώ.

~

Φυσικά, εγώ δεν παίζω σε τέτοια «παιχνίδια» – αλλά τα στοιχεία μου βρίσκονται εκεί, στην λίστα τους, παρότι εγώ δεν θα τα καταχωρούσα ποτέ.

Πρώτη φορά βλέπω διαφήμιση αεροπλανάκι – δεύτερη, αν συνυπολογίσεις και την διαφήμιση με την κοπέλα που ήταν κλεισμένη στο δωμάτιο – και για να κάνεις πλάκα, έβαζες το κινητό(!) ενός φίλου σου…

….veeeeery clever.

Δεν μας φτάνει δηλαδή που οι εταιρείες παλεύουν να μαζέψουν τα email μας και να μας γεμίσουν με spam, τους βοηθάμε και αποπάνω.

~

Και φυσικά, τα θερμά μου συγχαρητήρια στην LG και στην EILID για την εξαίρετη ιδέα τους. Ανέβηκαν πολύ στην εκτίμησή μου.

Κάθε εταιρεία που υιοθετεί τέτοια συστήματα είναι άξια …συγχαρητηρίων.

Τον πετυχαίνει τον στόχο της….

~

Αν έχεις φίλους σου για πούλημα, πήγαινε στο http://www.friendscounter.gr/. Η LG θα τους αγοράσει ευχαρίστως.

Υ.Γ.: Πριν σκεφθείτε τι κολλημένος είναι ο παπάρας ο arkoudos, θέλω να κατανοήσετε οτι στο εταιρικό μου email -που δεν το έχω δώσει που-θε-νά αλλού εκτός δουλειάς- παίρνω καθημερινά γύρω στα 70 spam όταν ανοίγω τον υπολογιστή μου, και άλλα 30 μέσα στην διάρκεια της μέρας…)

Υ.Γ. 2: Γραφικό απο την GlassGiant

Κυκλοφορεί με mail, το βρίσκετε και στο διαδίκτυο (σε όλο και περισσότερα μέρη), μπορεί να ακούσατε για αυτό και στην τηλεόραση.

Η underground φωτογραφία της Δέσποινας Βανδή, που χρησιμοποιήθηκε ρετουσαρισμένη στο περιοδικό Nitro.

~

Απο την ιστορία, καταλαβαίνω δύο πράγματα:

Ένα, η ανάγκη για εικόνα. Για πλασματική εικόνα. Όσο πιο δύσκολο είναι να αντιγράψεις αυτό που βλέπεις, τόσο πιο πολύ το ονειρεύεσαι. Τόσο περισσότερο θα το ποθήσεις. Σε τόσους περισσότερους πειρασμούς θα πέσεις για να το πλησιάσεις. Τόσο περισσότερο θα το ζηλέψεις.

Τόσο περισσότερο θα το θεοποιήσεις.

Αυτό ισχύει σε όλα. Στο ποδόσφαιρο, στο modeling, στα media.

Και για όλους. Περισσότερο βέβαια, για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη να είναι τέλειοι.

Όχι σαν επιλογή, σαν ανάγκη.

Ακόμα και τα ίδια τα πρόσωπα που παραποιούνται.

~

Το δεύτερο είναι η έκπληξη. Αυτό που νιώθουμε όλοι όταν αποκαλύπτεται το προφανές.

Η δουλειά μου είναι αν μέρει να ασχολούμαι με το Photoshop και, καμιά φορά, να μετατρέπω και εγώ τέτοιες φωτογραφίες.

Ακόμα και εγώ ξαφνιάστηκα με το μέγεθος του ρετούς.

Και να πεις οτι είμαι πρωτάρης…

~

Η θέση μου;

Ποιο πιο πολύ γουστάρω την Βανδή έτσι, απείραχτη.

Αληθινή.

Νομίζω πως είναι πιο άτρωτη έτσι…

* Το ερωτηματικό στον τίτλο μπήκε αφού βρήκα το σχόλιο του popoculture…

Παρέα σε γιορτή Κατερίνας. Περνάμε καλά, είμαστε όλοι λίγο-πολύ γνωστοί μεταξύ μας.

Κάποια στιγμή, ο Παντελής βλέποντας την Μυρτώ (γνωστή και ως Cyberella) με ζακέτα γούνινη, της λέει περιπεκτικα:

«Αν είναι αληθινή, θα σε καρφώσω στον arkoudo!»

Ξαφνιάζομαι. Δεν μπορεί να ξέρει οτι γράφω ως αρκούδος, σωστά;

Ποιος είναι ο αρκούδος; ρωτάω – σχεδόν σίγουρος για την απάντηση..

«Ενας blogger στο δίκτυο, πολύ γνωστός (sic)»

…

To point of internest εδώ δεν είναι το «πολύ γνωστός», δεν είναι οτι η Cyberella φοράει γούνινα (δεν είναι αληθινό, αγαπάει τα ζώα), δεν είναι οτι ο Παντελής είναι καρφί (εμ, είσαι) ούτε είναι οτι ξέρω μια Κατερίνα και πηγαίνω στην γιορτή της.

Το κόλπο εδώ είναι οτι είμαστε όλοι bloggers.

Αφού έχουμε όλοι την δυνατότητα να ανοίξουμε ένα blog, και οι περισσότεροι έχουν την δυνατότητα να το συντηρήσουν, εν δυνάμει, είμαστε όλοι bloggers. Και όχι μόνο αυτό: είμαστε bloggers με δημόσιο λόγο.

Ας το δούμε λιγο πιο απλά αυτό. Ας υποθέσουμε ότι εμένα με διαβάζουν (να είσαστε καλά) 10 άνθρωποι. Αυτοί οι 10 με ξέρουν απο τον λόγο μου (τον γραπτό) και όχι απο την φυσική μου παρουσία.

Δεν ξέρουν την φυσική μου παρουσία. Δεν με ξέρουν ως άνθρωπο.

Είναι σαν να αρθρογραφώ ανώνυμα (παρότι όλοι όσοι έχουν επικοινωνήσει μαζί μου ξέρουν οτι χρησιμοποιώ το επώνυμό μου κανονικά) να χάνομαι στο πλήθος, αλλά να επηρεάζω (λίγο ή πολύ, καλά ή άσχημα) 10 ανθρώπους (*)

(*) με την προϋπόθεση οτι με παίρνουν σοβαρά, πράγμα που στην θέση σας δεν θα θεωρούσα δεδομένο

Έχοντας διαβάσει το blog μου (είναι μεγάλο, και ελπίζω απο καιρό σε καιρό άξιο λόγου) μπορείτε να σχηματήσετε μία γνώμη για μένα.

Για εσάς είναι δεδομένη. Για εμένα όμως, είναι διαφορετικά.

Καμαρώνω όταν σας αρέσει το blog (ειδικά όταν δεν με ξέρετε) παίρνουν τα μυαλά μου αέρα όταν το βρίσκετε χρήσιμο, γουστάρω όταν σας προκαλεί να αντιδράσετε. Όσοι είσαστε ήδη bloggers ξέρετε καλά οτι δεν κάνω τίποτα σπουδαίο – γράφω, όπως και εσείς, καλά ή άσχημα, όπως και εσείς, θυμώνω ή αστειεύομαι – όπως και εσείς. Όσοι δεν είσαστε, το θεωρείτε μεγάλο πράγμα (όπως εγώ αυτούς που κάνουν τηλεόραση ή ραδιόφωνο, που λέω «πω-πω, δύσκολο φαίνεται» ενώ για αυτούς είναι δουλειά – ή έστω, χόμπυ). Μέχρι βέβαια αυτοί που δεν γράφουν να αρχίσουν να γράφουν, οπότε λένε «τελικά εύκολο είναι», και με ξεχνάνε ως «σπουδαίο πρόσωπο».

Και καλά κάνουν, μεταξύ μας 🙂

Γιατί αν με ρώταγε κανείς, δεν θέλω περισσότερους αναγνώστες. Περισσότερους blogger θέλω…

Είναι πάντως, σας βεβαιώ, ένα υπέροχο ταξίδι μαζί σας.

Διότι έχω φωνή, εκθέτω τις απόψεις μου, συμφωνώ και διαφωνώ με άλλους, συναναστρέφομαι με ανθρώπους που σέβομαι και εκτιμώ (όπως το καλτσόβρακο, τον Νάσσο, τον Κουκουζέλη και τον Θας, τον Ολντμπόυ) ως ίσος.

Και τόσους άλλους.

Φαντάσου να σέβεσαι και να εκτιμάς, και να συναναστρέφεσαι ως ίσος.

Και αυτήν την δύναμη ισότητας, την αντλώ αξιοποιώντας την σκέψη μου, τον γραπτό μου λόγο.

Νομίζοντας οτι μιλάω σε εσάς, στην πραγματικότητα μιλώ σε μένα. Κρίνω τον λόγο μου, ζυγίζω την σημασία του. Αυτό το δώρο που ξεκίνησε για πλάκα, το blog, και που είναι ανοιχτό για όλους, για όποιον θέλει να εκφραστεί, μου έδωσε κοντά τέσσερα χρόνια ένα μικρό σκαλοπάτι αυτοεκτίμησης να ανέβω.

Ας ελπίσουμε όλοι (περισσότερο απο εσάς, εγώ) να φανώ άξιος και στο μέλλον να σας κάνω παρέα.

Υ.Γ.: Σύντομα θα ανεβάσω και μία φωτό μου στο blog. Στο παλιό είχα, (ρε σεις, μου έλειψε το παλιό) αλλά στην μεταφορά δεν χώρεσε (άλλαξα και εγώ απο τότε, ε; :)). Είχα βάλει γιατι θεωρούσα οτι πρέπει να «βλέπεις» ποιος σου μιλάει, οτι έχει σημασία, αλλά δεν το κυνήγησα μετά να ξαναβάλω.

Προς το παρόν, ίσως ανασύρω εκείνο το ξεχασμένο μικρό movie-εικονίδιο που είχε τόση πλάκα στην κατασκευή του… 🙂