Όλα ξεκινάνε, όπως πάντα, με ένα email που μου στείλατε εσείς τις προηγούμενες ημέρες

Μπορείτε να δείτε μία on-line εκδοχή του email στις παραφωνιάδες.

Στην αρχή εξοργίστηκα, ομολογώ. Κράτησα όμως το στοιχείο της έκθεσης και της gallery, ως σημαντικό για την άποψή μου. Ύστερα, άρχισα το ψάξιμο.

Παραδόξως, ενώ είναι πολλές οι πηγές του άρθρου, αλλά στην αρχή δεν συνάντησα καμία καταχώρηση που να μου λέει οτι πρόκειται για φάρσα, όπως συνηθίζεται. Αντιθέτως, όλοι ήταν φανερό οτι είτε πίστευαν την πληροφορία, είτε δεν είχαν κάνει καμία προσπάθεια να την αντικρούσουν.

Σιγά σιγά όμως, βρέθηκαν δύο πηγές που ξεκαθαρίζουν λίγο τα πράγματα.

Η πρώτη (την βρήκα σε σχόλιο στον παράφωνο) είναι απο την γνωστή πηγή Snopes.com. Εκεί, η ιστορία α) εμφανίζεται με email το 2007 και β) λέει οτι το σκυλί τρεφόταν κανονικά, την κοπάνησε, και αγνοείται η τύχη του – πάντως δεν αφέθηκε να πεθάνει.

Παρότι η πηγή είναι αξιόπιστη, δεν θα μου αρκούσε καθώς δεν είναι αρκετά κατηγορηματική και δεν δίνει αρκετές εξηγήσεις για το γεγονός. Ευτυχώς, εχθές, έπεσα σε δεύτερη, πιο ξεκάθαρη γνώμη:

Στην αρχή, ο συντάκτης είχε (όπως όλοι μας) απλώς αναπαραγάγει την πηγή.

Στην συνέχεια όμως, παραθέτει περισσότερες πληροφορίες που ξεκαθαρίζουν εν πολλοίς τα πράγματα. Μεταφράζω:

[...] Ο καλλιτέχνης Guillermo Habacuc Vargas δημιούργησε ένα τρύκ, για να δείξει πως ένας σκύλος που λιμοκτονεί αποκτά ξεχωριστή σημασία όταν γίνεται μέρος επίδειξης μίας γκαλερί - αλλά τον αγνοούμε επιδεικτικά όταν είναι στον δρόμο. Η εργασία είχε σκοπό να ξεσκεπάσει τους ανθρώπους για αυτό που είναι στην πραγματικότητα, “υποκριτικά πρόβατα” (σημ. “hyprocritical sheep”). Ο καλλιτέχνης ανέφερε οτι για να είναι η δουλειά του πειστική, αυτός και η γκαλερί έπρεπε να δώσουν την εντύπωση οτι ο σκύλος πράγματι λιμοκτονούσε, και οτι πέθανε.[...]

Και ο συγγραφέας του blog τονίζει (πάντα σε μετάφραση):

[...] Το περίεργο πράγμα είναι πιθανόν πως αντιδράς γνωρίζοντας τώρα οτι επρόκειτο για “φάρσα” (τα εισαγωγικά είναι δικά μου). Υποπτεύομαι οτι, όπως και εγώ, συνεχίζεις να νιώθεις θυμό, πιθανόν οτι ήταν αρρωστημένη, και οτι η αρχική σου αντίδραση ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά, παρότι μπορεί να μην συμφωνώ (ο blogger) με τις σοκαριστικές του μεθόδους έτσι και αλλίως, πρέπει να παραδεχθώ την ικανότητα του Guillermo Habacuc Vargas να εμπνεύσει τέτοιες αντιδράσεις, και με αυτή την λογική, δεν πέτυχε αυτό που είχε σκοπό; [...]

εδώ το άρθρο

Επι προσωπικού (διότι εδώ είναι blog, και έχω προσωπική άποψη επι του θέματος): οι θεραπείες σοκ δεν με έβρισκαν όπως θυμάστε (ένα, δύο) εξ’ ορισμού εναντίον. Αν για να σοκαριστεί η κοινή γνώμη, και να σκεφτεί οτι ένας σκύλος (ή ακόμη, ένας άνθρωπος) λιμοκτονούν, και το θέαμα (μας) γίνεται πολλαπλά αποκρουστικό όταν φιλοξενείται σε μία έκθεση – λες και όταν γίνεται στην γειτονιά μας (είτε πρόκειται για το διπλανό τετράγωνο, είτε την διπλανή χώρα) δεν υφίσταται, χρειάζονται τέτοιες εικόνες, εφόσον ο σκύλος δεν έπαθε απολύτως τίποτα, δεν με βρίσκει καθόλου αντίθετο.

Όσοι δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για τον σκύλο της γειτονιάς που λιμοκτονεί (ξαναλέω: για να μην πω για ανθρώπους) δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να εξοργιζόμαστε όταν κάποιος άνθρωπος τον αφήσει να πεθάνει στην αυλή του πολιτισμού μας.

Κακός αυτός, για να απενοχοποιηθώ και να φανώ αθώος τελικά εγώ, δεν το δέχομαι.

Άποψή μου, κρίνομαι στα σχόλιά σας.

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο Elikas με ενα αξιοπρεπέστατο post

Post to Twitter   Post to Delicious   Post to Digg   Post to Facebook