Επειδή μάλλον θα χρειαστεί να λέμε πάλι τα (για μένα) αυτονόητα, ας κάνω άλλη μία προσπάθεια να εξηγήσω τι συμβαίνει στον βαθύ και σκοτεινό εσωτερικό πολιτικό μου κόσμο.

Είδα την συνέντευξη του Τσίπρα στο συνέδριο του Οικονομικού Ταχυδρόμου. Εκεί, έγινε και μία αναφορά στις δωρεάν μετακινήσεις – σκέψη που είχε θέσει και μία μέρα νωρίτερα ο Ανδρουλάκης. Πέντε τομείς πρότεινε ο πρώην πρωθυπουργός, ως άμεσες ενέργειες για να επηρεάσει την πολιτική ατζέντα (όπως έλεγε και άρθρο που τις παρουσίαζε): Ρεύμα, στέγαση, πανελλαδικές, αυξήσεις σε νοσηλευτικό προσωπικό και καθηγητές και δωρεάν μετακίνηση.

Μάλλον κάτι δεν έγινε απολύτως κατανοητό, φοβάμαι.

Μπορεί να είμαι εγώ – μάλλον είμαι μόνο εγώ, δεν ξέρω – που έχει σκοτεινιάσει η ψυχή μου με το επίπεδο της δημοκρατίας μας σήμερα. Οι θεσμοί σε πλήρη αποσύνθεση, η δικαιοσύνη, εκτός από μερικές φωτεινές εξαιρέσεις χρησιμοποιείται ως εμφανές εργαλείο συγκάλυψης των αντιδημοκρατικών διαδικασιών.

Αυτό το πρόβλημα βλέπω εγώ.

Αυτό είναι το θέμα.

Το αν ο Μητσοτάκης αφήνει τα ενοίκια να πάνε στον θεό, αν φρόντισε, ο ίδιος προσωπικά, το δημόσιο να απομακρυνθεί από τον έλεγχο της ΔΕΗ ώστε το χρηματιστήριο να ξεφτιλίζει τα οικογενειακά εισοδήματα με ένα απολύτως απαραίτητο αγαθό, αν έδωσε δισεκατομμύρια σε απευθείας αναθέσεις, αν έχει επιτρέψει την διάλυση του ΟΠΕΚΕΠΕ και των τραίνων, είναι σημαντικά θέματα – αλλά όχι τα πιο σημαντικά.

Για μένα, μπορεί εγώ να είμαι περίεργος, δεν με πειράζει.

Για μένα πιο σημαντικό είναι όταν η ΠτΔ καθυστερεί τον διορισμό ανωτάτων δικαστικών γιατί αντιλαμβάνεται ότι θα αλλάξει η εξουσία, είναι πιο σημαντικό όταν εισαγγελείς χάνουν τις θέσεις τους ενώ κάνουν έλεγχο στο κράτος, είναι πιο σημαντικό όταν η Βουλή ψηφίζει με επιστολικές ψήφους γιατί ανησυχεί μήπως οι βουλευτές ψηφίσουν κάτι άλλο, όταν μετράει όπως νομίζει τα ψηφοδέλτια, όταν εισαγγελείς κλείνουν έρευνες εν εξελίξει ή αρνούνται να δουν στοιχεία της υπόθεσης που ερευνούν – και η λίστα είναι τεράστια.

Και αυτό είναι ένα πρόβλημα για την επόμενη κυβέρνηση – το καταλαβαίνω.

Γιατί αν πας να προστατέψεις την Δημοκρατία ή την Δικαιοσύνη βάζοντας απόλυτους κανόνες, την ελέγχεις απόλυτα – άρα δεν την βοηθάς καθόλου. Αν βάλεις κανόνες που αλλάζουν, τότε η κοινωνία μας επαφίεται στο αν η επόμενη κυβέρνηση θα ακολουθήσει τους κανόνες.

Αν πας να τιμωρήσεις τους ενόχους, πρέπει να το κάνεις με τρόπο που δεν θα ελέγχεις την δικαιοσύνη, γιατί αλλιώς θα είσαι εσύ που την ελέγχει απλώς με τρόπο που βολεύει πχ το δικό μου θυμικό. Αδιανόητα επικίνδυνο.

Τα καταλαβαίνω όλα αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι απλό. Γι’ αυτό και επιμένω ότι χρειάζεται σοβαρότητα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πχ, ΕΙΧΕ κανόνες. Απλώς, τους αγνόησε όταν και όπως ήθελε.

Ο Τασούλας πχ, ως πρόεδρος της Βουλής, είχε συγκεκριμένο κανονισμό να ακολουθήσει όταν χρειάστηκαν να επιλεχθούν νέα μέλη για τις ανεξάρτητες αρχές. Ήταν ένας κανόνας σαφής: τα 3/5 της διάσκεψης, 16,2 μέλη από τα 27, άρα λίγο περισσότερο από 16 μέλη. Σαφής κανόνας, για να προστατεύεται η ανεξαρτησία των αρχών από την κυβέρνηση. Ο Τασούλας έκανε το 16,2 σε 16 ευνοώντας το κόμμα του, και η κυβέρνηση επέλεξε τα μέλη που ήθελε – και τιμήθηκε γι’ αυτό καθώς αντίστοιχα με απλή κυβερνητική πλειοψηφία έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Απλοί κοινοβουλευτικοί κανόνες, σαφείς και ξεκάθαροι κανόνες, και όποιος θέλει και έχει την εξουσία, τους αγνοεί.

Πάμε λίγο πίσω για να καταλάβετε το πρόβλημα; ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, τα δύο μεγαλύτερα αυτήν την στιγμή κόμματα της αντιπολίτευσης, μιλούν για… δωρεάν εισιτήρια.

Είναι προσβολή.

Χρειάζομαι (εγώ, δεν ξέρω για εσάς, για μένα μιλάω τώρα) μία πρόταση που να είναι ταυτοχρόνως δημοκρατική αλλά και να μην αφήνει καμία κυβέρνηση, ούτε την επόμενη, ούτε όποιου επιλέξει και αγαπά ο καθένας, να κάνει τα ίδια.

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου “έθαψε” την υπόθεση των υποκλοπών μόλις ενημερώθηκε ότι ενδιαφερόμενοι θέλουν να καταθέσουν νέα στοιχεία. Ο Ζαχαρίας Κεσσές ενημέρωσε εγγράφως τον κ. Τζαβέλλα ότι θέλει να καταθέσει νέα στοιχεία για την υπόθεση, και μία ημέρα μετά ο εισαγγελέας την έστειλε στο αρχείο για να μην τα παραλάβει, μία διαδικασία που ευνόησε την εγκαλούμενη κυβέρνηση.

Χρειάζομαι (εγώ, δεν ξέρω για εσάς, για μένα μιλάω τώρα) μία πρόταση που να είναι ταυτοχρόνως υπερ της δικαιοσύνης αλλά και να μην αφήνει καμία κυβέρνηση, ούτε την επόμενη, ούτε όποιου επιλέξει και αγαπά ο καθένας, να την χειραγωγήσει όπου και όπως θέλει.

Ακούστε, γιατί μιλάω σοβάρα.

Η ιστορία μας βρίθει από πολιτικές παρανομίες που έμειναν ατιμώρητες από τις επόμενες κυβερνήσεις. Αυτό το μοντέλο του φιλικού διακανονισμού πρέπει να αλλάξει. Επειγόντως. Αφού οι κανόνες από μόνοι τους δεν αρκούν, ίσως έχει έρθει ο καιρός για τιμωρία, ώστε τις επόμενες φορές, όποιος παίξει με την δικαιοσύνη ή την δημοκρατία να ξέρει ότι θα υπάρξουν και συνέπειες.

Και αυτή η σκέψη που κάνω είναι τρομακτική.

Και ακούω για… εισιτήρια.

~

Είναι σημαντικό να έχουμε φθηνότερη κατοικία; Απολύτως. Το καταλαβαίνω πρώτος εγώ. Να έχουμε φθηνότερη κατοικία, φθηνότερο ρεύμα, αξιοπρεπείς μισθούς, ευκολότερη διαβίωση. Ναι, χίλιες φορές ναι.

Αυτά όμως, είναι διαμάχη σε ένα πεδίο που μπορεί να παίξει ο οποιοσδήποτε. Οι όροι του παιχνιδιού, αν αφεθούν να μείνουν αυτοί, θα μετατραπούν σε μία ζυγαριά παροχών, σε ένα εξαθλιωμένο οικονομικά ψηφοφόρο, που, κάτω από την πίεση που νιώθει, θα του είναι σαφώς πιο εύκολο να ψηφίσει τον καλύτερο παροχολόγο.

Και σ’ αυτό το παιχνίδι, μπορεί να παίξει ο οποιοσδήποτε – δηλαδή και ο Μητσοτάκης. Τι τον εμποδίζει να πει “δωρεάν μετακινήσεις για όλους”; Ακόμα και αν αναγκαστεί να τις κάνει, θα κάνει το ρεύμα δύο φορές ακριβότερο και θα βγουν τα λεφτά.

Αστειεύεστε;

Μιλάτε σοβαρά;

Αυτό είναι το διακύβευμα;

Αν η αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίσει την κατάσταση που έχει να διαχειριστεί με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, αν, πρωτίστως, δεν καταλάβει το πλαίσιο στο οποίο πάσχουμε και χρειαζόμαστε επειγόντως αλλαγή στις βασικές δομές, αν επιλέξει (για άλλη μία φορά) να αντιμετωπίσει τους ψηφοφόρους ως πένητες ηλίθιους που θα γυαλίσει το μάτι τους με γυαλάκια και καθρέπτες, τότε καλό θα είναι να προετοιμαστεί καλά, γιατί εκπαιδεύοντας τους ψηφοφόρους έτσι, θα επιλέξουν κι αυτοί μετά κάποιους πολύ καλύτερους από αυτούς σ’ αυτό το παιχνίδι.

Εγώ δεν ζητώ πια μόνο εξασφάλιση των κανόνων. Για πρώτη φορά με τόση επιμονή ζητώ τιμωρία των ενόχων. Δεν ζητώ μόνο να μπει ένα φρένο για το μέλλον – απαιτώ να υπάρξει επιτέλους δικαιοσύνη για το παρελθόν. Είναι τρομερά επικίνδυνο ένα τέτοιο αίτημα, το αναγνωρίζω. Γι’ αυτό απαιτείται σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Απαιτούνται προτάσεις. Απαιτείται αντίληψη, έμπρακτος σεβασμός στην δημοκρατία και την δικαιοσύνη, τιμιότητα και ειλικρίνεια, καθαρό μυαλό και αξιοπρέπεια λόγου και έργων.

Είμαστε σε μία από τις χειρότερες περιόδους που έχουμε αντιμετωπίσει, και χρειαζόμαστε πολιτικές προτάσεις ανάλογες της σοβαρότητας της κατάστασης.

Τα δωρεάν εισιτήρια; Αφήστε τα για αργότερα.

Έχω μία ερώτηση που με βασανίζει αρκετό καιρό, και έγινε πιο επίκαιρη μετά την επιμονή του Ταλ Ντίλιαν ότι “πελάτες του είναι μόνο κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου”: Είχαμε πολλές δεκάδες παρακολουθήσεις – ίσως και περισσότερες από όσους ξέρουμε ήδη. Ποιος πλήρωσε για όλα αυτά;

Η Intellexa είναι απλώς μία εταιρία σαν όλες τις άλλες. Έχει ένα προϊόν, για μένα απολύτως παράνομο, αλλά δεν θα μπω στην διαδικασία τώρα, δεν έχει σημασία. Το προϊόν αυτό, που ονομάζεται Predator, είχε και … τιμοκατάλογο – περίπου 14 εκατομμύρια ευρώ για 20 “στόχους”. Η Intellexa ως εταιρία, έχει υπαλλήλους, κόστη, έξοδα – και έσοδα. Τα έσοδα έρχονται από την πώληση αυτού του προϊόντος της. Αυτό το προϊόν, πουλήθηκε σε κάποιον και αυτός ο κάποιος έκανε χρήση. Ok; Ok.

Πάμε να δούμε πόσα λεφτά άλλαξαν χέρια:

Ξέρουμε ότι κοντά στα εκατό άτομα ήταν “στόχοι”. Βρέθηκαν είτε να έχουν μολυνθεί, είτε όχι, είτε οι πιο δειλοί εξ αυτών να έχουν τουλάχιστον δεχθεί μία απόπειρα. Μία απόπειρα από μολυσμένο κώδικα σε τουλάχιστον 50 δικτυακούς τόπους, μία ενέργεια που έπρεπε ήδη να έχει ελεγχθεί, καθώς δεν είναι μόνο η αγορά των σέρβερ και των ονομάτων, αλλά και η κίνηση επισκεπτών που θα έπρεπε να μας πει πολλά.

Με πρόχειρους υπολογισμούς, 13,6εκ ανα 20 άτομα, 680.000 ευρώ ανα άτομο, επι 92 στόχων (γνωστών στόχων, γιατί τίποτα δεν μου λέει ότι ήταν ΜΟΝΟ αυτοί) περίπου 62,5 εκατομμύρια ευρώ.

Κάποιος έδωσε στην intellexa, σε μία εταιρεία, 62 εκατομμύρια ευρώ. Αυτή η εταιρεία δεν κρύβεται, έχει ένα γνωστό προϊόν, έχει ΑΦΜ, έχει υποχρέωση να πληρώνει φόρους.

Το προϊόν της χρησιμοποιήθηκε 92 φορές (τουλάχιστον, επιμένω).

Δεν πληρώθηκε η εταιρία;

Ποιος πλήρωσε;

Παραστατικά υπάρχουν; Αναζητήθηκαν; δόθηκαν;

Γιατί υποχρέωση να ενημερώνεται το κράτος υπήρχε – και μάλιστα ξεχωριστή από την υποχρέωση κάθε εταιρείας να ενημερώνει μέσω παραστατικών όταν αγοράζει κάποιος ένα προϊόν ή υπηρεσία της:

Σύμφωνα με πληροφορίες του inside story πάντως, η Intellexa, που έχει έδρα στην Ελλάδα, πρέπει να ενημερώνει την ελληνική κυβέρνηση για τα συμβόλαια που συνάπτει για την πώληση λογισμικού υποκλοπών στους πελάτες της, που βρίσκονται σε διάφορες χώρες του κόσμου. Άρα το ελληνικό κράτος γνωρίζει εκείνον που έδωσε την εντολή να παρακολουθείται το τηλέφωνο του Κουκάκη. InsideStory, άρθρο του Τάσου Τέλλογλου και της Ελίζας Τριανταφύλλου

Άρα, το κράτος ξέρει, και ως συμβατική υποχρέωση για την διανομή τέτοιου προϊόντος, αλλά και ως απλή φορολογική ενέργεια.

Ποιος λοιπόν πλήρωσε τον βαρκάρη του βιασμού τόσων ανθρώπων;

.

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, έδωσε μία συνέντευξη πριν από λίγες ημέρες στην Ράνια Τζίμα, για το Mega. Είχα σημειώσει να την σχολιάσω, καθώς θεώρησα όσα είπε ιδιαιτέρως σημαντικά – μα σβήνω τελείως το κείμενό μου. Η απάντηση του Ντίλιαν στην ερώτηση “τελικά, ποιος πλήρωνε για τις υπηρεσίες σας”, παρότι δεν είναι καινούργια, είναι εξαιρετικά σημαντική και τα αλλάζει όλα: Οι κυβερνήσεις. Οι μόνοι μας πελάτες, είναι οι κυβερνήσεις. Δηλαδή, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση του Γιώργου Γεραπετρίτη. Εκεί αλλάζουν όλα.

Πριν λίγο καιρό, κόντρα σε κάθε άλλο κείμενο που έχω διαβάσει με την υπόθεση, είχα αναφέρει μία πάγια, και όχι ιδιαίτερα δύσκολη για μένα να την τεκμηριώσω, θέση:

Οι άνθρωποι που έχουν παρακολουθηθεί, είναι πρωτίστως θύματα. Είναι θύματα βιασμού της προσωπικής τους ζωής, και ως τέτοια, ως θύματα βιασμού δηλαδή, δεν έχω προσωπικά καμία απαίτηση να βγουν μπροστά, να εκτεθούν, ή να κυνηγήσουν τους δράστες τους.

Ξέρω, δεν είναι καθόλου εύκολο για κανέναν να ακούει ότι ο Χατζηδάκης, ο Γεωργιάδης, ο Σαμαράς, ο Βορίδης – και όλοι αυτοί τέλος πάντων είναι θύματα και δεν έχουν ευθύνες να αποκαλύψουν την διαδικασία. Είναι προσωπική μου άποψη, και την καταθέτω γνωρίζοντας καλά ότι είναι μάλλον ενοχλητική – αλλά έτσι πιστεύω, έτσι λέω:

Την ευθύνη για να τους προστατέψουμε έχουμε πρωτίστως εμείς ως κοινωνία, και μόνο με την δική μας προστασία μπορούμε να τους δώσουμε τα εχέγγυα και την ασφάλεια που χρειάζονται για να προβούν σε οποιεσδήποτε κινήσεις. Αν δεν το κάνουν, φταίμε εμείς.

Αυτό θα ήταν και το σχόλιό μου για την συνέντευξη Γεραπετρίτη. Ακούγοντάς τον να λέει ότι όχι μόνο δεν ξέρει, αλλά δεν έψαξε κιόλας να δει αν τον παρακολούθησαν -μία δήλωση βαθιά προσβλητική, θα το δούμε πιο κάτω- είχα όλη την πρόθεση να τον υπερασπιστώ, και να σταθώ δίπλα του σε όλο αυτό.

Όμως – κάτι άλλαξε.

Ο Ταλ Ντίλιαν, σε δήλωσή του στην Δώρα Αναγνωστοπούλου στην εκπομπή Mega Stories, ξεκαθάρισε πως πελάτες αυτού του λογισμικού, είναι «μόνο κυβερνήσεις και αρχές επιβολής του νόμου». Η δήλωσή του αποκτά περισσότερο νόημα, καθώς ο Ντίλιαν είναι ένοχος σε πρώτο βαθμό στο πρωτομελές που έγινε ως … ιδιώτης. Εγώ προσωπικά, με αυτήν την δήλωση, βλέπω μία διάθεση να εκβιάσει την κυβέρνηση ώστε να προστατευτεί από μεταγενέστερη αναβάθμιση των κατηγοριών, που θα φέρει αναπόφευκτα και μεγαλύτερες ποινές, αν κατακαδικαστούν. Ως τέτοια ενέργεια, θεωρώ την δήλωσή του αληθινή.

~

Τι αλλάζει στην σκέψη μου;

Ας δούμε λίγο την εικόνα. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης έκανε τρεις, για μένα ξεκάθαρες, δηλώσεις:

Μία, ότι ήταν στόχος παρακολούθησης.

Δύο, ότι δεν έλεγξε το κινητό του περαιτέρω, αντίθετα από κάποια από τα άλλα θύματα.

Τρία, ότι δεν έκανε μήνυση, γιατί «δεν θα άλλαζε σε τίποτα το αποτέλεσμα της δίκης».

.

Στο πρώτο, ξεκαθαρίζουμε ότι είναι ένα θύμα στην υπόθεση των παρακολουθήσεων. Και σύμφωνα με την λίστα του Μενουδάκου αλλά και σύμφωνα με τον ίδιο.

Στο δεύτερο, δεν ερεύνησε. Αυτό, για μένα πάντα, δηλώνει ότι ξεκάθαρα παρακολουθήθηκε. Δεν έχει σημασία τώρα, αλλά θα έχει όταν θα προχωρήσει η σκέψη μου. Η θέση μου λοιπόν είναι ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης δείλιασε. Δεν θέλει να ξέρει αν όντως παρακολουθήθηκε, διότι ξέρει πολύ καλά.

Στο τρίτο, δεν προχώρησε την διαδικασία μέσω νομικών διαδικασιών. Εδώ, ο Γιώργος Γεραπετρίτης πιάνεται να λέει τρομερά ψέματα. Σύμφωνα με τον Κεσσέ, αλλά και πάμπολών δημοσιευμάτων και απόψεων που έχουν ακουστεί από ικανότερους από εμένα σε νομικά θέματα, ασφαλώς και θα έπαιζε ρόλο στην διαδικασία, και ο Γεραπετρίτης, με βάση το νομικό παρελθόν του, το ξέρει θαυμάσια. Ψεύδεται λοιπόν, για να καλύψει άλλη μία δειλία: δεν θέλει να δυσκολέψει τους δράστες του βιασμού των προσωπικών του στιγμών. Και επειδή αυτοί εκβιάζουν την κυβέρνηση, δεν θέλει να δυσκολέψει ούτε τους εντολοδόχους τους. Διότι ξέρει πολύ καλά θεωρώ ποιοι είναι οι εντολοδόχοι τους.

Θύμα, δειλός, ξανά δειλός και ψεύτης.

Και όλα αυτά θα τα δικαιολογούσα απόλυτα – αλλά. Αλλά.

Με την δήλωση Ντίλιαν, η κυβέρνηση μπαίνει στο κάδρο ως εντολοδόχος. Οι παρακολουθήσεις έγιναν, το ξέρουμε καλά αυτό, κάποιος τις πλήρωσε, ξεκάθαρα, κάποιος τις παρήγγειλε, κι αυτό είναι επίσης προφανές, και ο ιδιώτης καταδικασμένος ως δράστης δείχνει τον ένοχο χωρίς υπεκφυγες: Την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη.

Δηλαδή την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει και ο Γεραπετρίτης.

Δεν είναι πια μόνο θύμα.

Ο Γεραπετρίτης είναι θύτης.

Και εδώ αλλάζουν όλα.

~

Σεβασμός στα θύματα (τον Χατζηδάκη, τον Γεωργιάδη, τον Σαμαρά, τον Γεραπετρίτη) σημαίνει σεβασμός σε ΟΛΑ τα θύματα. Σημαίνει σεβασμός και στον Κουκάκη, τον Ανδρουλάκη, την Σίφορντ. Σεβασμος απαιτείται σε όλους. Και σε αυτούς που φοβούνται, αλλά και σ’ αυτούς που ξεπερνούν τον φόβο τους και αναζητούν την αλήθεια. Και έχω επιλέξει να στέκομαι δίπλα σ’ αυτούς που αναζητούν την αλήθεια και απολύτως απέναντι σε όσους πάνε να τους φιμώσουν, να τους κλείσουν τον δρόμο, να τους δυσκολέψουν.

Θεωρώ προσωπικά, ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να τους δυσκολέψει – και με τις πράξεις της, (όπως την άρση της δυνατότητας να μάθουν αν παρακολουθούνται, την άρνηση να ενημερωθεί το σώμα της βουλής για τις παρακολουθήσεις από την υπεύθυνη ανεξάρτητη αρχή), αλλά και με τις παραλείψεις της (όπως με την αδιανόητη καθυστέρηση στον έλεγχο των εταιρειών και των τεχνικών τους υποδομών πχ). Αυτό είναι αρχικά ακατανόητο, εκτός… εκτός και αν ο Ντίλιαν λέει την αλήθεια. Τότε η κυβέρνηση είναι δράστης. Τότε ο Γεραπετρίτης είναι δράστης.

~

Ο Γεραπετρίτης ήταν ξεκάθαρος. Είπε ήμουν στόχος, δεν ήθελα να μάθω, και δεν ήθελα να έχουν ποινές οι δράστες. Όμως, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, ότι ο Γεραπετρίτης, εκτός από πολίτης, είναι και θεσμικό μέρος του κράτους. Το κινητό του, δεν είναι μόνο το κινητό ΤΟΥ. Είναι το κινητό ΜΑΣ. Αν κάποιος το παρακολουθεί, δεν παρακολουθεί το κινητό του Γιώργου, παρακολουθεί το κινητό του Υπουργού. Δεν είναι στο χέρι του να πει “δεν ήθελα να ξέρω”. Δεν είναι στο χέρι του να πει “υποθέτω”, “ίσως”, “δεν νομίζω”. Αυτές είναι ντροπιαστικές δηλώσεις, γιατί όταν αναλαμβάνει μία τέτοια θέση, ο Γιώργος δεν αποφασίζει πια αν θα επιλέξει πχ να μάθει αν παρακολουθήθηκε. Ο Υπουργός οφείλει να ξέρει αν παρακολουθήθηκε. Ο Υπουργός οφείλει να ξέρει τι έμαθαν οι δράστες. Ο Υπουργός οφείλει να ξέρει ποιοι είναι οι δράστες. Ο Υπουργός οφείλει να τιμωρήσει τους δράστες. Δεν είναι ο Γιώργος. Δεν κάνει κουμάντο μόνος του στο σπίτι του και δρα σύμφωνα με τον χαβά του και τις διαθέσεις του. Είναι υπηρέτης του κράτους και οφείλει να μας προστατεύει.

Διότι, θύματα των παρακολουθήσεων, είμαστε και εμείς.

Αν κάποιος τον εκβιάζει, ΜΑΣ εκβιάζει. Αν κάποιος τον ελέγχει ΜΑΣ ελέγχει.

Όταν αποφασίζει να μην τιμωρήσει τους δράστες, και αυτοί εκβιάζουν μετά την κυβέρνηση με αποκαλύψεις, δεν είναι πια υπόθεση του «Γιώργου». Είναι δική μας.

Όταν βιάζεται και εκβιάζεται η κυβέρνηση, η πολιτική, ο στρατός, η δημοσιογραφία, το εμπόριο – είναι δική μας υπόθεση πια.

Όταν ο Ντίλιαν δηλώνει ότι πελάτης είναι η κυβέρνηση, η κυβέρνηση είναι ο δράστης, είναι απέναντί μας. Και ο Υπουργός Γεραπετρίτης, με αυτά που για μένα ξεκάθαρα είναι ψέματα και δειλίες στην δήλωσή του, στέκεται απέναντί μας.

Επιλέγει.

Είναι θύτης.

Ως θύματα, τα μέλη της κυβέρνησης ή της ΝΔ (Βορίδης, Γεωργιάδης, Χατζηδάκης, Πελώνη, Πλεύρης, Δένδιας, Σαμαράς, Βλάχου – και τόσοι άλλοι) έχουν την απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη στήριξή μου – ακόμα και αν μένουν σιωπηλά, και κυρίως αν μένουν σιωπηλά. Όπως όμως, και ακόμα μεγαλύτερη, έχουν και όσα πολεμούν, μιλούν δυνατά και θέλουν την αλήθεια. Και, ακόμα μεγαλύτερη στήριξη, οφείλουμε να έχουμε στους πολίτες αυτής της χώρας που θέλουν να τιμωρηθούν οι ένοχοι:

Στο μεγαλύτερο θύμα των υποκλοπών.