Έχεις λοιπόν μία εταιρία, κρατική – ας την πούμε ΕΡΤ. Για χρόνια τώρα, αυτή η εταιρία υπάρχει, δυναμώνει, περνάει δύσκολες και ευχάριστες στιγμές, επιβιώνει.

Τα έσοδά της, δεν είναι σαφή. Κάποια από αυτά, τα παράγει μόνη της, από διαφημίσεις. Τα περισσότερα, τα παίρνει από τον κόσμο, που ενοχλείται να πληρώνει, αλλά όταν βλέπει πχ Champions League (ή εκπομπές ποίησης) σταματά να γκρινιάζει, και απολαμβάνει το θέαμα.

Σίγουρα πάντως, δεν βγάζει όσα σπαταλά. Και αυτό, φαίνεται.

Στα σπλάχνα της, δουλεύουν όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί που μπορεί να φανταστεί κανείς. Καταπληκτικοί επαγγελματίες που πασχίζουν να δείξουν την δουλειά τους, χαραμοφάηδες που ψάχνουν πως να λουφάρουν, ταλέντα που δεν θα τους δινόταν με άλλον τρόπο τέτοια ευκαιρία, ικανοί που χάλασαν, ανίκανοι που τελικά βρήκαν κάτι καλό στην ζωή τους να κάνουν αξιόλογα. Άλλοι μπήκαν μέσα με ιδρώτα, άλλοι έγλειψαν και καναδύο κώλους σιχαμένων για να μπουν, άλλοι, απλώς βρέθηκαν, κάποια στιγμή στην ζωή τους, να δουλεύουν για την μεγάλη εταιρία. Και φυσικά, παχυλοί μισθοί σε ανύπαρκτης ουσίας θέσεις δίνονταν, και ιστορικά αλλά εμφανώς και απ’ αυτήν την κυβέρνηση, σε ανθρώπους για πολιτικούς λόγους σκορπίζοντας αλόγιστα ζεστό, και ιδιαίτερα χρήσιμο αυτήν την εποχή, χρήμα.

Μαζί μ’ αυτούς, όλοι οι ιδιωτικοί. Άλλοι με βύσμα, άλλοι με ευκαιρία, προσκολήθηκαν έστω και μία στιγμή στο όχημα, παρήγαγαν αξιοπρεπές έργο – ή, απλώς, ξέπλυναν χρήματα με αηδίες. Κρατικό χρήμα πάντως, στην ιδιωτική αγορά, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, πήγε.

Κάποια στιγμή, όμως, στην μακρόχρονη ιστορία της, έπεσε το σύνθημα. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Και αυτό που αποφασίσανε να αλλάξει, είναι η ΕΡΤ.

Μέχρι στιγμής, έχουν ακουστεί πάμπολλοι λόγοι για τους οποίους πάρθηκε αυτή η απόφαση. Σύμβουλοι παρά τω πρωθυπουργό, πολιτικά παιχνίδια, κυβερνητικοί συσχετισμοί, ειλικρινές ξεκαθάρισμα ενός απίστευτου εσωτερικού γραφειοκρατικού μπάχαλου που κόστιζε πολλά, ευκαιρία για αλλαγή πλεύσης καθώς δεν «έδειχνε» κατάλληλα την φωνή της κυβέρνησης, ακόμα μεγαλύτερη ευκαιρία πρόσληψης ημετέρων, για όποιον λόγο και αν αποφασίστηκε, αποφασίστηκε:

Αλλάζουμε.

Η απόφαση πάρθηκε άμεσα. Με τον φόβο των αντιδράσεων, επιχειρήθηκε μία κίνηση σοκ, σε λίγες ώρες έκλεισε, η εξήγηση ήταν αν όχι παράλογη, τουλάχιστον άδικη, όλοι στον ντορβά, καλοί, κακοί, το κουβάρι αφού δεν ξετυλίγεται κόβεται, και αν χαθούν και μερικοί, λίγοι ή πλειοψηφία, αξιόλογοι, το γενικότερο καλό θα το αξίζει.

Και πέφτει μαύρο.

Τα ΜΑΤ κατεβάζουν σταθμούς, οι υπάλληλοι συνεχίζουν να εκπέμπουν κάνοντας καταλήψεις και αντιδρώντας όπως μπορούν, αλληλέγγυοι που πριν τους έβριζαν στέκονται στον αγώνα τους είτε για ψηφοθηρικούς λόγους, είτε γιατί βλέπουν δίκαια τα αιτήματά τους, ή απλώς άδικη την στάση της κυβέρνησης, το internet αντικαθιστά την απόλυτη απουσία των άλλων μέσων ενημέρωσης που αγνοούν οτιδήποτε δεν πρέπει να ακουστεί, τα φύλλα των εφημερίδων είτε δείχνουν την κυβερνητική αδιαλλαξία, είτε υπερπαρουσιάζουν την διεφθαρμένη πλευρά της Μεσογείων.

Μαζί με το σκοτάδι όμως, ταυτόχρονα, φωτίζεται και όλη η ανυπαρξία σχεδίου.

Κανένα απολύτως σχέδιο για το μετά. Η «επόμενη μέρα» βασίζεται σε ένα παλαιότερο σχέδιο που οι ίδιοι που στελεχώνουν την κυβέρνηση έχουν καταδικάσει όταν εμφανίστηκε, λέξεις αλλάζουν σε ένα word αποτυχημένα για να δείξουν πρόγραμμα δράσης, οι εργαζόμενοι μαθαίνουν ότι αν δεν εγκαταλείψουν δεν θα αποζημιωθούν για την απόλυσή τους(!) από την αστυνομία(!!), το σήμα εκπέμπεται ψηφιακά, το 902 προσπαθεί να μεταφέρει το σήμα στους τηλεοπτικούς δέκτες – και η Digea των ιδιωτικών σταθμών εντελώς παράνομα την κόβει (με το έτσι θέλω κάνοντας κρίση του τι επιτρέπεται και τι όχι να παίζει ένα κανάλι) ξεκινώντας ένα απίστευτο γαϊτανάκι 20 δευτερολέπτων μετάδοσης, λογότυπα που δεν κατοχυρώνονται δικτυακά κλέβονται από αυτούς που έχουν την προνοητικότητα να τα κλείσουν, οι εργαζόμενοι παρουσιάζουν δεδομένα που μιλούν για απίστευτη οικονομική καταστροφή από αυτήν την απόφαση – και οι καταγγελίες τους παραμένουν αναπάντητες, η ανυπαρξία πλάνου περνά ξεκάθαρα και στην Ευρώπη, προγράμματα χαρίζονται σε ιδιωτικούς σταθμούς αδιαφανώς, και με πιθανότητα να αυξήσουν την οικονομική ζημιά για το δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία μιλούν ξεκάθαρα για οικονομική καταστροφή που θα τα οδηγήσει σε κίνδυνο, και, σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, δύο χιλιάδες από τους δύο χιλιάδες εξακόσιους «τεμπλεχανάδες που απομυζούσαν το δημόσιο» θα μοριοδοτηθούν για να το …ξανακάνουν στην επόμενη ΕΡΤ.

Το απόλυτο μπάχαλο.

Η μία παρανομία διαδέχεται, για να καλύψει, την προηγούμενη. Ακόμα και το ΣτΕ θέτει σοβαρούς περιορισμούς στην απόφαση, που οδηγεί στην απόφαση να εκπέμψει παράνομα στην ουσία σήμα, από ιδιωτικούς χωρίς ούτε καν επίφαση νομιμότητας ή διαφάνειας στην επιλογή, με πρόγραμμα φτιαγμένο από καναδύο ανθρώπους, εθελοντές, για να καλυφθεί το κενό και ο αρμόδιος υπουργός τονίζει στους υπαλλήλους ότι πρέπει ταυτόχρονα, και να αδειάσουν άμεσα το κτίριο, και να εγγυηθούν πως, ότι έχουν χρεωμένο, θα παραδοθεί σωστά – ενώ δεν υπάρχει κανείς να παραλάβει.

Αυτά έγιναν, ή αυτά κατάλαβα εγώ τουλάχιστον ότι έγιναν.

Πανικόβλητες αποφάσεις, χωρίς σχέδιο, που στην συνέχεια η μία απόφαση που παίρνουμε, είναι κατά τι χειρότερη από την άλλη, για να διορθώσουμε κάτι που, όντως ήταν χαλασμένο, αλλά τώρα έγινε πολύ-πολύ χειρότερο, είτε γιατί αυτοί οι ίδιοι ανίκανοι άνθρωποι που το κατέστρεψαν κατ’ αρχάς, προσπαθούν να το διορθώσουν, είτε γιατί θέλουμε απλώς να μασκαρέψουμε και όχι να διορθώσουμε, είτε γιατί, βρε αδελφέ, (εμένα μου φαίνεται προφανές), όλο αυτό γίνεται για λάθος λόγους.

Και θες να μου πεις, σοβαρά μιλώντας, ότι δεν βλέπεις πω αυτή η ιστορία, είναι η απόλυτη απεικόνιση αυτού που γίνεται στην ίδια την Ελλάδα τουλάχιστον από το 2009 και μετά.

Ξαναδιάβασέ το. Και όπου ΕΡΤ, βάλε Ελλάδα.

Εσάς πού σας δέρνουν σήμερα;

— Αναρχόσουνγιαλίγο (@to_portatif) July 10, 2013

Λοιπόν, άκου μία αστεία ιστορία, να γελάσεις – εμένα σήμερα με βαράνε στο μυαλό.

Είναι φορές που είσαι εγκλωβισμένος, που γύρω σου σφυρίζουν μπουνιές, όλες στοχεύουν στο μυαλό σου, να σε χτυπήσουν, να σε ζαλίσουν, να σε αποβλακώσουν – να πεις φτάνει ρε φίλε, φτάνει, ο,τι θες, θα υπογράψω ο,τι θες, θα παραδεχθώ ο,τι θες, δεν θα σκέφτομαι άλλο, θα ακούω, μόνο, και θα συμφωνώ, μόνο, χωρίς second guessing και πρωτοβουλίες, τέρμα οι πρωτοβουλίες, τέρμα η επανάσταση, θα συμμορφωθώ, μόνο σταμάτα λίγο να χτυπάς, γιατί θέλω λίγο να ονειρευτώ, ξέρω γω, το ξέρω βέβαια ότι απαγορεύεται, αλλά λιγουλάκι μόνο, ένα λεπτό, μην βαράς, γιατί θα χαλάσει το μυαλό μου, και δεν θα μπορεί να ονειρευτεί ξανά, δεν θα μπορώ να εκφράσω τι με ενοχλεί, τι σιχαίνομαι, και τι θέλω να πω εγώ, και όχι τι θέλεις να πεις εσύ τι θέλω να πω εγώ, λοιπόν, σήμερα είναι μία τέτοια ημέρα.

Δεν με βαράνε σήμερα, βέβαια, στο μυαλό.

Με βαράνε καιρό τώρα.

Αλλά σήμερα το ντάπα-ντούπα, οι επίμονες, σταθερές, χωρίς ίχνος φανερής οργής μπουνιές – να, έγιναν λίγο κατανοητές. Ή δεν απέφυγα καναδύο από αυτές, και ξέρεις πως πάει, αν φας την πρώτη και λυγίσεις, μετά ζαλίζεσαι, και οι άλλες πέφτουνε βροχή, είναι να μη σε δουν κάτω, να λυγίσεις.

Αποφασίσανε σήμερα να αφήσουν ελεύθερο τον Σακκά.

Έχω φαει ογδόνταχιλιάδεςμπουνιές που λέγανε μέχρι τώρα «να φάει σουβλάκια», «κάνει δίαιτα», «η νηστεία κάνει καλό». Είναι μία αναμενόμενη μάχη, που δεν με αφορά άμεσα, ψόφος δεν έχω πει πουθενά, και για κανέναν, ούτε για αστείο, ίσως θες γιατί θα πω μία φορά και θα το εννοώ, ή δεν θα ξεστομίσω ποτέ, που είναι και το πιο πιθανό, γιατί είμαι τέτοιος άνθρωπος και τον ντρέπομαι τον άλλον να του πω ψόφος, τεσπά, διακόσιεςπενήνταδύοχλιάδεςτετρακόσιεςείκοσιοκτώμπουνιές μέχρι τώρα, εγώ να φωνάζω «είναι παράνομο, και συναινούμε εμείς με την σιωπή μας» και ο διπλανός μου, που συναινεί και αυτός, με περισσότερο ίσως από την σιωπή του, με πράξεις, λόγια και επιδοκιμασίες, με μία αγοραστή και αρκετά εύπλαστη έννοια του κοινωνικού χούλιγκαν, που καμιά φορά το τσεκ του βγαίνει από αυτούς, τους ίδιους που παρανόμησαν, θα φωνάξει «Να φάει κάτι σουβλάκια που έχω και μπαγιατέψανε», μπαμ, μπουνιά, στην λογική μου και στο μυαλό μου, αλλά θα το προσπεράσω, είπαμε, δεν είναι δικός μου αγώνας, δεν μίλησα σε κανέναν έτσι, δεν μου μιλάει κανείς.

Και αποφασίζουν να τον αφήσουν ελεύθερο.

Εκεί το μυαλό σου σταματάει, γιατί, κοίτα, υπάρχει μία στιγμή στις ταινίες, που όλη την ώρα έλεγες «αυτός είναι ο δολοφόνος, να το δεις» και ωπ, αποκαλύπτεται ποιος είναι, και τα χάνεις λίγο, αδειάζει το μυαλό σου, ε, φαντάσου το προς επτάδισεκατομμύριαφορές τόταλ μπλανκ, να σου λένε έτσι είναι, βγαίνει.

Γιατί αρχίζεις να σκέφτεσαι, και να λες για κάτσε ρε φίλε, για κάτσε λίγο γιατί θα τρελαθώ:

Γιατί βγαίνει έξω;

Τι άλλαξε;

Είναι προφυλακισμένος από τον δεκέμβρη του ’10, ναι; Και έχουμε ιούλιο του ’13, ναι; Και παρήλθε το δεκαοκτάμηνο, και δίκη δεν είχε ακόμα ξεκινήσει, και του φορτώσανε και άλλο, να μείνει μέσα, να μείνει να σαπίσει – ναι;

ΝΑΙ;

Γιατί βγαίνει έξω τώρα;

Τι ήταν πριν, λάθος;

Μία ατυχής στιγμή; Μια παρανόηση; Τι άλλαξε και το άκαμπτο κράτος που τον κράτησε από τον δεκέμβρη του ’10 φυλακισμένο, τον αφήνει τώρα; Ήταν άποψη και άλλαξε; ήταν μία θέση και μετακινήθηκε; Γιατί είναι έξω; Γιατί εγώ ξέρω ότι τα δικαστήρια είναι σαφή. Βγάζουν μία σαφή απόφαση. Δίκαιη, και ξεκάθαρη. Έχουν ληφθεί όλες οι παράμετροι, και έχουν αξιολογηθεί όλες οι θέσεις. Εγώ ξέρω ότι ήταν μέσα ο άνθρωπος, γιατί υπήρχε κάποιος λόγος που ήταν μέσα. Ποιος λόγος ήταν αυτός; Πως γίνεται όταν ρωτάμε πολλοί ποιος λόγος ήταν αυτός, το σύστημα να λέει «έξω»; Επειδή ρωτήσαμε βγήκε έξω;

Δηλαδή, αν δεν ρωτήσουμε, δεν θα έβγαινε;

Έπρεπε να κάνει απεργία πείνας για να βγει; Αυτό είναι το σύστημα τώρα; Θα σε στριμώξουμε στο σκοτεινότερο κελί, και αν κάνεις απεργία πείνας, και συγκινήσεις κανέναν, σε βγάζουμε γιατί δεν ξέρουμε τι να απαντήσουμε όταν μας ρωτήσουν;

Γιατί εγώ ρωτάω. Και ξέρεις γιατί ρωτάω; Γιατι όταν βγει ο Σακκάς έξω, και με πετύχει στον δρόμο, θα μου πει «για έλα εδώ ρε φιλαράκι, που ψηφίζεις, και πληρώνεις τους φόρους σου, και καταδικάζεις και την βια, και είσαι και κύριος, και σου ανοίγουν και την πόρτα στην τράπεζα, και σε λένε Έλληνα πολίτη, και θες και δημοκρατία, για έλα να σε ρωτήσω κάτι:»

«Γιατί με προφυλάκισες τόσο;»

Τι θα του πω; Θα περιμένει κάτι να του πω. Εγώ τον προφυλάκισα. Εγώ. Εγώ ο ίδιος, είναι ξεκάθαρο. Τι θα του πω; Να του πω, «λοιπόν, άκου, έκανες και δεύτερο έγκλημα, και λυπάμαι γι’ αυτό, αλλά έτσι είναι ο νόμος, και γι’ αυτό. Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι ο νόμος».

Εντάξει.

Και θα με ρωτήσει λοιπόν, ο αδύνατος, ο αδύναμος Σακκάς, ο μετά από 38 ημέρες απεργίας πείνας Κώστας Σακκάς, θα με ρωτήσει λοιπόν, σιγά, ψιθυριστά, κοιτώντας με στα μάτια, λέξη-λέξη –

«Και τότε γιατί με έβγαλες; Αφού ήσουν τόσο σίγουρος, γιατί με έβγαλες;»

Μπαμ.

Και παραδίπλα ακριβώς, ζαλισμένος και πεσμένος, με κενά μνήμης και συνείδησης και ευθιξίας και αξιοπρέπειας, διαβάζω:

«Οι αποφάσεις του Γενικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής, οι οποίες λαμβάνονται στο πλαίσιο του παρόντος νόμου και του εκάστοτε ισχύοντος Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής και του εκάστοτε Μνημονίου Συνεννόησης, τεκμαίρονται σύμφωνες με τον σκοπό του Ταμείου και το δημόσιο συμφέρον και θεωρούνται επωφελείς και συμφέρουσες για το Ταμείο και το Ελληνικό Δημόσιο όσον αφορά την ευθύνη, αστική και ποινική, των μελών του Γενικού Συμβουλίου, της Εκτελεστικής Επιτροπής καθώς και του προσωπικού του Ταμείου»

Αυτό, θα ψηφιστεί σε λίγες ημέρες. Από μένα. Για να σωθεί η χώρα, αλλιώς θα γίνουμε Αίγυπτος. Πρόσεξε τι λέει, πρόσεξε:

«[…] τεκμαίρονται σύμφωνες με τον σκοπό του Ταμείου και το δημόσιο συμφέρον και θεωρούνται επωφελείς και συμφέρουσες για το Ταμείο και το Ελληνικό Δημόσιο όσον αφορά την ευθύνη, αστική και ποινική […]»

Ετοιμάζεται να ψηφιστεί ένας νόμος, που λέει ότι τα μέλη του Συμβουλίου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, είναι εκ προοιμίου αθώα, ο,τι και να κάνουν, όποια απόφαση και να πάρουν, διότι θεωρούνται επωφελείς και συμφέρουσες για το ταμείο και το ελληνικό δημόσιο, και είναι σύμφωνες με το δημόσιο συμφέρον.

Αναδρομικά.

Από τώρα το λέει, για το μέλλον. Για αποφάσεις που δεν έχουν ληφθεί ακόμα. Εκ προοιμίου. Δεν θα γίνει ποτέ δικαστήριο, δεν θα κληθεί ποτέ κανείς να καταθέσει, γιατί τώρα αποφασίζουμε πως ο,τι κάνει το ταμείο στο μέλλον, είναι για το δημόσιο συμφέρον.

Καταλαβαίνεις τι σου λέω τώρα; Καταλαβαίνεις; Μόλις έφαγες μία μπουνιά, την κατάλαβες; ήρθε κατευθείαν στον δικό σου εγκέφαλο, μέσα στο μυαλό σου, πέρασε από το μάτι σου και έφτασε στο κέντρο σκέψης της λογικής σου.

Μπαμ.

Πως νιώθεις;

Ετσι νιώθω και γω.

Εκεί με βαρέσανε σήμερα.

Υ.Γ.: Με περιμένει στην γωνία και ο Θοδωρής Ηλιόπουλος. Να με ρωτήσει γιατί τον φυλάκισα κοντά έναν χρόνο, ενώ όλοι μου έλεγαν ότι είναι όχι μόνο αθώος, αλλά ούτε καν ύποπτος φυγής – και μετά, απλώς, τον αθώωσα. Για να τον αποφυλακίσω, δε, από την προφυλάκιση, έκανε και αυτός απεργία πείνας. Σαρανταεννιά μέρες.

Είχα σκοπό να γράψω για τον Σακκά – θα αναρτήσω όμως, αργότερα, έναν μονόλογο που έκανα στο twitter, και που φέρνει, πιστεύω, ένα σοβαρό μέρος του προβλήματος.

Επιστρέφοντας όμως στο σπίτι, έγινε κάτι άλλο, που νομίζω ότι αξίζει να το μοιραστώ στο blog μου – όχι τόσο για να το μάθετε εσείς, αλλά, όπως σχεδόν όλα εδώ μέσα, για να το θυμάμαι εγώ αργότερα.

~

Για να σας βάλω στο παιχνίδι: Ίσως το έχω ξαναπεί, ίσως όχι – αλλά έχω μία ιδιορρυθμία, μια παραξενιά. Όλοι πιστεύουν ότι έχουν καναδύο παραξενιές, δικές τους, που δεν τις μάθανε από αλλού, έτσι και γω, έχω τουλάχιστον μία όλοδική μου:

Αν βρω χρήματα κάτω, δεν είναι δικά μου.

Άκου να δεις τι γίνεται: εγώ μεγάλωσα χωρίς πλούτη. Αυτό δεν σημαίνει δεν έχω να φάω, σημαίνει ο,τι λεφτά είχα, ήταν αυτά που κέρδιζα από την δουλειά μου – χωρίς καβάτζα καμία. Δουλεύω από πολύ μικρός, είμαι ανεξάρτητος από ακόμα μικρότερος. Δεν έφαγα από έτοιμα, δεν είχα εναλλακτικές, δεν είχα ούτε μία μέρα στην ζωή μου να πω λοιπόν, σήμερα δεν θα δουλέψω, γιατί έχω στο συρτάρι για να περάσουν καναδύο χρόνια, δεν τρέχει μία.

Όταν δεν είχα δουλειά, όντως, δεν είχα να φάω. Όταν είχα δουλειά, αλλά πληρωνόμουνα λίγα, είχα να φάω λίγα. Όταν έπαιρνα περισσότερα, είχα περισσότερα.

Ούτε λούσα, ούτε γκρίνιες, ούτε αυτοκίνητα, ούτε σπίτια, ούτε τίποτα: Είμαι ο,τι δουλεύω.

Έτσι έμαθα να πορεύομαι.

Οπότε, όταν βρω χρήματα κάτω, δεν είναι δικά μου επειδή τα βρήκα. Τα δικά μου λεφτά, τα έχω όλα δουλεμένα. Αυτά, είναι ξένα.

Έκανα λοιπόν, από μικρό, πολύ μικρό παιδί, μία παραδοχή:

Αν βρω λεφτά κάτω, έχω δύο επιλογές: Να τα αφήσω, και να φύγω. Κάποιος άλλος θα τα μαζέψει, όλα καλά. Ή, να τα σηκώσω – αλλά αν το κάνω, είναι δάνειο. Είμαι υποχρεωμένος, κάποια στιγμή στην ζωή μου, να αφήσω, κάτω στον δρόμο, εκεί που τα βρήκα κατά προτίμηση, τα διπλά. Είναι δάνειο, και πρέπει να επιστραφεί.

Αυτοί ήταν οι κανόνες της ζωής μου. Δεν έχω βρει πολλά λεφτά κάτω, αλλά τον κανόνα αυτόν τον υπηρέτησα πιστά. Και οδυνηρά, γιατί μία μέρα βρήκα ένα πεντοχίλιαρο, και ήταν δύσκολο να αποφασίσω να αφήσω δέκα χιλιάρικα κάτι χρόνια μετά – αλλά το έκανα.

Σήμερα, επιστρέφοντας, βρήκα πενήντα ευρώ στον δρόμο. Και τα σήκωσα, για πρώτη φορά στην ζωή μου, χωρίς να είμαι σίγουρος ότι κάποια μέρα, στο ίδιο μέρος, θα αφήσω εκατό ευρώ -όπως οφείλω.

Το δάνειο έγινε κλοπή σήμερα. Και ντρέπομαι λιγάκι γι’ αυτό, ομολογώ.

~

Στις δύσκολες στιγμές φαινόμαστε τι άνθρωποι είμαστε. Όταν δεν έχεις δύο παιδιά, όταν δεν σε πήραν την ίδια ημέρα από την τράπεζα, ή δεν χρωστάς δύο μηνιάτικα στον παιδικό σταθμό, όταν είσαι μόνος σου και δεν τρέχει μία αν δεν φας – όλα είναι πιο εύκολα. Είναι οι δικοί σου κανόνες, και αξίζουν όσο οτιδήποτε είσαι διατεθειμένος να στερηθείς γι’ αυτούς.

Όταν όμως έρχονται οι ευθύνες, έχεις μία επιλογή να ακουμπήσεις κάτω τα στοιχεία που σε κάνουν αυτό που είσαι, και να βρεις ποια από αυτά μπορεί να κάνουν δύσκολη την ζωή των δικών σου ανθρώπων, αυτών που εξαρτώνται από εσένα.

Και, καμιά φορά, δεν σ’ αρέσει καθόλου που κάνεις τέτοιες επιλογές. Αλλά πρέπει τουλάχιστον να θυμάσαι ότι τις έκανες, γιατί τις έκανες, να μην τις χρεώνεις ποτέ σε κανέναν άλλον, γιατί είναι δικές σου, και να προχωράς με ο,τι σου επετράπη να πάρεις, ξανά, μαζί σου.

~

Όπως είπα, τούτο το ποστ είναι αποκλειστικά για μένα. Προς το παρόν χάθηκε μόνο η σιγουριά μου ότι θα μείνω πιστός σ’ αυτά που με καθορίζουν – μπορεί, κάλλιστα, μια μέρα να ακουμπήσω εκατό ευρώ σε έναν δρόμο και να φύγω χωρίς να κοιτάξω πίσω, χαμογελώντας ανακουφισμένος που ένα δάνειο ξεπληρώθηκε. Μπορεί επίσης, κάλλιστα, να μην επιστρέψω ποτέ αυτό το δάνειο, και να χάσω ένα μέρος του εαυτού μου, των κανόνων που με ορίζουν, για ένα μισοδιπλωμένο χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ, σε μία δύσκολη στιγμή.

Αυτό που δεν μπορεί να γίνει, όμως, είναι να το αφήσω να ξεχαστεί σαν να μην έγινε τίποτα: Είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο Γιάννης άλλαξε λίγο σήμερα.

Έτσι πάει, φιλαράκι.

Επειδή οι εξελίξεις τρέχουν, και μπορεί οι θέσεις μου να συνδυαστούν με την επικαιρότητα, (κάτι που δεν με εκφράζει, δεν αλλάζω γνώμη αποκλειστικά επειδή άλλαξαν οι ισορροπίες) τις γράφω εν τάχει, για να ξέρουμε τι πιστεύει ο φίλος μας ο αρκούδος, και να του ρίξουμε καμιά μούντζα, να σκεφτούμε λίγο παραπάνω, ή να του πούμε καμία ιδέα:

Η ΕΡΤ πρέπει να αλλάξει. Υπάρχει ένα καθεστώς διαχείρισης, που είναι απαράδεκτο, ευνοεί όσους έχουν το μεγαλύτερο βύσμα, όχι πάντα τους ίδιους γιατί τα βύσματα αλλάζουν, και εν πάσει περιπτώσει, η πολιτική δεν θα έπρεπε να έχει καμία σχέση με την δουλειά σου.

Για την ΕΡΤ φταίνε «αυτοί»: Την ΕΡΤ δεν θεωρώ ότι την χάλασαν κάποιοι συγκεκριμένα. Βρήκαν ένα σκηνικό που ήταν διαλυμένο, και απλώς δούλεψαν με ότι είχαν. Κάποιοι ενδεχομένως με καλές προθέσεις και απλώς κακή διαχείριση, κάποιοι με κακές προθέσεις και ακόμα χειρότερη, ιδιοτελή διαχείριση.

Η ΕΡΤ μπαίνει μέσα: οι εργαζόμενοι λένε πως φέρνουν κέρδος, εγώ δεν απαιτώ καν να φέρνουν κέρδος – γι’ αυτό τους πληρώνω: για να παράγουν περιεχόμενο που, μπορεί η διαφημιστική αγορά να μην χρειάζεται, αλλά εγώ, ως πολίτης, να απολαμβάνω ή να χρειάζομαι.

Στην ΕΡΤ πρέπει να απολυθεί κόσμος: Προσωπικά, δεν ξέρω αν υπάρχουν ανίκανοι ή όχι στην ΕΡΤ. Προφανώς, ισχύουν τα δημοσιεύματα, και κάποιος πληρώνεται και δεν πατάει, να απολυθεί. Αν κάποιος δουλεύει με απόσπαση σε γραφείο Υπουργού, και πληρώνεται από την ΕΡΤ, να απολυθεί (και να καταργηθούν και οι αποσπάσεις, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα). Αν χρειάζονται πέντε τεχνικοί όμως για να βγάλουν κάτι που βγάζει ένας τεχνικός στο ιδιωτικό, δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να απολυθούν οι τέσσερις που περισσεύουν: αν οι υπόλοιποι τέσσερις μπορούν να διατεθούν σε παραγωγή ακόμα περισσότερου περιεχομένου, να μείνουν, να οργανωθεί η παραγωγή του, να είναι και χρήσιμοι, και να παράξουν έργο, άρα και διαφημιστικό ή ποιοτικό κέρδος.

Να φύγουν τα λαμόγια: Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Απολύεις τα βύσματα; Μπορεί να κάνουν καλά την δουλειά τους, να είναι ικανοί, να μην χρειάζεται να φύγουν. Απολύεις, όπως λέω πριν, τους ανίκανους, χρησιμοποιείς αυτούς που μπορεί τώρα να μην είναι χρήσιμοι.

Να συνεχιστεί το μοτίβο: Όχι. Προσλήψεις μόνο μέσω ΑΣΕΠ, σε συνεργασία με μία επιτροπή μέσα από την ΕΡΤ, που θα θέσει τα κριτήρια προσλήψεων. Απολύσεις με πρόταση από ανεξάρτητη μονάδα διαχείρισης προσωπικού, που θα προτείνει το βέλτιστο οργανόγραμμα της εταιρίας. Απαγκίστρωση του κρατικού ελέγχου, κανένας διορισμός διοίκησης από εδώ και μπρος από κυβερνήσεις.

Και ένα σημαντικό: Πλήρης εισαγγελική έρευνα, σε συνεργασία με τις οικονομικές αρχές, για τα έξοδα των σταθμών την τελευταία ΧΧετία. Όπου ΧΧ, βάλτε ο,τι θέλετε εσείς. Πλήρης λογιστικός έλεγχος, σε συνδυασμό με αποτελέσματα και παραγωγή έργου. Κάθε ευρώ, κάθε διορισμός, κάθε εργαζόμενος που δεν πάτησε το πόδι του, κάθε σπατάλη καταγεγραμμένη και μη. Πολιτικές και νομικές ευθύνες για όσους παρανόμησαν.

Συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών που διόριζαν, διοικήσεων που έκαναν δεκτούς τους διορισμούς ή τα έργα.

Συμπεριλαμβανομένων πολιτικών υπευθύνων, Υπουργών, Πρωθυπουργών.

Υπάρχει μία δύσκολη, σημαντική στιγμή, που τα σκατά χτυπάνε τον ανεμιστήρα όπως λένε οι αμερικανοί, και γεμίζουν τον τόπο, και κάνουμε όοοολοι πως δεν τα βλέπουμε, βέβαια βρωμάνε παντού, και έχουν λερώσει τα πάντα αλλά να, ο πρώτος που θα πει «ρε παιδιά, γέμισε σκατά όλη η πλάση» – μάλλον θα τον βάλουν και να τα καθαρίσει.

Κάπως έτσι νιώθω με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ (επαναλαμβάνω, πολιτική) αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής: Σα να τους κοιτούν όλοι, να βλέπουν το πρόβλημα, αλλά προσέχουν μη λερωθούν πάνω του. Κάποιος άλλος, τελικά, θα καθαρίσει. Αν μείνω αρκετά σιωπηλός και δεν λερωθώ, την γλύτωσα σχετικά ανώδυνα, σου λέει.

Τελευταίο δείγμα (σου θυμίζω και τις «Λερωμένες με αίμα μπότες στο κατώφλι«) είναι η οπλοφορία στην Βουλή.

Όποιος νομίζει ότι το να πάρεις όπλο είναι απλό, (νόμιμα τουλάχιστον), γελιέται. Υπάρχει μία διαδικασία που περιλαμβάνει και γιατρούς, γνωματεύσεις, μία δικλείδα ασφαλείας βρε αδελφέ, για να φυλαχθούν οι υπόλοιποι. Γιατρό λοιπόν. Που να μπορεί να βεβαιώσει ότι αυτός που το κρατάει το ρημάδι, δεν θα το κουνάει πέρα δώθε επειδή του την έδωσε, ούτε θα ξεχνάει πως δουλεύει το γαμημένο, ούτε επειδή θα θυμώσει θα του ‘ρθει να το βγάλει να χηρέψει καμία μάνα τσάμπα.

Όμως, η ζωή τα φέρνει βόλτα έτσι, τα σκατά βρίσκουν τον ανεμιστήρα, απλώνονται, και ξαφνικά, εκεί που τέλος πάντων υπήρχε μία συμφωνία κυρίων «πάρτο, αλλά μη μας κάνεις ρεζίλι», τώρα κουμάντο για να πάρει όπλο έχει και ο τελευταίος σαλεμένος – επειδή είναι στην βουλή.

Δεν το ‘χανε προβλέψει αυτό.

Και ξαφνικά, να σου κάτι φωτογραφίες με τον πρωθυπουργό μας με αλεξίσφαιρο, να σου κάτι πάνω-να-πιάσω-το-όπλο-γιατί-τσαντίστηκα-με-τον-δήμαρχο, να σου κάτι καταγγελίες για πυροβολισμούς, να σου και ένας που δεν ξέρει πως δουλεύει ούτε από τις ταινίες ρε φίλε, και πυροβολάει στα αεροδρόμια, σκιάχτηκαν εκεί μέσα, είναι βλαμμένοι αυτοί, πάει η συμφωνία κυρίων, δεν περνάει τίποτα σου λέει. Κομμένη.

Μαλακίες δεν περνάει, αλλά άλλη συζήτηση αυτή.

Την υποκρισία πιάνω εγώ:

Δεν μου λες: Ο σαλεμένος, πριν φορέσει κοστούμι, φορούσε μαύρο μπλουζάκι με δάφνες, σήκωνε το χεράκι του, και κουβαλούσε φαλσέτα. Ή τσεκούρια, για να μη ξεχνιόμαστε. Ή κανα αυτόματο για το μεροκάματο ρε αδελφέ. Ή μπαζούκας ξέρω γω τι θα βρούνε εκει μέσα που πάνε και μαζεύονται. Ή βόμβες, που ακόμα δεν μάθαμε τι έγινε με αυτήν την ιστορία.

Τώρα σε πείραξε; Γιατί; Μπήκε στο σαλόνι σου;

Δηλαδή, ο σαλεμένος είναι καλά να το φοράει το κουμπούρι ΕΞΩ, αλλά ΜΕΣΑ κινδυνεύει η δημοκρατία; Έξω δεν κινδυνεύει η δημοκρατία; Η ο συνάνθρωπός μου, που βάζει τον κεφάλι του στον ντορβά, και χαλάει την μέρα του την βολή του και την ηρεμία του, και θα πάει να φωνάξει «γαμιέται ο ρατσισμός», για να ξεπλύνει λίγο απ’ τα σκατά που κάνεις ότι δεν βλέπεις, δεν κινδυνεύει; Ο μετανάστης, που θέλει απλώς να πάει σπίτι του να περάσει άλλη μία μέρα, να δει την οικογένειά του, να της πει ξέρω γω δεν έχει ψωμί απόψε γιατί δεν έκλεψα (άλλη ιστορία, θα στην πω κάποια στιγμή) δεν κινδυνεύει;

Δεν θέλει πόρτα με ανιχνευτή εκεί; Είναι επικίνδυνος μόνο μέσα στην βουλή; Έξω είναι ακίνδυνος; Είναι δυνατόν, – ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ – να ανέχεσαι τον ίδιο άνθρωπο με όπλο έξω – αλλά όχι μέσα γιατί γυαλίζει το μάτι του;

Γεμίσαμε σκατά, γεμίσαμε και ανθρώπους που θέλουν απλώς να μη λερωθούν, μη φάνε καμία ξανάστροφη, και να χαζεύουν σιωπηροί το σκατό να κυλάει, μη τυχόν και τους ζητήσει κανείς να το καθαρίσουν και μπλέξουν. Και όταν τους πλησιάζει πολύ, έναν ανιχνευτή όπλων, ένα αλεξίσφαιρο και πεντέξι νοματαίους για φρουρά, και καθαρίσαμε.

Θα βγάλουν οι άλλοι το σκατό από τον τοίχο.

Ανιχνευτή υποκρισίας μόνο μη βάλουμε καμία μέρα, γιατί με τόσο data entry, το βλέπω να ζορίζεται.

Από το 2009, που ξεκαθάρισαν κάποια πράγματα, αυτό που θεωρώ ότι αποκαλύφθηκε περισσότερο, ήταν οι στενοί δεσμοί εξουσίας και τύπου.

Όχι ότι πριν δεν ήταν φανερό: τα ίδια πράγματα γίνονταν, με τις ίδιες διαδικασίες, και, σε κλίμακα, είχαν τα ίδια αποτελέσματα. Τώρα όμως, είτε η κλίμακα έχει αλλάξει, είτε οι συνθήκες δεν επιτρέπουν καλλωπισμούς και στρογγυλέματα – για όποιον λόγο και αν γίνεται, θεωρώ πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι έμαθαν να αμφισβητούν τα μέσα.

«Η διαφορετική φωνή εξαφανίζεται. Ο,τι δεν μας συμφέρει δεν έγινε. Ο,τι μας συμφέρει, το υπερτονίζουμε. Δεν ρωτάμε περισσότερα, δεν αναρωτιόμαστε καν. Υπάρχουν γραμμές και τις τηρούμε πιστά. Η απόψή μας μπορεί, και πρέπει να αλλάξει το πρόσημο ενός γεγονότος, αν χρειαστεί.»

Η κακή δημοσιογραφία υπάρχει, ζει από αυτές τις λέξεις, και την βλέπουμε γύρω μας, πιο καθαρά από ποτέ.

Και πως αντιδρούν οι πολίτες/καταναλωτές; Δεν αγοράζουν, μειώνουν τους χρόνους θέασης, διαφωνούν όχι μόνο με το μήνυμα αλλά και με τον φέροντα το μήνυμα, αναζητούν και άλλες γραμμές μεταφοράς ειδήσεων, όπως είναι το διαδίκτυο.

Δεν πληγώνει αυτό όσους ζουν από αυτές τις συνδέσεις; Ναι, αλλά όχι πολύ. Αν γράψω αναπάντεχα καλά για μία τράπεζα, αυτή δεν θα δυσκολευτεί να μου δώσει δάνειο για αντάλλαγμα. Αν υποστηρίξω ένα κόμμα, θα πάρω μεγαλύτερη διαφήμιση από την εταιρία του επιχειρηματία που θέλει, για δικούς του λόγους, αυτό το κόμμα να συνεχίσει να υπάρχει. Αν στηρίξω μία κυβέρνηση, αυτή, με την σειρά της, θα φροντίσει να μην πληγωθώ ανεπανόρθωτα από την κρίση.

Δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι πια; Υπάρχουν. Αν τα παραδοσιακά μέσα τους απομονώνουν, αυτοί, θρασύτατα, εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες. Blog, δικτυακό ραδιόφωνο, ενημερωτικά sites, αυτόνομες εφημερίδες και εκδόσεις.

Και όπως πάντα μένει στο κοινό να κρίνει αν η δημοσιογραφία τους είναι σωστή, ή όχι. Όπως έπρεπε να γίνεται πάντα.

Έχω ξαναπεί όμως: τίποτα δεν είναι δωρεάν.

Το δελτίο του καναλιού στην τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. Θα πληρωθεί, αν όχι από τον θεατή, τότε από τον σπόνσορα, που μπορεί να είναι όποιος θέλει, να στηρίξει όποια γραμμή θέλει, να εμφανίσει ή να εξαφανίσει όποια γραμμή επιθυμεί.

Ο δικτυακός τόπος της εφημερίδας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. Κοστίζει πολύ περισσότερα, διαφημιστικό χρόνο, αναφορά, ρεπορτάζ – αν δεν πληρώσεις εσύ και εγώ ως αναγνώστες, θα πληρώσει κάποιος άλλος ως χορηγός, θα επιβάλλει απόψεις, θέσεις, κατευθύνσεις.

Το ραδιόφωνο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. Το twitter, ή το facebοok link, δεν είναι δωρεάν.

Η εργασία, η μεταφορά έρευνας ή «έρευνας», είδησης, ή «είδησης», γνώμης, ή «γνώμης», ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ.

ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δωρεάν. Ο συντάκτης της πρέπει να πληρωθεί, για να συνεχίσει να το κάνει. Απλώς, αν δεν πληρώσω εγώ, θα πληρώσει κάποιος άλλος για μένα – και αυτός θα κάνει κουμάντο.

Σ’ αυτό που τώρα, ασυναίσθητα, ονομάζουμε «εναλλακτική δημοσιογραφία», δηλαδή δημοσιογραφία εκτός των τυπικών γραμμών παραγωγής και των παλαιών εκδοτών, έχουν λάβει θέση αρκετές φωνές, πχ

Το περιοδικό Unfollow,

Η Εφημερίδα των Συντακτών,

Το περιοδικό Hot Doc,

Ο δικτυακός τόπος The Press Project,

Η εφημερίδα 6 Μέρες,

Το περιοδικό DeltaHacker,

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Το δικτυακό ραδιόφωνο RadioBubble

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Η δικτυακή τηλεόραση Omnia TV

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Η δικτυακή τηλεόραση Garage TV

και τόσα άλλα (στείλτε comment και θα προσθέσω)

Άνθρωποι που ίσως ονειρεύτηκαν ότι μπορούν να μιλήσουν χωρίς μεσάζοντες, χωρίς αφεντικά, χωρίς υποχωρήσεις και εκπτώσεις. Άνθρωποι που ίσως είπαν «εγώ, θα γράφω για τον αναγνώστη μου, και μόνο».

Δεν σου ζητώ να διαφωνείς ή να συμφωνείς με τα λεγόμενά τους, ή με την ποιότητα και τον όγκο της δουλειά τους. Κάλλιστα μπορείς να καλύπτεσαι από τα παραδοσιακά μέσα, δεν το μέμφομαι. Κάλλιστα μπορείς να χαρείς, ή να αδιαφορήσεις αν κλείσουν – κανένα πρόβλημα.

ΑΝ όμως παρακολουθείς αυτά που κάνουν, ΑΝ συμφωνείς με την προσπάθειά τους, ΑΝ ενδιαφέρεσαι να διαβάσεις το κείμενό τους, άκου λίγο:

Οι περισσότεροι από αυτούς τους δημοσιογράφους αν δεν είχαν αυτό το μέσο, δεν θα μπορούσαν να γράψουν πουθενά αλλού. Οι βασικοί παίκτες, αν όχι όλοι οι περισσότεροι, είναι ελεγχόμενοι από αυτόν που πληρώνει – και δεν μιλάω για τον αναγνώστη, είπαμε. Κάποιων εξ αυτών οι πένες δεν είναι ευπρόσδεκτες, οι απόψεις τους δεν είναι «της επίσημης γραμμής», και τα ερωτήματά τους ενοχλούν.

Ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουν να υπάρχουν, όμως, είναι να επιβιώσουν οικονομικά. Η εφημερίδα 6 μέρες ανέστειλε την λειτουργία της, ήδη. Είναι ένα πλήγμα, θεωρώ – αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Ο γραφίστας πρέπει να πληρωθεί, ο δημοσιογράφος να πληρωθεί, το πιεστήριο να πληρωθεί. Εγώ, που δεν την αγόραζα, όσο και να στεναχωριέμαι που έκλεισε, δεν την στήριξα – άρα έχω μερίδιο ευθύνης. Όταν έκλεισε κατάλαβα ότι θα μου λείψει από τα εξώφυλλα του περιπτέρου.

Θα ακολουθήσουν και άλλοι, γιατί υπάρχει ένα ιδιότυπο πρόβλημα:

Ή θα τους στηρίξω εγώ, ή θα τους αναλάβει το σύστημα που δεν θέλω.

Το σύστημα που δεν θέλω, στηρίζει ήδη πολλά μέσα, και ούτε θέλει να τους ακούσει, και δεν πιστεύει ότι μπορούν να γράφουν ότι νομίζει εκείνο. Οι ανταγωνιστές τους παίρνουν εύκολα δάνεια, εύκολες διαφημίσεις, εύκολες στηρίξεις.

Αυτοί που θέλω να διαβάζω, όχι. Και υπάρχει, θεωρώ, λόγος γι’ αυτό.

Οι ξένοι βρέθηκαν στο ίδιο πρόβλημα με την χρήση της λέξης Free. Free, σημαίνει και δωρεάν, και ελεύθερος. Χρειάστηκε να το διαχωρίζουν, κάθε φορά που αναφέρονται στο free, για να εξηγούν σωστά τα πράγματα.

Το ίδιο προτείνω και εγώ. Για να έχουμε μία Free δημοσιογραφία, ως ελεύθερη δημοσιογραφία, πρέπει να ξεχάσουμε το free περιεχόμενο – κανένα περιεχόμενο δεν παράγεται, τελικά, δωρεάν.

Στηρίξτε όσες εκδόσεις θέλετε να υπάρχουν και αύριο. Αγοράστε τα τεύχη τους, όποτε μπορείτε, βοηθήστε στις συνδρομές τους ή στα αιτήματά τους για υποστήριξη, με οποιοδήποτε ποσό, βοηθήστε την συνέχισή τους.

Αποφασίστε αν κάτι που διαβάζετε πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει – και στηρίξτε το, με όποιον τρόπο μπορείτε.

Για να έχουμε, πραγματικό Free Press – και οι χορηγοί, κριτές και ελεγκτές της τύχης τους να είμαστε αποκλειστικά εμείς, οι αναγνώστες.

Όπως πρέπει να γίνεται.

Υ.Γ.: Δεν μιλάω αφ υψηλού – είμαι ο χειρότερος πελάτης τους. Ελπίζω, για μένα που θέλω να συνεχίσω να τους διαβάζω, αλλά δεν μπορώ πάντα οικονομικά, να υπάρξει κάποιος άλλος που να θέλει, και να μπορεί. Αυτό είναι και το νόημα του άρθρου μου.

Πριν λίγες ημέρες, έγινε γνωστό ότι ένας μαθητής, κάτοικος Ελλάδας, από το Λιτόχωρο, κέρδισε τον διαγωνισμό Doodle 4 Google (η Google ζητούσε να σχεδιάσουν μαθητές ένα Doodle, μία παραλλαγή του λογοτύπου της) με το σχέδιο «Η Ελλάδα μου, ήλιος και θάλασσα»¹.

Είναι ένα όμορφο, και απλό λογότυπο. Υπήρξαν και άλλες καλές συμμετοχές, κάποιες ίσως καλύτερες, αρκετές εξίσου καλές.

Το παιδί κέρδισε, και εμφανίστηκε στο mega² να δηλώσει τι σήμαινε γι’ αυτόν, η Ελλάδα, και γιατί την σχεδίασε έτσι για την Google.

Το παιδί είναι έντεκα χρονών.

Ναι; Ναι.

Λίγες ημέρες πριν, εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο κάτω όμως, ένας μετανάστης, κάτοικος Ελλάδας, βγήκε από τον μετρό της Αττικής. Κάποιοι, με μαύρες μπλούζες, τον πλησιάζουν. Είναι μόνος του, είναι πολλοί. Τον ρωτούν από που είναι, αν έχει χαρτιά παραμονής. Είναι από το Αφγανιστάν. Δεν έχει, χωρίστηκε από την οικογένειά του, που κατέληξε στην Ελβετία. Αυτός έμεινε εδώ – ίσως ως ενέχυρο.

Τον έβρισαν, τον χτύπησαν, έσπασαν ένα μπουκάλι μπύρας και τον χαράκωσαν στο πρόσωπο. Στο πρόσωπο. Τον βρήκε ένας περαστικός, λιπόθυμο. Τον πήγε στο νοσοκομείο, του έκαναν περίπου τριάντα ράμματα, και τον έδιωξαν. Δεν φώναξαν την αστυνομία, δεν έγινε καμία κρατική ενέργεια. Πονούσε όμως, τον πονούσαν τα ράμματα στο πρόσωπο του, και πήγε στους Γιατρούς του Κόσμου κλαίγοντας, την επόμενη μέρα.

Οι Γιατροί του Κόσμου σοκαρίστηκαν, και έκαναν γνωστή την υπόθεση.

Το μόνο που πράγμα που ζήτησε, κλαίγοντας ανάμεσα από τα φουσκωμένα ράμματα, ήταν η μητέρα του³.

Εμφανίστηκε και αυτός, σε ένα video που τράβηξαν μόνοι τους οι Γιατροί του Κόσμου, να παρακαλά να είναι ο τελευταίος που του κάνουν τέτοια βασανιστήρια.⁴

Το παιδί είναι δεκατεσσάρων χρονών.

~

Ότι παραθέτω μέχρι τώρα, είναι γεγονότα. Τα χωρίζουν λίγες ώρες, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα, και μία άβυσσος.

Το πρώτο παιδί πάει σχολείο. Πιθανόν έχει προβλήματα, μα έχει στον νου του να δείξει μία Ελλάδα φωτεινή, με τον ήλιο, και την θάλασσα, και μία σημαία, και ένα καράβι, και χαίρομαι, αλήθεια, ειλικρινά χαίρομαι, χαίρομαι που αυτό το παιδί είναι τόσο αθώο, και αυτό είναι Ελλάδα γι’ αυτόν. Με γεμίζει ειρήνη η αισιοδοξία του.

Το δεύτερο παιδί είναι μόνο του. Ήρθε στην Ελλάδα αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, μα χωρίστηκε από την οικογένειά του. Πέντε δέκα μαυροφορεμένοι δειλοί, τον σημάδεψαν με πόνο και φόβο. Ένα σύστημα τον περιέθαλψε, όσο πιο λίγο ήταν δυνατόν. Κάποιοι εθελοντές, τελικά, μετά από όλη την ταλαιπωρία, τον προστάτεψαν. Με γεμίζει ντροπή και πόνο η περιπέτειά του.

Η μόνη θάλασσα που είδε, μάλλον, ήταν βράδυ, και δεν ήταν φωτεινή. Το μόνο καράβι ήταν γεμάτο από ομοεθνείς του, ταλαιπωρημένους και τρομοκρατημένους. Οι μόνες σημαίες ήταν καβατζωμένες από μαυροφορεμένους ηδονισμένους βασανιστές.

Το πρόσωπό του, το σημαδεμένο πρόσωπο ενός δεκατετράχρονου παιδιού, θα του θυμίζει για πάντα την Ελλάδα. Όσοι τον κοιτούν, θα βλέπουν μία Ελλάδα που μισεί, μια Ελλάδα που φοβάται, μια Ελλάδα που αδιαφορεί.

~

Τι θα ζωγράφιζε αυτό το παιδί;

Αν του ζητούσαν από την Google να ζωγραφίζει το επόμενο Doodle της, για την Ελλάδα, τι θα ζωγράφιζε;

Βάλε με το μυαλό σου, εγώ φοβάμαι να σκεφτώ.

Όπως και φοβάμαι να σκεφτώ ποια εικόνα είναι πιο αληθινή, ποια μας αντιπροσωπεύει καλύτερα.

Υ.Γ.: Και η ζωή, συνεχίζεται.⁵

1. news247.gr: Doodle 4 Google 2013: «Η Ελλάδα μου, ήλιος και θάλασσα» [↩]
2. news247.gr: Το μήνυμα του νικητή του Doodle 4 Google για την Ελλάδα [↩]
3. news247.gr: Βάρβαρη ρατσιστική επίθεση κατά 15χρονου Αφγανού καταγγέλλουν οι Γιατροί του Κόσμου [↩]
4. news247.gr: Βίντεο – μαρτυρία 14χρονου Αφγανού: «Τώρα χτύπησαν εμένα. Ας γίνει κάτι να μην ξαναχτυπήσουν άλλους» [↩]
5. news247.gr: Νέο κρούσμα: Ξυλοκόπησαν άγρια 20χρονο Σύρο στο κέντρο της Αθήνας [↩]

Λοιπόν, για το σημερινό Καμίνη – ΧΑ: Μ’ αρεσει – δεν μ’ αρέσει, δεν έχει καμιά δουλειά ο δήμαρχος να ζητά πιστοποιητικό πολιτικών ή κοινωνικών φρονιμάτων από κανέναν. Φαγητό, μέχρι τώρα, μοιράζει όποιος έχει λεφτά ή τα μέσα – όχι απαραιτήτως όποιος έχει καρδιά. Και οι φασίστες μοιράζουν, και οι αντιφασίστες, και ο οπορτουνιστές της δημοσιότητας, και οι αγνοί αλληλέγγυοι. Όπερ, είναι μία ενέργεια, κοινή, με διαφορετικές κάθε φορά αφορμές. Ο Δήμαρχος -ως ρόλος- δεν μπορεί, ούτε να κρίνει, ούτε να εγκρίνει κάποιες αφορμές από αυτές. Αν του δώσω το δικαίωμα να πάρει αυτόν τον ρόλο, αύριο μπορεί να πει «τώρα δεν μ’ αρέσουν οι αλληλέγγυοι» με μία δικαιολογία, γιατί «δεν είναι στην βουλή» ξέρω γω, ο,τι θέλει. Ε, αυτήν την δύναμη, δεν γουστάρω να του την δώσω. Επιπλέον, δεν θέλω νταβατζή στο κεφάλι μου: η αποπομπή της ΧΑ πχ δεν είναι, θεωρώ, δουλειά του δημάρχου, αλλά δουλειά του κόσμου, που πρέπει να σκεφτεί ελεύθερα, λογικά, και ανθρώπινα για τις αφορμές του καθενός. Αν το αφήσω στον Δήμαρχο, με μία έννοια, το στερώ απο τους πολίτες. Αυτοί πρέπει, κατ΄άρχάς, να εξοβελίσουν τον ρατσισμό, όχι ένας δήμαρχος για πάρτη τους.

Είπε ο Καμίνης, τέρμα το Σύνταγμα – για όλους; Αυτό, χτυπάει κυρίως αυτούς που παλεύουν για λίγη δημοσιότητα παραπάνω, ή έναν συμβολισμό – και τίποτα άλλο. Αν υπάρχουν άλλες διαθέσιμες πλατείες στα 100-200 μέτρα, προσωπικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Όποιος αντιδρά σε αυτό, και έχει επιχειρήματα, με χαρά να τον ακούσω.

Αν αναγάγουμε όμως την κόντρα σε αντι-ΧΑ, αυτόματα δίνουμε το δικαίωμα στον Δήμαρχο να αποφασίζει *πολιτικά*, και αύριο η επόμενη απόφασή του, μπορεί να μην μας αρέσει καθόλου, να μην μας φανεί δίκαιη.

Τέλος, διαβάζω (δεν έχω πρόχειρο παράδειγμα γαμώτο, και είμαι λίγο ταλαιπωρημένος με νοσοκομεία σήμερα για να το ψάξω) ότι ο Δήμαρχος έχει κάνει χοντράδες στο παρελθόν, και ξενοφοβικές. Δεν θυμάμαι, μπορεί, δεν έχει σημασία – έστω ότι έχει κάνει. Ακόμα και αν η κόντρα του είναι πολιτική (θυμήσου, διαφωνώ, και αν πρέπει, και ότι είναι) – αλλά ακόμα και αν είναι, και ακόμα και αν συμφωνήσω ότι πρέπει να είναι, η μία σωστή ενέργεια, δεν είναι καθαγιασμός. Γκρινιάζουμε για τα παλιά, και επικροτούμε, όσοι τέλος πάντων συμφωνούμε, για το τώρα. Και τα δύο ταυτόχρονα, όχι μόνο μπορούν να γίνουν, αλλά πρέπει να γίνουν ακριβώς για να είμαστε τίμιοι με το τώρα που υπερασπιζόμαστε.

Αυτές είναι οι σκέψεις μου.

Υ.Γ.: με νόημα: αν είχα απειλήσει, ή βγάλει πιστόλι στον Δήμαρχο, θα με είχανε πάει στην κλούβα, πριν ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Ούτε καν αν το είχα κανει: Αρκούσε ο Δήμαρχος να ισχυριστεί απλώς ότι έτσι έγινε.

Υ.Γ: Με ακόμα μεγαλύτερο νόημα: Και ειδικά, *ειδικά* αν ο Δήμαρχος ήταν μελλοντικός πολιτικός δημοτικός αντίπαλος του προϊσταμένου της Ελ.Ας – κυρίως για τον συμβολισμό του πράγματος. Ειδικά τότε.

Διάβασε. Έχει και άλλα. Διάβασε. [προσθήκη: διάβασε και αυτό]

Θα βρεις και άλλα. Διάβασέ τα. Μετά, έλα.

Λοιπόν, άκου:

Να μην παίξει κανείς με τα παιδιά. Κανείς. Συμφωνώ. Ούτε του Στουρνάρα νεκροί, ούτε του Σαμαρά, ούτε του Σημίτη, ούτε των τραπεζών, ούτε των επιχειρήσεων, ούτε του μνημονίου, ούτε του Σύριζα. Κανενός. Κανείς. Να αφήσουμε τις οικογένειες να κλάψουν ήσυχες, να μην ακούσουμε κανέναν αυτόκλητο σωτήρα τους, ούτε της αριστεράς, και κανέναν αυτόκλητο τιμητή τους, ούτε του μνημονίου.

Κανείς με τα παιδιά, κανείς.

Μαζί σου.

Για τον παππού, όμως, μπορεί να μιλήσει; Για τους άλλους φοιτητές, που σωθήκανε, μπορεί να μιλήσει; Για τις οικογένειες, μπορεί να μιλήσει;

Για τους ζωντανούς, που δεν έχουν, που δεν αντέχουν το κρύο, μπορεί να μιλήσει;

Δεν έχουν θέρμανση, μπορεί να μιλήσει; Δεν έχουν λεφτά, μπορεί; Ζεσταίνονται με ότι βρουν, μπορεί να το πει;

Όχι;

Εντάξει, να μην μιλήσει ούτε γι’ αυτούς. Κανείς. Κανείς να μην εκμεταλλευτεί το δράμα τους για να δικαιολογήσει τις ψήφους του, κανείς.

Ούτε ο Σημίτης, ούτε ο Τσίπρας, ούτε η Παπαρήγα, ούτε ο Βενιζέλος.

Κανείς να μη μιλήσει για τους ζωντανούς, κανείς για τους πεθαμένους. Κανείς να μη μιλήσει για κανέναν.

Σιωπή.

Συμφωνώ. Εντάξει. Σιωπή για όλους.

…

Αύριο, αύριο το πρωί όμως, μπορεί να κάνει;

Μην μιλήσει κανείς. Ούτε ο Σύριζα, ούτε η Νέα Δημοκρατία, ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο Τζήμερος, κανείς, για κανέναν.

Αύριο το πρωί, μπορεί να κάνει;

Να μειώσει τον φόρο. Να δώσει την βοήθεια. Να ζεσταθεί ο κόσμος. Να μη κρυώνει κανείς. Να μην πεθάνουν άλλοι.

Φτάνουν τα λόγια, φτάνουν πια. Συμφωνώ.

Αυτοί που έχουν το μαχαίρι, αύριο το πρωί, συγκλονισμένοι, όπως νιώθουν πως είναι, όπως κραυγάζουν ότι είναι, όπως νουθετούν να είμαστε και εμείς, να αποκαταστήσουν αυτήν την αδικία.

Όχι να περιμένουμε μέχρι το καλοκαίρι – αύριο. Θα κάνει και άλλα κρύα αύριο.

Να σκάσουμε όλοι. Συμφωνώ. Να κάνουμε. Γίνεται;

Αλλιώς, είμαστε όλοι υποκριτές, και περισσότερο αυτοί που ψηφίστηκαν να κάνουν.

Εγώ αυτά καταλαβαίνω.

Λοιπόν, άκου να δεις πως πάει.

Χθες, καταδικάστηκε σε ισόβια ο Παπαγεωργόπουλος, πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Η ενοχή έγινε με βάση την κατηγορία » για την πράξη της άμεσης συνεργείας στην υπεξαίρεση στην υπηρεσία κατ’ εξακολούθηση, δια παραλείψεως». Η δίκη ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2012 – η εισαγγελική παραγγελία το 2008.

Το ποσό που υπεξαιρέθηκε φτάνει (αν δεν απατώμαι) τα 21 εκατομμύρια ευρώ.

Αυτά, είναι γεγονότα. Ο ίδιος δήλωσε πως ήταν μία πολιτική δίκη, και μία άδικη απόφαση, το δικαστήριο απεφάνθη. Δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάνε, δεν έχω διαβάσει ούτε ρεπορτάζ του τότε, ούτε του τώρα – παρότι, υπήρχαν, αρκετά.

Πάμε λίγο πιο πίσω. Σε δύο συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, ενώσω η εισαγγελία ερευνούσε (και πάντως πριν την δίκη), το 2011, ο τότε μέρος της κυβέρνησης Σαμαράς, απαντούσε σε ερώτηση δημοσιογράφου:

Το ίδιο σκηνικό, είχε επαναληφθεί και έναν χρόνο περίπου πριν.

(και τα δύο τα βρήκα από το επίσημο κανάλι του Παπαγεωργόπουλου, που φυσικά, τα διατυμπάνισε όσο πιο ξεκάθαρα μπορούσε)

Θυμίζω: σε εξέλιξη ήταν η εισαγγελική έρευνα τότε.

Και αυτά, γεγονότα είναι. Η στήριξη Σαμαρά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μία «αθέμιτη παρέμβαση» στην δικαιοσύνη, λόγω της ισχυρής του θέσης – αλλά από μόνο του, δεν είναι έγκλημα. Είναι πολιτικό λάθος, θεωρώ, ή καλύτερα ένα πολιτικό παιχνίδι (στήριξη στον δήμαρχο συνεπάγεται πολύ χρήσιμη πολιτική στήριξη από τους ψηφοφόρους του) αλλά ο άνθρωπος δεν ήταν καταδικασμένος, υπήρχαν μόνο βάσιμες υποψίες.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Σαμαράς στηρίζει καταδικασθέντες: Νωπή είναι η θετική άποψη που έχει για τον «φίλο του» Παναγιώτη Ψωμιάδη, παρότι έχει κηρυχθεί έκπτωτος από το αξίωμά του ο πρώην Νομάρχης της ίδιας περιφέρειας.

Υποθέτω οι ίδιοι ψηφοφόροι έβγαλαν και τους δύο, συνεπώς με τα ίδια κριτήρια έγινε η στήριξη.

Τι έχουμε μέχρι τώρα; Τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, και σημερινό πρωθυπουργό, να στηρίζει τουλάχιστον δύο ανθρώπους με υπόνοιες, και καταδίκες στην πλάτη τους.

(το τουλάχιστον δύο, πάει στην παραμονή του Στυλιανίδη σε υπουργική θέση, παρά τα όσα έγιναν πρόσφατα στο μετρό, και τις έρευνες – μην πω ήδη για τις δηλώσεις δηλαδή)

~

Πάμε ξανά στο σήμερα.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, βγάζει μία ανακοίνωση. Προσωπική εκτίμηση, είναι ότι λέει πέντε πολιτικές αρλούμπες, για μήτρα διαφθοράς – γενικόλογες παπαρολογίες.

Όπως και να έχει, επιτίθεται στην κυβέρνηση και τον Σαμαρά, για εκείνες τις δηλώσεις.

Πάμε να δούμε δύο Ελλάδες τώρα.

Στην μία, η απάντηση της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας θα ήταν

«Δεν γνωρίζαμε τότε, καθώς δεν υπήρχε απόφαση, ότι ο κατηγορούμενος θα κρινόταν ένοχος. Ο προεδρος εξέφρασε μία προσωπική γνώμη, η οποία όμως καταρρίφθηκε πλήρως από την απόφαση του δικαστηρίου.

Ως εκ τούτου, και με βαθιά εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη, παραδεχόμαστε ότι ήταν λάθος η δήλωση, και καταδικάζουμε την διαφθορά από όπου και αν προέρχεται – πιο έντονα, γιατί έρχεται από τα σπλάχνα μας, και πληγώνει την εμπιστοσύνη που ζητήσαμε από τους συμπολίτες μας.

Θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν, για να εξαλειφθούν τέτοια φαινόμενα, ξεκινώντας από του οίκου μας»

Στην άλλη, θα ήταν αυτή:

«Ποιοι μιλάνε; Εκείνοι που υπερασπίζονται δημοσίως ληστές, βιαστές, τρομοκράτες και βαρυποινίτες;

Η Νέα Δημοκρατία και ο Πρόεδρός της σέβονται όλες τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Και είναι αυτονόητο, ότι μετά την σημερινή καταδίκη του κ. Παπαγεωργόπουλου, αναστέλλεται σύμφωνα με το καταστατικό και κατά πάγια τακτική, η κομματική του ιδιότητα μέχρι την τελεσιδικία της σχετικής απόφασης.

Ωστόσο, υποδείξεις σε θέματα πολυετών καθείρξεων ή ισοβίων δεν δέχεται η Νέα Δημοκρατία από τον Σύριζα. Ποιοι μιλάνε;

Εκείνοι που υπερασπίζονται δημοσίως ληστές, βιαστές, τρομοκράτες και βαρυποινίτες;

Είναι εξοργιστικό και προκλητικό να προσάπτει σήμερα μομφές ο ΣΥΡΙΖΑ για δηλώσεις που έγιναν πολύ καιρό πριν εκδικαστεί η υπόθεση στο δικαστήριο.

Άλλωστε, μήπως πριν από ενάμιση χρόνο, είχαν σχηματίσει γνώμη περί της ενοχής ή όχι, οι ίδιοι οι Δικαστές που αποφάνθηκαν σήμερα; Ή μήπως γνώριζε από τότε, μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, την σημερινή απόφαση;

Μακάρι, τον ίδιο σεβασμό που δείχνει η Νέα Δημοκρατία απέναντι στη Δικαιοσύνη να μάθει να δείχνει ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του».

Μάντεψε σε ποια Ελλάδα ζεις.

~

Δυστυχώς, για όλους μας, έχει και συνέχεια.

Η προσωπική, ανώνυμη μομφή για τους βιαστές, δεν έμεινε αναπάντητη.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου (που την αφορά άμεσα η μομφή) σήκωσε το γάντι, και επανήλθε με μία νέα ανακοίνωση.

Πρόκειται για μία θυμωμένη ερώτηση, που συμπεριέχει και πολιτικές θέσεις, και πιο σαφή ερωτήματα, και αερολογίες. (πχ το 6 είναι αερολογία, το 7 το ίδιο, το 4 όμως θα μπορούσε να απαντηθεί πολιτικά θεωρώ, έστω και με ανοχή της γλώσσας της ερώτησης, το ίδιο και το 1)

Πάμε να δούμε δύο Ελλάδες τώρα.

Στην μία, η απάντηση της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας θα είχε απαντήσεις για τις κατηγορίες θεωρούσε ότι την αφορούν, και πάντως θα ονομάτιζε σαφώς ποιους εννοεί με την πρώτη απάντησή της.

Στην άλλη, θα ήταν αυτή:

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, σχετικά με την πρωτοφανή στα χρονικά πολιτική δήλωση της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ κας Ζωής Κωνσταντοπούλου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια πρωτοφανή κίνηση για τα πολιτικά χρονικά, απειλεί με μηνύσεις και αγωγές, μέσω της κας Κωνσταντοπούλου, ένα κόμμα, επειδή έβγαλε ανακοίνωση που δεν τους άρεσε.

Και επειδή προσπαθεί να φιμώσει την αλήθεια, ας απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα εξής:

1) Γνωρίζει ναι ή όχι ποιοι ήταν μάρτυρες υπεράσπισης των μελών της δολοφονικής τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη”;
2) Γνωρίζει ναι ή όχι ποιος ή ποια ήταν συνήγορος υπεράσπισης κατηγορουμένων μελών της “17 Νοέμβρη”;
3) Γνωρίζει ναι ή όχι ποιος ή ποια είναι συνήγορος υπεράσπισης κατηγορούμενου για βιασμούς γυναικών επιδιώκοντας συνεχείς αναβολές επί 7 χρόνια;
4) Γνωρίζει ναι ή όχι ποιοι είναι οι γονείς καταζητούμενου ληστή-τρομοκράτη μέλους των “Πυρήνων της Φωτιάς”;
5) Γνωρίζει ναι ή όχι ποιος είναι ο πατέρας καταδικασμένου για ένοπλη ληστεία σε τράπεζα, ο οποίος μάλιστα κυκλοφορεί ελεύθερος;
6) Γνωρίζει ναι ή όχι ποιος κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός για την τρομοκρατική επίθεση στις Σκουριές Χαλκιδικής;

Για να τους βοηθήσουμε, η κοινή συνισταμένη όλων είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ας είναι, λοιπόν, πιο προσεκτική η κα Κωνσταντοπούλου όταν κουνά το δάχτυλο και ας βρει άλλους τρόπους να καταφέρει να γίνει “Τσίπρας στη θέση του κ. Τσίπρα”».

Μάντεψε σε ποια Ελλάδα ζεις.

~

Τώρα, για να σε προλάβω, θα μου πεις ρε συ Γιάννη, στις Ελλάδες που ζω ή που θα ήθελα να ζήσω, γιατί δεν βάζεις τις αερολογίες του Σύριζα;

Το σκέφτηκα, για να είμαι ειλικρινής. Μα υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό: ο Σύριζα δεν είναι κυβέρνηση.

Πρόσεξε την σκέψη μου: Έστω ένα κόμμα που λέγεται Κίτρινη Λαίλαπα. Το κόμμα αυτό αποτελείται από ηλίθιους ψυχασθενείς, ανθρώπους που δεν μπορούν να συντάξουν λόγο, και ξεστομίζουν ο,τι μπαρούφα φανταστείς.

Κάθονται λοιπόν, και γράφουν μία επιστολή καταγγελία στο κυβερνών κόμμα, ότι αποτελείται από εξωγήινους.

Ωραία; ωραία.

Υπάρχουν δύο Ελλάδες.

Αυτή που το κυβερνών κόμμα απαντά «Λυπούμαστε που θα σας απογοητεύσουμε, δεν είμαστε από τον Άρη, μπορείτε να κάνετε ο,τι έλεγχους χρειάζεστε για να σας το αποδείξουμε»,

Και αυτή που το κυβερνών κόμμα απαντά «Δεν θα ασχοληθούμε με τρελούς, που δεν έχουν καν πάει στρατό, και δεν έχουν πρόβλημα να συμφωνούν με φασίστες. Μην μας κουνάτε λοιπόν το δάκτυλο, τρομοκράτες»

Μάντεψε σε ποια Ελλάδα ζεις.

~

Όταν η απάντηση είναι «κοίτα ποιος μιλάει», δεν είναι απάντηση, είναι επίθεση. Όσο είσαι μέχρι δώδεκα ετών, μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι – μη σου πω ότι είναι μάλλον αναμενόμενο. Μετά, κάποια στιγμή, ξεθυμώνεις, αντιλαμβάνεσαι τις ευθύνες σου, και, ακόμα και αν σου μιλάνε θυμωμένα δωδεκάχρονα παιδιά, φροντίζεις να απαντάς με επιχειρήματα, ή έστω, τουλάχιστον με κάποια αξιοπρέπεια.

Μάντεψε σε ποια Ελλάδα ζεις.

Έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτούς που θεωρώ ότι εκφράζουν μέρος της Νέας Δημοκρατίας σήμερα. Ήμουν σαφής, θεωρώ: υπάρχουν στελέχη που, αυτόνομα, μολύνουν την επιλογή κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, που σε ένα ευρύτερο πλαίσιο συμφωνούν με την κυβερνητική λύση που προτείνει ως κόμμα.

Αυτά τα στελέχη, οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να τα απομονώσουν, τους προσβάλλουν όλους.

Εκείνο, όμως, είναι το αυτόνομο μέρος. Οι μεμονωμένοι ακραίοι, που μαγνητίζουν τα άκρα.

Τώρα, μιλάμε για το επίσημο κομμάτι. Επίσημες δηλώσεις. Επίσημη θέση.

Τι κερδίζουμε ως κοινωνία; Τι κερδίζουμε όταν η απάντηση (όπως και αν έχει τεθεί η ερώτηση) είναι «ποια ήταν συνήγορος υπεράσπισης κατηγορουμένων μελών της “17 Νοέμβρη”, » ποιοι είναι οι γονείς καταζητούμενου ληστή-τρομοκράτη μέλους των “Πυρήνων της Φωτιάς”, «ποιοι οι συνήγοροι των βιαστών»;

Θα μπορούσε να είναι απάντηση σε κάθε κυβερνητικό έλεγχο: Μην μιλάτε εσείς, είστε συνήγοροι της 17 Νοέμβρη. Μην μιλάτε εσείς, είστε συνήγοροι βιαστών. Μην μιλάτε εσείς, είστε γονείς τρομοκράτη. Μην μιλάτε εσείς, είστε ηθικοί αυτουργοί.

Είναι απάντηση το «κοίτα ποιος μιλάει»; Εμπεριέχει καμία τιμή στην δημοκρατία, στους θεσμούς, στις δομές του συστήματός μας το «κοινή συνισταμένη όλων είναι ο ΣΥΡΙΖΑ»;

Εμπεριέχει καμία τιμή στην δικαιοσύνη η κατηγορία ότι κάποιος είναι συνήγορος, ή γονιός, ή δικηγόρος;

Έχει καμία λογική αυτό που παρακολουθούμε; Στέκει πουθενά;

Υπάρχει πιο κάτω από αυτό;

~

Για άλλη μία φορά, ο λόγος μου είναι προς τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Ειλικρινά, εμπιστεύομαι βαθιά ότι έχετε κρίση, ότι η επιλογή σας έγινε με σοβαρά κριτήρια, και ότι δεν είμαστε εχθροί, ακόμα και αν πιστεύουμε ότι θα σώσουμε τον τόπο με εντελώς διαφορετικούς τρόπους.

Η ψήφος σας όμως, είχε ευθύνη, γιατί κέρδισε την ψήφο των υπολοίπων από εμάς. Αν η ΝΔ δεν ήταν κόμμα εξουσίας, δεν θα σας εφιστούσα εγώ την προσοχή, γιατί δεν θα εξέφραζε και εμένα – μόνο εσάς.

Τώρα όμως, εκφράζει όλη την Ελλάδα. Δυστυχώς.

Αν σας εκφράζει και εσάς αυτό που γίνεται, καλώς. Αν κρίνετε ότι είναι μία απάντηση που δεν στερείται ηθικής και αξιοπρέπειας, δεν μπορώ να σας πω τίποτα παραπάνω.

Αν όμως, όπως και εγώ, ενοχλείστε από την έλλειψη ήθους και την παντελή έλλειψη σεβασμού σε κάθε θεσμό, αντιδράστε.

Η ψήφος σας είναι το ισχυρότερο, το μοναδικό χαρτί για να αλλάξουν τα πράγματα. Χωρίς την δική σας παρέμβαση, δεν θα αλλάξει τίποτα, τίποτα απολύτως – αυτό σας το υπόσχομαι. Εγώ δεν μπορώ να τους στερήσω την ψήφο, δεν την πήραν ποτέ. Μόνο εσείς μπορείτε να επαναφέρετε την λογική σ’ αυτόν τον ρημαγμένο τόπο.

Αντιδράστε, διαμαρτυρηθείτε, αξιοποιήστε την ευθύνη και την ψήφο σας.

Αυτή είναι η γνώμη μου και την λέω σε όλους, και την λέω και σε σένα:

Μάντεψε σε ποια Ελλάδα ζεις. Και αν δεν σ’ αρέσει, κάνε κάτι, αντέδρασε, και άλλαξέ την.

Μόνο εσύ μπορείς.

Update: Τα ίδια ισχύουν με κάθε κυβέρνηση. Είτε ΝΔ, είτε Σύριζα, είτε ΠΑΣΟΚ. Μην αλλάξουμε την γνώμη μας ανάλογα με την κυβέρνηση και τις συμπάθειες/αντιπάθειές μας: Οι κυβερνήσεις, οφείλουν να είναι κυβερνήσεις όλων των Ελλήνων, και να συμπεριφέρονται αναλόγως.

Λοιπόν, δεν θα το πιστέψεις, αλλά αυτό το blog ήταν, κάποτε, χαλαρό blog. Να, πήγαινε πίσω να δεις και μόνος σου: Και πλάκες έκανε, και τα ωραία του είχε, δεν το είχε φάει η μαυρίλα και η μιζέρια.

Τώρα, θα μου πεις, να γίνεται ο κακός χαμός και να γράφω άσχετα; Δύσκολο. Οπότε, επιλέγεις τα θέματα, και προχωράς αναλόγως.

Αλλά έλα που, κάπου-κάπου, γίνομαι και γω παιδί 🙂

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Sensible Soccer 96/97.

Ω, oui.

Παίξαμε όταν ήμασταν παιδιά, για σας δεν ξέρω, μα εγώ το είχα γονατίσει στην Amiga μου. Μετά μεγάλωσα ξέρω γω, το ξέχασα, ήρθαν άλλα παιχνίδια, πιο κλασάτα, Fifa, Pes, λουξ, έψα, αναβαθμιστήκαμε.

Αυτό το κακόμοιρο πάλι, όχι.

Κάποιοι όμως, δεν το ξέχασαν, σας διαβεβαιώ!

Προχθές, ο φίλος Βασίλης, μου έστειλε ένα link. Είναι μία εταιρία, που επανακυκλοφορεί παιχνίδια για PC (κυρίως, αλλά όχι μόνο) με την βοήθεια ενός προγράμματος που λέγεται DosBox. Το κάνει επί πληρωμή, αλλά είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα το βρείτε και δωρεάν. Όπως και να χει, $6 είναι αυτά, κάτι λιγότερο σε ευρώ, χαλάλι. Υπόψιν: είναι η έκδοση για PC, όχι για Amiga. Για κάποιους έχει νόημα αυτό, εγώ γέρασα τόσο που δεν θυμάμαι διαφορές.

(Θα σου δώσω link στο τέλος)

Και το αγόρασα.

Το παιχνίδι εγκαταστάθηκε θαυμάσια στον υπολογιστή μου, το έτρεξα, και… ω-ναι, το παλιό-καλό Sensible Soccer, Fullscreen, να μη το χορταίνουν τα δακρυσμένα ματάκια μου.

Βέβαια, κομμάτι παλιό, αρχαίο, και οι παίκτες Βαζέχα, Τοχούρογλου, Καραταΐδης, Αγορογιάννης, Κετσπάγια, Μητρόπουλος, Κολιτσιδάκης, Καλιτζάκης – μέχρι και Πάντελιτς έχει -ναι, τον ίδιο.

Ψευτοέπαιξα μερικά παιχνίδια, μα ήταν πολύ γρήγορο λέμε – ή εγώ γέρασα, και πολύ δύσκολο – ή εγώ γέρασα. Και πως να ταυτιστείς με Τσαλουχίδη; Χαριτωμένο, αλλά κομμάτι παλιό.

Άκου λοιπόν να δεις τι έκανα: Ότι κάνω καμιά δεκαριά χρόνια τώρα. Αρχισα να ψάχνω.

Λέω, ο μόνος βλαμμένος δεν μπορεί να είμαι, η εταιρία βγάζει το παιχνίδι άρα έχει ενδιαφέρον το πράγμα, κάτσε να δούμε τι κάνουν οι άλλοι, οι πιο βλαμμένοι από εμένα.

Αυτοί οι άλλοι λοιπόν, εδώ και μερικά χρόνια, έχουν πάρει την έκδοση για PC, έχουν ξεψαχνίσει τον κώδικα, και κάνουν ….ανανεώσεις πρωταθλημάτων! Δηλαδή, η εταιρία το παράτησε το 97, αλλά αυτοί οι κουλοί συνέχισαν να ανανεώνουν ομάδες, παίκτες, στατιστικά και ονόματα (να σου θυμίζω πόσα πρωταθλήματα είχε; άει γειά σου) σε τρέχουσες περιόδους.

(Θα σου δώσω link στο τέλος είπαμε, μη βιάζεσαι. Διάβασε, έχει και άλλο ενδιαφέρον)

Πότε λοιπόν σταμάτησαν να ασχολούνται; Αμ, δεν σταμάτησαν. Έχουν φτιάξει έκδοση ακόμα και για την σαιζόν 2012-2013! Μήτρογλου στο Swos λοιπόν – ενδιαφέρουσα προοπτική!

Η εγκατάσταση χρειάστηκε λίγο brainstorming, που για άλλους είναι εύκολο, αλλά εγώ είμαι σαράντα, (και στα μούτρα σου) και μου χρειάστηκε λίγο παραπάνω – αλλά έγινε!

Και να ο Κοντρέρας, και να ο Μανωλάς, και να ο Αρκούδας (σιγά μη δεν) και να ο Πετρόπουλος. (Και τα στατιστικά να μην είναι απογοητευτικά λάθος!)

Ψήνεσαι, έ;

Περίμενε, έχει και άλλο:

Έχει όμως και Φουστέρ. Και Τοροσίδη. Χμ. Δεν μ’ αρέσει να έχω παίκτες που έφυγαν, χαλάει την γεύση ρε φίλε, και, σου θυμίζω ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΑΙΚΤΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΟΜΑΔΩΝ!. Συγγνώμη που φωνάζω, αλλά με τρώει από το 97 αυτή η αδικία. Πολύς καιρός.

Όμως αυτοί, κάπως το έκαναν. Ξύπνιοι είναι, δεν αντιλέγω, αλλά πως;

Έφτιαξαν έναν Editor φίλε μου.

(Στο τέλος τα links)

Ω, yeah.

Εναν editor που αλλάζεις ονόματα παικτών των ομάδων, εμφανίσεις (μισό, να σκουπίζω ένα δάκρυ) ακόμα και (χαρτομάντιλο) την εμφάνιση των παικτών όπως μαλλιά ή χρώμα δέρματος!

Ναι ρε φίλε.

(Είπαμε, κάτω τα links, αν συνεχίσεις να με πρήζεις, δεν θα τα βάλω. Να κάτσεις να διαβάσεις ρε, τόσο κόπο έκανα.)

Όμως, το παιχνίδι παρέμενε ενοχλητικά γρήγορο. Ενοχλητικά; Όοοχι, γιατί ένα site στην Γαλατία, παρείχε συμβουλές για το πως να αλλάξεις και την ταχύτητα του DosBox, να γίνει πιο …παλιό.

Ανακεφαλαιώνοντας: Παίζω Sensible Soccer. Σήμερα. Με τον Μήτρογλου. Και προσθέτω και Βλαχογιάννη Βλαχοδήμο αν κάνω κέφι. Σε φυσιολογικούς για την ηλικία μου ρυθμούς.

Ναι ρε φίλε.

ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ!

(συγνώμη, καταλαβαίνεις)

~

(μισό να παίξω ένα παιχνίδι όσο εσύ αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο της στιγμής και μεγαλώνει η ζήλια σου και επιστρέφω)

(ουφ, ωραία ήτανε)

Πάμε στα που και πως; Πάμε.

Ένα, αγοράζεις το παιχνίδι απ’ εδώ http://www.gog.com/gamecard/sensible_world_of_soccer_9697. ΔΕΝ επιμένω να το αγοράσεις – σίγουρα κάπου θα μπορέσεις να το βρεις, δεν έκαναν πυρηνική φυσική οι άνθρωποι, έτοιμα δωρεάν προγράμματα συγκέντρωσαν και τα πούλησαν. Αλλά εγώ εκεί το βρήκα, είναι εύκολο, μπαμ-ταμ, ηνστάλ, το προτίμησα από τις εναλλακτικές – έχω και μία ηλικία, πληρώνονται αυτά. Θέλει (πιστωτική ή χρεωστική) κάρτα (ή Paypal, νομίζω) και εγγραφή. [UPDATE: Μέσω @L_Gnou έρχεται και αυτό το link από το abandonia.com (tweet), με το οποίο το στήνεις μόνος σου, δωρεάν (μέρες που είναι…) – χρειάζεσαι όμως, όπως ανέφερα, και το DOSbox]

Δύο, λοιπόν, install. Εμένα δούλεψε, καλή τύχη σε σένα. Τρέξτο, να δεις αν παίζει. Αν παίζει προχωράς, αν όχι, δεν μπορώ να βοηθήσω. Αν έπαιξε, χάσε πέντε μηδέν γιατί πάει γρήγορα, και γέρασες, και κλείστο. Έχεις δουλειά ακόμα. Α, και δώσε φιλιά στον Κούλη.

Τρία, κατεβάζεις από εδώ http://synchronatedswos.blogspot.gr/2012/10/synchronated-swos-2012-13-v1_18.html το τελευταίο update ομάδων. Τσεκάρεις για ιούς αν είσαι έξυπνος (εγώ δεν ήμουν), ένα zip αρχείο είναι, ξεζίπαρέ το κάπου. Ανοιξέ το, έχει έναν φάκελο PC. Μέσα του έχει έναν φάκελο Data και ένα sws.exe. Μετονόμασε το sws.exe ENGLISH.EXE (εγώ το έβαλα κεφαλαία, κάνε όπως γουστάρεις, δεν ξέρω αν υπάρχει πρόβλημα). Θυμήσου που είναι ο φάκελος.

Τέσσερα, πήγαινε εκεί που έκανε install το πρόγραμμα (αν πάταγες κουμπιά χωρίς να διαβάζεις τι λένε μάλλον είναι στο C:\GOG Games\Sensible World of Soccer 96-97\) και θα βρεις μέσα επίσης έναν φάκελο Data και ένα English.exe. Κράτα αντίγραφο και από τα δύο (εγώ το έκανα μετονομάζοντάς τα σε oldData και oldEnglish.exe)

Πέντε, πήγαινε στον προηγούμενο φάκελο, εκεί που unzipαρες (αυτόν που σου είπα να θυμάσαι) κάνε copy τον φάκελο data και το english.exe, πήγαινε στην εγκατάσταση του παιχνιδιού, κάνε paste. Κανονικά, δεν θα σου ζητήσει να αντικαταστήσει τίποτα, γιατί ήσουν φρόνιμος και με ακούς που σου μιλάω.

Έξι, τρέξε ξανά το παιχνίδι. Παίζει; Με γειά. Διασκέδασέ το, φάε πέντε γκολ γιατί δεν πρόλαβες να το μάθεις πριν, βιαζόσουνα – και μετά κλείστο γιατί έχουμε κι άλλα. Δεν παίζει; Κάτι πήγε στραβά. Υπόψιν, δεν μπορώ να βοηθήσω. Σιγουρέψου ότι τα έκανες σωστά, όπως τα γράφω, και αν είσαι σίγουρος, πέτα ένα comment μπας και ξέρει κανείς άλλος.

Επτά, πάμε να κάνουμε το παιχνίδι λίγο πιο αργό. Δηλαδή, φυσιολογικό για την ηλικία μας. Πήγαινε στον φάκελο που εγκατέστησες το παιχνίδι, και άνοιξε το αρχείο dosbox_SWOS.conf με ένα notepad. Έκανες αντίγραφο πριν το κάνεις; Όχι; Θέλω να είσαι πονηρός, να μην είσαι κορόιδο, μόνοι μας τα σκεφτόμαστε αυτά. Κλείστο, κάνε αντίγραφο (ο πιο εύκολος τρόπος είναι επιλέγεις το αρχείο/copy/paste και θα φτιάξει μόνο του ένα Copy of dosbox_SWOS.conf και ξαναάνοιξε το dosbox_SWOS.conf. (Και να σκέφτεσαι την επόμενη φορά. Τι εννοείς αν εγώ κράτησα μπακαπ; Να κοιτάς την δουλειά σου. Ορίστε μας).

Οκτώ, μόλις άνοιξες ένα κατεβατό από γράμματα. Μη σκιάζεσαι, άκου εμένα. Ψάχνεις το cycles=auto (είναι κάπου στην μέση, αν θυμάμαι καλά), και το κάνεις cycles=fixed 10000. Στο δικό μου μηχάνημα, και με την δική μου ηλικία, αυτό είναι που αντέχω (εντάξει;). Σώσε, και τρέξε το παιχνίδι. Σου κάνει; Θαυμάσια. Όχι; Άλλαξέ το σε κάτι άλλο. Όσο πιο μεγάλο το νούμερο, τόσο πιο γρήγορα πάει το παιχνίδι.

Εννιά, πριν κλείσεις το dosbox_SWOS.conf . Εγώ ενοχλούμαι από την fullscreen έκδοση, αν ενοχλείσαι και εσύ, βρες την γραμμή fullscreen=true (κοντά στην αρχή) και κάντην fullscreen=false. Σώσε, παίξε. Παραδόξως με fullscreen πάει λίγο πιο γρήγορα (στο δικό μου μηχάνημα) γι’ αυτό και η επιλογή 10000 στο προηγούμενο.

Δέκα. Πήγαινε εδώ, http://swoes.info/editor_downloads/ και κατέβασε την έκδοση 1.3.0 (ή μεγαλύτερη αν βρήκες αυτό το ποστ οκτακόσια χρόνια αφότου γράφτηκε – να ζήσεις να μας θυμάσαι). Όπως πάντα, scan για ιούς, και αποσυμπίεση. Στον φάκελο που δημιουργήθηκε, βρίσκεις και τρέχεις το SwoEditorS.exe, κάνεις File/Load team file/ πας στον φάκελο data εκεί που εγκατέστησες το παιχνίδι, και επιλέγεις ένα team. Η Ελλάδα, πχ είναι το TEAM.015. Αλλάζεις ονόματα, στατιστικά, εμφανίσεις, πειραματήσου. Σώσε, και θα τα δεις να γίνονται – όταν κλείσεις, και ξανατρέξεις το παιχνίδι. Έχει και help, αξίζει να του ρίξεις μία ματιά.

Και τώρα τράβα, γίνε πάλι παιδί.

Keep SWOS alive! 🙂