Στο κάμπινγκ.

Καθότι πρωΐ, όσο να ναι, μου είχε έρθει μία ανάγκη …σωματική. Το ..νούμερο δύο, αν με εννοείτε.

Το λοιπόν, στο κάμπινγκ δεν βρίσκεις λούσα και μεγαλεία, σαν το Λούβρο, κοινόχρηστες τουαλέτες βρίσκεις. Ε, αυτές βρίσκεις, αυτές χρησιμοποιείς. Αν μπορείς, κάνε και αλλιώς.

Στα κάμπινγκ, για λόγους που δεν μπορώ να αντιληφθώ, τουαλέτες και μπάνια είναι μαζί, φάτσα κάρτα. Εγώ πάω στην προτελευταία τουαλέτα.

Κάποια στιγμή, και καθώς… συγκεντρωνόμουν, αν με εννοείτε, σκάνε μύτη δύο τρεις πιτσιρικάδες. Εγώ μέσα, αυτοί απ’ ‘εξω. Απο τις φωνές, ξεχωρίζω τον πιο πιτσιρικά απο αυτούς. Ψάχνουν όλοι να κατουρήσουν (το νούμερο ένα, αν με εννοείτε), αλλά είναι πολύ πιτσιρίκια για να τους έχει γίνει συνήθεια.

«Εγώ που να πάω;» κάνει ο μικρός.

«Δίπλα»

Δίπλα όμως, είμαι εγώ.

Δοκιμάζει να ανοίξει, δεν μπορεί, έχω κλειδώσει.

«Όχι εδώ» του λέω.

«Που» μου λέει;

«Δίπλα»

Και έτσι αποκτούμε επικοινωνιακή επαφή.

Εγώ δεν έχω τελειώσει, διότι, αν με εννοείτε, έχω δύσκολη αποστολή. Έχω και ένα κινητό μαζί να μου κρατάει παρέα τις δύσκολες ώρες, ίσα για να κάνει την εργασία πιο χαλαρή.

Στο μεταξύ, ο πιτσιρικάς τελειώνει την δουλειά του. Βγαίνει, και μου λέει:

«Κύριε, όταν βγείτε, προσέξτε!»

«Γιατί;» απαντάω διότι εκει μέσα, εγώ είμαι ο κύριος.

«Γιατί έξω απο την πόρτα, έχει μία μεγααααάλη κατσαρίδα!»

Ω ρε γαμώτο. Αν σιχαίνομαι κάτι, είναι οι κατσαρίδες. Και αν σιχαίνομαι κάτι περισσότερο, είναι οι μεγάααααλες κατσαρίδες. Και στο αποκορύφωμα είναι οι μεγάλες κατσαρίδες που είναι έξω απο την τουαλέτα σου, σε μία πόρτα που ανοίγει προς τα μέσα.

«Καλά έκανες και μου το είπες», του λέω.

Απο την φωνή ο μικρός μοιάζει εντυπωσιασμένος απο την μεγάλη κατσαρίδα, αλλά όχι τρομαγμένος. Το σκέφτομαι, και παίζω το τελευταίο μου χαρτί:

«Μπορείς να την διώξεις;»

«Όχι..» μου λέει στην αρχή. Αλλά μετά, του μοιάζει ενδιαφέρον το εγχείρημα: «Ναι!»

Εξώ απο την πόρτα μου, γίνεται χαμός απο μικρά ποδαράκια που πηγαιοερχονται χωρίς να μιλάνε, και μοιάζουν να παλεύουν με ένα θεόρατο τέρας.

Ύστερα, ακούω νερό να τρέχει στα μπάνια απέναντι.

«Κύριε;»

«Ορίστε»

«Την έδιωξα την κατσαρίδα!»

«Μπράβο μικρέ!» κάνω εγώ (που είμαι ο κύριος).

Είμαι λίγο απασχολημένος για να αρχίσω να χειροκροτώ, αλλά σε αυτήν την διάθεση βρίσκομαι.

Το νερό απέναντι τρέχει, εγώ …εργάζομαι αν με εννοείτε, ξαφνικά ακούω την φωνή του πιτσιρικά:

«Κύριε, ακόμα μέσα είσαστε;»

Το τελευταίο πράγμα που θέλει να ακούσει οποιοσδήποτε είναι ακόμα μέσα, είναι να τον ρωτάνε αν είναι ακόμα μέσα.

«Ναι, και θα αργήσω ακόμα να βγώ»

Καμία απόκριση απο τον πιτσιρικά.

Ξαφνικά, ακούω ομιλίες μεταξύ τους:

«Πάμε;»

«Όχι, θέλω να δείξω στον κύριο»

Αντιλαμβάνομαι οτι παιδεύει την κατσαρίδα στο απέναντι μπάνιο, και περιμένει να βγώ για να μου δείξει το κατόρθωμά του. Αλλά μέχρι να βγω, έχει έξαφανιστεί – και αυτός, και το ταλαιπωρημένο τέρας.

Τον ήρωά μου δεν τον έχω δει έκτοτε. Κάπου γυρίζει, και σκοτώνει τέρατα για ταλαιπωρημένους κυρίους που δεν μπορούν να σώσουν το τομάρι τους – καθότι λίγο απασχολημένοι, αν με εννοείτε 🙂

Είναι βέβαια περασμένη η ώρα, αλλά αξίζει το post: κατέβασα, και δοκιμάζω το chrome.

Για όσους δεν ξέρουν πρόκειται για τον νέο browser (όπως ο firefox και ο internet explorer) που σχεδίασε η παντοδύναμη Google

Μοιάζει αρκετά αξιόπιστο (στο γραφείο θα μπορώ να πω πιο πολλά, αφού εκεί το μηχάνημα κυριολεκτικά …γονατίζει από τα πολλά ανοιχτά tabs), σίγουρα ταχύτατο, ίσως λίγο …ενοχλητικά απλό – συνολικά, πάντως, για πρώτη προσπάθεια, αξιόλογο.

Έχω πάντως την εντύπωση πως οι χρήστες που θα το κατεβάσουν και θα το χρησιμοποιήσουν δεν θα είναι οι χρήστες του «βασιλιά» explorer, αλλά οι «εναλλακτικοί» του firefox (κόβοντας, τελικά, ποσοστό από τον ανερχόμενο γίγαντα).

Όπως επίσης έχω την εντύπωση πως, αν έχει δική του ξεχωριστή φιλοσοφία στο rendering της σελίδας, ετοιμαστείτε να δειτε προγραμματιστές και γραφίστες να …πηδάνε απο τα παράθυρα, καθώς ήδη, δύο έλεγχοι σε δύο σχεδόν ασύμβατα browser για να μοιάζουν ίδιες οι ιστοσελίδες ήταν αρκετός κόπος 🙂

Δεν χρειάζεται να σας πω περισσότερα, είμαι σίγουρος πως θα μπείτε στον κόπο και εσείς να τον δοκιμάσετε…

Κατεβάστε τον απο εδώ [http://www.google.com/chrome/] και μπορείτε να ψηθείτε διαβάζοντας το …comic που παρουσιάζει τα καλούδια του εδώ [http://www.google.com/googlebooks/chrome/]

Τέλος. Τέλος ο βραδυνός ύπνος στην αιώρα, τα άγνωστα αυτοκίνητα που σε τυφλώνανε, η σχεδόν παράνομη Μπέτυ, τέλος οι σφήκες, οι ατελείωτες σφήκες, τα κάθε λογής ζιζάνια, τέλος οι γείτονες – οι απίστευτοι γείτονες. Τέλος τα ξενύχτια με την αγκαλιά της θάλασσας, οι απίστευτοι αέρηδες που όσο ξαφνικά ξεκινούσαν – τόσο ξαφνικά σταματούσαν, το στρώμα που «έπαιζε», το μηχάνημα που αρνιόταν να φουσκώσει, τα «ζελεδάκια» σε μία σχεδόν αρρωστημένα ζεστή θάλασσα, τέλος η αναζήτηση φαγητού, το χώμα, ο ήλιος.

Τέλος ο ήλιος.

Τέλος και οι πλάκες, το μπασκετάκι με την πλαστική μπάλα, τα άπειρα ντους, η μάχη με τον μίκτη για ζεστό και κρύο νερό, η μάχη με τις διψασμένες σφήκες για την δικαιοδοσία του ντους στην παραλία, τα ψάρια που πετάγονταν έξω απο το νερό, που μας κυνηγούσαν τα πόδια, η αθλιότατη μακαρονάδα με κιμά και ο αποκλεισμός, τα δικά μας λασπωμένα «αλ ντέντε» μακαρόνια, τα άγνωστα πεντανόστιμα γάλατα εκ βόλου, οι τζίτζικες, τέλος τα μυρμύγκια, η μεγάλη κατηφόρα, η μουσική της ρεσεψιόν, η μπάρα εισόδου. Τέλος τα ταξίδια σε άγνωστα μέρη με το GPS να μιλάει ρώσικα ή ταϊλανδέζικα για να γελάσουμε. Τέλος τα «γουά» και τα «σάι».

Τέλος τα ασταμάτητα μπάνια, ο γερμανός με την ελληνική σημαία στο τροχόσπιτο, το σκασμένο ροζ στρώμα, οι άπειρες πέτρες στην θάλασσα, τα διπλανά φώτα που τυφλώνανε, ο γείτονας με την περίφραξη, τα παιδιά με τους θορύβους και τα ποδήλατα, το σπασμένο πόδι της Ευης, το μικρό γατάκι, ο μονόφθαλμος σκύλος, η πλαστική μυρωδιά της σκηνής, το πάντα γεμάτο με διάφορα πράγματα δανεικό και αγύριστο τραπεζάκι, η περιπετειώδης γέννα, το ξύπνημα στις «οκτώ και μισή», το άσπρο αυτοκίνητο – ο γλάρος.

Τέλος που λες και αυτό το καλοκαίρι.

Ευτυχώς, υπάρχει πάντα ο χειμώνας 🙂

Θα λείψω και εγώ δύο εβδομάδες, για διακοπούλες.

Δεν σας λέω που πάω, σας λέω οτι πάω με καινούργια φωτογραφική, και πολύ ωραίο θέμα.

Και πέντεξι ωραίες ιδέες για το blog. Λάπτοπ θα έχω, κάτι θα προλάβω να σχεδιάσω… ή μάλλον καλύτερα, αν όλα πάνε καλά, όχι 😉

Είχα σκοπό να κλείσω τελείως τα comments (γιατι δέχομαι επίθεση απο spammers), αλλά με την υποχρέωση που έχω αναλάβει με το ποστ για τον καρκίνο, δεν τολμώ να αφήσω τον κόσμο χωρίς επικοινωνία. Έτσι, θα κλείσω μόνο την εμφάνιση στο πλάι, να μην σας ενοχλούν – και θα ασχοληθώ όταν με το καλό επιστρέψω.

Να περάσετε και εσείς καλά, θα τα πούμε απο τον Σεπτέμβρη.

Παρακολούθησα στο YouTube, μία πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα της εκπομπής Polliticaly Incorect.

Εκεί, μεταξύ άλλων, έκαναν κουβέντα για το δικαίωμα.

Το δικαίωμα να οδηγείς SUV αυτοκίνητο όταν καίει τόσο πετρέλαιο, το δικαίωμα να έχεις πισίνα, να ξοδεύεις τόσο νερό, και πάει λέγοντας.

Η μία άποψη έλεγε οτι θα έπρεπε η κυβέρνηση να σε οδηγεί να μην κάνεις τέτοια πράγματα.

Η άλλη άποψη έλεγε οτι κανείς δεν πρέπει να μας πει τι να κάνουμε. Έχουμε δικαίωμα να το κάνουμε.

Εγώ έχω μία άλλη άποψη. Που μιλάει για το κόστος – για τα λεφτά.

~

Για μένα το θέμα είναι απλό: έχουμε μεγαλώσει σε μία κοινωνία, που αν έχεις τα λεφτά, μπορείς να τα κάνεις όλα. Και ότι θέλεις, μπορείς να το αγοράσεις.

Μπορείς να σκοτώσεις, αν έχεις αρκετά λεφτά. Με αρκετά λεφτά, μπορείς να σκοτώσεις όποιον θέλεις, νόμιμα.

Η, εν πάσει περιπτώσει, να αποφύγεις να τιμωρηθείς γι’ αυτό.

Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Με τα λεφτά, αγοράζεις το δικαίωμα.

Η κοινωνία που έχουμε φτιάξει, επιτρέπει να θεωρούμε τα χρήματα ως κάτι σπουδαιότερο απο ότι είναι. Και αυτό τα κάνει σπουδαιότερο απο ότι είναι στην πραγματικότητα.

Τα χρήματα έγιναν μονάδα μέτρησης δυνατοτήτων.

Το άσχημο είναι οτι τα χρήματα έγιναν η μοναδική μονάδα μέτρησης δυνατοτήτων.

Θέλεις αυτοκίνητο; Θα πληρώσεις. Θέλεις σκάφος; θα πληρώσεις. Θέλεις να γίνεις διάσημος; Θα πληρώσεις.

Οτι θέλεις να αποκτήσεις, θα πρέπει να πληρώσεις.

Ναι, αλλά για τα βασικά; Το νερό ας πούμε, το φαγητό, η στέγη – αν τα θέλεις, πρέπει να πληρώσεις.

Θέλεις υγεία; Θα πληρώσεις. Θέλεις παιδεία; Θα πληρώσεις. Θέλεις δικαιοσύνη; Θα πληρώσεις.

Αν θέλεις να χτίσεις, σε κάποιον θα πρέπει να πληρώσεις. Θέλεις ρεύμα, ζέστη ή κρύο; Λυπάμαι, θα πρέπει να πληρώσεις.

Η ζωή μας μεταφέρθηκε απο την εξυπηρέτηση των χρημάτων, στην ανάγκη του χρήματος.

Αν δεν έχεις να πληρώσεις;

Φίλε, αν δεν έχεις να πληρώσεις, την γάμησες.

Ξέρεις τι διαφορά έχουν ο άστεγος στον δρόμο απο σένα; Εσύ, έχεις να πληρώσεις για το σπίτι σου.

Μπορεί να μοιάζει λιγότερος απο άνθρωπο, αλλά με ένα ξύρισμα (λεφτά), κούρεμα (λεφτά) ένα ζεστό μπάνιο (λεφτά) και έναν καλό ύπνο (λεφτά), δεν θα τον ξεχωρίζεις στον δρόμο.

Τα χρήματα είχαν σαν σκοπό να μας κάνουν την ζωή πιο εύκολη, και την έκαναν:

Αν έχεις λεφτά, αξίζεις.

Δεν είναι εύκολο αυτό;

Στην πραγματικότητα χτίσαμε αυτήν την ψευδαίσθηση γιατί ήμασταν ανώριμοι να ζήσουμε όλοι μαζί.

Απο καθαρό φόβο για τον γείτονά μας έπρεπε να βρούμε έναν εύκολο, λειτουργικό, ξεκάθαρο λόγο να τον ξεχωρίζουμε γρήγορα – γιατί είχαν μαζευτεί πάρα πολλοί απο δαύτους.

Όταν απέτυχε το χρώμα του δέρματος (λίγο αφότου απέτυχε το φύλο, και η σωματική δύναμη) έπρεπε να στραφούμε κάπου αλλού: κάπου εύκολα.

Και όταν στραφήκαμε στα χρήματα (στην εξουσία), τότε όλα έγιναν πιο απλά.

Εύκολα πράγματα.

Εύκολα, αλλά όχι σωστά.

Και αυτό διότι η μέτρηση που κάνουμε εμείς, δεν είναι σωστή: στην πραγματικότητα, με αυτό το κριτήριο, η μόνη μέτρηση που είναι σωστή, είναι του πλουσιότερου απο εμάς.

Εμείς νομίζουμε οτι είμαστε ανώτεροι απο κάποιον άλλο γιατί είμαστε πλουσιότεροι- αλλά guess what? κάποιος άλλος είναι ανώτερος απο εμάς γιατί είναι πλουσιότερος!

Και έτσι, όσα δικαιώματα απαιτούμε (για τα χρήματα που έχουμε), τα απαιτεί και ο ανώτερός μας. Κάθε απαίτησή μας γίνεται αυτόματα απαίτηση και του ανώτερου απο εμάς – προς τα εμάς.

Θέλουμε να οδηγούμε ένα αυτοκινητάκι; Θέλει να οδηγεί ένα SUV. Θέλουμε να κάνουμε μπάνιο στο ντους; Θέλει πισίνα.

Και βασίζεται στα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που έχουμε και εμείς:

Στο δικαίωμα.

~
Αυτό το σύστημα οδηγείται στην αυτοκαταστροφή του.

Είναι ανεπαρκές γιατι προσπαθεί να ορίσει την αξία του ανθρώπου, κάτι που είναι εκ’ φύσεως αδύνατο να οριστεί.

Ετσι, σύντομα θα πάρει την θέση του απο κάτι άλλο. Να εύχεστε, όλοι αυτοί που αδικούμε καθημερινά με την συμπεριφορά μας, να μην ανέβουν στην ζυγαριά της νέας αξίας:

Μιλάμε για πολλά χρόνια αδικίας που περιμένουν ξεχρέωση.

Η Εσπρέσσο, λίγες εβδομάδες πριν, βγήκε με εξώφυλλο που είχε την φωτογραφία του -νεκρού- Σεργιαννόπουλου.

Το Πρώτο Θέμα, την Κυριακή που μας πέρασε, βγήκε με εξώφυλλο την αποκεφαλισμένη δασκάλα.

~

Απο καιρό τώρα έχω αποδεχθεί οτι οι άνθρωποι γουστάρουν αίμα. Βασικά, γουστάρουν οτιδήποτε έχουν μάθει να βλέπουν στην τηλεόραση, αλλά δεν μπορούν να το ζήσουν απο κοντά: Τους αστέρες, τα μεγάλα ονόματα, ένα ατύχημα, έναν τσακωμό, ένα αποκεφαλισμένο πτώμα.

Στο Πρώτο Θέμα, το ξέρουν. Στην Espresso επίσης.

Αναρωτιέμαι γιατί εμείς ξαφνιαζόμαστε.

Και οι επόμενες εφημερίδες θα το μάθουν επίσης. Θα δείξουν κομμένα χέρια και πόδια απο την «φρίκη του πολέμου», αύριο θα γίνει ένα τρομερό δυστύχημα (ο λόγος θα είναι «η αποκάλυψη της αλήθειας» και θα λεζαντάρεται με το «Γιατί;» το κομμένο κεφαλάκι του μικρού παιδιού).

Και η αλήθεια θα είναι οτι οι λεζάντες, τα ματωμένα γράμματα, οι καλοστημένες επικεφαλίδες θα είναι μόνο η σάλτσα απο αυτό που θέλουμε να δούμε όσο τίποτα άλλο: έναν νεκρό Σεργιαννόπουλο, μία αποκεφαλισμένη δασκάλα, ένα καρατομημένο παιδί.

~

Πριν απο καιρό, μιλάγαμε για τους βασανιστές.

Και λέγαμε οτι το πιο τρομαχτικό είναι οτι πρόκειται για ανθρώπους σαν και μας: ο γείτονάς μας μπορεί να γίνει εξαιρετικός βασανιστής, ο αδελφός μας – μπορεί και εμείς οι ίδιοι.

Κάποιος κάνει κάτι εξαιρετικά απάνθρωπο και φρικτό, στα πλαίσια μίας διαδικασίας που θεωρείται «συνηθισμένη».

– Τι έκανες σήμερα στην δουλειά αγάπη μου;

– Α, ήταν ήσυχη ημέρα. Έκοψα μόνο πέντε δάκτυλα και έκανα φάλαγγα σε έναν πούστη που δεν ομολογούσε.

Ξεκομμένο απο την πραγματικότητα, μοιάζει τρομαχτικό. Αν το ονομάσεις όμως αλλιώς (δουλειά, καθήκον, εντολή) γίνεται «διαδικασία».

«Συνηθισμένο».

~

Όλα αυτά βγαίνουν απο μία διαταραγμένη ζωή που σακατεύει το φυσιολογικό.

Αν ζεις περιτρυγυρισμένος απο κομμένα κεφάλια, θα το κάνεις βίωμα. Αν ζεις έχοντας δίπλα σου σκοτωμούς, θα σου φανεί φυσιολογικό.

Αν σταματήσει να μας αναγουλιάζει αυτό το θέαμα, θα βρεθεί κάτι άλλο – πιο σοκαριστικό. Και ύστερα, κάτι άλλο. Οι φωτογραφίες θα σταματήσουν να έχουν κόκκινα(!) πλαίσια στον κομμένο λαιμό, ή στο κεφάλι, οι νεκροί θα φωτογραφίζονται στις καλύτερες δυνατόν πόζες.

Όσο το δυνατον πιο σοκαριστικό, όσο το δυνατόν πιο ισχυρό το θέαμα.

Η τελειότητα θα έρθει όταν θα κάνουμε εμετό απλώς σκεπτόμενοι την εφημερίδα.

Τα θερμά μου συγχαρητήρια στους εκδότες των εφημερίδων Espresso και Θέμα, και σε όλους εμάς που σπεύσαμε να αγοράσουμε τα εν λόγω φύλλα.

Δεν κάναμε κάτι κακό. Δεν σκοτώσαμε εμείς, ούτε φωτογραφήσαμε εμείς.

Απλώς κάναμε την παραγγελία, και πληρώσαμε τον φωτογράφο και τους μεσάζοντες.

Ηταν θέμα χρόνου να μας παραδώσουν την παραγγελία μας.

– Τι θα λέγατε αν τα προσωπικά σας στοιχεία (απο τα πιο προσωπικά, όπως τα περιουσιακά σας, το ΑΦΜ σας, ο αριθμός ταυτότητάς σας) βρίσκονται ήδη στα χέρια… ιδιωτών;

– Τι θα λέγατε αν αυτή η εταιρεία τα χρησιμοποιούσε όποτε και όπως θα ήθελε;

– Τι θα λέγατε αν δεν ήταν μία, αλλά δύο εταιρείες και μάλιστα …ανταγωνιστικές;

– Και τέλος, τι θα λέγατε αν τους τα παρέδωσε το …υπουργείο οικονομικών, και μάλιστα πλήρωσε και €1.000.000;

Υποθέτω αυτό ακριβώς που είπα και εγώ όταν διάβασα το email που έφτασε στα χέρια μου.

Γά-μη-σέ – τα.

Δυσκολεύομαι να το πιστέψω, για να είμαι ειλικρινής. Πολύ όμως.

Βέβαια, μετά την Vodafone απο αυτήν την κυβέρνηση δεν περιμένω τίποτα καλύτερο, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια της βλακείας!

Το story: Εφτασε στα χέρια μου (και απο ότι βλέπω απο τους παραλήπτες σε όλα τα media της Ελλάδας) ένα email που υποστηρίζει ότι το Υπουργείο Οικονομικών συμφώνησε με δύο εταιρείες (ανταγωνιστικές στον χώρο τους) την Inform Lykos και την FirstData για να αναλάβουν την εκτύπωση και την αποστολή των ειδοποιητηρίων του Ε9. Το κόστος αγγίζει το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Ετσι, οι δύο ιδιωτικές εταιρείες θα έχουν πλήρη λίστα των προσωπικών μας στοιχείων.

Εκτός του επικίνδυνου του πράγματος, υπάρχει και το παράλογο: δεν έχουμε (ως κράτος) εκτυπωτήρια που θα μπορούσαν να το αναλάβουν; Δεν έχουμε τα Ελ.Τα. που θα μπορούσαν να το υποστηρίξουν;

Αυτά γράφει το email (μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ). Αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.

Να σας θυμήσω;

Η εξαφάνιση δύο οπτικών δίσκων με τα προσωπικά στοιχεία όλων των βρετανικών οικογενειών που έχουν παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών και δικαιούνται επίδομα τέκνου, έχει προκαλέσει σάλο στη Βρετανία.

Τα cd’s που δημιουργήθηκαν στο Εθνικό Λογιστήριο του Κράτους περιείχαν ονόματα, διευθύνσεις κατοικίας, ημερομηνίες γέννησης, τον προσωπικό αριθμό Εθνικής Ασφάλισης των ενδιαφερόμενων και σε πολλές περιπτώσεις τους αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών, όπου κατατίθετο το επίδομα. Συνολικά περιείχαν τα στοιχεία 7,25 εκατομμυρίων οικογενειών, δηλαδή περίπου 25 εκατομμυρίων Βρετανών.

Τι και αν έγινε σάλος, τι και αν χάλασε ο κόσμος, οι δικοί μας -αν ισχύει το email- φαίνεται πως αδιαφορούν…

Κουτή ερώτηση: αν ισχύει, διαγωνισμός έγινε; ποια ήταν τα specs; και -πολύ βασικό: ποιοι δήλωσαν συμμετοχή;

Θα μπορούσε για παράδειγμα να δηλώσει συμμετοχή και θυγατρική εταιριών που έχουν επικοινωνία με το κοινό (τράπεζες, δανειοληπτικά ιδρύματα) ή άλλοι;

Απλώς κάνει μία κουτή ερώτηση ένας βλάκας έλληνας…

Με βλέπετε διστακτικό για την αξιοπιστία του email, ε; Είναι που δεν θέλω να το πιστέψω…

Είναι γνωστό οτι δεν τα πάω καλά με την αστυνομία, όχι γιατί είμαι αναρχικός, (ή …αντιεξουσιαστής όπως το λέμε τώρα), αλλά γιατί δεν εμπιστεύομαι κανέναν που κρύβεται πίσω από …ζαρτινιέρες.

Επίσης, έχω πρόβλημα με την βλακεία.

Όχι με το ανθρώπινο λάθος, αυτό είναι σχεδόν σίγουρο οτι θα γίνει. Αλλά με την βλακεία, που είναι η επανάληψη του δικαιολογημένου ανθρώπινου λάθους, περισσότερες απο μία φορά.

Πολλές περισσότερες:

Ο αστυνομικός τραβήχτηκε για να γλιτώσει και ο δράστης αστραπιαία μπήκε στο αυτοκίνητο του αρχιφύλακα, όπου τα κλειδιά ήταν στη μίζα και έφυγε με ταχύτητα προς τα Φηρά. Στην είσοδο της πόλης τον εντόπισαν δύο άλλα περιπολικά, το ένα από τα οποία ήταν της Ασφάλειας, όπου επέβαιναν ο διοικητής του τμήματος, ένας αστυνομικός της Ασφάλειας και δύο ακόμη δόκιμοι.

[Απο το in.gr]

Δύο κοπέλες τραυματίστηκαν απο αυτήν την βλακεία. Θα μπορούσαμε (εύκολα, όπως μας έχει αποδείξει ο πανδαμάτωρ χρόνος) να είχαμε και νεκρούς.

Και σκέφτομαι:

Ρε, δεν θα μπορούσε να είναι απλούστερο απο αυτό:

ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΟ ΑΜΑΞΙ!

(δεν ξέρω, εμένα απλό μου ακούγεται)

Για όσους δεν το έχουν ακούσει…

Να μ’ αγαπάς,
Τρίφωνο

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν
και με αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά (τα λάθη μου όλα)
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά (μ΄αρέσουν όλα)
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί (να με φιλάς)
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η. (ως το πρωΐ)
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου δίναν ραντεβού
Απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειναι γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί…

Απο τους Τρίφωνο

Σπάνια πλέον πάω στον κινηματογράφο – και έτσι χάνω μερικές πολύ καλές ταινίες.

Αυτήν όμως, την είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πριν μήνες – κυρίως τσιμπώντας απο το έξυπνο, εντελώς out of the box διαφημιστικό consept, που άφηνε κομμάτια στο διαδίκτυο δεξιά και αριστέρα, δίνοντας σου την αίσθηση home made ταινίας…

Όταν την πέτυχα στο DVDClub, την νοίκιασα – κάτι που είχα πολύ καιρό να κάνω – και την ειδα την ίδια μέρα.

Κατ’ αρχάς, να συννενοούμαστε: μιλάμε για μία ταινία καταστροφής, επιστημονικής φαντασίας.

Εντάξει; Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οκ με αυτό;

Οπότε, αν μπορείτε να το αντέξετε – πάμε στο πιο δύσκολο: είναι όλη γυρισμένη σε φορμά «ερασιτεχνικής λήψης», όπως το Blair Witch Project. Σας προειδοποιώ, κουράζει.

Αν αντέχετε την (όποια) αφέλεια της υπόθεσης, και την διαρκώς κινούμενη εικόνα, ετοιμαστείτε:

Συνεχής δράση, (πολύ) πειστική εικόνα, άγνωστοι αλλά φέσκοι ηθοποιοί, καταπληκτικά εφέ, και κοφτό τέλος.

Αν μιλάμε για ταινία καταστροφής, αξιοπρεπέστατη με τα όλα της.

Κριτικές (και καλές, και κακές):

(Να έχετε στο νού σας πριν πάτε, οτι μπορεί να μάθετε περισσότερα απο όσα θέλετε… Πολύ περισσότερα.)

Επίσημο

Cine-maniacs

Movies For The Masses

CinemaNews.gr

Wiki

IMDb

Υ.Γ.: Όταν διάβαζα κριτικές, έλεγαν «μην παραλείψετε όλους τους τίτλους τέλους – εξηγούνται πολλά εκεί». Ίσως γινόταν αναφορά στον κινηματογράφο, καθώς στο DVD δεν είδα κάτι σπέσιαλ…

Υ.Γ.: Sequel, sequel…

[Photo via]

Αρκετά χρόνια τώρα ψάχνω για την επίσημη εμφάνιση των ομάδων – ήδη απο το καλοκαίρι.

Ο πιο δύσκολος είναι φυσικά ο …Ολυμπιακός, που αρνείται να φορέσει επίσημη εμφάνιση πριν απο το πρώτο επίσημο παιχνίδι της χρονιάς.

Ως γραφίστας και φίλαθλος, τρελαίνομαι κάθε χρόνο με τις επιλογές των ομάδων: θυμάμαι ακόμα την μαύρη εμφάνιση της ΑΕΚ με τον κίτρινο αετό, τις παλιότερες εμφανίσεις του ΟΦΗ με την λευκή ρίγα, μέχρι την ακόμα πιο παλιά, του Διαγόρα Ρόδου.

Όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια έτσι και φέτος ξεκίνησα την αναζήτηση για την φετινή εμφάνιση του Ολυμπιακού, πηγαίνοντας στις άλλες ομάδες που φοράνε Puma, μπας και καμιά έχει την τεχνοτροπία με την ρίγα που είναι πιθανό να δανειστεί και ο Ολυμπιακός.

Αλλά, φέτος, στάθηκα τυχερός:

Μια αναζήτηση μου έφερε μία φανέλα, της ομάδας του Ολυμπιακού, για την αγωνιστική περίοδο 2008-2009!

Αν ισχύει και δεν έχω πέσει σε κακό αντίγραφο, είναι το πιο νωρίς που έχω καταφέρει ποτέ να δω την φανέλα του Ολυμπιακού.

Αν σας …θυμίζει κάτι, έχετε απόλυτο δίκιο: είναι ίδια με την εμφάνιση του 2006-2007– και μάλιστα η παλιά ήταν κατά την γνώμη μου καλύτερη, με την λαιμόκοψη πιο πρωτότυπη (μένει να δούμε την πλάτη και το σορτσάκι).

Ετσι και αλλιώς, αν πράγματι αυτή είναι η φετινή εμφάνιση, θα είμαι ευχαριστημένος – καθώς την θεωρώ σχεδιαστικά ως την καλύτερη των τελευταίων ετών…

Για να σας προλαβω και να μην μου γκρινιάξετε, έχω και την επίσημη της ΑΕΚ ενώ όλα δείχνουν οτι ο Παναθηναϊκός θα αλλάξει εμφάνιση το 2009…

Υ.Γ.: Μην τα ξαναλέμε: Φυσικά δεν δαπανώ ούτε ένα ευρώ σε προϊόντα του Ολυμπιακού που έχουν Vodafone επάνω, ε;

Α – χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα 😀

Ξεπερνούν τα 40 εκατομμύρια ευρώ ετησίως οι οικονομικές απώλειες, που υφίστανται οι εταιρίες video από την «πειρατεία» κινηματογραφικών ταινιών στην Ελλάδα, ενώ, μόνο το 2005, το ελληνικό δημόσιο έχασε από φόρους επί κερδών και ΦΠΑ πάνω από 15,7 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία της Εταιρίας Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων, που παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια συνάντησης του γενικού προξένου των ΗΠΑ, Χόιτ Μπράιαν Γι, με τον πρόεδρο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, Μιχάλη Ζορπίδη.

Χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα 😀

Από την πλευρά του, ο κ. Ζορπίδης επεσήμανε ότι «οι φορείς της Πολιτείας, που έχουν επιφορτιστεί με την πάταξη του παραεμπορίου, οφείλουν να επιτελέσουν με συνέπεια την αποστολή τους προς όφελος των επαγγελματιών. Είναι καιρός όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την πάταξη ενός φαινομένου που πλήττει και τη διεθνή εικόνα της χώρας».

Χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα! 😀

Σε καλό μου, καιρό είχα να γελάσω έτσι!

Μα, το κράτος είναι ο πιο μεγάλος πειρατής λογισμικού στην Ελλάδα! Και θα «επιφορτιστεί με την πάταξη του παραεμπορίου, [οι φορείς της Πολιτείας] οφείλουν να επιτελέσουν με συνέπεια την αποστολή τους προς όφελος των επαγγελματιών»;

Χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα! 😀

Απο εδώ…

Υ.Γ.: Σε όσους μάλιστα λένε οτι «αν τα αγοράσουμε θα πληρώσουμε πολλά, ως έθνος» – μήπως αξίζει να τονίσουμε την αξία του ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ;

Ανοιχτού Λογισμικού; Α – χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα, χα! 😀

Η πλάκα είναι οτι, μια μέρα κάνουμε συμφωνία με την Microsoft (που έχουμε, κατα γενική ομολογία, κατακλέψει). Μία συμφωνία που περιλαμβάνεται απο άλλες συμφωνίες, που δεν έχουν ανακοινωθεί πουθενά (!) Και πάμε να ξεκινήσουμε. Και έρχεται η Microsoft και λέει – «τα έχουμε βρει για το μέλλον. Με το παρελθόν όμως;». Και όλες οι κουβέντες και οι πολυδιαφημισμένες ενέργειες, ένοχα, σταματούν.

Σενάριο είναι αυτό. Μην πιστέψετε οτι έχει ήδη συμβεί.

Είναι διαφημιστικά βλαμμένοι εκεί στην Cosmote;

Στην αρχή, γεμίσανε τον κόσμο με διαφημίσεις που …έκρυβαν τελείως την οθόνη των δικτυακών τόπων, και την αποκάλυπταν λίγο-λίγο, με ένα γραφικό που έλεγε «η σελίδα θα κατέβει σε …πέντε ώρες» μόνο και μόνο για να μας πείσουνε να πάρουμε το (πολύ ακριβό) 3g mobile internet.

Μετά, άρχισαν να βάζουν διαφημίσεις με …πιθήκους (αυτή με το μεγάλο πλάτος ήταν πολύ ενοχλητική, και δεν μπορούσες να την αποφύγεις)…

Τώρα άρχισαν να …διπλώνουν σελίδες (παίζει τώρα που το γράφω στο Sport.gr) για να …προωθήσουν το (επίσης άχρηστο) myView…

~

Είναι δυνατόν, τρεις διαφημίσεις στην σειρά να είναι απαράδεκτες; Είναι δυνατόν να είναι πιο ενοχλητικοί κάθε μέρα που περνάει;

Κερδίζουν έτσι;

Αν τους βρίζει όποιος τους βλέπει, κερδίζουν;

Και καλά αυτοί, δεν υποχρεούνται να ξέρουν απο internet. Πελάτες είναι, άσχετοι (*).

Αυτός που τους τα φτιάχνει (που κάτι πήρε το αυτί μου οτι είναι και μεγάλη εταιρία, με πολλούς ερμήδες – μη χεσω) δεν ξέρει να τους πει οτι ξεφτιλίζονται;

Και βέβαια δεν φτάνει που είναι ενοχλητικές – τρώνε και όλο το CPU! Μπορώ να καταλάβω την βλακώδη σκέψη «ας ενοχλήσουμε για να μας προσέξουν» αλλά το να κάνεις την όποια διαφήμιση να σέβεται τον επισκέπτη, είναι αυτονόητο! Είναι δυνατόν να γίνονται τόσο στο πόδι που να δημιουργούν και πρόβλημα στο μηχάνημα;

Η πλάκα είναι οτι αν κλείσω τις διαφημίσεις (για να προστατέψω το bandwith και την CPU μου) δεν θα δω τις διαφημίσεις τους, ούτε θα ενημερωθώ για τα προϊόντα τους… Δηλαδή, και δεν θα τους βλέπω, και θα τους βρίζω! Διπλά χαμένοι…

Τι να πω…

Επιτυχημένη διαφήμιση, είναι καταρχάς αυτή που θέλει να ξαναδεί ο επισκέπτης, όχι αυτή που πασχίζει να την αποφύγει…

Σε οποια διαφημιστική χρειάζεται βοήθεια για να κατανοήσει αυτούς τους απλούς κανόνες, προσφέρω τις υπηρεσίες μου (με ικανοποιητικό μισθο…)

~

In.gr, Pathfinder, Sport.gr, Sport24.gr – σας επισκέπτομαι παρά την απαράδεκτη τακτική σας να βάζετε τον πελάτη σας πριν απο μένα.

Αν σταματήσω να σας επισκέπτομαι, δεν θα έχουν σε ποιον να δείξουν τα προϊόντα τους. Και θα φύγουν απο εσάς, και θα πάνε αλλού.

Σκεφθείτε καλά ποιον σας συμφέρει να κρατήσετε ευχαριστημένο: Εμένα τον επισκέπτη, ή τις διαφημιστικές;

~

(*) με τους μισθούς που παίρνουν, ασφαλώς και θα έπρεπε να ξέρουν, αλλά μην το πιάσουμε τώρα αυτό…