Η «Γιορτή Παραμυθιών» θα πραγματοποιηθεί στο νησί της Κέας (Τζιά) από 12 έως 20 Ιουλίου 2008 και, για έκτη συνεχόμενη χρονιά, θα δώσει την ευκαιρία σε Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, έχοντας ως σκηνικό τοποθεσίες φυσικής ομορφιάς και ιστορικής σημασίας (παραλίες, πηγές, ορυχεία, μονοπάτια, εκκλησίες, πλατείες, κα.)

Κατά τη διάρκεια της Γιορτής το νησί γεμίζει χρώματα, ήχους και μνήμες από παλαιότερες εποχές κι από διαφορετικούς τόπους. Μέσα από τις αφηγήσεις ιστοριών, μύθων και παραμυθιών, θρύλων και παραδόσεων το κοινό έχει την ευκαιρία να περιπλανηθεί και να ταξιδέψει. […]

Απο το in.gr

Βαρέθηκα να βλέπω μοτοσυκλετιστές να με προσπερνούν στην εθνική οδό, και να τους βλέπω, μερικά χιλιόμετρα αργότερα, ξαπλωμένους στην άσφαλτο.

Είναι απλό τελικά αδελφέ μου, είναι απλό: με την ταχύτητα που πας, δεν θα φτάσεις.

Ποτέ.

Προσοχή, ακολουθεί …σεντονι:

Τον τελευταίο καιρό, ο Βασίλης που είναι υπεύθυνος για την σωστή τεχνική λειτουργία του blog (είμαστε συνεργάτες και φτιάχνουμε μαζί sites για πελάτες στον …ελεύθερο χρόνο μας 🙂 ) δεν έχει σταματήσει να μου τονίζει πόσο στριμωγμένοι είμαστε σε bandwith.

Σε απλά ελληνικά αυτό είναι η ποσότητα των δεδομένων που ζητάει κάθε χρήστης που μπαίνει σε τούτο το blog. Επι όλους τους επισκέπτες είναι ένα -καθόλου αμελητέο- μέγεθος, που κοστίζει, κυρίως σε χρήμα.

Περισσότεροι επισκέπτες ίσον μεγαλύτερη ζήτηση, μεγαλύτερη ζήτηση ίσον μεγαλύτερες ανάγκες.

Και φυσικά, οι μεγαλύτερες ανάγκες χρειάζονται περισσότερα χρήματα. Το τίμημα της επιτυχίας 🙂

Πέρα απο την πλάκα όμως, η αλήθεια είναι οτι κοστίζει αυτό το χόμπι – και κοστίζει κυρίως επειδή κάποια στιγμή, αποφάσισα να έχω τον δικό μου χώρο, να μην εξαρτάμαι απο κανέναν, για να έχω την δυνατότητα να λειτουργώ χωρίς παρεμβάσεις.

Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και το ask2use φυσικά, μια ενέργεια που χαίρομαι που την δημιούργησα, και έχει γίνει εργαλείο πολλών, περισσότερων απο χιλίων πλέον, blog.

Πολλές φορές σκεφτήκαμε να μειώσουμε το κόστος της κίνησης, κάνοντας κάτι που πολλοί άλλοι blogger κάνουν – να βάλω διαφημίσεις. Μέχρι στιγμής προσπαθώ να μην ανακατέψω την διαφήμιση στο όλο project: αφου γράφω κατ’ αρχάς για λογαριασμό μου, και όχι για εσάς, δεν θέλω να με πληρώνετε για αυτό.

Ουτε καν με κάτι τόσο απλό, όσο είναι να κάνετε κλικ σε μία διαφήμιση.

Είναι θέμα αρχής.

Δεν λέω πουθενά οτι οι διαφημίσεις είναι κάτι κακό, ούτε οτι οι blogger κάνουν λάθος που στηρίζονται σε αυτές. Προσωπικά, αν ένας blogger πρέπει (ή απλώς θέλει) να στηριχθεί κάπου, προτιμώ χίλιες φορές να στηρίζεται στους επισκέπτες του, παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Αυτοί κρίνουν το περιεχόμενο, αυτοί είναι και οι τελικοί πελάτες.

Αυτό που λέω είναι ότι το δικό μου το blog το γράφω για μένα κατ’ αρχάς, συνεπώς δεν θα τολμούσα να ζητήσω την βοήθειά σας για να το πληρώνω.

Απο την άλλη, ποτέ μην λες ποτέ – αν η σύζυγος αρχίσει να γκρινιάζει για τα έξοδα, μπορεί να ζητήσω και την δική σας εξωτερική συμμετοχή μέσω διαφήμισης 🙂

Η άλλη σκέψη ήταν να κλείσει. Να θεωρηθεί οτι έκανε τον κύκλο του, μάζεψε τον κόσμο του, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την λογοκρισία, ας κατέβουν τα ρολά. Θα μπορούσα άνετα να ξαναρχίσω κάπου αλλού, να με λένε αητό αντί για αρκούδο, και αν έγραφα καλά, και δεν με είχατε απλώς συνηθίσει, θα σας ξανακέρδιζα.

Αλλιώς, αν είχαν αλλάξει οι καιροί και ήμουν πλέον παρωχημένος, ε, καλύτερα να το ήξερα και να έπραττα αναλόγως.

Τέτοιες σκέψεις, απόλυτα φυσιολογικές σε ένα απόλυτα ζωντανό εργαλείο όπως είναι το blog, είναι θεμιτό να γίνονται. Οδηγούν σε διάφορες κινήσεις, που δικαιολογούν το μέσο και αξιοποιούν την δυναμική του.

Και εδώ ερχόμαστε στο ευχαριστώ:

Εχθές έγιναν δύο πράγματα που ενίσχυσαν την εμπιστοσύνη μου στο μέσο που έχω επιλέξει για να εκφράζομαι:

Ενα, το απλό.

Γράφοντας ένα post για τους OPA, και ζητώντας την απλη βοήθειά σας, κατακλύστηκα απο mail και απαντήσεις, όλες ουσιαστικές και φιλικές, που είτε βοηθούν, είτε συμμετέχουν.

Ξαφνιάστηκα.

Μέσα σε λιγότερο απο μία ώρα, ανταποκριθήκατε σε ένα τόσο απλό αίτημά μου, και με κάνατε χαρούμενο.

Δείξατε ενδιαφέρον, στειλατε πράγματα, χαμογέλασα πολύ.

Αυτό, με αφορούσε προσωπικά.

Το δεύτερο, το σοβαρό.

Στο περιβόητο πλέον post για τον καρκίνο, που έχει πάνω απο 560 συμμετοχές και απαντήσεις, ελπίδες και λύπες, ανησυχίες και εφιάλτες, όνειρα και ευχάριστα – μπήκε ένα σχόλιο.

Το αντιγράφω:

558. ΝΙΩΘΩ | June 13th, 2008 at 1:50 am
ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΗ.
ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ.

Όταν το διάβασα, δεν ήξερα τι να γράψω. Πως να βοηθήσω, πως να συμμετάσχω, τι να προσφέρω. Είναι πολύ δύσκολο να διαβάζεις τέτοια πράγματα, και να μην μπορείς να βοηθήσεις – να μην μπορείς να προσφέρεις.

Ένιωσα άχρηστος.

Και μετά ηρθε η Σοφία, η Βίκυ, η Λένα, η Αναστασία και απάντησαν, και έκαναν την Νιώθω να μιλήσει, να καταλάβει οτι δεν είναι μόνη, οτι την καταλαβαίνουν, και οτι υπάρχουν άνθρωποι να την ακούσουν.

Προσέφεραν το χάδι ως φίλοι, όπως θα έπρεπε να είναι αυτό το blog.

Αυτό, με αφορούσε ως blogger.

Και τίμησε την συμμετοχή σας.

Είναι δύο κινήσεις (τρεις, μαζί με το ask2use) για τις οποίες θα μπορώ να πω στο μέλλον πόσο περήφανος και ευτυχισμένος είμαι που συντηρώ, που γράφω, και που έφτιαξα αυτό το blog.

Με σκέφτεστε και σας σκέφτεστε.

Τίποτα περισσότερο δεν μπορώ να ζητήσω.

Και, με αυτό το ευχαριστώ, συνεχίζουμε… 🙂

Τους θυμάστε τους O.P.A.;

Αν ναι, θα καταλάβετε την σύγχισή μου: είχα την κασσέτα πρωτότυπη (το φαντάζεστε οτι σε λίγο θα υπάρχουν παιδιά που δεν θα έχουν δει πως είναι μία κασσέτα; και για μας ήταν τρομερή ανακάλυψη μετά τον δίσκο; γ** τα νιάτα μου γ***;)

Επανέρχομαι. Είχα την κασσέτα πρωτότυπη, αλλά σε μία εκρηξη ευφυΐας την καταχώνιασα στο μοναδικό μέρος που δεν θα την βρω ποτέ.

(Δεν ξέρω που είναι αυτό. Αν ήξερα, θα την είχα βρει)

Έτσι, δεν έχω τα τραγούδια. Προσπάθησα να αγοράσω cd – αλλά όχι μόνο δεν βρήκα πουθενά, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου πει με σιγουριά οτι υπάρχουν σε cd.

Ρώτησα φίλους και γνωστούς που κοκορεύονται για επτα δισεκατομμύρια τραγούδια που έχουν σε οχτώ κόμμα πέντε τεραμπάϊτ δίσκων – αλλά αυτός ο δίσκος, είναι άφαντος. Πφ. Σιγά τους σκληρούς ρε παλικάρι :).

Βρήκαν βέβαια δύο τρία απο αυτά, (Αΐντε, εντάξει, μες τα δυό της μάτια, opa power) – αλλά λείπουν τα αυθεντικά (Σώστε την φλόγα, σάρκα και αίμα, κλπ)

Το μόνο που μένει, είναι να αποτανθώ στο φανατικό κοινό μου και να ρωτήσω:

Εχει κανείς τα τραγούδια των OPA σε mp3; Αν ναι…

Ετσι ρε παιδιά. For old time sake 🙂

– Πωπω πριν απο λίγους μήνες, τι μεγάλα πρόστιμα που μπήκανε…

– Πωπω τι ωραία που προστατευόμαστε…

– Τι ωραίο κράτος που έχουμε… πωπω…

Δύο ενισχυμένες ερωτήσεις:

Ενα: Η vodafone πλήρωσε το …τεράστιο πρόστιμο που της είχε επιβληθεί απο την Αρχή Διασφάλισης Απορρήτων Επικοινωνιών;

Δύο: Τα 6 σούπερ μάρκετ και οι 4 γαλακτοβιομηχανίες, πλήρωσαν τα …τεράστια πρόστιμα απο την Επιτροπή ανταγωνισμού;

Πληρώθηκαν, ή μόνο εγώ ο γνωστός μαλάκας (κατά την magica) πληρώνω τις κλήσεις μου;

Ήταν υπέροχο να ανακοινώνονται – όμως η ..ανακοίνωση δεν ενοχλεί κανέναν, το να στερηθούν το μπικικίνι όμως…

Αφού για τα λεφτά τα κάνουν όλα, πλήρωσαν;

Πολυ αμφιβάλλω…

Και, για να έχουμε ένα καλύτερο ερώτημα: αν ναι, (που δεν) τι έγιναν τα λεφτά αυτά;

Show me the money!

Υ.Γ. Γι αυτό θέλετε να τα κλείσετε τα blogs; γιατί -αντίθετα απο εφημερίδες, κανάλια και ραδιόφωνα- δεν ξεχνάνε και ρωτάνε;

Δύο blogger που αξίζει να διαβάσετε (αν δεν το έχετε ήδη κάνει):

Ένα ο apos. Καινούργιος σχετικά στο κουρμπέτι, με καμια εβδομηνταριά blogs (μέχρι να αποφασίσει που θα μένει μόνιμα 🙂 ) – αλλά με το ένα post καλύτερο απο το άλλο. Καιρό είχα να δω τόσο ικανό γράψιμο.

Παράδειγμα: Ο ώριμος υπουργός

Δύο η magica. Παλιότερη (κλείνει δύο χρόνια posting), αλλά φρέσκια, καυστική και ουσιαστική φωνή. Και αρκούντως τσαντισμένη 🙂

Παράδειγμα: Η ελληνική σημαία έχει πλέον ωριμάσει

Αν παλιά μιλάγαμε για Πιτσιρίκο και Ψιλικατζου, διαβάστε τους και δώστε μου έναν λογο να μην αναφερθούμε στις δύο αυτές φωνες ως την «νέα» γενιά, αντιπροσωπευτικότατο δείγμα έξυπνου λόγου.

Σχόλια, προφανώς, εκεί και όχι εδώ.

Πριν αρχίσετε να φωνάζετε «τα λεφτά μας πίσω», και «δεν τους ξαναπληρώνω» να σας δώσω μία μικρή τροφή για σκέψη;

Το κάνουν επίτηδες;

Αναφέρομαι προφανώς στην ΕΡΤ, και την απόφασή της να δώσει ένα κόμμα δύο εκατομμύρια ευρώ (€1.200.000) για να αποκτήσει… νέο εταιρικό σήμα.

α) Το οτι το βρίσκω γραφιστικά απαράδεκτο, είναι υποκειμενικό.

β) Το οτι πρόκειται για μία απαράδεκτη σπατάλη, το έχω ήδη πει, και με επιχειρήματα.

γ) Το οτι με τρία δευτερόλεπτα σκέψης, εγώ, ένας αμυδρά σκεπτόμενος, βασανισμένα εργαζόμενος πολίτης, βρήκα καλύτερη ιδέα για τα λογότυπα της ερτ (να έκαναν ανοιχτο λογαριασμό διαγωνισμό, και να τους κόστιζε 100.000 – και άλλα 200-300.000 η κατασκευή του οπτικού) είναι μάλλον ανούσιο.

Και μόλις ετοιμάζομαι να γράψω «σιγά μην πληρώσω εγώ ξανα ερτ», σκέφτομαι:

Ρε, λες να το κάνουν επίτηδες;

Μήπως πάνε να μας σπάσουν τα νεύρα, να πούμε «δεν πληρώνουμε», να πούνε «καλά, τότε και εμείς θα την ιδιωτικοποιήσουμε», να την κάνουν ΟΤΕ (την έχουν ήδη κάνει Ολυμπιακή) και να κονομήσουν;

Γιατι αν τα βάλεις κάτω, κάτι η ιστορία με την αγορά των δικαιωμάτων για Ολυμπιακό – Παναθηναϊκό, κάτι ο Κούλογλου, κάτι οι απ’ ευθείας αναθέσεις στην κάθε δισκογραφική για την Γιουροβίζιον, κάτι το «Μπορώ» – κάθε φορά, αυτός ο Παναγόπουλος λες και έχει διοριστεί για να μας σπάσει τα νεύρα.

(Μέχρι δηλαδή να τελειώσει την δουλειά του, και να πάει να δουλέψει στην φυσική του θέση – μαζί με τον Βγενόπουλο….)

Ρε σεις, το σκεφτήκατε αυτό;

Γεγονός οι δύο πρώτοι πολιτικοί γάμοι ομόφυλων ζευγαριών στην Τήλο

Με τις καλύτερες ευχές της στήλης, για ευτυχία και αγάπη! 🙂

Δύο άνθρωποι παντρεύτηκαν, αλλά τέσσερις αξίζει να θυμόμαστε απο αυτήν την διαδικασία: τους μελλόνυμφους, τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργο Σανιδά, και τον Δήμαρχο Τήλου Τάσο Αλιφέρη.

Η συζήτηση για το θέμα είναι ακόμα ανοιχτή, στο post με τίτλο: το αληθινό πρόσωπο της αμαρτίας

Φωτό via

Στο sport24.gr, στον μεγαλύτερο διαφημιστικό του χώρο, πετυχαίνω διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας.

Ένα flash banner που μεταξύ των άλλων δίνει τιτλάκια όπως «Πάρε μέρος στην ανακύκλωση», «κλείσε τις ηλεκτρικές όταν δεν τις χρησιμοποιείς» , «βάλε γλάστες στο μπαλκόνι» και άλλα τέτοια.

Τώρα, το sport24 φημίζεται για την αστοχία των διαφημίσεών του (δεν ξέρω αν είχατε προσέξει διαφήμιση του Ιντιάνα Τζόουνς που έπαιζε, μόνο του, σε κάθε σελίδα, κατεβάζοντας απο την αρχή όοοοοολο το video) αλλά ομολογώ, μου κέντρισε το ενδιαφέρον:

Τι μπορεί να διαφημίζει ή να σχεδιάζει ωστε να φτιάξει banner;

Έκανα κλικ για να δω αν η Νέα Δημοκρατία (προσέξτε την διαφορά, όχι η κυβέρνηση) έχει προτάσεις ή ιδέες, ή σχέδια για όλα αυτά.

Όταν κάνεις κλικ στο διαφημιστικό, σε οδηγεί….

…στο site της Νέας Δημοκρατίας. Στην πρώτη σελίδα. Ούτε ειδική σελίδα υπάρχει, ούτε σύνδεσμος, ούτε ειδικός χώρος, τίποτα.

Στην πρώτη σελίδα.

Και φυσικά, καμία ειδική αναφορά δεν γίνεται για την …καθε μέρα, μέρα Περιβάλλοντος.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα απτό πίσω απο την διαφήμιση.

Μόνο λόγια.

Αναρωτιέμαι γιατί ξαφνιάζομαι. Αναρωτιέμαι σε τι διαφέρει αυτή η πολιτική, απο αυτήν που μέχρι τώρα συναντήσαμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Απολύτως τίποτα.

~

Υπάρχει το κόμμα, που πασχίζει να το ψηφίσεις. Για να το ψηφίσεις, θα σου πετάξει, άναρθρα, αλόγιστα, οτιδήποτε θέλεις να ακούσεις. Για να είναι σίγουρο οτι θα ακούσεις αυτό που θέλεις να ακούσεις, θα χαλάσει έναν σκασμό λεφτά.

Και μετά; Και μετά τίποτα. Γιατι αυτό που ήθελες να ακούσεις το άκουσες, και τέλος.

Ούτε πρόγραμμα, ούτε σχέδιο, ούτε λύσεις.

Άκουσες μόνο αυτό που ήθελες να ακούσεις.

Θα έλεγα τα ίδια αν έβλεπα το ίδιο απο το ΠΑ.ΣΟ.Κ., με μία έξτρα σημείωση: Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι κυβέρνηση.

Αρα, στην γενικότερη βλακεία που μας δέρνει, θα δικαιολογείτο να πει αυτά που θα ήθελα να ακούσω, ακόμα και αν δεν έχει πρόγραμμα.

Αλλά, τούτοι εδώ, είναι και κυβέρνηση! Και, σαν να μην έφτανε αυτό, χρεώνεται ήδη μία αποτυχία της συνόδου του Κιότο! Και μας κάνει και μάθημα!

Όταν οι ΧΥΤΑ δημιουργούν άπειρα προβλήματα και δεν προχωρούν, όταν πρόσφατα γνωρίσαμε τις μεγαλύτερες πυρκαγιές των τελευταίων ετών και η απάντηση στις κατηγορίες περι αδιαφορίας ήταν «η ασύμμετρη απειλή», όταν η ανακύκλωση λειτουργεί με ρυθμό χελώνας και έχει αποτεθεί σε επίπεδο Δήμων, όταν ο λιγνήτης είναι η κορυφαία παραγωγική διαδικασία ηλεκτρισμού στην ελλάδα – αλλά όταν κάποιος επιχειρήσει να βάλει άλλες μορφές ενέργειας, τον τσακίζει (θυμάστε καθόλου ή ξεχάσατε;) – ε, οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν και μαθήματα Περιβάλλοντος!

«Βάλε γλάστρες στο μπαλκόνι σου»!

«Κάθε μέρα, μέρα περιβάλλοντος»!

Και, ακόμα και αυτό θα το ανεχόμουν – αλλά όχι! Διότι πίσω απο τα μεγάλα λόγια, ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ! Ούτε μία πρόταση – αξιοποιήσιμη, ούτε μία ιδέα – υλοποιήσιμη, τίποτα.

Μόνο τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

(Κάθε φορά που συναντάω τόση απύθμενη βλακεία, ανησυχώ σοβαρά για τον κάθε έναν απο εμάς που τους ψήφισε…)

Εγώ πάντως, ομολογώ οτι χαίρομαι για την θέση της εκκλησίας.

Όχι γιατί μου αρέσει, αλλά γιατί δείχνει οτι δεν έχει κρυφή αντζέντα για τον γάμο των ομοφυλοφίλων.

Η αντίδρασή της μπορεί να είναι ενοχλητική, αλλά τουλάχιστον είναι ειλικρινής.

Ελικρινής μεν, αλλά αυτοκαταστροφική.

Παρακολουθώ την μήνιν των ανθρώπων της εκκλησίας, των πνευματικών πατέρων της ορθοδοξίας, και λυπάμαι τρομερά. Λυπάμαι, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω απο που φορτίζει όλη αυτή η αντίδραση. Και δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο μίσος μπορεί να κρύβεται απέναντι σε κάποιους ανθρώπους, πόση έπαρση, πόσος εγωϊσμός, και πόση κακώς εννοούμενη «ανωτερότητα».

Οι ομοφυλόφιλοι είναι, σύμφωνα με τους πνευματικούς πατέρες της μεγαλύτερης θρησκείας στην ελλάδα, οι «αμαρτωλοί, ανώμαλοι, άρρωστοι άνθρωποι » και η προσπάθειά τους να βρεθούν «εις γάμου κοινωνία» μία απόλυτα καταδικαστέα πράξη. Αυτή η σεξουαλική τους κατεύθυνση έχει δεχθεί απο την εκκλησία πλήθος αντιδράσεων και μία ανευ προηγουμένου επίθεση τύψεων, ενοχής, ηθικής, κοινωνικής, ακόμα και σωματικής μορφής.

Βεβαίως, σε πρώτη ανάγνωση, δεν αντιδρώ στην αντίδρασή τους. Είναι προφανές οτι η ομοφυλοφιλική πράξη δεν συνάδει με τις γραφές πάνω στις οποίες θα έπρεπε όλοι οι χριστιανοί ορθόδοξοι να πορεύονται. Απο την άλλη, υπάρχει το εξής παράδοξο: ο πολιτικός γάμος (που ετοιμάζονται να τελέσουν) είναι αναγνωρισμένος μόνο απο το κράτος – ο δε θρησκευτικός, και απο το κράτος και απο την εκκλησία. Η εκκλησία όμως αντιδρά σε έναν πολιτικό γάμο.

Σε έναν γάμο δηλαδή, που δεν την αφορά.

(Θα έλεγε κανείς οτι αυτή είναι η κατάρα των ομοφυλοφίλων: ασχολούνται μαζί τους όλοι αυτοί που δεν τους αφορά το ζήτημα. Εννιότε, όπως περίτρανα απέδειξε ο κύριος Σανιδάς, ακόμα και αυτοί που τους αφορά. Εν ολίγοις, ασχολούνται όλοι με αυτούς που δεν ενοχλούν(*) κανέναν. Είναι κατάρα να είσαι στο στόχαστρο αυτών που θεωρούν εαυτούς ανώτερους, ποιοτικότερους, και αθωότερους – χωρίς να έχεις κάνει τίποτα για να μπεις στο μάτι τους.

Απλώς γιατί είσαι εύκολος στόχος.)

Αλλά, ενώ η κυβέρνηση, η δικαιοσύνη, ο κύριος Σανιδάς και οι λοιποί κρίνονται για τις πράξεις τους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, δεν συμβαίνει το ίδιο για την εκκλησία.

Για αυτό χαίρομαι: γιατί η εκκλησία δείχνει το πρόσωπό της.

Ετσι, αυτοί που κρίνονται απο τον κόσμο, όταν κάνουν λάθη, φαίνονται. Όταν μισούν, φαίνεται. Όταν αισθάνονται ανώτεροι, φαίνεται. Όταν είναι εγωϊστές και μικρόνοοι, φαίνεται.

Διότι δεν μπορώ να καταλάβω το μένος εναντίον των ομοφυλοφίλων. Είναι σαφές να πιστεύεις οτι πρόκειται για κάτι που δεν συνάδει με τον τρόπο ζωής σου – αλλά είναι ακατανόητο να προσπαθείς με τόσο κόπο να αλλάξεις την ζωή του (γιατι τον θεωρείς αμαρτωλό και άρρωστο), με τόσο πάθος – που πλησιάζει στο μίσος.

Γιατί το να μιλάς απαξιωτικά για έναν άνθρωπο που δεν πείραξε κανέναν, να τον ομαδοποιείς, να τον λιθοβολείς δεν είναι πράξη αγάπης. Δεν θα πετύχεις απολύτως τίποτα απο αυτήν την συμπεριφορά. Αν δεν το ξέρεις, είσαι μωρός. Αν το ξέρεις, τότε δεν σε ενδιαφέρει. Και το να μην σε ενδιαφέρει, σημαίνει οτι σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Άρα η σημαία «προσπαθώ να σώσω αυτούς τους ανθρώπους» είναι ψέμα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν αντιλαμβάνεται η εκκλησία οτι με τις πράξεις της δεν πρεσβεύει τα πιστεύω της. Πότε άραγε έκαναν περισσότερο κακό οι ομοφυλόφιλοι απο τους άλλους αμαρτωλούς; Πότε έγινε μεγαλύτερη αμαρτία η ομοφυλοφιλία – απο την κλοπή, την δουλεία, τον φόνο;

Γιατί εγώ μπορώ με μεγαλύτερη ευκολία (αν παίξω το ανόητο παιχνίδι των ρόλων) να εμπιστευτώ έναν ομοφυλόφιλο, απο έναν έμπορο που εν γνώση του με κλέβει πουλώντας μου λιγότερα απο όσα πληρώνω, τον τραπεζίτη που με ξεγελάει να πάρω δάνειο που ούτε χρειάζομαι, ούτε μπορώ να ξεπληρώσω – για να με εχει για χρόνια δούλο, τον καπνέμπορα που πουλάει τσιγάρα στην γυναίκα μου – ενώ γνωρίζει οτι την σκοτώνουν (και προσθέτει χημικά για να μην μπορεί να απεξαρτηθεί), τον πολιτικό που μου λέει ψέμματα εκβιάζοντας την ψήφο μου με με ένα πρόβλημα που έτσι και αλλιώς θα έπρεπε να είναι δουλειά του να το λύσει, ή τον εστιάτορα που τηγανίζει το φαγητό για πεντακοσιοστή φορά – γνωρίζοντας οτι οι τελευταίες τετρακόσιες εβδομήντα φορές είναι εγκληματικά καρκινογόνες.

Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, επίσημοι, επίτιμοι χριστιανοί ορθόδοξοι.

Υπεράνω κριτικής.

Και αυτοί, όλοι εμείς, που στην καθημερινότητά μας σκοτώνουμε τους άλλους, τους κλέβουμε ή τους κάνουμε δούλους μας, είμαστε ένοχοι για άλλες αμαρτίες – αλλά δεν σηκώνουν την ίδια μήνιν της εκκλησίας.

Οι δικές μας οι αμαρτίες δεν είναι καταδικαστέες – δεν είναι καν αξιομνημόνευτες.

Ποιο καλοί εμείς απο αυτούς.

Οι ομοφυλόφιλοι απο την άλλη, που απλώς επιλέγουν εκτός του δικού μας ορισμού για να ερωτευτούν -αυτό είναι όλο και όλο το έγκλημά τους- δέχονται σχεδόν αδιαμαρτύρητα τα φτυσίματά μας. Και αν τολμήσουν να αντιδράσουν, τους λιθοβολούμε.

Εξω απο εδώ, αμαρτωλοί.

Οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να πατήσουν το πόδι τους στην εκκλησία (σκεφθείτε οι αληθινοί μεταξύ τους χριστιανοί πόσο γονατίζουν απο τις τύψεις) – αλλά ο ιερωμένος πνευματικός πατέρας θα είναι επίσημα προσκεκλημένος κάθε τραπεζίτη, εμπόρου, βιομήχανου. Θα ευλογήσει την εργασία τους, κάνοντας τα στραβά μάτια στις «αμαρτίες τους» που πληγώνουν, σκοτώνουν, εκβιάζουν χωρίς προσχήματα.

Μια διαφορετική αντιμετώπιση, στους δικούς μας ανθρώπους.

~

Ως κοινωνία, μπορούμε να εξοβελίζουμε όποιον θέλουμε, με πρόσχημα την ασφάλειά μας. Ως θρησκεία, με πρόσχημα την αγάπη.

Απλώς να μην ξεχνάμε που και που, πόσο ανόητα φερόμαστε, και πόσο εύκολα αδειάζουν οι εκκλησίες απο σκεπτόμενους ανθρώπους.

Γι’ αυτό σας λέω: χαίρομαι που αντιδράει έτσι η εκκλησία.

Είναι σκληρή, άδικη, ψεύτικη – αλλά τουλάχιστον ειλικρινής.

(*) δεν αναφέρομαι στην αισθητική του καθενός μας

Η μητέρα παρακολουθεί το παιδί της. Το παιδί τρέχει, σκοντάφτει, και πέφτει σχίζοντας το γόνατό του. Κλαίει με λυγμούς.

Η μητέρα του του λέει: «Δεν σου έχω πει να προσέχεις; Γιατί δεν προσέχεις;’

Ο νεαρός λέει στην φίλη του οτι έχει καρκίνο. Η φίλη του αντιδρά: «Ε, αφού στο έχω πει: με όλες αυτές τις μαλακίες που τρώς…»

Ο γιατρός (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, Ο ΓΙΑΤΡΟΣ!) όταν εξετάζει τον ασθενή, τον κατηγορεί για όποια ασθένεια που του βρίσκει (το έχω ζήσει).

Η κοπέλα λέει στο αγόρι της: αγάπη μου, έχω παχύνει. Αυτός της απαντά: «εμ, αφου σαβουριάζεις οτι βρεις!»

Ο Γιάννης έχει πέτρα στα νεφρά. Όλοι οι γύρω του, με το που τους το λέει, αποφαίνονται: «Δεν πίνεις αρκετά νερά!»

~

Είναι βασικό να ξεκαθαρίσουμε λίγο την φυσιολογία της κουβέντας και των αποτελεσμάτων της. Το να πεις στον άλλο «κρίμα ρε φίλε» ‘η «δοκίμασε αυτό» είναι πολύ διαφορετικό απο το να του πεις «δεν πίνεις αρκετά νερά». Στην πραγματικότητα, ότι και να του πεις είναι πολύ διαφορετικό απο το να του πεις «δεν πίνεις αρκετά νερά».

Στην μία περίπτωση, του λες οτιδήποτε. Στην δεύτερη του επιρρίπτεις ευθύνες.

Επειδή αυτό το ζω καθημερινά, σας ξεκαθαρίζω κάτι που κάνετε αυτόματα, χωρίς σκέψη, και δημιουργεί εξαιρετικά άσχημο συναίσθημα σε αυτόν που μοιράστηκε μαζί σας το πρόβλημά του: Επιρρίπτετε ευθύνες.

Αλλο ένα παράδειγμα πριν συνεχίσω:

Ο ασθενής έχει πέτρες. Του προτείνουν να πιεί ένα ματζούνι. Όχι μόνο δεν του περνάει, αλλά γίνεται χειρότερα. Το σταματάει. Αυτοί που του το προτείνανε του λένε «εσύ φταις που το σταμάτησες»

Και κερατάς, και δαρμένος.

Ότι και να κάνει, χάνει.

Πάμε πάλι πίσω στις ευθύνες. Είναι απλό: ο ασθενής, το τελευταίο πράγμα που θέλει να ακούσει είναι «εσύ φταις». Το ξέρω ρε μαλάκα οτι εγώ φταίω – θα βοηθήσει σε κάτι αν μου το πεις την ώρα που πονάω; Θα γίνω καλύτερα αν σκέφτομαι οτι ΚΑΙ πονάω, ΚΑΙ είμαι μαλάκας;

Ασε που, τις περισσότερες φορές, δεν φταίω – αλλά αυτό λέει η «κοινή λογική».

Αυτό που κάπου ακούσαμε.

Παράδειγμα: εγώ κατεβάζω χρόνια πέτρες. Όλες είναι πολύ μικρές, με πονάει σήμερα, αύριο κατέβηκε (μέχρι πρόσφατα, έτσι γινόταν). Όλοι το είχαν εύκολο: «δεν πίνεις νερά».

Μα, βρε παπάρα, αν δεν έπινα νερά, ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΖΑ ΠΕΤΡΕΣ. Αντιθέτως, θα είχα μία πέτρα 7-10 εκατοστών στο νεφρό μου, μπορεί και μεγαλύτερη, και θα το μάθαινα απο τα χειρουργεία και τις λιθοτριψίες.

Ακριβώς επειδή πίνω νερά, και περπατάω, γι’ αυτό κατεβάζω πέτρες!

Αλλά, βρε παπάρα, το λες για να είσαι ασφαλής εσύ. Πετάς μία ατάκα που έχεις ακούσει (πάντα επιρρίπτουν περισσότερες ευθύνες αυτοί που δεν το έχουν ζήσει) και καθάρισες. Είσαι μάγκας. Ωραίος. Έχεις τον μαλάκα απέναντί σου, άρα εσύ είσαι πονηρός. Βέβαια,
ούτε περισσότερο νερό απο μένα πίνεις, ούτε περισσότερο απο μένα περπατάς, ούτε περισσότερο απο το παιδί προσέχει όταν περπατάει η μάνα – και αυτή μπορεί να πέσει, ούτε περισσότερο απο τον νεαρό προσέχει τι τρώει η φίλη – και αυτή μπορεί να πάθει καρκίνο, ούτε περισσότερο απο τον ασθενή προσέχει ο γιατρός (και αυτός αρρωσταίνει). Το λες για να αισθανθείς εξω απο το πρόβλημα, ανώτερος, πατρόνος.

Αλλά τον άλλο τον μειώνεις, τον χτυπάς ενώ είναι ευαίσθητος – του κάνεις κακό. Είτε το καταλαβαίνεις, είτε όχι.

Αφήνω έξω την πιθανότητα να θέλεις να του κάνεις κακό – δεν είσαι κακός άνθρωπος σωστά;

Σκέψου μόνο την πιθανότητα να κάνεις, σαν άνθρωπος και εσύ, μια αυθόρμητη μαλακία.

Απλώς, ξανασκέψου πριν μιλήσεις σε άνθρωπο που είναι ασθενής.

Σκέψου οτι μπορεί εσύ να ήσουν στην θέση του.

Τι θα ήθελες να ακούσεις; «εσύ φταις που δεν πίνεις αρκετά νερά«;

Υ.Γ. Το post το έγραψα ενώ με πονάει το νεφρό μου, και έχω ακούσει (για εκατομμυριοστή φορά) την ατάκα «εσύ φταις που δεν πίνεις αρκετά νερά». Οπότε, καταλαβαίνετε προς τι το ύφος…

photo via

Κατ’ αρχάς, όπως πάντα, η είδηση:

Αναβαθμίζεται σε κακούργημα και θα τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι και 10 χρόνια το αδίκημα της παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικών ή προφορικών συνδιαλέξεων και της ιδιωτικής ζωής τρίτων με κρυφές κάμερες, αλλά και της χρήσης των προϊόντων υποκλοπής. Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, η ρύθμιση με την οποία τροποποιείται το άρθρο 370Α του Ποινικού Κώδικα κρίθηκε αναγκαία «ενόψει της γενικευμένης, διαρκώς εξαπλούμενης και χωρίς όρια απόκτησης και χρήσης των αθέμιτων μαγνητοφωνήσεων ή μαγνητοσκοπήσεων μέσω της δημοσιοποίησής τους στα ΜΜΕ, που έχει οδηγήσει στην κατάργηση της ιδιωτικής ζωής».

Ποιά η θέση μας;

Απο την μία, δεχόμαστε οτι κάθε καταγραφή είναι παράνομη, και οτι το ιδιωτικό είναι πιο σημαντικό απο το δημόσιο. Απο την άλλη, δεχόμαστε οτι κάθε παρανομία θα τιμωρηθεί ποιο εύκολα (ή και μόνο) εάν αποδειχθεί με την καταγραφή.

Απο την μία, η ιδιωτική ζωή. Απο την άλλη, η δικαιοσύνη.

Αναρωτήθηκα που είναι το λάθος και βρίσκω μια τόσο σημαντική υπόθεση να με δυσκολεύει. Γιατί, και οι δύο παράμετροι είναι όχι μόνο σημαντικοί, αλλά και ακλόνητοι.

Αρνούμαι να έχω έλλειψη ιδιωτικής ζωής, αρνούμαι όμως και να μην έχω δικαιοσύνη.

Απο την μία, θεωρώ οτι είναι μία εξαιρετική αρχή για να κατέβουν οι κάμερες παρακολούθησης, να σταματήσει η καταγραφή των email μας, να μην μου ακούει το κινητό η κάθε vodafone, να μην διαπομπεύεται δημόσια ο κάθε Ζαχόπουλος ή Κορκολής (λανθασμένο το παράδειγμα, υπήρχε παρανομία εδώ)- αλλά θα κλείσει ο Ευαγγελάτος (που μας έμαθε τόσα πολλά στις εκπομπές του).

Απο την άλλη, θα ήθελα να οδηγήσω την baby sitter που μου πλακώνει το παιδί, τον σιχαμένο που παραδέχεται οτι βάζει χαλασμένο προϊόν μαζί με το καλό και μου το ξαναπουλάει, τον παπά που σουφρώνει το παγκάρι των φτωχών και όλους αυτούς που καταγράφονται να παρανομούν, στην δικαιοσύνη.

Απο την μία, προστατεύονται οι αθώοι. Απο την άλλη, προστατεύονται οι ένοχοι.

Εδώ σας θέλω αδέλφια. Στα δύσκολα κάνουμε χαρακτήρα. Γνώμες;

.
.
Φωτό