Είναι περίεργο πως συμπεριφέρεται ο άνθρωπος που έχει την εξουσία. Είτε είναι πατέρας, είτε είναι πολίτης, είτε είναι παπάς, είτε είναι πρωθυπουργός, η εξουσία μοιάζει να τον επηρεάζει, να τον αλλάζει, να τον κερδίζει.

Δεν λέω οτι συμβαίνει σε όλους, αλλά συμβαίνει στους περισσότερους απο εμάς.

Ο άλλος γίνεται πλούσιος, και ξαφνικά, εκεί που έβαζε το καλό λάδι για το φαγητό του, βάζει το σκάρτο – για να βγάλει περισσότερα λεφτά.

Ο άλλος γίνεται υπουργός και για να κρατήσει τις συντάξεις του μέλλοντος, αντί να βρει καινούργιους πόρους, καταλήγει στην εύκολη διαδρομή να τους στερήσει απο εκείνους που τους δικαιούνται – έχοντας μάλιστα το θράσσος να το ονομάζει λύση.

Ο άλλος που βρίζει επι τρία χρόνια και κάτι την κυβέρνηση, μόλις πάει να ψηφίσει, πιστεύει οτι η λύση βρίσκεται στο πλαστικό προίόν, φτιαγμένο και αμπαλαρισμένο απο διαφημιστές που του λένε ακριβώς αυτό που πρέπει να ακούσει για να κάνει κάτι που θα μετανιώσει όλη την υπόλοιπη τετραετία – ή όσο, whatever.

Ακόμα λοιπόν και εμείς.

Και αυτό δεν μου ήρθε στο μυαλό ούτε με το ασφαλιστικό, ούτε με τον Ευαγγελάτο, ούτε με εμάς τους ψηφοφόρους.

Μου ήρθε με το Συμβόλαιο Ελεύθερης Συμβίωσης.

Αν έχω αντιληφθεί σωστά, το χαρτί αυτό στην πραγματικότητα είναι αυτό που λέει, ένα συμβόλαιο, μεταξύ δύο ανθρώπων, που οριοθετεί τυπικά μια κοινή ζωή που αποφασίζουν να πάρουν. Σε άλλες κοινωνίες λέγεται και γάμος, αλλά σε όλες τις κοινωνίες προϋπάρχει ως συμβόλαιο για επαγγελματικές και άλλες συμφωνίες.

Απλώς, επεκτείνεται και σε προσωπικό επίπεδο.

Ενοχλητικά trendy και μοντέρνο βέβαια, αλλά απο δικαιολογημένο έως απαραίτητο.

Τώρα, ας πούμε για παράδειγμα οτι γίνεται ένα συμβόλαιο για επαγγελματικούς συνεταιρισμούς. Την εξουσία την έχουμε εμείς. Ας πούμε οτι εξαρτάται απο εμάς να καθοριστούν οι κανόνες για την χρήση του, ποιους αφορά, γιατί και πως θα τηρείται.

Είναι δυνατόν να λέμε σοβαρά οτι αφορά όλους τους άλλους – πλήν των αλβανών;

Με ποιά λογική ο ‘αλβανός’ (αυτή η κατώτερη κάστα ανθρώπου όπως έχει μπολιαστεί στην ανόητη συνειδησή μας) έχει λιγότερα εμπορικά δικαιώματα απο όλους ‘εμάς’ τους υπόλοιπους;

Και μάλιστα με κυβερνητική σφραγίδα;

Θα βρεθούν φυσικά κύκλοι που θα υποστηρίξουν οτι αν οι αλβανοί συνεταιριστούν θα επηρεάσουν την οικονομία της ελλάδας.

Αλλά οι κύκλοι αυτοί λατρεύουν να μισούν, όλοι μπορούμε να τους ακούσουμε, αλλά δεν τους παίρνουμε και κατά γράμμα.

Εχουμε την λογική να μην είμαστε ρατσιστές. Να μην οδεύουμε την κοινωνία μας σε δρόμους βλακείας.

Σωστά;

~

Η κυβέρνηση κατέθεσε, προ ημερών, ένα ΣΕΣ. Δεν ασχολούμαι καν σε ποιους αποδείχθηκε λιγότερο τολμηρή – στην ευρωπαϊκή ένωση, ή στην ιερατική εξουσία. Αδιαφορώ, το νομοσχέδιο είναι σωστό κατ’ εμέ σε πρώτη ανάγνωση, καλώς υπάρχει, καλώς ήρθε στην επιφάνεια.

Αδυνατώ να κατανοήσω όμως γιατί άφησε έξω τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Με ποιά λογική η κυβέρνηση ασχολείται με το φύλο των ανθρώπων που επιλέγουν να κάνουν χρήση αυτού του συμβολαίου;

Με ποιά λογική ο ‘πούστης’ (αυτή η κατώτερη κάστα ανθρώπου όπως έχει μπολιαστεί στην ανόητη συνειδησή μας) έχει λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα απο όλους ‘εμάς’ τους υπόλοιπους;

Και μάλιστα με κυβερνητική σφραγίδα;

Όσο παράλογο θα μου φαινόταν να οριοθετήσει με γεωγραφικούς ή άλλους προσδιορισμούς ποιοι θα χρησιμοποιούσαν ένα συμβόλαιο εμπορικής συνεργασίας (και θα λέγαμε ξεκάθαρα αν γινόταν κάτι τέτοιο οτι μιλάμε για εποχές με άρωμα φασισμού), άλλο τόσο παράλογο μου φαίνεται κοτζαμάν υπουργός, να ασχολείται με το …φύλο του ανθρώπου που υπογράφει ένα συμβόλαιο.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως οτι η εκκλησία δεν θέλει στις τάξεις της τους ομοφυλόφιλους. Αδικο βέβαια κατ’ εμέ, αλλά αφού (και όσο) αναγνωρίζεται η εκκλησία οτι είναι αυτή που μεταφέρει τον λόγο του θεού (της), είναι δικαίωμά της να δέχεται στους κόλπους της όποιον γουστάρει.

Αλλά όταν το κράτος παρουσιάζει το συμβόλαιο λέει στην εκκλησία «δεν σας αφορά». Λογικό: πρόκειται για μία κρατική και όχι θρησκευτική συμφωνία, ως τέτοια αναγνωρίζεται, και δεν απαιτεί την συγκατάθεση του θεού. Αφού όμως δεν αφορά τον θεό όταν δύο άνθρωποι υπογράφουν ένα συμβόλαιο, με ποιά λογική αφορά το κράτος το φύλο αυτών που υπογράφουν;

Και πως γίνεται εμείς, λογικά και σκεπτόμενα όντα, να μην αντιδρούμε σε αυτόν τον (*) φασισμό;

(*) θα έβαζα το ‘βλακώδη’ αλλά δεν έχει νόημα – όλες οι φασιστικές αντιδράσεις κρύβουν βλακεία μέσα τους. Άλλες λίγο, άλλες πολύ.

Όταν μας δίνεται η εξουσία, ξαφνικά, γινομαστε σκληροί και άδικοι στους συνανθρώπους μας. Σκληροί, άδικοι, και δειλοί. Χωριζόμαστε σε ‘εμείς’ και ‘αυτοί’.

Δεν μας αρέσει όταν γινόμαστε μειοψηφία – είτε αφορά τους συνταξιούχους, είτε μας αφορά ως εργαζόμενους. Αντιδρούμε όταν καταπατούν τα δικαιώματά μας.

Γιατί αδιαφορούμε όταν είμαστε ‘πλειοψηφία’;

Γιατι το επιτρέπουμε ‘εμεις’ αυτό;

Εκατο χιλιάδες κόσμος στην πορεία της Τετάρτης. Η μεγαλύτερη πορεία, μετά την μεταπολίτευση. Δεν θα το μάθεις, βέβαια, διότι δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, αλλά, όσος χαμός και να γίνει, δεν θα μάθεις τίποτα.

Αλλά, απο την άλλη, τι σημασία έχει;

Αυριο το πρωΐ, θα ξυπνήσεις σε ένα νέο εργασιακό και ασφαλιστικό καθεστώς. Δεδομένης της απουσίας του μεγενθυτικού φακού που ονομάζεται τηλεόραση, οι εκατό χιλιάδες δεν θα γίνουν ποτέ δύο εκατομμύρια. Θα μείνουν -μόνο- εκατό χιλιάδες, θα φωνάξουν για τόσους, και δεν θα ακουστούν ποτέ.

Αυριο το πρωΐ θα ξυπνήσεις με νέα δεδομένα. Θα έχεις εργαστεί για πολλά, για πολύ – και θα πάρεις λίγα, λιγότερα απο όσα αξίζεις. Κάποιοι άλλοι, γνωστοί – άγνωστοι, έπαιξαν τα χρήματά σου – και έχασες.

Μην απελπίζεσαι, αδελφέ: έτσι και αλλιώς δεν θα κέρδιζες με τίποτα.

Αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι τώρα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων θα απαγγείλουν το ποίημα που θα στερήσει εσένα απο το μέλλον που δικαιούσαι, και αυτούς θα τους χορτάσει το πλεόνασμα του ιδρώτα σου. Όπως ισχύει πάντα, αν δουλεύεις για δέκα και παίρνεις τέσσερα, τα έξι δεν χάνονται – μην ανησυχείς. Θα γίνουν λιμουζίνα κάποιου, θα του ανοίξουν τον δρόμο στην Β. Σοφίας, ή θα γίνουν αφίσες ηλεκτρονικά debate και δωράκια σε δημοσιογράφους με παλάτια.

Δεν χάνεται το χρήμα σου, θα αξιοποιηθεί.

Στο μεταξύ, εσύ θα ζήσεις με τέσσερα. Βέβαια, θα ζήσεις μίζερα και φτωχά – αλλά μην ανησυχείς: το μέλλον αυτών που θα σου πουν πως θα ζήσεις καλύτερα με τα τέσσερα είναι εξασφαλισμένο. Δεν θα χρειαστεί -καν- ποτέ να πάρουν σύνταξη: το τόσο θράσσος είναι σπάνιο στις μέρες μας.

Αυριο το πρωΐ θα ξυπνήσεις χωρίς μέλλον. Θα δουλέψεις, θα υποχρεωθείς να δώσεις ένα κομμάτι του μισθού σου, και κάποιος άλλος πάλι θα αγχωθεί να δει πόσο πήγε η μετοχή του μέλλοντός σου. Θα φας ένα γιαούρτι για μεσημεριανό και λίγο ζουμί για βράδυ. Θα πληρώσεις την μισή σύνταξή σου για φάρμακα (αρρώστησες προσπαθώντας να δουλέψεις λίγο παραπάνω για το καινούργιο ελικόπτερο του αφεντικού σου) την άλλη μισή στο νοίκι, και την άλλη μισή… ποιά άλλη μισή; Ας μην φας.

Οι κάτοικοι των παραθύρων στις οκτώ είναι αρκετά χορτασμένοι για όλους μας.

Αυριο το πρωΐ θα ξυπνήσεις νεκρός. Θα σε κρατήσουν βέβαια στην ζωή όσο χρειάζεται για να αγοράσουν καινούργιο κουστούμι, φτιαγμένο αποκλειστικά για αυτούς, στην Ιταλία. Γράφει ωραία στο γύρισμα, δεν τσαλακώνει. Είσαι το κουστούμι τους, η σαμπάνια τους, το καινούργιο τους αυτοκίνητο. Και όσο χρεώνεις τα όνειρά σου στην πιστωτική, τους είσαι χρήσιμος δούλος. Και τους θαυμάζεις για την ποιότητα της ζωής τους και το γούστο τους.

Είτε έμαθες για τους εκατό χιλιάδες είτε ήσουν στους εκατό χιλιάδες, αύριο το πρωΐ θα ξυπνήσεις αδικημένος.

Θα έχεις φωνάξει, ουρλιάξει, βραχνιάσει να ακουστεί η φωνή σου, να ακουστούν τα δικαιώματά σου, να μην είσαι πια η πουτάνα του κάθε θρασύδειλου που λέει «μα δεν το καταλαβαίνουν οτι δεν γίνεται αλλιώς» ενώ ξέρει καλά οτι γίνεται και αλλιώς, αλλά θα αλλάξει η δική του ζωή, και του κατεστημένου του – και δεν το θέλουμε αυτό, σωστά;

Θα έχεις πονέσει απο την αδικία. Θα έχεις απελπιστεί απο την αδυναμία.

Θα έχεις κουραστεί να αμύνεσαι.

Μα, να σου πω κάτι; Δεν θα έχεις ξυπνήσει.

Γιατί δεν άκουσες τόσες φωνές, λίγους μήνες πριν, όταν όλοι αυτοι σε χρειάζονταν για να πάρουν την άδειά σου και να συνεχίσουν να ζουν την ζωή σου. Και τους την έδωσες απλόχερα, παρότι όλοι πίστευαν οτι δεν μπορεί πάλι να ξεγελαστείς – αλλά το ακριβό κουστούμι, η διαφήμιση prime time, τα όμορφα λογότυπα και τα γυαλιστερά χαμόγελα, όλα αυτά που αγοράστηκαν ή πιστώθηκαν με το μέλλον σου, σε έκαναν για άλλη μία φορά να μην ξυπνήσεις.

Θα απορήσεις τώρα με το θράσος τους να μιλάνε εξ’ ονόματί σου, λες και ξέρουν πόσο κάνει ένα εισιτήριο – αλλά μην ξεγελιέσαι, εσύ πότισες αυτό το θράσος με τον ιδρώτα σου.

Αγόρασες με την ψήφο σου το μέλλον σου. Καμμένο, πουλημένο σε πολυεθνικές, χωρίς δικαιώματα, χτυπημένο απο ζαρτινιέρες και παρακολουθούμενο με ευλογίες μεγαλοεταιριών. Εξι μήνες πριν, αν φώναζες για όλα αυτά που πιστεύεις, θα σε ακούγανε τρομοκρατημένοι.

Θα ξυπνάγανε αυτοί με κρύο ιδρώτα.

Αλλά (αυτοί που αποκαλείς πιστά κύριοι) σε ξαναζαλίσανε, σε μπερδέψανε, νόμιζες οτι ήσουν η προτεραιότητά τους, εσύ – όχι ο γείτονας, ξεχνώντας πως αν βοηθηθείς εσύ, και κάποιος άλλος όχι, δεν θα βοηθηθεί κανείς.

Εμείς, και αυτοί.

Δεν ξεκόλλησες ποτέ απο τους δύο, νόμιζες οτι είχες να διαλέξεις μόνο «μαύρο» ή «άσπρο» – τους έδωσες τυφλή εμπιστοσύνη, τα κλειδιά για την ζωή σου, το μέλλον σου, και την αξιοπρέπειά σου.

Και ξαφνικά, αναρωτήθηκες τώρα, τι πήγε στραβά και γελάνε στα γραφεία τους και στις καρέκλες τους αυτοί που δεν έζησαν ποτέ τον ελάχιστο -ούτε μισθό, ούτε σύνταξη, μόνο- ανθρωπισμό.

Και αναρωτήθηκες πως είναι δυνατόν να είναι όλοι αυτοί αναίσθητοι, οταν εσύ τους έδειξες περίτρανα οτι δεν αξίζει να ασχοληθούν με άτομα σαν και σένα, με μηδενική αξιοπρέπεια.

Έξι μήνες πριν, κοιμήθηκες.

Και έτσι, δεν ξύπνησες ποτέ.

Εχθές, όπως όλοι γνωρίζετε, είχε απεργία.

Γενική.

Όλωνε.

Όλων; όχι. Ενα τηλεοπτικό κανάλι αντιστέκεται ακόμα. Ο alpha tv που έχει πληρώσει αδρά για τα δικαιώματα μετάδοσης των επαναληπτικών του κυπέλλου ελλάδας, και θα τα μεταδώσει- ότι και να γίνει.

Καλά να τα μεταδώσει. αλλά, ποιός θα τα σπικάρει;

Αφού οι δικοί μας οι αχάριστοι κάνουν απεργία, θα βάλουμε έναν …Κύπριο. Ω, ναι. Θα βάλουμε έναν Κύπριο (ούτε ο Αντέννα να ήσασταν) και τσουπ, καθαρίσαμε.

Τρία τα παιχνίδια, τρεις οι μεταδώσεις.

Ξεκινάμε με Λάρισα – Θρασύβουλο. Μεγάλο παιχνίδι, κάνει μετάδοση ο σπορτκάστερ, όλα καλά.

Απο ότι φαίνεται όμως, οι συνδικαλιστές τσαντίζονται. Σου λέει τι, δώσαμε την άδεια για την μετάδοση, γιατί μας το χαλάς;

Δεύτερο παιχνίδι, ΟΦΗ – Ατρόμητος. Όλο το πρώτο ημίχρονο, βουβό. Ακούς μόνο τον διαιτητή, τον κόσμο, και κανα παίχτη να φωνάζει «εδώ, εδώ» και «δώσε-πάσα-ρε-παπάρα»

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως, πάει για ανατροπή. Διότι ξαφνικά, χαλιούνται στον Alpha με την βουβή μετάδοση, και πετάνε άλλον ένα Κύπριο, να κάνει παιχνίδι!

Και απο κάτω, κειμενάκι «Ο ALPHA ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟ LUMIERE TV» (wiki) – για ξεκάρφωμα!

Το οποίον έξαλλος εγώ, η ξεφτίλλα.

Πόσο προλαβαίνει να μιλήσει; Πέντε λεπτά; Δέκα;

Ο καμεραμανατζής (με εντολή σκηνοθέτη προφανώς) κάνει το εξής θεϊκό:

Παίρνει την κάμερα, και την γυρίζει εξέδρα! Μόνο εξέδρα!

Ο σπορτκάστερ βέβαια, τα χάνει – διότι τι αναμεταδίδει, παπάρια αναμεταδίδει, απο την τηλεόραση βλέπει τον αγώνα και αυτός, και αφού η τηλεόραση δείχνει εξέδρα, τι να μεταδώσει, εξέδρα;

Πέντε λεπτά κόσμο χαζεύαμε.

Και όταν ο σπορτκάστερ πήγε να τα μπαλώσει «εμ, έχουμε τεχνικό πρόβλημα» και τέτοια, ο θεός καμεραμανατζής κουνάει την κάμερα, και δείχνει πιο πέρα, σε άλλη εξέδρα, και κάνει και ζουμ!

Το οποίον τεχνικό πρόβλημα ΔΕΝ έχουμε, αλλά ΔΕΝ θα σας περάσει μάγκες…

Θεός ο καμεραμανατζής, θεός και με τεράστιους κοχόνες! 😀

~

Λίγα λεπτά μετά, κόβεται μαχαίρι ο κύπριος, ο σκηνοθέτης επαναφέρει παιχνίδι, και απολαμβάνουμε το θέαμα…

Περιττό να πω οτι ο τρίτος αγώνας Ηρακλή – Ολυμπιακού μεταδόθηκε χωρίς περιγραφή…

Περιττό επίσης να πω οτι οι αγώνες χωρίς περιγραφή είναι Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟΙ!

(Πότε άραγε θα το πάρουν χαμπάρι τα κανάλια;)

Venceremos!

🙂

Τις μετοχές του εκδότη Μάκη Τριανταφυλλόπουλου στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, που αντιστοιχούν στο 40% του μετοχικού κεφαλαίου της ιδιοκτήτριας εταιρείας, ανακοίνωσε ότι απέκτησε η «Πήγασος Εκδοτική ΑΕ» που εκδίδει την εφημερίδα Έθνος. Επίσης, υπέγραψε προσύμφωνο για την απόκτηση επιπλέον 30% από τους δύο άλλους μετόχους του Πρώτου Θέματος.

Απο είδηση του in.gr.

Και μία απορία: Γιατί μία εφημερίδα αγοράζει μία άλλη εφημερίδα; Το κοινό του ‘Πρώτου Θέματος’ είναι ήταν κοινό που διάβαζε την εφημερίδα ακριβώς επειδή δεν ανήκε (υποτίθεται) πουθενά.

Αλλιώς, ο αναγνώστης θα έπαιρνε κατ’ ευθείαν το… Εθνος.

Αλλά, το ξέρουν αυτό εκεί στον Πήγασο, όχι; Άρα, αν σκεφτούμε πιο σοβαρά, κάνουν ότι προσπάθησαν (και εν μέρει κατάφεραν) να κάνουν εκεί στο Ποντίκι: Πούλησαν την ηθική (την όποια ηθική) της εφημερίδας.

Και, αντιστοίχως, αυτήν αγόρασαν.

Μόνο που, όπως έδειξε και το Ποντίκι, ηθική αγορασμένη, παύει να είναι ηθική…

Άσχετο – σχετικό (αλλά εξαιρετικά σημαντικό): Τι θα κάνει ο Αραχτός με το Πρώτο Ψέμα του; θα πουλήσει και αυτός; 🙂

(*) Προηγούμενος τίτλος: «ρε, για τα λεφτά τα κάνεις όλα…»

Αερα, είχε. Λίγο, αλλά είχε. Διάθεση είχαμε. Αετό, για πρώτη φορά μετά απο δύο χρόνια, είχαμε θυμηθεί να πάρουμε μαζί.

Όλα έτοιμα.

Εγώ, βέβαια, δεν θυμάμαι να έχω ξαναπετάξει αετό. Μπορεί, όταν ήμουν μικρός, αλλά όσοι με γνωρίζουν ξέρουν οτι η μνήμη μου είναι σουρωτήρι – μπορεί να έχω πετάξει και με διαστημόπλοιο μικρός, και να μην το θυμάμαι.

Ο αετός δε, αστέρι. Αγορασμένος απο το lidl, αεροδυναμικός, διπλή καλούμπα, χωρίς ουρά, χρώματα ωραία, ότι χρειάζεται. Η αλήθεια είναι οτι και εγώ, και η Ελεάνα ήμαστε φαν της παλαιάς τεχνολογίας, αλλά αυτόν είχαμε, αυτόν φέραμε.

Στην αρχή, η προσπάθεια έγινε σπίτι. Αλλά, κάτι που δεν φύσαγε, κάτι που δεν μπορέσαμε, πήγαμε (all the way down to) στην παραλία.

Κόσμος και κοσμάκης, μπαμπάδες και μικρά παιδιά (περισσότεροι μπαμπάδες απο ότι μικρά παιδιά, ασφαλώς), να πολεμούν με τους αέρηδες, την βαρύτητα, και την άνωση.

Μερικοί δε, και με την τύχη τους.

Όπως εκείνος με τον παραδοσιακό αετό με σήμα τον Παναθηναϊκό, που αδυνατούσε να τον στείλει ψηλά.

Είχε όμως και κόκκινη καλούμπα. Μα, πράσινος αητός με κόκκινη καλούμπα, πετάει; Δεν πετάει!

Οι άλλοι όμως πετούσαν! Σήκωνες το κεφάλι σου και έβλεπες δέκα – δεκαπέντε αητούς να χαίρονται την μοναδική ημέρα που κάνουν αυτό που δημιουργήθηκαν να κάνουν – να πετούν.

Σε έπιανε δέος με την απόσταση και το παράλογο του να στέκεται αγέρωχο στον αέρα αυτό που πριν ήταν απλώς ένα άψυχο κομμάτι πλαστικού, με τέσσερις χιαστί λωρίδες ξύλου.

Ε, θα κάνω και τον δικό μου να πετάξει!

Τον έχουμε χρόνια, αλλά κάθε Καθαρά Δευτέρα την ζούσε στο σπίτι κλεισμένος, ενώ εμείς βολτάραμε κάπου στην εξοχή. Κλεισμένος, και ξεχασμένος.

Αλλά και εμείς, δεν τον προδώσαμε τον αητό μας. Δεν πήραμε άλλον – αυτόν είχαμε, αυτος θα ήταν ο πρώτος που θα πετάγαμε.

Τον έχουμε λοιπόν ανοίξει απο νωρίς, οι καλούμπες λυμένες, τα πλαστικά περασμένα, ένας κάθεται να τον κρατά, οι άλλοι τραβάνε.

Τίποτα ο αετος.

Ούτε μέτρο.

Τι να αλλάζουμε θέσεις, τι να περιμένουμε τον αέρα τον καλό, τι να μαθαίνουμε που τραβάς και που αφήνεις, τι να τρέχουμε για να τον αφήσουμε, ούτε μέτρο ο αετός.

Στο τέλος μας χάρισε μία αξέχαστη πτήση δέκα περίπου δευτερολέπτων μέχρι να (ξανα)τσακιστεί στο παραθαλάσσιο πάρκινγκ.

Δέκα δεύτερα; δέκα δεύτερα.

Εμένα ο αετός μου πέταξε.

Αυτό θα λέω μέχρι του χρόνου.

Απο τον skai, η βρετανική σειρά – έκπληξη της τηλεοπτικής μας χρονιάς.

Τι lost και σαχλαμάρες.. 🙂

Τελειώνει, αλλά όπου την βρείτε, μην την χάσετε.

Στην τηλεόραση του skai (για την οποία χρωστάω μελλοντικό post) θα το βρείτε κάθε Πέμπτη (ξημερώματα Παρασκευής!), στις 1.30.

Περισσότερα απο τον skai στην σελίδα της σειράς, και απο το BBC (που είναι η παραγωγός εταιρεία) στο αφιέρωμά της.

Τι κρίμα όμως που τελειώνει (ήταν πολυ μικρή σε διάρκεια..)

Ξαναλέω – μην την χάσετε 🙂

Υ.Γ. Όσοι έχετε on telecoms προλαβαίνετε ακόμα το προηγούμενο επεισόδιο…

(προσοχή, ακολουθεί σεντόνι)

Ο Biafra, ουχί μπλογκερ (ίσως, μία μέρα να γίνει), αλλά -άλλος- ένας απο τους φίλους μου με τον οποίο γουστάρω να διαφωνώ, έστειλε απάντηση στο προηγούμενο post.

Την δημοσιεύω εδώ (με την άδειά του) καθώς είναι και ο μόνος με επιχειρήματα αντίλογος στην αντίδρασή μου για τον επερχόμενο -και άγνωστο, θυμίζω- νόμο.

Κατ’ αρχάς, η γνώμη του φιλοξενούμενου:

Αρκούδε μου, όσο διαφωνούμε τόσο περισσότερο γουστάρω που είσαι φίλος μου.

Κάθομαι λοιπόν να κωδικοποιήσω σε επιχειρήματα τη συζήτηση που είχαμε χτες στο τηλέφωνο, όχι τόσο για να πείσω εσένα και τους επισκέπτες σου για την ορθότητα της άποψής μου, αλλά περισσότερο για να εμπλουτίσω τον κοινό μας προβληματισμό με μια ματιά από την άλλη πλευρά.

Παρακαλώ μόνο, όσοι μπείτε στον κόπο να διαβάσετε αυτό το κατωσέντονο, να το κάνετε χωρίς προκαταλήψεις και πάθη.

Πρώτα απ’ όλα, ο κάθε νόμος υπάρχει – πρέπει να υπάρχει – για να προστατεύει πρωτίστως τον πολίτη. Και το κάνει αυτό, ορίζοντας μια απαραβίαστη σφαίρα δικαιωμάτων, στην οποία το κράτος δεν μπορεί να ασκήσει την εξαναγκαστική του εξουσία. Σε ένα κράτος δικαίου, ένας νόμος δεν μπορεί να περιορίζει την ελεύθερη δράση του πολίτη παρά μόνο για να προστατεύσει τα δικαιώματα των άλλων πολιτών. Για να δούμε λοιπόν τι ισχύει σήμερα στην Ελλάδα σε σχέση με τα μπλογκ και τι πρέπει ή δεν πρέπει να γίνει.

Σήμερα, αυτή η σφαίρα των δικαιωμάτων δεν είναι σαφώς οροθετημένη. Δηλαδή, τα δικαιώματα – και οι υποχρεώσεις – του καθένα δεν είναι προσδιορισμένα ξεκάθαρα. Και αυτό είναι πρόβλημα που θίγει και τους μπλόγκερ και άλλους. Ας δούμε γιατί θίγει τους μπλόγκερ:

Ο κύριος Τσιπρόπουλος (αν δεν κάνω λάθος στο όνομα) πίστεψε ότι μπορούσε να ανεβάζει στο μπλογκ του αποσπάσματα άλλων μπλογκ. Ο εισαγγελέας είχε διαφορετική γνώμη. Αυτή τη στιγμή ο κύριος Τσιπρόπουλος τραβιέται στα δικαστήρια. Ο νόμος, αν υπήρχε, θα λειτουργούσε διπλά: Πρώτον, θα πληροφορούσε τον κύριο Τσιπρόπουλο για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει. Δεύτερον, θα υποχρέωνε τον εισαγγελέα να κινείται βάσει σαφώς προσδιορισμένων κανόνων. Σήμερα ούτε το ένα, ούτε το άλλο συμβαίνει.

Ο νόμος είναι το εργαλείο που παρέχει στον πολίτη τη δυνατότητα να σχεδιάζει τη δράση του με κάποια ασφάλεια ως προς το μέλλον. Το να μην υπάρχει σαφής νόμος, σημαίνει από τη μια πλευρά ότι εσύ είσαι υποχρεωμένος κάθε φορά να μαντεύεις λίγο-πολύ τι μπορείς να κάνεις και από την άλλη – κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο -ότι οι αρχές έχουν την ευκαιρία να ψαρεύουν στα θολά νερά της διακριτικής τους ευχέρειας ως προς το τι είναι νόμιμο και τι όχι. Ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι καλά πράγματα.

Με μια κουβέντα, σήμερα δεν είσαι τόσο ελεύθερος ως μπλογκερ όσο πιστεύεις. Οι αρχές μπορούν να σε κυνηγήσουν κατά τη βούλησή τους, καθώς δεν υπάρχει νόμος που θα τους προσδιορίζει με σαφήνεια τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν. Μπορούν δηλαδή να δρουν αυθαίρετα, με μικρότερους περιορισμούς απ’ ό,τι αν υπήρχε νόμος.

Και το χειρότερο είναι ότι τα δικαστήρια, επειδή κινούνται σε νομικό κενό, δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να «ανακαλύπτουν το νόμο», να κάνουν δηλαδή επαγωγές για το τι είναι δίκαιο και τι άδικο από άλλους νόμους και δεδικασμένες υποθέσεις που απλώς, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό μοιάζουν. Πάλι η διακριτική ευχέρεια του δικαστή είναι μεγαλύτερη από το αν υπήρχε νόμος. Ο κύριος Τσιπρόπουλος δεν είναι σε θέση να προβλέψει σήμερα με κάποια ασφάλεια αν θα καταδικαστεί ή θα αθωωθεί. Απουσία του νόμου σημαίνει μεγάλη διακριτική ευχέρεια των αρχών, του εισαγγελέα, του δικαστή – και κατά συνέπεια μεγαλύτερη δυνατότητα για αυθαίρετη και καταχρηστική άσκηση της εξουσίας.

Το ζήτημά μας όμως είναι το εξής: ο ορισμός ότι την υπευθυνότητα έναντι του νόμου για τα ανώνυμα σχόλια που αναρτούνται σ’ ένα μπλογκ θα την και έχει ο διαχειριστής του, πέρα από τον συγγραφέα του σχολίου. (Τονίζω με κάθε δυνατή έμφαση ότι δεν ξέρω τι θα περιέχει ο νόμος, αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η πιο πιθανή, γιατί είναι και η πιο δίκαια, ρύθμιση) Γιατί λοιπόν αυτή η ρύθμιση είναι πρώτον απαραίτητη και δεύτερον δίκαια;

Η διαφύλαξη του δικαιώματος του πολίτη να μπορεί να εκφράζεται ανώνυμα, αν το επιθυμεί, είναι μια πολύ σημαντική πτυχή του ιερού δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης και του λόγου. Όπως όμως με όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν όρια. Και τα όρια αυτά τίθενται εκεί όπου αρχίζουν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των άλλων ανθρώπων.

Για παράδειγμα, μπορώ να λέω ό,τι θέλω, αλλά δεν μπορώ να συκοφαντώ ή να υβρίζω κάποιον. Αν το κάνω, ο άλλος έχει το δικαίωμα να με πάει στα δικαστήρια. Και το έχει αυτό το δικαίωμα, γιατί η κοινωνία μας έχει κρίνει πως το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση πρέπει να υποτάσσεται στο δικαίωμα της προστασίας της τιμής και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Είναι θέμα ιεράρχησης προτεραιοτήτων.

Άρα λοιπόν, εσύ ως μπλογκερ, δεν μπορείς να συκοφαντείς ή να υβρίζεις κοκ, ή μάλλον μπορείς να το κάνεις, αλλά τα «θύματά» σου έχουν το αστικό δικαίωμα να σε πάνε στο δικαστήριο απαιτώντας επανόρθωση. Όπως επίσης, ως πολίτης, είσαι υποχρεωμένος να γνωρίζεις τι ορίζει ο νόμος ως συκοφαντική δυσφήμιση, εξύβριση κοκ, ώστε να αποφεύγεις να τελείς αυτά τα αδικήματα. Τι αλλάζει λοιπόν με τα ανώνυμα σχόλια;

Είναι αλήθεια ότι ο διαχειριστής δεν είναι ο συγγραφέας των σχολίων. Για να προστατευτεί όμως η τιμή και η αξιοπρέπεια των πολιτών, πρέπει να υπάρχει κάποιος εναντίον του οποίου να μπορούν να στραφούν νομικά όταν θίγονται.

Γιατί πρέπει λοιπόν να θεωρείται υπεύθυνος πέρα από το συντάκτη του σχολίου και ο διαχειριστής; Δεν θα πω ότι ο διαχειριστής είναι ο «ιδιοκτήτης» του μπλογκ και άρα το αδίκημα τελείται στο «δικό του» χώρο, γιατί αυτές οι έννοιες είναι ακόμα θολές στο διαδίκτυο. Θα πω όμως ότι, σαν ένας «θυρωρός» (gatekeeper για όσους είναι εξοικειωμένοι με τη θεωρία της επικοινωνίας), έχει τη δυνατότητα να επιτρέπει ή να εμποδίζει την ανάρτηση των όποιων σχολίων. Έχει τη δυνατότητα δηλαδή να παρεμποδίσει ένα αδίκημα από το να συμβεί.

Όπως ακριβώς λοιπόν ένας μπλόγκερ είναι υποχρεωμένος να ασκεί έλεγχο νομιμότητας στα όσα γράφει ο ίδιος – κι αυτό δεν είναι ούτε «λογοκρισία» ούτε «αυτολογοκρισία» αλλά το αυτονόητο όριο της ελευθερίας του λόγου που έχει τεθεί για την προστασία των εξίσου, αν όχι περισσότερο, πολύτιμων δικαιωμάτων των άλλων ανθρώπων – το ίδιο οφείλει να κάνει – επειδή ακριβώς μπορεί να το κάνει – σε σχέση με τα σχόλια που αναρτούνται στο μπλογκ του.

Ένας τέτοιος νόμος θα όριζε το αυτονόητο: Αν εγώ ανώνυμα έγραφα στο μπλογκ σου κάτι συκοφαντικό, την ευθύνη την έχουμε τόσο εγώ που το έγραψα, όσο και εσύ που το άφησες να υπάρχει ενώ είχες τη δυνατότητα να το εμποδίσεις.

Τώρα τίθεται το εξής θέμα που σωστά έθεσες: Τι γίνεται αν κάποιος γράψει ως σχόλιο στο μπλογκ σου κάτι για κάποιον που εσύ δεν γνωρίζεις αν ισχύει, και μόνο στην περίπτωση που δεν ισχύει συνιστά συκοφαντία; Τότε Αρκούδε μου πρέπει να το κόψεις. Και αυτό δεν το οφείλεις σε κάποιο ανώνυμο κράτος, αλλά στον πολύ συγκεκριμένο άνθρωπο που, αν δεν ισχύει αυτό που αφήνεις να εμφανίζεται στο μπλογκ σου, υφίσταται ζημιά στην τιμή και την αξιοπρέπειά του.

Τελειώνοντας: ένας νόμος που θα όριζε ότι την ευθύνη για τα σχόλια σε ένα μπλογκ την έχει και ο διαχειριστής τους είναι κατά τη γνώμη μου δίκαιος. Σε βάζει βέβαια στον κόπο να ελέγχεις το τι ανεβαίνει στο μπλογκ σου – με τα κριτήρια που ούτως ή άλλως και τώρα οφείλεις να χρησιμοποιείς για να ελέγχεις αυτά που εσύ γράφεις – αλλά με αυτό τον τρόπο κατοχυρώνει τα δικαιώματα των πολιτών που μπορεί να θιγούν. Κι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να συμβαίνει. Η ελευθερία δεν σημαίνει ασυδοσία. Αντίθετα, πραγματική ελευθερία στη δημοκρατία είναι μόνο η ελευθερία υπό το νόμο που ορίζει σαφώς δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους.

Με αυτές τις σκέψεις, πιστεύω ότι απείρως πιο εποικοδομητικό θα ήταν να αναρωτηθούμε και να συζητήσουμε ποιο πρέπει να είναι το περιεχόμενο του νόμου και πώς θα εφαρμόζεται στην πράξη ώστε να προστατεύονται με τον καλύτερο τρόπο τα δικαιώματα όλων, παρά να λέμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει νόμος.

—-

Ακολουθεί η θέση μου:

Biafra, απαντώ στα γραφόμενά σου, παρότι δεν αλλάζει πολλά απο την κουβέντα που κάναμε πριν απο μόλις ένα βράδυ.

Αναφέρεσαι σε νόμους που προστατεύουν τον όποιο θιγόμενο. Μου ζητάς να «κατεβάσω» σχόλια που μπορεί (μπορεί και να μην) πληγώσουν κάποιον.

Ενα, δεν ξέρω ποιος είναι ο μεγαλύτερα θιγόμενος απο τον νόμο: εγώ, που δεν μπορώ να μιλήσω εξαιτίας του φόβου του πιθανόν θιγόμενου ή αυτός που (μπορεί να) θιχθεί.

Θα στο πω αλλιώς: Προτιμάμε μία κοινωνία που κανείς δεν μπορεί να μιλήσει σε κανέναν, γιατί μπορεί να τον θίξει, ή σε μία κοινωνία όπου όλοι έχουν λόγο;

Το interner, σε πληροφορώ, είναι πιο δημοκρατικό απο όσο πιστεύεις. Δημοκρατικότερο απο τηλεοράσεις και εφημερίδες που δανείζουν την λογική τους για να φτιαχθεί αυτός ο νόμος. Γιατί και εγώ, που θίγω, και ο άλλος που θίγεται, έχει ακριβώς τον ίδιο χώρο για να μιλήσουμε.

Χάρη στο Google, χάρη στα blogs, χάρη στα comments, έχουμε τον ίδιο χώρο, και την ίδια φωνή.

Αν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου μαζεύονταν σε ένα δωμάτιο, πιο σημαντικό θα ήταν να έχουν την δυνατότητα να μιλάνε ο ένας στον άλλο, παρά να μένουν σιωπηλοί για να μην θίξουν.

Πιο σημαντική θα ήταν η ελευθερία του λόγου.

Δύο, κάνεις λόγο για «ασφάλεια» και «οριοθέτηση». Εγώ πάλι, όλο αυτό το μεταφράζω ως μία θολή, εξαιρετικά θολή γραμμή που δεν ξέρω πότε περνάω και πότε όχι.

Αν κάποιος γράψει οτι εσύ βρέθηκες με την Μαριάννα εχθές, εγώ το επιτρέπω, ή όχι; Που ξέρω; Που ξέρω αν βρέθηκες ή όχι, αν είσαι παντρεμένος ή όχι, αν θα θιχθείς ή όχι;

Ποιά είναι η γραμμή μου;

Δεν υπάρχει γραμμή. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Αποτέλεσμα, είμαι στην διακριτική ευχέριά σου να μου ζητήσεις -τώρα ή στο μέλλον- μία ωραιότατη αποζημίωση, και αυτό στο όνομα της ασφάλειας.

Ποιανού;

Ή, όπως σωστά τονίζεις, το σβήνω. Απο τα εκατό μυνήματα, αν το ψάξω, θα πρέπει να σβήσω τα εννενήντα. Χωρίς να ξέρω αν θίγουν ή όχι κάποιον – μόνο και μόνο με την υποψία.

Αυτό, Biafra μου, δεν έχει άλλη λέξη. Αυτολογοκρισία λέγεται, όχι προστασία.

Το να βάζεις κανόνες για να ορίζεις την ελευθερία, μου ακούγεται εξίσου κουτό με το να κάνεις πόλεμο για να διατηρήσεις την ειρήνη.

Τρία, ήδη είναι κακό όταν εγώ αυτολογοκρίνομαι. Αλλά, σε ένα κράτος δικαίου, πως ακριβώς θα δικαιολογήσουμε να τιμωρηθώ εγώ για το παράπτωμα κάποιου άλλου; Με ποιο κριτήριο η δικαιοσύνη που ζητά κάποιος άλλος βρίσκεται με το να αδικούμαι εγώ; Γιατί συμφωνούμε ότι αν κάποιος άλλος γράψει κάτι, και (με τις θολές γραμμές που περιέγραψα πριν) με εγκαλέσουν εμένα (που δεν έχω αποδείξεις: δεν ξέρω αν ήσουν ή όχι με την Μαριάννα, δεν ξέρω ούτε εσένα, ούτε την Μαριάννα, δεν μπορώ να υπερασπιστώ ούτε καν τον εαυτό μου) έχω κάθε δικαίωμα να νιώθω αδικημένος.

Σε ποιον πολιτισμό η δική μου αδικία καλύπτει την δικαιοσύνη κάποιου άλλου;

Τέσσερα, και εξίσου σημαντικό: Η λύση δεν μπορεί να δοθεί όταν το ερώτημα που τίθεται είναι «η ελευθερία σου ή η αξιοπρέπειά του». Είναι άδικο το ερώτημα, και οδηγεί σε άδικες λύσεις.

Γιατί εγώ λέω: και η ελευθερία μου, και η αξιοπρέπειά του.

Λέω: ο καθείς, υπεύθυνος των λόγων του. Ο καθείς, δικός του λογοκριτής.

Όπως ακριβώς γίνεται τώρα, σχεδόν παγκοσμίως.

Το ένα είναι εναντίον του άλλου μόνο στα παραμύθια, ή στην (άλλων, όχι δική σου, μην μου παρεξηγηθείς) υποβόσκουσα ανάγκη για έλεγχο και καταστολή των ιδεών.

Μόνο αυτοί που φοβούνται την ελευθερία μπορούν να επιβάλλουν αυτό το ερώτημα. Και η απάντηση, που μπορεί σε μερικούς να μοιάζει εύκολη, θα οδηγήσει σε αδικίες.

Η αξιοπρέπεια μέσω αδικίας, δεν είναι αξιοπρέπεια.

Αν για να την διεκδικήσει κάποιος πρέπει να αδικήσει, δεν θα την κερδίσει ποτέ.

Σχόλια:

Είχα την διάθεση να τονίσω μερικά σημεία στην πρότασή μου, αλλά θα ήταν άδικο για τον φιλοξενούμενο που δεν έχει αυτήν την δυνατότητα. Αφήνω λοιπόν σε εσάς να διαβάσετε το άρθρο και να τονίσετε ότι καταλαβαίνετε.

Ο σκοπός δεν είναι να πείσει ο ένας τον άλλο. Κατάθεση απόψεων κάνουμε, το ίδιο επιθυμούμε και απο τους αναγνώστες. Διασκεδάστε το. Δεν θα έχετε δυνατότητα να σχολιάζετε για πολύ καιρό ακόμα.

Η αντίθετη άποψη, όταν έχει επιχειρήματα, είναι συζήτηση. Αρνούμαι να μπω στην ευκολία να προσωποποιήσω την γνώμη με το άτομο. Αν έγραφα «Biafra, λες μαλακίες» πρώτον, δεν θα το έκανα με ένα ολόκληρο ποστ, και δεύτερον, δεν θα το έκανα καν. Ίσως είναι και ένα τεστ όλο αυτό: τα σχόλια που περιμένω είναι απόψεις – είτε θετικές, είτε αρνητικές. Αν μείνουν σε προσωπικές επιθέσεις, ή χαρακτηρισμούς, ίσως αυτή η κουβεντα να μην έχει νόημα εξαρχής.

Άλλωστε, έχει μεγαλύτερη αξία να πηγαίνεις απέναντι σε αυτό που πάνε όλοι, ακόμα και αν διαφωνώ κάθετα μαζί σου. Kudos λοιπόν στον Biafra, και περιμένουμε και οι δύο τα σχόλιά σας.

Το προηγούμενο post ισχύει. Ο νόμος αναμένεται τέλος του έτους. Μέχρι τότε θα αποφασίσω ποιον απο τους τέσσερις δρόμους θα διαλέξω: α) όπως ήμουν, β) θα λογοκρίνω σχόλια, γ) θα αρθρογραφώ χωρίς να επιτρέπω σχολιασμό, δ) θα κλείσω εντελώς το blog.