Ετοιμάζουν νόμο.

Ο νόμος αυτός γίνεται για να μεταφερθεί ο ρουφιάνος στο δικό μου το blog. Για να κάνω εγώ την λογοκρισία που ντρέπονται να κάνουν αυτοί.

Θα είμαι υποχρεωμένος να λογοκρίνω τα σχόλιά σας. Να πω εγώ σε εσάς τι μπορείτε να πείτε, και τι όχι.

Να φορέσω μία κουκούλα και να σας καταδώσω.

Η Ψιλικατζού κουράστηκε, και το έκλεισε. Εγώ το λατρεύω το blogάκι μου, και πονάω λες και μου έκοψαν τα χέρια.

Ή θα ακολουθήσω την ηθική μου, ή θα είμαι αναγκασμένος να το κλείσω, ή θα πρέπει να κάνω τον ρουφιάνο.

Η λογική είναι απλή: Στο νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζεται, θα είμαι εγώ αποκλειστικά υπεύθυνος για ότι γράφεται εδώ. Είτε το έγραψα εγώ, είτε το γράψατε εσείς.

Αν γραφτεί κάτι που δεν αρέσει σε κάποιον, είτε είναι αληθές είτε όχι, θα μπορεί να κάνει μήνυση σε εμένα.

Για να γλυτώσω, θα πρέπει να γίνω ο μεγάλος αδελφός.

Εγώ, ρουφιάνος. Ή εγώ να λογοκρίνω.

Οπότε, ή το λογοκρίνω, ή το ανέχομαι – και πάω φυλακή, ή κλείνω τελείως τα comments.

Ή κλείνω αυτό το μπλογκ.

Μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροι, και έχουν αφεντικά με κατανόηση. Κάποιοι άλλοι, τρέχουν να πάνε στην δουλειά τους σήμερα, που όλα είναι παγωμένα – γιατί οι προϊστάμενοί τους γκρινιάζουν και διαμαρτύρονται…

Δεν αντιλαμβάνονται (τα αφεντικά) οτι αν ο υπάλληλος γλυστρίσει και σπάσει κάνενα ποδάρι, δεν θα τον έχουν για εβδομάδες;

Μόνοι τους θα έπρεπε να πουν στους υπαλλήλους τους να κάτσουν σπίτι!

Είναι καλύτερα να τον έχεις σήμερα, και να τον χάσεις για μέρες, ή να κάνεις υπομονή μία μερούλα;

Κοινή λογική ρε γαμώτο… 🙂

Η Ελεάνα θέλει να πηγαίνουμε εκδρομές. Εγώ, πάλι, είμαι σπιτόγατος.

Εχθές, πέφτω στο blog http://freedomisland.wordpress.com – μου έχουν στείλει email για το ask2use.

Μόλις έχω ακούσει την Ελληνοφρένεια, και ένα τραγουδάκι μου τρώει τα μυαλά 🙂

Και τι βρίσκω εκεί; Ααααακριβώς.

Να της αφιερώσω λοιπόν της Ελεάνας, αυτό το τραγουδάκι, σε τρεις version:

Ενα, το πρωτότυπο:

Κρατήστε την μουσική απο αυτό.

Δύο, την ελληνική -πιο ερασιτεχνική αλλά υπέροχη (πολύ καλύτερη απο το πρωτότυπο)- διασκευή απο την Dogmother:

Τρία, η Άλκιστης (απο το blog των δύο κοριτσιών in love 🙂 )

http://freedomisland.wordpress.com/2007/12/18/hawaii/ (με στίχους, και απόλα) 🙂

Εγώ, να μην τραγουδήσω το «(δεν) πίνω μπάφους και παίζω pro?» 😀

Πριν απο μέρες, παρουσίασα το Point Of View. Εν τάχει, είναι ένα εξώφυλλο (μη υπαρκτού) περιοδικού, που δημιούργησα για να παρουσιάσω τις ειδήσεις που με απασχολούν στο περίβλημα ενός μέσου που είναι πιο οικείο και πιο εικαστικά δυναμικό απο τα blogs. Αυτό, που έκανα εγώ, μπορείτε να το κάνετε όλοι εσείς.

Έναν χρόνο νωρίτερα, ξεκίνησα το ask2use. Είναι μία σειρά απο εικονίδια με τα οποία οι bloggers δηλώνουν σε όποιον ενδιαφέρεται να αντιγράψει μέρος του υλικού του blog τους (π.χ. για εφημερίδες και περιοδικά) τι προθέσεις έχει. [Εχθές, έδωσα και συνέντευξη στην ‘Ψηφιακή Ελλάδα‘ για το ask2use – για αυτό περισσότερα σε άλλο post]. Είδα ένα κενό, δεν με κάλυπταν τα Creative Commons, το κάλυψα με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσα. Αυτό, που έκανα εγώ, μπορείτε να το κάνετε όλοι εσείς.

Μαζί με εμένα, στην Ψηφιακή Ελλάδα, έδιναν συνέντευξη και τρία εικοσάχρονα παιδιά – που έφτιαξαν το δικό τους παιχνίδι για υπολογιστή.

Πριν απο τέσσερα χρόνια, γούσταρα να ανοίξω ένα blog. Το είχα ξανακάνει στο παρελθόν, όταν η έννοια blog δεν είχε καν τεκμηριωθεί σαν ιδέα, και το είχα βρει πολύ έξυπνο. Με το blog μου δόθηκε η δυνατότητα να δημοσιοποιώ τις ιδέες μου, να παίρνω θέση σε όσα με απασχολούν, να εκτίθεμαι, να μιλώ. Να κρίνομαι, με βάση τον λόγο μου. Αυτό, που έκανα εγώ, μπορείτε να το κάνετε όλοι – και το έχετε κάνει ήδη αρκετοί απο εσάς :).

Όλοι πλέον μπορούμε να φτιάξουμε την δική μας (on demand) ραδιοφωνική εκπομπή. Ονομάζεται podcast – παραδείγματα μπορείτε να βρείτε παντού. Μερικοί, το έχουν ήδη κάνει. Και μπορούμε να το κάνουμε όλοι μας.

Το ίντερνετ κατήργησε τον φραγμό της δημιουργικότητας με βάση το μέσο. Δεν φτιάχνεις ακριβώς (προς το παρόν) ένα περιοδικό – αλλά το κοντινότερο ξαδελφάκι του. Δεν φτιάχνεις ακριβώς ραδιόφωνο, αλλά πλησιάζεις αρκετά. Δεν φτιάχνεις ακριβώς τηλεόραση, αλλά ότι πλησιέστερο.

Αυτό που έχει σημασία όμως είναι οτι εκφράζεσαι. Δημιουργείς.

Πριν απο καιρό, βρήκα ένα Γαλλικό site, στο οποίο έστελνες δημιουργίες ταινιών μικρού μήκους – αποκλειστικά γυρισμένες απο κινητό τηλέφωνο.

Είδα υπέροχες και πανέξυπνες ταινίες, εντυπωσιακές ιδέες, άξιες λόγου και προσοχής. Απο ανθρώπους σαν εσένα και εμένα.

Δεν είναι υπέροχο; Δεν είναι σπουδαίο που όλοι (όσοι έχουν πρόσβαση σε ένα μίνιμουμ τεχνολογικό εξοπλισμό – δεν είναι ακριβώς ‘όλοι’ αυτό, μην ξεχνιόμαστε) έχουν την δυνατότητα να εκφραστούν με όχημα τα παραδοσιακά μέσα;

Σήμερα έπεσα σε άλλο ένα internetικό gadgetάκι: να φτιάξετε ένα περιοδικό – ολόκληρο (όχι έντυπο, προφανώς) και να του κάνετε τις σελίδες να γυρίζουν, να μπορείτε να το μοιράσετε παντού με mail – τέτοια πράγματα, τεχνολογικά.

Δείγμα; Δείγμα.

Φανταστείτε. Ένα βιβλίο, ένα περιοδικό, μία εφημερίδα.

Όσο όριο έχει η φαντασία σας.

Τα μίνιμουμ που χρειάζεστε; ένα word (ακόμα και notepad θα κάνει), μία μετατροπή σε pdf, και η δωρεάν εφαρμογή του issuu.com.

Για να θυμάστε, είχε γίνει μία ακόμα προσπάθεια να στηθεί κάτι τέτοιο (θα συνεχίσω να σε linkάρω φιλαράκι, μέχρι να ξαναρχίσεις 🙂 ) απο έναν χρήστη, σαν και εμάς.

Όλοι εμείς – οι δημιουργοί της νέας πληροφορίας.

Δύο εικόνες απο το Σαββατοκύριακο

Η μία, το μεσημέρι: νεαροί, κρατώντας ξύλινα κοντάρια με διπλωμένη την ελληνική σημαία, δίπλα – δίπλα με οργανωμένους πάνοπλους ΜΑΤατζήδες επιτήθονται σε κουκουλοφόρους και κρανοφόρους νεαρούς που ανταπαντούν πετώντας πέτρες.

Η δεύτερη το βράδυ: όταν λήγουν οι καταλήψεις οι νεαροί και μη (ας τους πούμε «αντεξουσιαστές» που είναι και ο politicaly correct όρος) βγαίνουν, για να εισπράξουν ορυμαγδό απο χτυπήματα με γκλομπ – χωρίς να αντιδρούν, απλώς να αμύνονται.

Το σχόλιο:

Το πρώτο, δεν με ξαφνιάζει. Η (αν)επίσημη αστυνομία και η άκρα δεξιά μοιράζονται πολλές κοινές σκέψεις και αντιλήψεις. Με ξαφνιάζει ίσως η θρασύτητα τους, λες και δεν έχουν ανάγκη να κρυφτεί η αγάπη τους.

Ίσως πάλι, ούτε καν αυτό.

Το δεύτερο, με ξαφνιάζει. Εγώ, εσύ, ο διπλανός μας, για μισθό 800 ευρώ, με εντολές όλη την ημέρα, πως καταφέρνουν να μας κάνουν να μαζευόμαστε και να χτυπάμε ανήμπορους να αντιδράσουν ανθρώπους, με τα γκλομπ;

Που γίνονται κουβάρι για να πονέσουν λιγότερο; Που προσπαθούν -μόνο- να αμυνθούν;

Και να μας αρέσει κιόλας;

Να καταφέρουν να μας κάνουν ζώα;

Που καυλώνουν να χτυπούν; Με εντολές;

~

Αν είχα αμφιβολίες, που δεν είχα, διαλύθηκαν εχθές το βράδυ. Η αστυνομία των πράσινων παπουτσιών, των σιδερογροθιών, της αγαστής συνεργασίας με τους χρυσαυγίτες, της δειλής, άσκοπης βίας, της πρόκλησης επεισοδίων απο το πουθενά, των βιντεοσκοπήσεων και της καταγραφής, των ζαρτινιέρων – και της άστοχης κάλυψής τους, των αμέτρητων τυφλών πυροβολισμών (που πάντα βρίσκουν στόχο), των βιασμών και χαστουκιών, δεν είναι η αστυνομία μου. Δεν ήταν ποτέ, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει.

Αυτή η αστυνομία αν θέλει να με προστατέψει ως πολίτη, οφείλει να το κάνει απο τον ίδιο της τον εαυτό. Αλλιώς, δεν είναι αστυνομία, είναι ιδιωτικός στρατός μισθοφόρων υπεράνω νόμου.

~

Όλοι ασχολούνται με την χρυσή αυγή και τα κατορθώματά της.

Εγώ έψαξα εχθές ΕΝΑΝ εισαγγελέα για τις (δεύτερες) εικόνες που είδα.

Κανείς.

Ούτε σε blog διάβασα, ούτε εφημερίδες – ούτε καν στο indymedia.

Πόσο κοινή μας έχει γίνει η εικόνα αυτή πια; Πόσο κοινή;

Τελευταίο σχόλιο: Αν ισχύουν οι κουταμάρες της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ και ΜΜΕ), και η κυβέρνηση προτίμησε αυτήν την εικόνα απο τις κουβέντες περι siemens και Ζαχόπουλου, τότε α) είτε η κυβέρνησή μας αποτελείται απο παντελώς ηλιθίους, για να προτιμούν την κατάρρευση της αξίας του νόμου και της Δημοκρατίας απο ένα απλό σκάνδαλο, είτε β) δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο.

Αν και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα χειρότερο απο τις εικόνες που είδα.

Υ.Γ.: Τι Παυλόπουλος, τι Πολύδωρας… είναι ηλίου φαεινότερον οτι αυτή η ανοχή εξυπηρετεί άλλα, μεγαλύτερα συμφέροντα… Θα βγάλετε μπανεράκια και για τον Παυλόπουλο τώρα;

Έχω μείνει άφωνος:

Πότε ακριβώς γίναμε… αφεντικά;

Πότε αρχίσαμε να λιθοβολούμε τις απαιτήσεις των εργαζομένων για δίκαιη μεταχείριση;

Όλα αρχίζουν απο την απόφαση του υπουργείου μεταφορών για παράταση του ωραρίου για μετά τις 12- μέχρι τις 2 κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

Ήταν μία σωστή απόφαση, βασισμένη σε σωστά κριτήρια, απολύτως λογική.

Και μετά, χάλασαν όλα:

Το κράτος αποφασίζει την πιλοτική λειτουργία … Φλεβάρη και Μάρτη, δύο μήνες που όσο να ‘ναι δεν είναι ενδεικτικοί για το αν πρέπει ή όχι να συνεχιστεί η απόφαση: προσωπική μου εντύπωση είναι οτι πρόκειται για δύο ‘πεσμένους’ μήνες απο πλευράς κίνησης, ειδικά τα βράδυα και τις εξόδους.

Η εικόνα μου δηλαδή είναι οτι έχει σοβαρές πιθανότητες να αποτύχει, καθώς γίνεται σε κακή περίοδο.

Επίσης, αγνοεί τους εργαζομένους, τους οποίους δεν συμβουλεύεται σε καμία φάση της επεξεργασίας της πρότασης.

Οι εργαζόμενοι, βγήκαν με ανακοίνωσή τους, και λένε: μας έχετε ήδη γαμήσει με τα ωράριά σας και το μειωμένο προσωπικό μας, τώρα μας φορτώνετε και επιπλέον εργασία; Θα κάνουμε στάσεις εργασίας 12-2.

Και στρέφουν όλο τον κόσμο εναντίον τους.

Για μία κίνηση που -κατά πάσα πιθανότητα- δεν θα δουλέψει καν!

Και τέλος, η γενιά των 700, αντιδράει στην απεργία – στάση εργασίας (αν είναι δυνατόν!) με εκφράσεις όπως «Η στάση αυτή είναι απαράδεκτη», και «Λέμε ΟΧΙ στην αντίληψη που θέλει τα δημόσια αγαθά, τις υπηρεσίες και τις υποδομές της χώρας έρμαιο στα χέρια των συνδικαλιστών», και προτείνει να «Καταλαμβάνουμε το Σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008 από τις 24:00 έως τις 02:00» [*]

Λες και δεν είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι! Λες και είναι όλοι …αφεντικά!

Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω κανέναν… Οι εργαζόμενοι με άστοχες ενέργειες στρέφουν τον κόσμο εναντίον τους, ενώ πιθανότατα έχουν δίκιο (άλλο που μπορεί και να κάθονται και να είναι πράγματι βολεμένοι), οι γενιά των 700 που θα έπρεπε να τα βάλει με το υπουργείο – τα βάζει με τους εργαζομένους απαιτώντας να σταματήσει η στάση εργασίας, το υπουργείο που είχε καλές προθέσεις (δεν έρχονται εκλογές για να υποθέσω κάτι άλλο) τα κάνει όλα μπάχαλο αφού δεν έχει συννενοηθεί με τους εργαζομένους που θα καλύψουν το έργο!

Πα-ρα-λο-γι-σμός!

Σε τι κόσμο μπαμπά με ‘χεις φέρει να ζήσω..

Links: Η είδηση, η απόφαση των g700, η απόφαση των εργαζομένων

[*] Παραθέτω την σημείωσή τους που κάνει μεν τα πράγματα πιο ξεκάθαρα, αλλά δεν αλλάζει την γενική εικόνα:

*ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ
Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ, ΚΑΤΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

1.ΝΑ ΤΗΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ «ΞΕΧΥΛΩΝΕΙ» ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΟΛΠΑ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
2.ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΝ ΚΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ
3.ΝΑ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΙ ΝΕΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΡΙΘΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. ΣΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ , ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΤΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΑ.

…τα προφανή, δηλαδή..

Εμαθα σήμερα οτι το Μετρό και ο Ηλεκτρικός θα δουλεύουν την Παρασκευή και το Σάββατο μέχρι τις δύο τα ξημερώματα.

Και εκεί που ετοιμαζόμουν να πω το πρώτο μπράβο για την ενέργεια…

..έμαθα επίσης οτι επίκειται αύξηση της τάξης του εισιτηρίου στο ένα ευρώ.

Κρίμα.

Τώρα, αν ισχύουν όπως τα λέει το in.gr, 25% αύξηση είναι πολύ μεγάλη. Παρότι έπαψα να χρησιμοποιώ μετρό για τις καθημερινές μου μετακινήσεις (απο τότε που μετακόμισα πηγαίνω στην δουλειά με τα πόδια), θεωρώ οτι 2 ευρώ την ημέρα επί 25 εργάσιμες τον μήνα, είναι, όσο να πεις, πολλά.

Και τα €40 που δίνουμε τώρα, πολλά είναι.

Απο την άλλη, δεν θα διαφωνήσω με την αύξηση – αρκεί να υπάρξει πλέον ένα μηνιαίο εισιτήριο με πραγματικά ανταγωνιστικές τιμές (όχι το χάλι που επικρατεί τώρα)

Εξηγούμαι:

Το μηνιαίο εισιτήριο παγκοσμίως ΔΕΝ έχει την λογική της εξυπηρέτησης («πάρτο για να μην ψάχνεις να αγοράσεις»), όπως γίνεται εδώ, αλλά της τιμολογιακής πολιτικής στήριξης των κατώτατων οικονομικών στρωμάτων.

Αν δηλαδή κάποιος χρειάζεται το μετρό καθημερινά, κατά πάσα πιθανότητα το χρειάζεται για να πάει στην δουλειά του. Ε, σε αυτόν ΔΕΝ χτυπάμε την τιμή στα κανονικά επίπεδα, αλλά δίνουμε μία γενναιόδωρη έκπτωση (μέχρι και 30-40%) για να υποστηρίξουμε την τσέπη του.

Θυμίζω οτι αν ο κατώτατος μισθός είναι της τάξης των €600, τότε αν ο εργαζόμενος χρειάζεται να μετακινηθεί με το μετρό, χάνει ένα σημαντικό ποσό – €50 κάθε μήνα (και βρίσκεται να δουλεύει με €550).

[Βέβαια, άντε να το πεις αυτό στους βουλευτές και τους διευθυντές αυτής της χώρας… Ούτε €550 παίρνουν, ούτε το τραίνο παίρνουν… που να καταλάβουν; ]

Αυτή η λογική λοιπόν στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ. Αν θέλουμε όμως αυξήσεις τέτοιου μεγέθους, καλά θα κάνουμε να το σκεφτούμε.

Γιατί η εναλλακτική λύση(1) δεν βολεύει κανέναν(2), πιστεύω.

(1) Πόσα καινούργια αυτοκίνητα πωλήθηκαν φέτος;
(2) Το παίρνω πίσω: βολεύει τις αυτοκινητοβιομηχανίες, τις τράπεζες, το σύστημα… να συνεχίσω;