Ιστορία πρώτη:

Ψάχνω στο Internet να αγοράσω το Asus 900 (το subφορητό που έχει αναστατώσει την κοινότητα του ADSLgr, και είτε δεν έρχεται ακόμα στην Ελλάδα, είτε όταν έρθει θα έχει την μοίρα της υπερχρέωσης.)

Περισσότερα για το Asus σε άλλο post.

Ψάχνω λοιπόν, και βρίσκω δύο site: Το αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα Clove.co.uk, και το γνωστό για το free shipping του, Play.com

Κοιτάω και τα δύο site, έχουν περίπου την ίδια τιμή: 329 λίρες το ένα, 330 το άλλο.

Πριν ανακαλύψω οτι το Play.com ΔΕΝ στέλνει στην Ελλάδα ηλεκτρονικά, ούτε αντικείμενα με τιμή πάνω απο 30 λίρες, είμαι σε δίλλημα. Λέω, κάτσε να δώ πόσο έχουν σε ευρώ.

Καθώς βρίσκομαι στην σελίδα του Clove, και δεν έχει μετατροπέα, πηγαίνω στον online μετατροπέα του xe.com

Βάζω 329 λίρες, μου λέει 414.85 θα πληρώσεις.

Μάλιστα.

Πάω να κοιτάξω στο Play.com πόσο θα μου πάει – και βλέπω οτι υπάρχει αυτόματος μετατροπέας απο λίρες σε ευρώ στην σελίδα. Α, ωραία. Το πατάω και ….

Οι 329.99 λίρες γίνονται 461.99 ευρώ!

Για μισό, για μισό: αν κάνω αγορά σε ευρώ απο το Play.com, θα πληρώσω 462 ευρώ για κάτι που αλλού θα το πληρώσω 414?

Ενώ έχουν την ΙΔΙΑ τιμή σε λίρες;

(τους έχω στείλει email, και περιμένω εξηγήσεις)

~

Ιστορία δεύτερη:

Σκάει σήμερα email, που παραπέμπει σε άρθρο του Παπαδόπουλου Τετράδη της Ελευθεροτυπίας.

Απόσπασμα (οι επισυμάνσεις δικές μου):

Την περασμένη βδομάδα, αλλά και αυτές που έρχονται φαντάζομαι, πρωταγωνιστεί στις ειδήσεις η αλματώδης αύξηση της τιμής του πετρελαίου, έτσι, εντυπωσιοθηρικά, χωρίς να λέγεται η αλήθεια.

Μπα! Υπάρχει κι άλλη αλήθεια; Φυσικά. Γιατί η καθημερινή υπόμνηση από εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, ότι το πετρέλαιο έπιασε τα 110$ το βαρέλι ή τα 150$, σημαίνει απλά για τον πολίτη, ότι μπορεί να περιμένει φυσιολογικά να πάει στα 400 ευρώ το λίτρο η βενζίνη ή στα 200 ευρώ το κιλό τα λάχανα. Αμ, δε.

Οι τιμές του πετρελαίου που διατυμπανίζονται, είναι αυτές που αγοράζει η αμερικάνικη αγορά.

Η Ευρώπη αγοράζει σε τιμές μπρεντ, που

α. είναι φθηνότερο κατά 5-6$

β. έχει την ίδια τιμή για τους Ευρωπαίους μ’ αυτήν που είχε πριν 6 μήνες!

Πώς γίνεται αυτό; Απλό: κάθε φορά που αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου σε δολάρια, η Ευρώπη αυξάνει την τιμή του ευρώ έναντι του δολαρίου. Αποτέλεσμα; Η Ευρώπη δεν πληρώνει αυξημένη τιμή στο πετρέλαιο.

Τι σημαίνει αυτό;

Οτι κανένας δεν μπορεί να αυξήσει την τιμή της βενζίνης, του αερίου, της ντομάτας, του τραμ, της θειάς μου της Κοντίλως, με το πρόσχημα ότι ακρίβυνε το πετρέλαιο. Μπορεί όμως να την αυξήσει με το πρόσχημα ότι οι πολίτες, βομβαρδισμένοι από τη μπουρδολογία ότι αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου, είναι έτοιμοι να χάψουν και να πληρώσουν κάθε ανατίμηση αγόγγυστα.

Αυτή είναι η προσφορά των ΜΜΕ στην καθημερινή ζωή του τόπου, όταν ο εντυπωσιασμός υπερισχύει της αλήθειας. Δηλαδή, όταν η βλακεία είναι σημαντικότερη της σοβαρότητας.

Πράγμα καθιερωμένο στον τόπο.

Όλο το άρθρο, εδώ.

Δηλαδή, με δύο λόγια, όλοι όσοι μου ανέβασαν τις τιμές (και εγώ το δέχθηκα με ανοιχτά τα πόδια, γιατί, το περιμενα, γιατί έτσι με είχαν ενημερώσει οι δημοσιογράφοι) μου είπαν ψέμματα!

Και φυσικά, καρπώθηκαν την διαφορά τιμής, και γελούσαν συνομωτικά πίσω απο την πλάτη μας.

~

Δεν μου αρέσει να είμαι ψείρας. Με ενοχλεί να ψάχνω να βρω ποιος και πως κοιτάει να με κλέψει σε κάθε συναλλαγή μου. Και αυτό επειδή δεν είμαι σαν και αυτούς, δεν συμμερίζομαι τα κόλπα τους, δεν ανήκω στην φάρα τους.

Γι’ αυτό και εξοργίζομαι τόσο όταν μου συμβαίνει…

Πόσο παραμύθι έχουμε φάει ρε αδέλφια;

Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά…

Είναι από τους δημοφιλέστερους δικτυακούς τόπους «κοινωνικής δικτύωσης»- έχει περισσότερα από 69 εκατ. ενεργούς χρήστες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως όμως αποκάλυψε έρευνα του ΒΒC, το δεν είναι και πολύ ικανό να προστατεύσει τα προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων που το εμπιστεύονται… «Λιγότερες από τρεις ώρες» χρειάστηκαν οι δημοσιογράφοι της (εξειδικευμένης στην τεχνολογία) τηλεοπτικής εκπομπής «Click» για να φτιάξουν μια εφαρμογή (application) που τους επέτρεψε να εξασφαλίσουν, εν αγνοία των χρηστών που την «κατέβασαν», το όνομα, τη διεύθυνση, την ημερομηνία γέννησής τους, το όνομα του εργοδότη τους- καθώς και όλα τα αντίστοιχα προσωπικά δεδομένα των «φίλων» τους στο Facebook. Σύμφωνα με τους Βρετανούς δημοσιογράφους, «οποιοσδήποτε άνθρωπος με στοιχειώδεις γνώσεις προγραμματισμού» θα μπορούσε να δημιουργήσει μια παρόμοια εφαρμογή, ένα πρόγραμμα που μπορεί να παρουσιαστεί με τη μορφή ενός κουίζ ή ενός παιχνιδιού.

Το πρωτοδιάβασα στο http://vraseryzi.com/bbc-stoll-facebook/.

Ψάχνοντας την ιστορία, έπεσα και στο e-lawyer:

Υπάρχει πάντα η εσφαλμένη άποψη: «ποια προστασία, αφού οι ίδιοι ανεβάζουμε τις πληροφορίες στο ίντερνετ». Δεν συμφωνώ με τη θέση αυτή γιατι δεν απαλλάσσει το facebook από την ευθύνη του να χρησιμοποιεί σωστά συστήματα ασφάλειας. Το επιχείρημα μου θυμίζει λίγο «δεν έχω να κρύψω τίποτα». Ναι, αλλά θέλεις λ.χ. να πουλήσουν τις αναγνωριστικές προτιμήσεις σου, χωρίς να το ξέρεις σε ποιον;

Διαβάστε άρθρο και σχόλια εδώ.

Φυσικά, διαβάστε την σελίδα του BBC, και την απάντηση του facebook.

Τώρα βέβαια δεν λέω οτι έγινε και η μεγάλη κλοπή (ξέρουν οι βρετανοί απο μεγάλες κλοπες προσωπικών στοιχείων) αλλά ούτε καν αυτό το λίγο δεν θέλω.

Διατηρώ σελίδα στο facebook, και ήμουν αρκετά ειλικρινής στην καταχώρηση στοιχείων. Ίσως απο αφέλεια, ενώ πολλοί είχαν πει στο παρελθόν πόσο επικίνδυνο είναι αυτό.

Κατ’ αρχάς, θα αφαιρέσω μόνο (όπου αυτό είναι δυνατόν) όλες εφαρμογές (καθώς συνεχίζω να πιστεύω οτι το facebook παραμένει ένα χρήσιμο εργαλείο όταν δεν έχει όλα αυτά τα παιχνιδάκια), ενώ θα περιορίσω τις προσωπικές πληροφορίες.

To BBC (όπως θα έκανε κάθε σοβαρή εκπομπή) δεν αρκείται στο να τρομοκρατεί, δίνει και συμβουλές για την ασφάλεια των προσωπικών σας (μας) δεδομένων.

Και θα συνεχίζω να παρακολουθώ το θέμα…

Κυλούν πολύ περίεργα οι τελευταίες ημέρες.

– Την Παρασκευή κλείσαμε ταξιδάκι αστραπή για να γιορτάσουμε την επέτειο του γάμου μας με την Ελεάνα.

– Το Σάββατο έκανε τα βαφτίσια του ο μικρός («απο σήμερα με λένε») Σταύρος.

– Την Κυριακή πέθανε ο Αχιλλέας, ένας άνθρωπος που έζησα αρκετά στα παιδικά -κυρίως- χρόνια μου.

Ελπίδες, ευτυχία, απογοήτευση. Γεμάτο το πακέτο απο συναισθήματα, όσο να πεις…

Ο Biafra έκανε ένα απολαυστικό σχόλιο (στο πολύπαθο ποστ για τον σκύλο, σχόλιο #7), που χαλαρώνει λίγο την παντοδυναμία των blogs (δεν εννοούσε αυτό, εγώ επέλεξα το μεταφράσω έτσι).

Και σε πρώτη ανάγνωση, είχε απόλυτο δίκιο.

Φρεσκότατο, εντονότατο, υπέροχο δίκιο.

Αλλά σε δεύτερη ανάγνωση, υπερασπίζομαι τον εαυτό μου (απο μία «επίθεση» που, επαναλαμβάνω, δεν έγινε ποτέ, εγώ την μεταφράζω, μόνος μου).

Κατ΄αρχάς, ως οφείλω, η ανάρτηση του σχολίου:

Μεγάλε, έγραψες! Βγάζω λοιπόν κι εγώ το άχτι μου:

Η έκταση της αντίδρασης στον τύπο αυτό, είναι ενδεικτικό μιας κάποιας “απενοχοποίησης μέσω άποψης”. Μου σπάει τα νεύρα όσο λίγα πράγματα το να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να κοιμούνται με τη συνείδησή τους ήσυχη μόνο και μόνο επειδή έκαναν join σ’ ένα group στο facebook κατά της φτώχειας, του πολέμου, των διακρίσεων κοκ.

Δύο παράλληλα φαινόμενα:

– Πρώτον, απενοχοποιούμαστε από το τι συμβαίνει γύρω μας είτε με το να κατηγορούμε πχ το Μπους για όσα κάνει, είτε με το να κάνουμε παντιέρα και t-shirt τα “πιστεύω” μας, τα οποία όμως – συνήθως – ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

– Δεύτερο, απενοχοποιούμαστε από τη μετριότητα της δικής μας ζωής με το να βλέπουμε κακόμοιρους αναξιοπαθούντες τύπου Βροχοπούλου στην τηλεόραση και να τους κουτσομπολεύουμε με αγαλίαση την άλλη μέρα στο γραφείο σα να λέμε “δόξα τω Θεώ που εμείς τουλάχιστον δεν είμαστε έτσι”. ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ Σ’ ΑΥΤΟ ανακουφισμένοι.

Αυτό που με εκνευρίζει είναι η άποψη που δεν οδηγεί σε δράση. Σε δράση θετική για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Με ενοχλεί η απονεύρωση, η αποχαύνωση, ο ευνουχισμός. Με ενοχλεί κι αυτό που οι αμερικάνοι λένε self-righteousness: η στάση ότι επειδή εντοπίζουμε στους άλλους τα στραβά, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα περισσότερο για τη διόρθωσή τους. «Εμείς» είμαστε εντάξει. Οι «Άλλοι» είναι σκατά: οι Αμερικάνοι, οι Σκοπιανοί, οι Πολιτικοί, το Κράτος, οι Βάζελοι… Με ενοχλεί το γλείψιμο του Λαζόπουλου στους θεατές του που εντέλει αντί να ξυπνά συνειδήσεις, τις αποκοιμίζει γλυκά. Με ενοχλεί ο φαρισαϊσμός, ο και καλά «Χριστιανός» που κάνει το σταυρό του αλλά δεν βοηθά το διπλανό του, ο τζάμπα μάγκας γενικά.

Φωνάξαμε για τα καμένα. Πήγαμε και σε πορείες. Πόσοι φυτέψαμε έστω κι ένα δέντρο στις αναδασώσεις που οργανώθηκαν; Υπάρχει άραγε δικαιολογία που να στέκει γι’ αυτό; Κι όμως, οι περισσότεροι κοιμόμαστε με τη συνείδηση μας ήσυχη. Γιατί φωνάξαμε, γιατί είπαμε «τους άχρηστους κάψανε την Ελλάδα», γιατί πήραμε τη «σωστή» θέση. Κι αυτό συμβαίνει στα περισσότερα θέματα. Η “ψαγμένη”, η “πολιτικώς ορθή” άποψη θεωρείται αυτομάτως και απόδειξη κοινωνικής ευσέβειας. Πρόβατα μέσα στο μαντρί!

Δυσπιστούμε απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς. Και πολύ καλά κάνουμε. Όμως οι περισσότεροι αρκούμαστε στη δυσπιστία. Δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Λες και δεν είμαστε όλοι μας – όπως οφείλουμε σε μια Δημοκρατία – πολιτικοί.

Η «απενοχοποίηση μέσω άποψης» έχει πολλές αποχρώσεις. Το να προωθείς e-mail με παιδάκια που πεινάνε, το να βρίζεις την πολιτική και τους πολιτικούς στις παρέες σου για να δείξεις ότι σκέφτεσαι κι εσύ όπως αυτοί, το να βλέπεις γενικά την κοινωνική συμμετοχή σαν μόδα, σαν ένα εισιτήριο που σε κάνει μέλος δημοφιλών ομάδων. Όλα αυτά δεν μου λένε τίποτα, αν δεν παράγουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Ή τουλάχιστον, αν δεν στοχεύουν σ’ αυτό.

Όλοι αυτοί που θέλουν να αλλάξει ο κόσμος, κι ανάμεσά τους κι εγώ, ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας αρπάξουμε μια από τις άπειρες ευκαιρίες που έχουμε τριγύρω μας για να ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ: στην πολυκατοικία μας, τη γειτονιά μας, την πόλη μας, στην κοινωνία μας, στον κόσμο μας. Οπουδήποτε. Να ξεβολευτούμε για να γίνουν οι ιδέες μας, τα όνειρά μας πράξη! Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση!

Και η άποψή μου:

Παρόλα αυτά, έχω άποψη για το σχόλιό σου. Και αυτή έχει να κάνει με ένα παλαιότερο post που έλεγε (πάνω κάτω ότι) «δεν είναι έτσι τα πράγματα επειδή έτσι νομίζετε».

Θεωρώ οτι πολλά πράγματα που έχουμε πάρει τρομαχτικά σοβαρά, στην πραγματικότητα είναι φαιδρά. Αλλά ακόμα και αν το πιστεύουμε, αφού όλοι οι άλλοι μοιάζουν να τα παίρνουν σοβαρά – το ίδιο κάνουμε και εμείς.

Πάμε με το ρεύμα.

Κάποια στιγμή λοιπόν, κάποιος (ένας blogger, ένας ποιητής, ένας τηλεκωμικός, ένας τραγουδιστής) φωνάζει: Ρε, ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Και εκεί, απαλλαγμένοι απο την αμφιβολία, θέτουμε τα πράγματα στην σωστή βάση.

Η «σωστή βάση» είναι συνήθως η επικριτική και βασισμένη στην λογική και όχι στα συναισθήματα:

• Αν πιστεύω οτι ο Ψωμιάδης είναι ένας γελοίος καραγκιόζης, αλλά πλασάρεται («διαφημίζεται» είναι καλύτερη λέξη) ως νομάρχης, τότε μπορεί (λέμε τώρα) να πάω να τον ψηφίσω.
• Αν ο Λεβέντης (πριν ξεπουλήσει τον σταθμό του) διαφημίζεται ως καραγκιόζης, αλλά σε κάποιο επίπεδο λέει πολύ σοβαρά και αξιόλογα πράγματα, θα αποφύγω να τον ψηφίσω. Ποιον, τον καραγκιόζη;

Αν όλοι πιστεύουν οτι η Αμερική είναι υπερδύναμη, και παντοκρατόρισσα, και η σούπερ-γαμάουα, και έρθει κάποιος και πει «ρε παιδιά, είναι και γυμνός και βλάκας ο Βασιλιάς» τότε φέρνει τα πράγματα σε μία σωστή βάση.

Θα έλεγε κανείς οτι τα blogs, οι blogger είναι η απάντηση στην παντοδυναμία των media. Αυτά, αυτοβαυκαλίζονται παράγοντας (και καταστρέφοντας ενίοτε) μύθους και είδωλα – ο κόσμος, πασχίζει να αποκαλύψει οτι τελικά, το βλέπουν το τσουτσούνι του βασιλέως (και δεν πρόκειται και για τίποτα σπουδαίο).

Αυτά που δημιουργεί η διαφήμιση, απογυμνώνει η κοινή λογική.

Δεν είμαι ποιητής (εκ του προχείρου), ούτε συγγραφέας, και παρότι θα το ήθελα, δεν με βλέπω να λέω την άποψή μου ραδιοφωνικώς όπως κάνει ο διάσημος Πιτσιρίκος.

Το blog μου έχω, εδώ τα λέω.

Ο ρόλος μου δεν είναι να ηγηθώ της επαναστάσεως (ποιος, εγώ ο αμόλυντος;) ή να μαθητεύσω ορδές ηρώων.

Δεν θα μπορούσε να είναι να οργανώσω αντιδράσεις, πορείες, ανατροπές (ποιος, εγώ ο παντογνώστης;).

Απλώς, κάπου – κάπου ο ρόλος μου σε αυτήν την κωμωδία είναι να λέω «Ρε, μήπως ο Βασιλιάς είναι γυμνός;» με όσο καλύτερα επιχειρήματα μπορώ να έχω.

Τουλάχιστον, ας γελάσουμε μαζί του αντί να τον πάρουμε σοβαρά.

Και οι πράξεις, οι επαναστάσεις, οι αγώνες – θα έρθουν απο μόνοι τους.

Το καινούργιο site του Ολυμπιακού ετοιμάζεται, και ήδη μπορείτε να το δείτε στον αέρα σε δοκιμαστική έκδοση.

Μπορείτε;

Μπορείτε, αρκεί να μην το κοιτάτε απο το κινητό σας, σε χαμηλή γραμμή, ή απο ξένο, μικρών δυνατοτήτων μηχάνημα.

Και αυτό γιατί ο νέος δικτυακός τόπος του Ολυμπιακού είναι εξ’ολοκλήρου φτιαγμένος σε flash 🙁

Ω, ναι.

Όμορφος μεν, αλλά άχρηστος.

Ο σκοπός είναι να μοιράζει πληροφορία, και αποτυγχάνει παταγωδώς όταν δεν είναι διαθέσιμος σε όποιον τον θελήσει. Έχω κουραστεί κάθε φορά να εξηγώ γιατί το flash δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απο όσα λύνει, και γιατί θα έπρεπε να είναι συνετή η χρήση του. Και αυτήν την φορά, δεν είναι καθόλου συνετή…

Δεν ήμουν ιδιαίτερος επισκέπτης, αλλά δεν περίμενα τόσο σοβαρό λάθος.

Ας είναι. Θα περιμένω την επανασχεδίαση, και θα ελπίζω να εκλογικευτούν οι υπεύθυνοι….

Σχεδιασμός – κατασκευή: onyro.com

…ή μήπως θα έπρεπε να πω έναν χρόνο μετά; Δύο; Τρία;

Άλλη μία πλούσια, υπέροχη, γλυκιά (αρκουδο)χρονιά πέρασε.

Σε καλό μου οι επόμενες 🙂

Update: παραξενεύτηκε η ελεάνα που δεν έγραψα τίποτα περισσότερο, σχεδόν με μάλωσε. της εξήγησα οτι τα ποστ είναι στο μυαλό μου, θα κατέβουν στο χαρτί (χα!) όπως τα χιόνια που μαζεύονται υπομονετικά και γίνονται όταν πρέπει γάργαρο ποτάμι. οταν πρέπει – όχι νωρίτερα. η αλήθεια είναι οτι είμαι τα τελευταία χρόνια τόσο καλά, που σχεδόν φοβάμαι να το πω 🙂 δεν (νιώθω να) πείραξα ή να χρωστάω σε κανέναν για να αισθάνομαι τύψεις, πάντα ακολουθώ την καρδιά μου, ωραίες βόλτες μου έχει κάνει. και τα τρία λινκ που σας στέλνω πιο πάνω, είναι πολύ αντιπροσωπευτικά. άλλοτε σχεδόν αθόρυβα, άλλοτε πολύ-πολύ δυνατά, τα γενέθλιά μου μαζί σας είχαν -και έχουν- πολύ πλάκα.

μωρό μου, δεν είναι οτι δεν τα γιορτάζω. είναι οτι τρία χρόνια τώρα, ψάχνω τα σωστά λόγια.

Όλα ξεκινάνε, όπως πάντα, με ένα email που μου στείλατε εσείς τις προηγούμενες ημέρες

Μπορείτε να δείτε μία on-line εκδοχή του email στις παραφωνιάδες.

Στην αρχή εξοργίστηκα, ομολογώ. Κράτησα όμως το στοιχείο της έκθεσης και της gallery, ως σημαντικό για την άποψή μου. Ύστερα, άρχισα το ψάξιμο.

Παραδόξως, ενώ είναι πολλές οι πηγές του άρθρου, αλλά στην αρχή δεν συνάντησα καμία καταχώρηση που να μου λέει οτι πρόκειται για φάρσα, όπως συνηθίζεται. Αντιθέτως, όλοι ήταν φανερό οτι είτε πίστευαν την πληροφορία, είτε δεν είχαν κάνει καμία προσπάθεια να την αντικρούσουν.

Σιγά σιγά όμως, βρέθηκαν δύο πηγές που ξεκαθαρίζουν λίγο τα πράγματα.

Η πρώτη (την βρήκα σε σχόλιο στον παράφωνο) είναι απο την γνωστή πηγή Snopes.com. Εκεί, η ιστορία α) εμφανίζεται με email το 2007 και β) λέει οτι το σκυλί τρεφόταν κανονικά, την κοπάνησε, και αγνοείται η τύχη του – πάντως δεν αφέθηκε να πεθάνει.

Παρότι η πηγή είναι αξιόπιστη, δεν θα μου αρκούσε καθώς δεν είναι αρκετά κατηγορηματική και δεν δίνει αρκετές εξηγήσεις για το γεγονός. Ευτυχώς, εχθές, έπεσα σε δεύτερη, πιο ξεκάθαρη γνώμη:

Στην αρχή, ο συντάκτης είχε (όπως όλοι μας) απλώς αναπαραγάγει την πηγή.

Στην συνέχεια όμως, παραθέτει περισσότερες πληροφορίες που ξεκαθαρίζουν εν πολλοίς τα πράγματα. Μεταφράζω:

[…] Ο καλλιτέχνης Guillermo Habacuc Vargas δημιούργησε ένα τρύκ, για να δείξει πως ένας σκύλος που λιμοκτονεί αποκτά ξεχωριστή σημασία όταν γίνεται μέρος επίδειξης μίας γκαλερί – αλλά τον αγνοούμε επιδεικτικά όταν είναι στον δρόμο. Η εργασία είχε σκοπό να ξεσκεπάσει τους ανθρώπους για αυτό που είναι στην πραγματικότητα, «υποκριτικά πρόβατα» (σημ. «hyprocritical sheep»). Ο καλλιτέχνης ανέφερε οτι για να είναι η δουλειά του πειστική, αυτός και η γκαλερί έπρεπε να δώσουν την εντύπωση οτι ο σκύλος πράγματι λιμοκτονούσε, και οτι πέθανε.[…]

Και ο συγγραφέας του blog τονίζει (πάντα σε μετάφραση):

[…] Το περίεργο πράγμα είναι πιθανόν πως αντιδράς γνωρίζοντας τώρα οτι επρόκειτο για «φάρσα» (τα εισαγωγικά είναι δικά μου). Υποπτεύομαι οτι, όπως και εγώ, συνεχίζεις να νιώθεις θυμό, πιθανόν οτι ήταν αρρωστημένη, και οτι η αρχική σου αντίδραση ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά, παρότι μπορεί να μην συμφωνώ (ο blogger) με τις σοκαριστικές του μεθόδους έτσι και αλλίως, πρέπει να παραδεχθώ την ικανότητα του Guillermo Habacuc Vargas να εμπνεύσει τέτοιες αντιδράσεις, και με αυτή την λογική, δεν πέτυχε αυτό που είχε σκοπό; […]

εδώ το άρθρο

Επι προσωπικού (διότι εδώ είναι blog, και έχω προσωπική άποψη επι του θέματος): οι θεραπείες σοκ δεν με έβρισκαν όπως θυμάστε (ένα, δύο) εξ’ ορισμού εναντίον. Αν για να σοκαριστεί η κοινή γνώμη, και να σκεφτεί οτι ένας σκύλος (ή ακόμη, ένας άνθρωπος) λιμοκτονούν, και το θέαμα (μας) γίνεται πολλαπλά αποκρουστικό όταν φιλοξενείται σε μία έκθεση – λες και όταν γίνεται στην γειτονιά μας (είτε πρόκειται για το διπλανό τετράγωνο, είτε την διπλανή χώρα) δεν υφίσταται, χρειάζονται τέτοιες εικόνες, εφόσον ο σκύλος δεν έπαθε απολύτως τίποτα, δεν με βρίσκει καθόλου αντίθετο.

Όσοι δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για τον σκύλο της γειτονιάς που λιμοκτονεί (ξαναλέω: για να μην πω για ανθρώπους) δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να εξοργιζόμαστε όταν κάποιος άνθρωπος τον αφήσει να πεθάνει στην αυλή του πολιτισμού μας.

Κακός αυτός, για να απενοχοποιηθώ και να φανώ αθώος τελικά εγώ, δεν το δέχομαι.

Άποψή μου, κρίνομαι στα σχόλιά σας.

Ο Τσάρλτον Χέστον, ένας από τους τελευταίους θρύλους του Χόλιγουντ, πέθανε το Σάββατο (σημ. 5/4/2008) σε ηλικία 84 ετών στην κατοικία του στο Μπεβερλι Χιλς. Στο πλευρό του βρισκόταν η σύζυγός του Λίντια Κλαρκ, επίσης ηθοποιός, με την οποία παντρεύτηκαν το 1944 και έζησαν μαζί 64 χρόνια.

Ο Χέστον, που είχε τιμηθεί το 1959 με το Οσκαρ καλύτερου ηθοποιού για την ταινία «Μπεν Χουρ» και ο οποίος είχε υποδυθεί τον Μωυσή στην ταινία «Οι Δέκα Εντολές» του Σεσίλ Ντε Μιλ το 1956, έπασχε τα τελευταία χρόνια από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

«Κανένας δεν θα μπορούσε να ζητήσει μια πιο γεμάτη ζωή από αυτήν. Κανένας δεν θα μπορούσε να δώσει περισσότερα στην οικογένειά του, στη δουλειά του, στην πατρίδα του», έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος, «έζησα μια υπέροχη ζωή. Εζησα αρκετά για δυο ανθρώπους».

Ο Τσάρλτον Χέστον, όμως, από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και ύστερα δεν απασχόλησε το κοινό τόσο για τις φιλμικές του ερμηνείες, όσο για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Όσο ήταν δεμένος στο άρμα των Δημοκρατικών υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Αμερικανών Ηθοποιών (SAG), δηλαδή από το 1965 έως το 1971. Από τις αρχές του 1980 και μετά, ο Τσάρλτον Χέστον γίνεται οπαδός του υπέρμετρου νεοσυντηρητισμού που εξέφρασε πολιτικά και κοινωνικά στις Η.Π.Α., ο Ρόναλντ Ρίγκαν. Ο Χέστον ξαφνικά αποκτά τα χαρακτηριστικά του υπερπατριωτισμού και του σκληρού νεοφιλελευθερισμού, στρέφοντας τα πυρά του κατά της Ένωσης Αμερικανών Ηθοποιών (SAG). Ο Χέστον δημιουργεί στις αρχές του ’80 μια συντηρητική οργάνωση με το όνομα «Ηθοποιοί που δουλεύουν για μια Ένωση Ηθοποιών» (AWAG), η οποία προσπαθούσε να προωθήσει μέσα στο Συνδικάτο των Ηθοποιών τις ριγκανικές νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις. Κύριος σκοπός της AWAG ήταν να σταματήσει να είναι υποχρεωτική η εγγραφή στο Σωματείο για να πιάσει κάποιος δουλειά σε ένα κλάδο και συγκεκριμένα σε αυτόν των ηθοποιών (right-to-work law), το οποίο ουσιαστικά θα αναιρούσε την παντοδυναμία της Ένωσης Αμερικανών Ηθοποιών (SAG) και θα περιόριζε στο έπακρο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα στο Χόλιγουντ.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο υπερσυντηριτικός πλέον Χέστον να είναι και επίσημα ο πρώτος ηθοποιός που δέχτηκε επίσημη επίπληξη στην ιστορία της Ένωσης SAG το 1986 και να γίνει το «μαύρο πανί» για την ανέκαθεν προοδευτική κοινότητα του Χόλιγουντ, η οποία είχε τραβήξει τα πάνδεινα την περίοδο του Μακαρθισμού. Η συντηρητική στροφή του Χέστον κορυφώνεται το 1998, όταν και γίνεται πρόεδρος της Εθνικής Ενωσης Οπλοκατοχής. Ηγούμενος μιας Ένωσης που αποτελείται από τα πλέον συντηρητικά στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας και η οποία διαπνέεται από ρέντνεκ ρατσιστικές αντιλήψεις, ο Τσάρλτον Χέστον δηλώνει ότι ο μόνος τρόπος για να πάρει κάποιος το όπλο από τα χέρια του είναι «από τα κρύα, νεκρά χέρια του». Ο Μάικλ Μουρ στο αποκαλυπτικό «Ακήρυχτο Πόλεμο» στοχοποίησε την Ένωση και προσωπικά τον Χέστον, ο οποίος αποχώρησε μαινόμενος από τη συνέντευξη που του έπαιρνε ο σκηνοθέτης, λόγω των «ενοχλητικών» ερωτήσεων του.

Tο άρθρο που έγραψε ο Γιάγκος Αντίοχος για το περιοδικό Σινεμά, έκανα απλώς μερικές διορθώσεις, για να μην γίνονται ιστορικά λάθη, καταλαβαίνετε.

Το πρωτότυπο βρίσκεται εδώ.

Την ίδια άποψη κουβαλάω απο τότε που είδα τον «Ακήρυχτο Πόλεμο».

Χέστον τον λε(γα)νε τον άνθρωπο. Δεν ήταν τυχαίο. ΔΕΝ τον λέγανε Χέστον. John Charlton Carter τον λέγανε. Μετά έγινε Χέστον. Ούτε και αυτό είναι τυχαίο.

…κάνουμε τέτοια πράγματα.

Σχόλια εκεί, όχι εδώ (τρελός είμαι;)