Για να δούμε, γιατί αυτή η χρονιά δεν ξεκινάει καθόλου καλά.

(ή ξεκινάει πολύ καλά, αναλόγως των διαθέσεων :))

Είμαι Δήμος. Μεγάλος. Έχω ένα εκατομμύριο ευρω για να διαθέσω. Τι μπορώ να αγοράσω;

– Έναν μόνιμο χώρο για να στεγάζω τους απόρους;

– Χώρους εκπαίδευσης τεχνών για τους δημότες μου;

– Χώρους για αδέσποτα σκυλιά, γατιά και λοιπά ζώα;

– Υπηρεσίες εκτακτης υγείας;

Οχι.

Οχι δα.

Πήρα το 75% απο την ευρωπαϊκή ένωση. Μου τα έδωσε και λέω να τα διαθέσω σε…

Ενα portal!

Ω ναι.

(καλή χρονιά, σας είπα; )

Ω, ναι.

Κοντά ένα εκατομμύριο ευρώ έκανε το καινούργιο «portal» (ας μην πιάσουμε τώρα τι είναι portal και τι είναι site, ε; ) του Δήμου Αθηναίων.

Μονόγλωσσο. Ελληνικό. Μόνο. Γκρικ. Ονλυ.

Και λες, καλά.

Θα έχει τεχνολογία, θα έχει βαβούρα θα έχει….

…όχι, ούτε έτσι δεν τα λες.

Είναι ολοκληρωμένο το έργο. Οτι βλέπετε αδέλφια.

Παπάδες να κάνει, τόσο δεν κοστίζει.

Θα ξενύχτησαν νυχθημερόν να μπαλώνουν και να φτιάχνουν οι προγραμματιστές…

…εμ, όχι, είναι βασισμένο σε ΔΩΡΕΑΝ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ.

Πάμε πάλι: πείτε μαζί μου: δω-ρε-αν λο-γι-σμι-κό [‘Οπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Vrypan, αυτό δεν είναι κακό. Καλό είναι. Αρκεί να γλυτώναμε λεφτά (εμείς οι δημότες), όχι να πληρώναμε παραπάνω!].

Που πήγαν τα λεφτά;

Πως δικαιολογήθηκαν;

Μμμμ..

Αν δεν το ξέρετε, ως δουλειά, μονιμή αλλά ταυτόχρονα και part-time, έχω να φτιάχνω site.

Θεωρούσα τα τρία χιλιάρικα ως το πιο φυσιολογικό ποσό που μπορεί να ζητήσει κανείς για μία φυσιολογική δουλειά (όχι…portal, προφανώς, αλλά αρκετά κοντά σε απαιτήσεις), κάνοντας ομαδική (δεν εργάζομαι μόνος μου στις part-time δουλειές μου, υπάρχει ομάδα με ειδικότητες) δουλειά μηνών, σωστή, και πάνω απο όλα αξιοπρεπέστατη.

Και ως το μάξιμουμ.

Για να φτιάξουμε την δουλειά απο την αρχή ως το τέλος.

Καταλαβαίνω οτι μία εταιρεία, επειδή ακριβώς έχει γραφείο, γραμματείς, διευθύνοντα σύμβουλο και τυπωμένες κάρτες (και εγώ έχω τυπωμένες κάρτες, αλλά τέλος πάντων) θα ζητήσει για την ίδια ακριβώς δουλειά, μπορεί και χειρότερη, τετραπλάσιο ποσό.

Ο αέρας, που λέμε.

Δεν καταλαβαίνω, σε ένα portal, στημένο σε δωρεάν λογισμικό, που πάνε τα υπόλοιπα 939.105,58 ευρώ.

Ακόμα και αν το έστησαν πίξελ – πίξελ.

Ακόμα και αν το χωράνε τα τιμολόγιά τους, δεν το χωράει ο νους μου.

Ενα-εκατομμύριο-ευρώ.

( ακούς Βασίλη; )

(Το οτι το πληρώνει η ευρωπαϊκή ένωση, σας προλαβαίνω, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ)

Μήπως πρέπει να αλλάξω τον τιμοκατάλογό μου;

Το πρωτοδιάβασα στην Ιστοκριτική, που αναφέρει την Magica, που αναφέρει και το πιο ψύχραιμο σχόλιό της στο BlogSpace.

Όλοι μαζι λινκάρουν στο http://www.cityofathens.gr/katoikoi/koinonia-tis-pliroforias#2 – επίσημο και απίστευτα θρασύ δελτίο τύπου του Δήμου.

Υ.Γ. Γιατί δεν αγοράζανε το In.gr; θα τους περισσευαν κιόλας..

Υ.Γ. Ρελάνς στην πρόταση της Magica. Μόνο 400.000 σε wordpress. Γιατί είμαι και εγώ δημότης, και τον αγαπάω τον δήμο μου.

Υ.Γ. Θυμηθείτε το την επόμενη φορά που θα κάνει αύξηση στους δημοτικούς φόρους ο Δήμος Αθηναίων, γιατί τάχα θα πρέπει να φτιάξει κάτι. Θυμηθείτε το και πείτε «πούλα τρεις σελίδες απο το site σου, και θα τα βγάλεις τα λεφτά»

Υ.Γ. Σωστά επισημαίνει φίλος: ΕΙΧΕ site, δεν το έφτιαξε απο την αρχή…

Μωρε, το Internet και τα blog να είναι καλά, και θα έχουμε μία εξαιρετική χρονιά φέτος…

(*) Κάτι, που αν είσαι οποιοσδήποτε άλλος, και δεν αισθάνεσαι large με ξένα χρήματα, δεν θα πλήρωνες πάνω απο πενήντα χιλιάδες – και αυτά πολλά είναι.

Υ.Γ. Μην με ρωτάτε. Δεν βάζω link στο site του Δήμου. Ντρέπομαι, το φτωχό μου δωρεάν blog να κάνει link σε ένα portal αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ. Σε όλη μου την -δικτυακή- ζωή, δεν υπήρξε ούτε ένα πορταλ, συμπεριλαμβανομένης και της Google, που να πιστεύω οτι έκανε ένα εκατομμυρίο ευρώ.

Δεν τολμώ, πως το λένε.

Επιπλέον, δεν ξέρω τόση τεχνολογία (αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ) αν αντέχει να γίνεται λινκ απο ένα ποταπό μπλογκ σαν το δικό μου. Θα σκάσει. (Απο ντροπή;)

Τέλος, αν σας την σπάει που αναφέρω διαρκώς το ένα εκατομμυρίο ευρώ, σκεφτείτε το. Σκεφτείτε για τι ποσό μιλάμε. Θα παραμιλάτε και εσείς..

Οδηγίες (και άλλα τέτοια)

Το παιχνίδι είναι εξομοίωση καπιταλισμού. Αγοράζεις λεμόνια, παγάκια, ζάχαρη και ποτήρια, φτιάχνεις την συνταγή για την τέλεια λεμονάδα, βγαίνεις στον δρόμο και αποφασίζεις που και πως θα πουλήσεις, πως θα διαφημιστείς, και πόσο θα κοστίζει το προϊόν σου.

Όλα παίζουν ρόλο. Tip: ελέγχετε πάντα τις αντιδράσεις των πελατών σας, και αλλάξτε την συνταγή σας αν δεν τους κάνει.
Έχεις ένα κεφάλαιο, και προσπαθείς να διατηρήσεις την φήμη σου ψηλά, για να μπορείς να πουλήσεις ακριβότερο και χειρότερο προϊόν.

Βάστα όσο μπορείς (δεν υπάρχει ανταγωνισμός) και γίνε πλούσιος!

Στο παιχνίδι μπορείς να σώσεις (μάλλον δουλεύει με cookies, που σημαίνει οτι μόνο για το μηχάνημα που βρίσκεσαι) κάτι που δεν έχουν οι άλλες εκδόσεις (πχ των 30 ημερών)

Δικαιώματα

– Το παιχνίδι είναι φτιαγμένο απο την freeonlinegames.com (υπάρχει και σε έκδοση 30 ημερών)

– Το πρωτοβρήκα (την απλή έκδοση των 30 ημερών) στο game24 του sport24.gr

– Δεν έφτιαξα εγώ το παιχνίδι, δεν ευθύνομαι αν τα λεμόνια είναι χαλασμένα, ούτε αν τα παγάκια είναι απο καθαρό νερό. Μην μου φέρετε κανέναν Ευαγγελάτο χριστουγεννιάτικα…:)

Εγώ με το παιχνίδι κόλλησα. Έπαιξα την μικρή έκδοση των 30 ημερών και έβγαλα $5800 σε 30 ημέρες (αντε, καλοφάγωτα)

Το in.gr έχει φέτος μία κίνηση που θεωρώ οτι αξίζει τον κόπο να αναφερθεί:

Στο αφιέρωμα για τις γιορτές του 2007, στην δεξιά στήλη, υπάρχει χώρος για διαφημίσεις. Εκεί, όποιος κάνει κλικ, «αναγκάζει» τον διαφημιζόμενο να πληρώσει ένα ποσό στην ΜΚΟ «Χαμόγελο του παιδιού»

http://www.in.gr/review2007/

Διαβάζουμε επίσης:

Το in.gr δεν εισπράττει χρήματα για τις διαφημίσεις – το σύνολο του ποσού θα δοθεί απευθείας απο τους χορηγούς στο «Χαμόγελο του Παιδιού»!

Αξιόλογο πιστεύω, ως ενέργεια.

Οι σκέψεις μου:

1. Μόνο ένας χορηγός; Είμαι σίγουρος οτι αν τους …»τρελάνουμε» στα κλικ θα πειστούν και άλλοι διαφημιζόμενοι οτι αξίζει να …»δαπανήσουν» τα λεφτά τους

2. Όλοι κερδίζουν. Οι χορηγοί, γιατί δέχονται κλικ, το in.gr γιατί βοηθάει, οι χρήστες γιατί βοηθάνε με ένα απλό κλικ, και περισσότερο απο όλους το Χαμόγελο του Παιδιού, γιατί τα έχει ανάγκη αυτά τα λεφτά (θα επανέλθω σε αυτό)

Ας κλικάρουμε λοιπόν. Ας χαρίσουμε ένα Χαμόγελο με ένα click!

Μου στέλνει σήμερα mail φίλος, που στο παρελθόν μου έχει στείλει αρκετά καλά mail, πολλά απο τα οποία τα έχω μοιραστεί μαζί σας.

Το κείμενο:

Μπες να δεις τον τύπο, είναι φοβερός. Βάλε ήχο.

Α, σου στέλνω και μια συμμετοχή για τον διαγωνισμό για laptop ή οθόνη LG στο link.
Απλά επέλεξε το δώρο σου εδώ

http://www.friendscounter.gr/

(Το Link δεν είναι αυτό μόνο, έχει στην διεύθυνση ταυτοποίηση των στοιχείων μου, για να με αναγνωρίζει το σύστημα)

Κάνω βέβαια κλικ, και βλέπω εκτός απο μία κακή διαφήμιση (είναι λάθος ο ορισμός στο «φοβερός») το όνομά μου και το email μου φάτσα κάρτα…

…και καταλαβαίνω οτι αυτόματα μπήκα, χωρίς να το θέλω, σε άλλη μία λίστα σπαμ mail.

~

Πως δουλεύει όμως αυτό;

Δηλώνεις συμμετοχή, και αποδέχεσαι τους όρους.

Υστερα, στέλνεις την σελίδα σε όσους περισσότερους φίλους σου μπορείς, με mail.

Συμπληρώνεις δηλαδή και το email και το όνομα του φίλου σου.

Όσοι περισσότεροι απο τους φίλους σου τσιμπήσουν, και κάνουν κλικ, χρεώνονται σε εσένα. Έτσι, το στέλνεις σε όλους τους φίλους σου, και μαζεύεις περισσότερες συμμετοχές…

Ο παίκτης συμπληρώνει το email του στην φόρμα συμμετοχής και συμπληρώνει όσα email φίλων του θέλει προσκαλώντας τους να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό. Στην συνέχεια, οι φίλοι του θα λάβουν στο ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο το email-πρόσκληση και όσοι από αυτούς μεταφερθούν στην ιστοσελίδα http://www.friendscounter.gr μέσω του συνδέσμου (link), αυτόματα παίρνουν συμμετοχή, τόσο αυτός που προσκαλεί όσο και αυτός που προσκαλείται.

…δηλαδή αεροπλανάκι.

Στο μεταξύ, η εταιρεία συλλέγει ονόματα και διευθύνσεις εντελώς καθαρές (φαίνεται απο τα κλικ ποιές λειτουργούν) σε δική της βάση δεδομένων – με αντάλλαγμα την… υπόσχεση οτι θα κερδίσει, κάποιος, ένα laptop ή μία οθόνη.

Προφανώς, όσο περισσότερες συμμετοχές έχεις, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις.

Θεωρητικά πάντα, γιατι τα έχουμε ξαναπει για τέτοιους διαγωνισμούς.

Οπώς είπαμε λοιπόν, η εταιρεία φτιάχνει χρυσή λίστα με υποψήφια μελλοντικά θύματα σπαμ:

Η LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. θα τηρεί αρχείο με τα προσωπικά δεδομένα των συμμετεχόντων, αποκλειστικά για το σκοπό του παρόντος διαγωνισμού, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 2472/1997.

Φυσικά, αφού έβαλες εσύ τα στοιχεία, η LG και η EILID LTD δεν έχει καμία ευθύνη.

Η LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. και η EILID LTD δεν αποδέχεται καμία ευθύνη για την εγκυρότητα των emails που λαμβάνουν μέρος στον διαγωνισμό και τον τρόπο συλλογής τους. Ο κάθε συμμετέχων συμφωνεί ότι τα mails στα οποία προτείνει συμμετοχή είναι φίλων ή γνωστών του και ως εκ τούτου είναι ο αποκλειστικός και κύριος υπεύθυνος για την αποδοχή τους ή μη από τον κάτοχο τους. Απαλλάσσονται δε από κάθε ευθύνη η LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. και η EILID LTD για την εγκυρότητα, νομιμότητα και αποδοχή των συμμετεχόντων mails

Στους όρους δε του διαγωνισμού, η εταιρεία λέει οτι θα συγκεντρώσει τα στοιχεία των συμμετεχόντων – αλλά προφανώς, ανεξάρτητα αν αυτοί το επιθυμούσαν ή όχι.

Μπορούν, βέβαια να ζητήσουν την διαγραφή τους

Κάθε συμμετέχων διατηρεί το δικαίωμα να ζητήσει εγγράφως από την LG ELECTRONICS HELLAS Α.Ε. τη διαγραφή των προσωπικών του δεδομένων από το ως άνω αρχείο μετά το πέρας του διαγωνισμού

…αλλά αυτό προφανώς ισχύει μόνο αν αντιληφθούν οτι έπεσαν θύματα συλλογής προσωπικών στοιχείων

Όλοι οι όροι του διαγωνισμού, εδώ.

~

Φυσικά, εγώ δεν παίζω σε τέτοια «παιχνίδια» – αλλά τα στοιχεία μου βρίσκονται εκεί, στην λίστα τους, παρότι εγώ δεν θα τα καταχωρούσα ποτέ.

Πρώτη φορά βλέπω διαφήμιση αεροπλανάκι – δεύτερη, αν συνυπολογίσεις και την διαφήμιση με την κοπέλα που ήταν κλεισμένη στο δωμάτιο – και για να κάνεις πλάκα, έβαζες το κινητό(!) ενός φίλου σου…

….veeeeery clever.

Δεν μας φτάνει δηλαδή που οι εταιρείες παλεύουν να μαζέψουν τα email μας και να μας γεμίσουν με spam, τους βοηθάμε και αποπάνω.

~

Και φυσικά, τα θερμά μου συγχαρητήρια στην LG και στην EILID για την εξαίρετη ιδέα τους. Ανέβηκαν πολύ στην εκτίμησή μου.

Κάθε εταιρεία που υιοθετεί τέτοια συστήματα είναι άξια …συγχαρητηρίων.

Τον πετυχαίνει τον στόχο της….

~

Αν έχεις φίλους σου για πούλημα, πήγαινε στο http://www.friendscounter.gr/. Η LG θα τους αγοράσει ευχαρίστως.

Υ.Γ.: Πριν σκεφθείτε τι κολλημένος είναι ο παπάρας ο arkoudos, θέλω να κατανοήσετε οτι στο εταιρικό μου email -που δεν το έχω δώσει που-θε-νά αλλού εκτός δουλειάς- παίρνω καθημερινά γύρω στα 70 spam όταν ανοίγω τον υπολογιστή μου, και άλλα 30 μέσα στην διάρκεια της μέρας…)

Υ.Γ. 2: Γραφικό απο την GlassGiant

Ας (ξανα)δούμε λοιπόν τα ναρκωτικά…

Σύμφωνα με την Espresso και το Press-Gr ο ηθοποιός που πιάστηκε με 34g κόκας είναι ο Νίκος Σεργιανόπουλος.

Αφου ο άνθρωπος δεν έχει ούτε καν δικαστεί, ας μην μπούμε στην λογική αν είναι ή όχι. Ιδιο θα είναι το ποστ ανεξαρτήτως ποιος επώνυμος μπορεί να βρίσκεται κατηγορούμενος.

Ας αφήσουμε επίσης και τα «ράκος στο κρατητήριο», «μεγάλος αστέρας» και τα λοιπά κλισέ των φυλλάδων.

Το σημαντικό για μένα είναι η αδυναμία του κόσμου (και της αστυνομίας) να στείλει τον ηθοποιό κατηγορούμενο για κατοχή και όχι για πώληση – παρότι το βάρος των ναρκωτικών που είχε μαζί του δικαιολογεί την δεύτερη περίπτωση.

Λογικό. Μπήκα και εγώ στην ίδια δυσκολία να το φανταστώ.

Αλλά, μετά, σκέφτηκα και όλους τους άλλους που συλλαμβάνονται για ναρκωτικά – και αφού δεν τους ξέρει ο κόσμος, τηρείται το γράμμα του νόμου.

Αδικία.

Τι πάει να πει «τον ξέρουμε»;

Για το πρεζόνι της γωνίας που πήρε για την παρέα του (ή whatever) και δεν το ξέρουμε να τηρηθεί το γράμμα του νόμου, και η εξαίρεση να γίνει στον ηθοποιό;

Αν νόμος είναι άδικος (για μένα είναι, σε πολλές πλευρές) να αλλάξει ο νόμος.

Οι εξαιρέσεις οδηγούν σε αδικίες. Αλλίμονο αν ο νόμος στηρίζεται σε αδικίες.

Αν δεν θέλουμε να πάει φυλακή ο ηθοποιός, να αλλάξουμε τους νόμους. Αν πιστεύουμε οτι έχει κάτι ο κατηγορούμενος που τον απαλλάσει, όχι συναισθηματικά αλλά λογικά, να το καταγράψουμε. Να το αποκρυπτογραφήσουμε. Και να το κάνουμε κτήμα όλων.

Αν είναι κουτό ή απλοϊκό θα φανεί μόνο με την αποκρυπτογράφηση του.

Τι θα πούμε δηλαδή;

Οι ηθοποιοί να μην μπαίνουν φυλακή; Όλοι οι έμποροι θα δηλώνουν ηθοποιοί.

Οι συμπαθείς να μην μπαίνουν φυλακή; Για άλλους δεν είναι συμπαθής ο εν λόγω ηθοποιός.

Οι ασπρομάλληδες να μην μπαίνουν φυλακή; Τα γερόντια θα έχουν άλλον ένα τρόπο να γεμίσουν την καρτέλα ενσήμων τους για να πάρουν την πολυπόθητη σύνταξη.

Ίσως θα έπρεπε να πούμε οτι 34g δεν είναι αρκετά για εμπόριο.

Ίσως θα έπρεπε να πούμε οτι δεν αξίζει φυλακή – αλλά απεξάρτηση.

Ίσως….

Η κουβέντα ανοιχτή.

Υ.Γ. Θέση, για να μην παρεξηγηθώ: Αυτοί που κάνουν χρήση είναι άρρωστοι, και χρήζουν βοήθειας. Αυτοί που κάνουν εμπόριο είναι εγκληματίες, και πρέπει να σαπίσουν στην φυλακή. Προφανώς το post αναφέρεται στους χρήστες, και όχι στους εμπόρους…

Ας ήταν και με τον Ολυμπιακό, ή τον Παναθηναϊκό, να το καταλαβαίναμε καλύτερα..

Κυκλοφορεί με mail, το βρίσκετε και στο διαδίκτυο (σε όλο και περισσότερα μέρη), μπορεί να ακούσατε για αυτό και στην τηλεόραση.

Η underground φωτογραφία της Δέσποινας Βανδή, που χρησιμοποιήθηκε ρετουσαρισμένη στο περιοδικό Nitro.

~

Απο την ιστορία, καταλαβαίνω δύο πράγματα:

Ένα, η ανάγκη για εικόνα. Για πλασματική εικόνα. Όσο πιο δύσκολο είναι να αντιγράψεις αυτό που βλέπεις, τόσο πιο πολύ το ονειρεύεσαι. Τόσο περισσότερο θα το ποθήσεις. Σε τόσους περισσότερους πειρασμούς θα πέσεις για να το πλησιάσεις. Τόσο περισσότερο θα το ζηλέψεις.

Τόσο περισσότερο θα το θεοποιήσεις.

Αυτό ισχύει σε όλα. Στο ποδόσφαιρο, στο modeling, στα media.

Και για όλους. Περισσότερο βέβαια, για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη να είναι τέλειοι.

Όχι σαν επιλογή, σαν ανάγκη.

Ακόμα και τα ίδια τα πρόσωπα που παραποιούνται.

~

Το δεύτερο είναι η έκπληξη. Αυτό που νιώθουμε όλοι όταν αποκαλύπτεται το προφανές.

Η δουλειά μου είναι αν μέρει να ασχολούμαι με το Photoshop και, καμιά φορά, να μετατρέπω και εγώ τέτοιες φωτογραφίες.

Ακόμα και εγώ ξαφνιάστηκα με το μέγεθος του ρετούς.

Και να πεις οτι είμαι πρωτάρης…

~

Η θέση μου;

Ποιο πιο πολύ γουστάρω την Βανδή έτσι, απείραχτη.

Αληθινή.

Νομίζω πως είναι πιο άτρωτη έτσι…

* Το ερωτηματικό στον τίτλο μπήκε αφού βρήκα το σχόλιο του popoculture…

Παρέα σε γιορτή Κατερίνας. Περνάμε καλά, είμαστε όλοι λίγο-πολύ γνωστοί μεταξύ μας.

Κάποια στιγμή, ο Παντελής βλέποντας την Μυρτώ (γνωστή και ως Cyberella) με ζακέτα γούνινη, της λέει περιπεκτικα:

«Αν είναι αληθινή, θα σε καρφώσω στον arkoudo!»

Ξαφνιάζομαι. Δεν μπορεί να ξέρει οτι γράφω ως αρκούδος, σωστά;

Ποιος είναι ο αρκούδος; ρωτάω – σχεδόν σίγουρος για την απάντηση..

«Ενας blogger στο δίκτυο, πολύ γνωστός (sic)»

…

To point of internest εδώ δεν είναι το «πολύ γνωστός», δεν είναι οτι η Cyberella φοράει γούνινα (δεν είναι αληθινό, αγαπάει τα ζώα), δεν είναι οτι ο Παντελής είναι καρφί (εμ, είσαι) ούτε είναι οτι ξέρω μια Κατερίνα και πηγαίνω στην γιορτή της.

Το κόλπο εδώ είναι οτι είμαστε όλοι bloggers.

Αφού έχουμε όλοι την δυνατότητα να ανοίξουμε ένα blog, και οι περισσότεροι έχουν την δυνατότητα να το συντηρήσουν, εν δυνάμει, είμαστε όλοι bloggers. Και όχι μόνο αυτό: είμαστε bloggers με δημόσιο λόγο.

Ας το δούμε λιγο πιο απλά αυτό. Ας υποθέσουμε ότι εμένα με διαβάζουν (να είσαστε καλά) 10 άνθρωποι. Αυτοί οι 10 με ξέρουν απο τον λόγο μου (τον γραπτό) και όχι απο την φυσική μου παρουσία.

Δεν ξέρουν την φυσική μου παρουσία. Δεν με ξέρουν ως άνθρωπο.

Είναι σαν να αρθρογραφώ ανώνυμα (παρότι όλοι όσοι έχουν επικοινωνήσει μαζί μου ξέρουν οτι χρησιμοποιώ το επώνυμό μου κανονικά) να χάνομαι στο πλήθος, αλλά να επηρεάζω (λίγο ή πολύ, καλά ή άσχημα) 10 ανθρώπους (*)

(*) με την προϋπόθεση οτι με παίρνουν σοβαρά, πράγμα που στην θέση σας δεν θα θεωρούσα δεδομένο

Έχοντας διαβάσει το blog μου (είναι μεγάλο, και ελπίζω απο καιρό σε καιρό άξιο λόγου) μπορείτε να σχηματήσετε μία γνώμη για μένα.

Για εσάς είναι δεδομένη. Για εμένα όμως, είναι διαφορετικά.

Καμαρώνω όταν σας αρέσει το blog (ειδικά όταν δεν με ξέρετε) παίρνουν τα μυαλά μου αέρα όταν το βρίσκετε χρήσιμο, γουστάρω όταν σας προκαλεί να αντιδράσετε. Όσοι είσαστε ήδη bloggers ξέρετε καλά οτι δεν κάνω τίποτα σπουδαίο – γράφω, όπως και εσείς, καλά ή άσχημα, όπως και εσείς, θυμώνω ή αστειεύομαι – όπως και εσείς. Όσοι δεν είσαστε, το θεωρείτε μεγάλο πράγμα (όπως εγώ αυτούς που κάνουν τηλεόραση ή ραδιόφωνο, που λέω «πω-πω, δύσκολο φαίνεται» ενώ για αυτούς είναι δουλειά – ή έστω, χόμπυ). Μέχρι βέβαια αυτοί που δεν γράφουν να αρχίσουν να γράφουν, οπότε λένε «τελικά εύκολο είναι», και με ξεχνάνε ως «σπουδαίο πρόσωπο».

Και καλά κάνουν, μεταξύ μας 🙂

Γιατί αν με ρώταγε κανείς, δεν θέλω περισσότερους αναγνώστες. Περισσότερους blogger θέλω…

Είναι πάντως, σας βεβαιώ, ένα υπέροχο ταξίδι μαζί σας.

Διότι έχω φωνή, εκθέτω τις απόψεις μου, συμφωνώ και διαφωνώ με άλλους, συναναστρέφομαι με ανθρώπους που σέβομαι και εκτιμώ (όπως το καλτσόβρακο, τον Νάσσο, τον Κουκουζέλη και τον Θας, τον Ολντμπόυ) ως ίσος.

Και τόσους άλλους.

Φαντάσου να σέβεσαι και να εκτιμάς, και να συναναστρέφεσαι ως ίσος.

Και αυτήν την δύναμη ισότητας, την αντλώ αξιοποιώντας την σκέψη μου, τον γραπτό μου λόγο.

Νομίζοντας οτι μιλάω σε εσάς, στην πραγματικότητα μιλώ σε μένα. Κρίνω τον λόγο μου, ζυγίζω την σημασία του. Αυτό το δώρο που ξεκίνησε για πλάκα, το blog, και που είναι ανοιχτό για όλους, για όποιον θέλει να εκφραστεί, μου έδωσε κοντά τέσσερα χρόνια ένα μικρό σκαλοπάτι αυτοεκτίμησης να ανέβω.

Ας ελπίσουμε όλοι (περισσότερο απο εσάς, εγώ) να φανώ άξιος και στο μέλλον να σας κάνω παρέα.

Υ.Γ.: Σύντομα θα ανεβάσω και μία φωτό μου στο blog. Στο παλιό είχα, (ρε σεις, μου έλειψε το παλιό) αλλά στην μεταφορά δεν χώρεσε (άλλαξα και εγώ απο τότε, ε; :)). Είχα βάλει γιατι θεωρούσα οτι πρέπει να «βλέπεις» ποιος σου μιλάει, οτι έχει σημασία, αλλά δεν το κυνήγησα μετά να ξαναβάλω.

Προς το παρόν, ίσως ανασύρω εκείνο το ξεχασμένο μικρό movie-εικονίδιο που είχε τόση πλάκα στην κατασκευή του… 🙂

Οπως (ίσως) θα έχετε ακούσει, αύριο οι δημοσιογράφοι απεργούν.

Σκοπός τους είναι να εναντιωθούν (κατ’αρχάς) στην όποια μεταβολή του ασφαλιστικού συστήματος.

Ως εδώ καλά.

Για άλλη μία φορά όμως, την απεργία θα ακολουθήσουν και οι ηλεκτρονικοί συντάκτες. Δηλαδή, ούτε In.gr (που είναι αποκλειστικά δικτυακό), ούτε Flash.gr, ούτε Sportline.

Οι δικτυακοί συντάκτες δεν έχουν ενσωματωθεί (ακόμα!) σε κανένα σύστημα ούτε ασφαλιστικό, ούτε άλλο, δεν νοούνται ως συντάκτες, δεν υποστηρίζονται, ούτε προστατεύονται ως τέτοιοι.

Έχοντας άμεση σχέση με τον χώρο, έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές την αγωνία τους: «και τώρα τι κάνουμε εμείς; ακολουθούμε;» γνωρίζοντας καλά πως κάθε φορά θα ακολουθήσουν, θα απεργήσουν για τα δικαιώματα που ΙΣΩΣ μία μέρα γίνουν και δικά τους.

Ίσως.

Στο διάστημα όμως μέχρι να πραγματοποιηθεί αυτό το όνειρό τους, οι ηλεκτρονικοί συντάκτες θα θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας, θα δέχονται ισχυρές πιέσεις απο τις εργοδοσίες, θα μένουν απροστάτευτοι.

Και στο μεταξύ, οι -παραδοσιακοί- δημοσιογράφοι θα καμώνονται πως «και αυτήν την φορά, η απεργία πέτυχε».

Και πράγματι, θα έχει πετύχει. Γιατί ο κόσμος θα στερηθεί, για μία ημέρα, την πολύτιμη (δεν το λέω ειρωνικά) ενημέρωσή του.

Αν όμως δεν συμμετάσχουν οι ηλεκτρονικοί; Τότε ο κόσμος θα πληροφορηθεί τις ειδήσεις της ημέρας. Γιατί το internet για την νέα γενιά γίνεται εξίσου σημαντικό με την τηλεόραση . Γιατι ο καιρός που ο ένας στους δέκα έμπαιναν στο διαδίκτυο για την ενημέρωσή του άλλαξε, τώρα είναι πολλοί, πολλοί περισσότεροι.

Και στο μέλλον, θα είναι όλοι.

Ας θυμήσουμε λοιπόν στους -παραδοσιακούς- δημοσιογράφους την δύναμη της ηλεκτρονικής ενημέρωσης. Ας κάνουμε απεργία στην απεργία τους.

(και για να μην πει κανείς οτι προστατεύω το …κεφάλαιο, ας απεργήσουν χωριστά, άλλη ημέρα. Να μην κινείται τίποτα δικτυακά…)

Η θέση μου λοιπόν: Απεργία στην Απεργία. Μέχρι να δικαιωθούν ΟΛΟΙ οι αγώνες ΟΛΩΝ.

Μου το έστειλαν με mail, αλλα ψάχνοντας τον αρχικό συντάκτη του το βρήκα και εδώ.

Κάποτε σε ένα χωριό στο οποίο κατοικούσαν αγρότες, εμφανίστηκε ένας ξένος ο οποίος ανακοίνωσε ότι ενδιαφερόταν να αγοράσει πιθήκους προσφέροντας $10 (υποθετικό τοπικό νόμισμα) για κάθε πίθηκο. Οι χωρικοί καθότι ήξεραν ότι υπήρχαν άπειροι πίθηκοι στο δάσος παράτησαν τις γεωργικές εργασίες τους και ξεχύθηκαν στο δάσος να τους μαζέψουν.

Ο ξένος – τηρώντας την υπόσχεση του – αγόρασε όλους τους χιλιάδες πιθήκους που του προμήθευσαν, προς $10 το κεφάλι. Η προσφορά όμως άρχισε να μειώνεται. Βλέπετε, οι χωρικοί τους είχαν πιάσει σχεδόν όλους.

Βλέποντάς το ο ξένος αυτό, τους ανακοίνωσε ότι τώρα θα πλήρωνε $20 για κάθε πίθηκο. Αυτό ήταν αρκετό για τους χωρικούς να προσπαθήσουν ακόμα πιο σκληρά να βρουν και να πιάσουν τους πιθήκους εκείνους που τους είχαν ξεφύγει ή είχαν κρυφτεί στα πιο απίθανα και απομακρυσμένα μέρη.

Σύντομα η προσφορά έπεσε σε τόσο χαμηλά επίπεδα που δεν είχε νόημα να κυνηγούν πιθήκους. Έτσι επέστρεψαν σιγά-σιγά στις αρχικές γεωργικές εργασίες τους.

Η προσφορά αγοράς αυξήθηκε ακόμα σε πιο ψηλά επίπεδα! $25 για κάθε πίθηκο και τώρα πια η προσφορά πιθήκων ήταν τόσο χαμηλή πού ήταν σχεδόν αδύνατο να δεις κανείς πίθηκο στο δάσος. Πόσο δε να τον πιάσει…

Και εκεί που φαινόταν ότι η ιστορία με τους πιθήκους θα τελείωνε, ο ξένος έκανε την πιο απίστευτη προσφορά: θα πλήρωνε $35 για κάθε νέο πίθηκο που θα κατάφερναν να του παραδώσουν! Όμως επειδή θα απουσίαζε στην πόλη για κάποιες δουλειές, θα άφηνε την βοηθό του για την πληρωμή.

Εν τη απουσία του αφεντικού της η πονηρή βοηθός έκανε μια πρόταση στους χωρικούς:

«Κοιτάξτε όλους αυτούς τους πιθήκους στα κλουβιά που έχει μαζέψει το αφεντικό μου. Αντί να ψάχνετε να βρείτε καινούργιους σας πουλάω αυτούς προς $35 τον έναν. Όταν επιστρέψει το αφεντικό θα σας τους αγοράσει προς $50 τον έναν.»

Ήταν μοναδική ευκαιρία! Οι χωρικοί μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλους τους πιθήκους.

…από τότε δεν ξαναείδαν ούτε τη βοηθό, ούτε το αφεντικό, αλλά έβλεπαν καθημερινά μόνο τους πιθήκους που είχαν κατακλύσει το χωριό τους.

Αυτά είναι…

Thanks Χρήστο…