Με ρωτούν λοιπόν πολλοί – και τι έγινε;

Και προσπαθώ να εξηγήσω οτι αν επιτρέψεις κάτι για τους σωστούς λόγους, το επιτρέπεις και για τους λάθος.

Αν πιστεύεις οτι υπάρχει καλή πρόθεση, να είσαι έτοιμος και για την κακή πρόθεση.

Τις θέλουν -λένε- για να μας προστατέψουν απο τους κακούς βάνδαλους αναρχικούς που καίνε αυτοκίνητα και μαγαζιά.

Φίλος μου είχε πει παλιά οτι το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος στην Δημοκρατία είναι να της δώσει δύο επιλογές:

«Θες αυτό ή εκείνο;»

«Θέλεις να σου κάψουν το αυτοκίνητο και το μαγαζί, ή κάμερες;»

Κλειδωμένος σε δύο επιλογές, συνήθως δεν έχεις αρκετά καθαρό μυαλό να αντιληφθείς οτι μανιπουλάρεσαι..

Σωστό λοιπόν, αλλά αν τις θέλουμε για να αποτρέψουμε το έγκλημα, (αλλού δεν έχει πιάσει αυτό btw) αυτό δεν σημαίνει οτι θα χρησιμοποιηθεί μόνο για αυτό.

Και επίσης, σας θυμίζω, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αποτραπεί (και όχι να καταδικαστεί) το έγκλημα.

Σήμερα το in.gr έχει την πιο κατάλληλη είδηση για να κλείσω τούτο το post.

Διαβάστε:

Στην «πυρά» η κυβέρνηση Μπράουν μετά την αποκάλυψη ότι χάθηκαν ψηφιακοί δίσκοι με τα προσωπικά δεδομένα 25 εκατομμυρίων πολιτών -ονόματα, διευθύνσεις, τραπεζικοί λογαριασμοί. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Βρετανίας εκτεθειμένος στον κίνδυνο πλαστογραφίας και τραπεζικής απάτης…

Τα προσωπικά δεδομένα πολιτών που λάμβαναν επιχορηγήσεις τέκνων ήταν αποθηκευμένα σε δύο ψηφιακούς δίσκους, οι οποίοι εστάλησαν από κατώτερο υπάλληλο του υπουργείου Οικονομικών με το ταχυδρομείο προς άλλον κρατικό φορέα. Η αποστολή των CD έγινε στις 18 Οκτωβρίου και δύο εβδομάδες μετά η Σκότλαντ Γιαρντ δεν έχει βρει ίχνος τους… […]

[…] Οι ειδικοί εκτιμούν ότι σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Βρετανίας είναι εκτεθειμένος στον κίνδυνο πλαστογραφίας και τραπεζικής απάτης. Η κυβέρνηση και οι τράπεζες καλούν τους πολίτες να παρακολουθούν στενά τους λογαριασμούς τους για «ασυνήθιστη κίνηση» και ο Αλιστερ Ντάρλινγκ δεσμεύεται ότι θα δοθεί αποζημιώση σε κάθε περίπτωση απάτης. […]

Όλο το άρθρο εδώ: Σάλος στη Βρετανία από την απώλεια προσωπικών δεδομένων 25 εκατ. πολιτών

Ακούστε τι σας λενε λοιπόν.

Όταν σας λένε «Θα κρατάμε πλήρη στοιχεία για δύο χρόνια τα email που στέλνετε – για να την παγκόσμια τρομοκρατία» κρατήστε το «Θα κρατάμε πλήρη στοιχεία για δύο χρόνια τα email που στέλνετε».

Όταν σας λένε «Θα παρακολουθούμε και θα καταγράφουμε απο τις κάμερες τις πορείες – για τους αναρχικούς που καταστρέφουν αθώους ανθρώπους» κρατήστε το «Θα παρακολουθούμε και θα καταγράφουμε απο τις κάμερες τις πορείες «.

Μην λαμβάνετε ως δεδομένη την καλή τους διάθεση. Θέλουν να το χρησιμοποιήσουν για αυτό, δεν σημαίνει ούτε οτι ξέρουν πως να σε προστατέψουν, ούτε οτι δεν θα το χρησιμοποιήσουν για κάτι άλλο…

Υπάρχει και πρώτο μέρος. Φωτό απο τον Kalsovrako – άλλες εδώ.

Καμία ντροπή. Κανένας φραγμός.

Η απόλυτη δικαίωση για όσους λένε οτι απο αυτήν την κυβέρνηση λείπει η αξιοπρέπεια.

Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, είχε αρνηθεί να λειτουργήσουν οι κάμερες.

Αυτοί, γέλασαν.

Η Αρχή λειτούργησε, και τους επέβαλε πρόστιμο.

Αυτοί, γέλασαν.

Ο Σανιδάς έβγαλε δική του απόφαση. Επέτρεψε την χρήση των καμερων ασφαλείας σε διαδηλώσεις.

Η Αρχή, αντέδρασε.

Η κυβέρνηση, γέλασε.

Και τις χρησιμοποίησε.

Και φυσικά, ο επικεφαλής και τα μέλη της Αρχής, παραιτήθηκαν.

Την παραίτησή τους υπέβαλαν στον πρόεδρο της Βουλής ο επικεφαλής και τα μέλη της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το γεγονός ότι τέθηκαν σε λειτουργία οι κάμερες στη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου, χωρίς την έγκριση της Αρχής.[…]

~

Συγχαρητήρια, κυβέρνηση της ξεφτίλας. Παραλάβατε κάτι που δούλευε και επιδοκιμαζόταν απο τον ελληνικό λαό, και το καταστρέψατε.

Δεν φτάνει που δεν διορθώνετε τίποτα, χαλάτε και ότι καλό έχει μείνει.

Ότι σας πάει κόντρα, το διαλύετε.

Οτι έχει φωνή, το φιμώνετε. Ότι έχει ανάστημα, το κονταίνετε.

~

Τώρα μπορείτε να ασυδοτείτε ελεύθερα. Δεν υπάρχει πλέον ηθική. Δεν υπάρχει πλέον συνείδηση.

Μόλις την παραιτήσατε.

Και δεν πήρατε κανένα μάθημα αξιοπρέπειας. Ούτε καν αυτό.
~

Και εμείς, αδέλφια, εάν είχαμε έστω και ένα αποκούμπι ελευθερίας, μόλις το απωλέσαμε…

Υπάρχει και δεύτερο μέρος…

Αναγνώστρια απο Τρίκαλα αναρωτιέται αν έχω το τραγούδι Πυρρίχιος απο τον δίσκο «Η ενδεκάτη εντολή» της Νανάς Μούσχουρη.

Η ίδια θα το αγόραζε ακόμα και σε δίσκο, αν το έβρισκε εκεί, αλλά δυστυχώς δεν το βρίσκει, και ο χρόνος είναι λίγος.

Και εγώ, δυστυχώς, δεν το έχω.

Αλλά δεν εγκαταλείπω τα όπλα: λέω τόσους καλούς αναγνώστες έχω, τόσες χάρες τους έχω κάνει, δεν μπορεί, κάποιος θα το έχει να εξυπηρετήσουμε την κατάσταση (μια εργασία κάνει η κοπέλα).

Ε; ε; φανταστικοί αναγνώστες μου;

Αντιθέτως απο ότι νομίζετε, δεν είναι ποδοσφαιρικό το σχόλιο.

Ούτε καν αθλητικό.

Διότι, μερίδα του τύπου, που δεν μπορεί να αποκτήσει αναγνώστες με σοβαρό και μεστό λόγο, τους κερδίζει με φωνές, λοιδωρίες, βλακώδη επιχειρήματα, και γενικά, αυτό που κοινά αποκαλείται «γλώσσα του πεζοδρομίου».

Παράδειγμα; Η Αθλητική. Άλλο παράδειγμα; Η Αυριανή.

Και μπορώ να μιλήσω γιατί ούτε Πα.Σο.Κ είμαι, ούτε Παναθηναϊκός, ούτε Α.Ε.Κ.

Αλλά εκνευρίζομαι με την ξεφτίλα (γενικώς) και με την ειρωνία (ειδικώς).

Δεν είμαι υπέρ του να κλείσουν αυτές οι εφημερίδες. Δεν έχω ιδέα ποιός θα τολμούσε να κρίνει αν είναι άξια εκτύπωσης τέτοια εικόνα, ή όχι.

Ας τα κρίνουν οι αναγνώστες τους.

Αλλα, καθώς έχουμε δημοκρατία, και επιπλέον δημοκρατία της αγοράς, θεωρώ οτι αυτοί που αγοράζουν τέτοιες φυλλάδες, υποστηρίζουν (οικονομικά) τέτοιες συμπεριφορές.

Απο «δημοσιογράφους» που ηδονίζονται με το να προκαλούν καταστάσεις – οι ίδιοι μετά θα τρέξουν να προτείνουν λύσεις (συχνά «ξεχνώντας» την δική τους συμμετοχή) και να παρουσιαστούν ως σωτήρες.

Λίγους μήνες πριν, κλαίγαμε για τα παλικάρια που πεθαίνανε στην άσφαλτο απο το μίσος των οπαδών.

Στέγνωσαν φαίνεται τα δάκρυα…

Κυρία θέλει να βάλει τέντες στο μπαλκόνι. Ανοίγει τον τηλεφωνικό κατάλογο, ψάξε, ψάξε, βρίσκει «ΜΠΑΜΠΗΣ – ΤΕΝΤΕΣ».

Τηλεφωνάει στον τεντά…

– «Μπάμπης. Τέντες»… ακούγεται μια μάγκικη, απότομη φωνή.

«Ναι, καλή σας ημέρα. Θα ήθελα μια τέντα για το μπαλκόνι μου», του λέει η κυρία.

– «Αύριο, 11:30», απαντά ο τεντάς και κλείνει το τηλέφωνο.

Την επόμενη μέρα. Χτυπάει το κουδούνι…

– «Ναι; Ποιος είναι;», ρωτά η κυρία.

– «Μπάμπης. Τέντες», απαντά ξερά ο τεντάς.

– «Στον 4ο».

Ανεβαίνει πάνω και η κυρία του ανοίγει.

– «Καλή σας ημέρα».

– «Μέρα. Μπάμπης. Τέντες», απαντά ο τεντάς.

– «Από δώ από δω. Περάστε».

Βγαίνει στο μπαλκόνι ο Μπάμπης, ανεβαίνει στη σκάλα και λέει στη κυρία:

– «Φραπέ. Γλυκό».

Πάει η κυρία να του φτιάξει. Όταν επιστρέφει…

– «Και νερό. Κρύο», της λέει ο τεντάς στο ίδιο απότομο ύφος.

Πάει η κυρία να του φέρει και νερό ώσπου ακούει το κουδούνι.

– «Ναι;», ρωτάει από το θυροτηλέφωνο.

– «Μπάμπης. Τέντες».

– «Μα έχει έρθει ήδη ένας… Εσείς ποιος είστε;»

– «Μπάμπης. Έπεσα».

Στους «Απαράδεκτους» η τηλεόραση χρωστά τις ελάχιστες στιγμές που άρχισα να πιστεύω οτι μπορούσε να έχει το χαζοκούτι χαβαλέ.

Καρφωμένο στο μυαλό μου, το τραγούδι του Μπονάτσου που άκουσα μόλις δύο φορές – μία live και μία σε επανάληψη (και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί είναι ζήτημα να έχω δει το ένα δέκατο των επεισοδείων).

Όλως τυχαίως, μου ξαναήρθε στο μυαλό τώρα.

Αυτό που έκανα λοιπόν ήταν να το ψάξω στο YouTube. Και, ως εκ θαύματος, το βρήκα.

Σε δύο εκδόσεις μάλιστα.

Η μία, είχε φωνή στην αρχή, αλλά δεν ήταν ολόκληρο το κομμάτι – η άλλη δεν είχε την πρώτη στροφή στην αρχή.

Ιδού:

http://www.youtube.com/watch?v=UqjHjLYhKCk

http://www.youtube.com/watch?v=ekUezj5hpHM

Αυτό που έκανα λοιπόν ήταν:

Το κατέβασα,

Το μετέτρεψα,

Το διόρθωσα.

Προς ικανοποίηση όλων, στην διάθεσή σας….

Να σας κάνω μία ερώτηση;

Ας δούμε μία υποθετική ιστορία.

Είμαι μεγάλη φαρμακοβιομηχανία. Μεγάλη. Βρήκα το φάρμακο (πχ για το AIDS, τον καρκίνο, whatever) που αφορά μεγάλη μερίδα κόσμου, και θα αυξήσει την ποιότητα ζωής τους.

Σε μερικούς δε μπορεί και να τους σώσει την ζωή.

Μεγάλη επιτυχία.

Επόμενο βήμα που θα κάνω είναι να κατοχυρώσω την ανακάλυψή μου. Μην τυχόν και μου την αντιγράψει κανείς, και πάει και σώσει τον κοσμάκη τσάμπα.

Καπιταλισμός, you know.

Την κατοχύρωσα; μπράβο μου. Τώρα είμαι μάγκας. Τώρα μπορώ μόνον εγώ να την πουλήσω και να βγάλω τρελά φράγκα απο όλους τους αρρώστους που θέλουν να σωθούν.

Ω, τι θεός που είμαι.

Στο μεταξύ οι μη έχοντες, ας καλυφθούν απο τα δημόσια ταμεία.

Όλα καλά καμωμένα.

Έλα όμως που…

Η κατασκευή του μου κοστίζει ο κούκος αηδόνι. Τα δημόσια ταμεία δεν είναι σε θέση να πληρώσουν την διαφορά για να το πάρουν οι ασφαλισμένοι σε λογικό κόστος.

Οπότε τι κάνω;

Σταματάω την παραγωγή:

[…]Η Pfizer έκρινε ως ασύμφορη την παρασκευή της εισπνεόμενης ινσουλίνης, καθώς είχε περισσότερα έξοδα παρά έσοδα από τη διάθεσή της. Κι αυτό γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία διεθνώς δίσταζαν να συνταγογραφήσουν τη συγκεκριμένη μορφή θεραπείας ιδίως σε χώρες με μεγάλο πληθυσμό διαβητικών όπως η Βρετανία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ.

Οι μοναδικές χώρες που το είχαν πετύχει ήταν η Ελλάδα και η Ιρλανδία, εντούτοις αυτές οι αγορές δεν ήταν αρκετές για να φέρουν κέρδη στην εταιρεία, η οποία αποφάσισε να αποσύρει το προϊόν από την παγκόσμια αγορά.[…]

Απο το in.gr

~

Έχει γίνει και άλλες φορές τέτοια κουβέντα, γίνεται και τώρα.

Τι κάνουμε ως κοινωνία όταν η υγεία είναι εμπορεύσιμο αγαθό;

– Να κάνουμε μποϊκοτάζ στην εν λόγω εταιρεία είναι μία λύση, αλλά δεν πιστεύω να πιάσει – άσε που είναι και επικίνδυνο. Δηλαδή τι; να πούμε στον άρρωστο να πάρει απο άλλη εταιρεία τα φάρμακά του;

– Να υποκείψουμε στον εκβιασμό και να αγοράσουμε ακριβότερα το φάρμακο προς το παρόν δεν παίζει καν αυτό σαν λύση – η εταιρεία το αποσύρει λόγω κόστους.

– Να υποκείψουμε στον εκβιασμό και να πιέσουμε το κράτος να το βάλει στα ασφαλιστικά ταμεία ως παροχή επίσης δεν είναι λύση: στην Ελλάδα είναι στα ασφαλιστικά ταμεία – στην Αμερική δεν είναι.

Τι κάνουμε;

Προσέξτε, σας το θέτω και ηθικά. Η εταιρεία έχει ένα φάρμακο που μπορεί να λύσει σημαντικά προβλήματα στους ασθενείς. ΔΕΝ το παράγει και το αποσύρει – επειδή δεν κερδίζει.

Καπιταλιστικά σωστό, κοινωνικά απαράδεκτο, ανθρωπίνως παράλογο.

Τι κάνουμε ως κοινωνία;

Υπόψιν: το παράδειγμα είναι για ένα προϊόν που γνωρίζουμε, και που αφορά δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους – άρα είχε επιχειρηματικό νόημα να εμφανιστεί στην αγορά. Φανταστείτε πόσες άλλες φαρμακευτικές αγωγές μένουν στο ράφι ως εμπορικά απαράδεκτες – που θα μπορούσαν όμως να σώσουν ζωές…

Σε λένε Σοφοκλή. Μεγάλο παιδί, θερίο.

Είσαι δυο μέτρα παλικάρι, έχεις και τον όγκο σου, τέλειος για μπάσκετ. Είσαι και κομματάκι μαύρος, trendy αυτό για πουλήμα απο τους μάνατζερ, σου λέει «μαύρος έλληνας», ξεχωρίζει.

Με γειά σου, με χαρά σου.

Παλεύεις, ξεχωρίζεις, μπράβο σου, παίρνεις μεγάλη μεταγραφή, σε φωνάζουν και στην εθνική.

Γουέλ ντάν.

Αλλά, έχεις και μία ανάγκη. Μία διάθεση. Μία όρεξη βρε αδελφε.

Που ακυρώνει τα όνειρα (των άλλων).

Διαβάζω το άρθρο του Βαγγέλη Αρναούτογλου στο Sport24, που είναι σαφής:

«Εγώ θα συμπλεύσω με εκείνους που δεν τον αντιμετωπίζουν πλέον ως ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ (νισάφι πια), αλλά ως έναν άνθρωπο που επιστρέφει τόσο αχάριστα στη φύση το χάρισμα που αυτή του προσέφερε«

Μάλιστα.

Ο δημοσιογράφος όνομα έχει, υπογράφει την γνώμη του, καλά κάνει. Στο κάτω-κάτω δεν μιλάει προσωπικά, εμάς αντιπροσωπεύει. Ή εν πάσει περιπτώσει κάποιους απο εμάς – αλλά όχι εμένα.

Γιατί, να μου επιτρέψει, διαφωνώ.

Όχι στο ποιος φταίει, αλλά στο αν τελικά, φταίει κανείς.

Θα επανέλθω.

~

Φίλη ηθοποιός. Ταλέντο. ΟΚ.

Σπάζονται οι φίλες της διότι η (ας την πούμε) Κατερίνα δεν ασχολείται με το θεάτρο (ενώ το έχει), και δεν τρελαίνεται να παίξει τηλεόραση, εξ’αιτίας του έρωτά της – που δεν την ενθαρύννει.

Ας πούμε οτι η ίδια γουστάρει να γίνει… πωλήτρια.

Φταίει κανείς;

Είναι πολύ όμορφη, και έχει ταλέντο. Μπορεί να το κάνει. Κάποτε ήθελε.

Τώρα όμως, δεν γουστάρει. Δεν κάνει κέφι.

Που είναι το πρόβλημα;

~

Επανέρχομαι λοιπόν:

Εχεις κάτι. Οτιδήποτε. Κάτι που θέλουν οι άλλοι. Ταλέντο, ομορφιά, λεφτά.

Έχεις κάτι – που οι άλλοι θέλουν.

Που οι άλλοι ονειρεύονται. Που αν το έκαναν αυτοί θα το έκαναν πολύ καλύτερα. Αν ήταν Μαραντόνες θα αδυνάτιζαν και θα έπαιζαν μέχρι τα 80 τους – αν ήταν Σχορτσιανίτηδες θα αδυνάτιζαν και θα έπαιζαν στο ΝΒΑ, αν ήταν «Κατερίνες» θα ήταν τα πρώτα ταλέντα – Παξινού ένα πράμα.

Αλλά πας και το «επιστρέφεις αχάριστα στην φύση».

Αδικία, σου λέει ο άλλος. Είσαι αχάριστος.

Διότι, εμείς, το ονειρευόμασταν απο παιδιά, το γουστάρουμε, το θαυμάζουμε – αλλά το βλέπουμε να …χαραμίζεται. Δύο μέτρα θηρίο, σκοτώνει την καριέρα του με το φαϊ. Δύο μέτρα κουκλάρα, σκοτώνει την καριέρα της στις πωλήσεις (ή στον έρωτα).

Και εμείς – που το θέλαμε τόσο πολύ, στο μεροκάματο και την ανωνυμία. Να συζητάμε για αυτούς – τους αχάριστους.

Ε, λοιπόν, δεν πάει έτσι.

Μαγκιά στην «Κατερίνα», μαγκιά στον Σόφο, μαγκιά στον κάθε Μαραντόνα που κάνει την ζωή του ότι θέλει. Δεν μας χρωστάει επειδή ονειρευτήκαμε μέσω αυτού. Δεν μας χρωστάει την ζωή του επειδή εμείς -και καλά- τον κάναμε «αστέρι». Δεν χρωστάει σε κανέναν – ούτε καν στην ζωή. Αν κάνει λάθος, κάνει για πάρτη του. Αν η –καθόλα υποκριτική μας– κοινωνία χρειάζεται πρότυπα, ας ασχοληθούμε το έργο τους – και αν είναι κακό ας το κάνουμε κακό πρότυπο, αν είναι καλό ας το κάνουμε καλό πρότυπο – και ας αφήσουμε τον προσωπικό βίο τους για πάρτη τους.

Σόφο και Κατερίνα αυτού του -παράλογου κόσμου- ερωτευτείτε ό,τι γουστάρετε.

Σας το είπανε οτι κάνετε λάθος, αλλά καλύτερα να κάνεις το δικό σου λάθος, παρά το δικό τους σωστό.

Στο κάτω-κάτω, και άλλοι είναι παχύσαρκοι, ταλαιπωρημένες πωλήτριες, πρεζόνια. Αφού δεν νοιαζόμαστε για αυτούς, γιατι νομίζετε οτι νοιαζόμαστε για εσάς;

Η πλάκα είναι οτι έχουν και αυτοί (εμείς) που γκρινιάζουν ταλέντα. Σε κάτι άλλο.Γράφουν καλά, μιλάνε καλά, έχουν χρυσό χέρι στην ιατρική. Αλλά βαριούνται να κάνουν αυτό, το ξέρουν καλά – πάνε για άλλα. Ή τον χαραμίζουν ξεπουλώντας το για λίγα ευρώ – ενώ είναι κομμένοι και ραμμένοι για μεγαλεία.

Για πάρτη τους (για πάρτη μας, γιατί για όλους μας μιλάω τώρα) είναι ευκολότερο να κρίνεις τους άλλους, αλλά όταν μιλάμε για μας – ε, δεν θέλουμε να δοκιμάσουμε. Πολύ βαριά η καλογερική ρε παιδί μου.

Αλλά απαιτούμε να κάνει ο άλλος κάθε μέρα δύο προπονήσεις – και να παίζει κάθε Σαββατοκύριακο, και να τον βρίζουνε πεντακόσιοι άσχετοι, ή απαιτούμε η ηθοποιός να διαβάζει πενήντα σελίδες κείμενο και να βγαίνει στην σκηνή να κοιτάνε οι λυσσάρηδες τα πόδια της.

Στο κάτω-κάτω «αξίζει τον κόπο, ε»;

~

Και ένα μπόνους.

Νομίζετε οτι σταματάει στους διάσημους;

Ό-χο όχι.

Διότι οι γονείς μας ήθελαν να γίνουμε κάτι. Να πετύχουμε αυτό που ήθελαν στην ζωή, αλλά ποτέ δεν το αποκτήσανε.

Και πιέζουν όσο μπορούν, για να γίνουμε ο,τι ονειρεύθηκαν.

Πολύ σπαστικό να ζείς την ζωή των άλλων, δεν είναι; Έχουμε γεμίσει γιατρούς και δικηγόρους που θα ζούσαν πολύ καλύτερα την ζωή τους (όχι οικονομικά, ποιοτικά) γιατί ήθελαν να γίνουν ηθοποιοι ή αστροναύτες.

Και αυτοί είχαν μόνο δύο πάνω απο το κεφάλι τους. Δύο να τους πιέζουν, να τους ωθούν, να τους κατευθύνουν, να τους λένε τι να κάνουν, πως να ονειρευτούν – ΤΙ να ονειρευτούν.

Φαντάζεστε πως θα ένοιωθαν αν είχαν δέκα εκατομμύρια;