Βγήκε στα βιβλιοπωλεία, ένα βιβλίο με ποδοσφαιρικά (κυρίως) συνθήματα. Παραθέτω εξαιρετικό απόσπασμα:

[…]
Ούτε ένας Ολυμπιονίκης δεν γλιτώνει όταν βρεθεί στη δίνη του κυκλώνα και της επικαιρότητας. Σύνθημα που γεννήθηκε μετά από εκείνη την αινιγματική ιστορία γύρω από την ξαφνική ειδοποίηση για ντόπινγκ κοντρόλ του Κώστα Κεντέρη και της Κατερίνας Θάνου. Οι αθλητές δεν έφτασαν ποτέ στην ώρα τους διότι κατά τη μετάβαση στον έλεγχο έπεσαν με το μηχανάκι..

«Κεντέρη, πρεζάκι, μάθε μηχανάκι!»
[…]

Στα βιβλιοπωλεία, και στο internet!

Έχετε σκοπό να κάνετε δώρα σε φίλους και γωστούς;

Ναι;

Ωραία.

Καταρχάς, θυμηθείτε οτι και γνωστός σας είμαι, και (κατα πάσα πιθανότητα) φίλος, συνεπως δεν βρίσκω κανέναν λογο να μην με γράψετε στην λίστα των υποψηφίων.

Κατά δεύτερον, αν ακολουθήσετε την συμβουλή μου, θα τους κάνετε να χαμογελάσουν, όχι μόνο με το δώρο, αλλά και με το περιτύλιγμα:

Πρώτον, χρησιμοποιήστε περιτύλιγμα απο …περιοδικά και φυλλάδια, συνεπώς ανακυλώστε. Τα τι και πως, θα τα βρείτε σε αυτό το πληρέστατο άρθρο. Επισημαίνω ότι η πρώτη ύλη βρίσκεται άφθονη σε περιοδικά και εφημερίδες (κυρίως κυριακάτικες) είναι πολύ πρωτότυπη, φθηνή, και εξαιρετικά βολική.

Δεύτερον, χρησιμοποιήστε ένα Rip-Cord (είναι αυτή η ταινία που τραβάμε για να σκίστει το περιτύλιγμα απο γλυκά και άλλα) για να κάνετε το άνοιγμα των δώρων σας πιο εύκολο και πολύ πρωτότυπο. Εδώ ένα επεξηγηματικό άρθρο (με bonus γουστοζικο τραγούδι στο τέλος του).

Ιδού δύο καλές ιδέες για τις γιορτές. Τώρα πηγαίνετε να προσθέσετε τον φίλο σας τον αρκούδο στην λίστα….

Κάθε Δευτέρα αγοράζω την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, για το αξιόλογο αθλητικό περιοδικο Εθνοσπορ.

Τις τελευταίες 2-3 φορές, ανάμεσα στα ολοσέλιδα Καζίνο, Μπότες και διαφημίσεις του ΟΠΑΠ περι κοινωνικής ευθύνης, μία ολοσέλιδη διαφήμιση μου προκάλεσε την -εύλογη- περιέργεια.

Πάνω, το λογότυπο της γνωστής εταιρείας προφυλακτικών durex. Κεντρική φωτογραφία, ένα πλαστικό δακτυλίδι.

Το θέμα; Ερωτικό βοήθημα – δονητής, για άνδρες και γυναίκες, μίας χρήσεως.

Δεν είναι το μόνο που πουλάει η εταιρεία, αφού -φαίνεται ότι- ανοίγει τον «ασκό του αιόλου» αναπτυσόμενη ταχύτατα σε κάθε είδους δονητές και βοηθήματα.

~

Σκεφτείτε το όμως λίγο: Σε αθλητικό περιοδικό, ένθετο εφημερίδας πανελλήνιας κυκλοφορίας, να διαφημίζεται με ολοσέλιδη καταχώρηση… δονητής.

Ανήκουστο ίσως, και δικαιολογημένο το ξάφνιασμά μου, αλλά γιατί;

Διότι, εγώ όπως και εσείς, ανήκουμε σε μία βαθιά σχιζοφρενική κοινωνία:

που είναι αποδεκτό, θεμιτό, και αναμενόμενο να διαφημίζονται παγωτά με φωτογραφίες γυναικών που τα γλύφουν (παραπέμποντας σε προφανείς σεξουαλικές εικόνες),

που είναι απόλυτα φυσιολογικό μία γυναίκα να θεωρείται ιδανική για το κορμί, και όχι το μυαλό της,

που είναι τιμή για τον άνδρα να είναι «γαμιάς» και κρυφό προσόν μίας γυναίκας «νυφομανής»,

Αλλά,

που στις φυλακές και στα στρατόπεδα η σεξουαλική υγιεινή δεν αναγνωρίζεται,

που για τις μεγαλύτερες ηλικίες το σεξ είναι ταμπού ακόμα και να το συζητάς,

που η προσπάθεια να επιτευχθεί το ανέφικτο οδηγεί σε αμφίβολες και επικίνδυνες ιατρικές επεμβάσεις,

που η σεξουαλικότητα είναι αποδεκτή μόνο όταν αφορά το αντίθετο φύλλο, και όχι το ίδιο,

που επτά στις δέκα βρισιές μας είναι σεξουαλικού περιεχομένου,

που η καθολική εκκλησία (τρίτη ή τέταρτη θρησκεία στον κόσμο σε πλήθος πιστών, αν δεν κάνω λάθος) δεν έχει ακόμα επιτρέψει το προφυλακτικό(!),

που όταν μία γυναίκα αποφασίσει να απέχει (για άλφα-βήτα λόγους) είναι «ψυχρή» και ένας άνδρας «ανίκανος»,

που βουλευτές παραιτούνται γιατί δεν ταιριάζουν με την «γενική σεξουαλική ηθική» όταν αποκαλύπτονται ομοφυλόφιλοι,

που για να αγοράσεις προφυλακτικά, ειδικά αν είσαι γυναίκα, πρέπει να περάσεις απο το γδύσιμο του φαντασιόπληκτου περιπτερά,

ούτε λόγος αν τα προφυλακτικά σου έχουν γεύση μπανάνα,

που η «νυμφομανής» γυναίκα όταν γυρίζει την πλάτη της γίνεται «πουτάνα».

Και που, φυσικά, το sex είναι ταμπου: το βλέπουμε, μιλάμε για αυτό, το θεωρούμε απαραίτητο διαφημιστικό προσόν, αλλά προς θεού – δεν το κάνουμε εμείς.

(‘Η το κάνουμε – αλλά μόνο πολύ και καλά)

Εν ολίγοις, πρόκειται για μία απόλαυση συχνή (για τους τυχερούς) όσο το φαγητό, απαγορευμένη όσο η κόλαση. Μία κοινωνική απαίτηση, που όμως δεν βρίσκει όσες διόδους πιέζεται να βρει, και δημιουργεί -λογικά- εκρήξεις.

Αυτή η σχιζοφρένεια μοιάζει λίγο να διαλύεται, σαν τον καπνό που δεν ξέρεις τι τον προκαλεί (και καμιά φορά δεν τον αντιλαμβάνεσαι καν, αλλά σου κρύβει την θέα) απο την μοναδικής λογικής καταναλωτική ανάγκη:

Μία εταιρεία, που πουλάει απόλυτα νόμιμο προϊόν, που ειδικεύεται στην απόλαυση του έρωτα, να διαφημίσει το προϊόν της.

Παρότι θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτό στο θέμα της απόλαυσης και της ηδονής, καμιά φορά ο καπνός καλύπτει και το δικό μου μυαλό: αυτη η διαφήμιση με κάνει να ξαφνιάζομαι για μερικά δευτερόλεπτα, να αντιλαμβάνομαι το προφανές, και να γράφω τουτο το πόστ.

(α, να μην το ξεχάσω: το link για το προϊόν, είναι εδώ. Θα σας το έδινα νωρίτερα, αλλά ήταν καλό το ποστ, και φοβόμουν μην σας χάσω :))

Όπως όλα τα καλά, έτσι και αυτό ήρθε με mail σας.

Αφού ευχαριστήσω εκ των προτέρων, για την διαρκή επικοινωνία σας, όλους εσάς που μου στέλνετε πληροφορίες, ανέκδοτα, ιδέες – ιδού και το ενδιαφέρον μήνυμα.

Το αντιγράφω αυτούσιο:

PIN NUMBER REVERSAL (GOOD TO KNOW)

If you should ever be forced by a robber to withdraw money from an ATM machine, you can notify the police by entering your Pin # in reverse.

For example if your pin number is 1234 then you would put in 4321. The ATM recognizes that your pin number is backwards from the ATM card you placed in the machine.

The machine will still give you the money you requested, but unknown to the robber, the police will be immediately dispatched to help you. This information was recently broadcasted on TV and it states that it is seldom used because people don’t know it exists.

Please pass this along to everyone possible.

Ελληνιστί:

Αν ποτέ ένας κακοποιός σας αναγκάσει να τραβήξετε λεφτά απο το ΑΤΜ σας, μπορείτε να ειδοποιήσετε την αστυνομία βάζοντας το PIN (τον τετραψήφιο κωδικό σας) ανάποδα.

Αν δηλαδή ο κωδικός σας είναι 1234 βάζετε 4321.

Το ΑΤΜ θα αντιληφθεί ότι το PIN μπήκε ανάποδα, θα σας δώσει μεν τα χρήματα που ζητήσατε, αλλά άμεσα θα ενημερώσει και την αστυνομία…

Προσοχή: Δεν λέω να το κάνετε. Λέω τι έλεγε το email.

Μοιάζει φάρσα, έτσι;

Αμ δε. Πίσω του κρύβεται μία ενδιαφέρουσα ιστορία.

Κάθε email που μου στέλνετε με τέτοιου είδους πληροφορίες, ειδικά τις απίθανες, το ψάχνω. Εννιά φορές στις δέκα καταλήγω στο ότι πρόκειται για μύθο.

Αυτή είναι η δέκατη, που έχει ενδιαφέρον:

Ο αμερικανός Joseph Zingher πράγματι εφήυρε αυτήν την ιδέα απο το 1994. Σύμφωνα με το hoax-slayer.com προσπάθησε να πουλήσει αυτήν την ιδέα σε τράπεζες, οι οποίες όμως έδειξαν στάση αδιαφορίας. Το 2004 η πολιτεία του Ιλλινόις πέρασε νομοθεσία ωστε οι τράπεζες να μπορούν να βάλουν αυτήν την εφαρμογή στα ATM τους, αλλά αφού δεν ήταν υποχρεωμένες, οι τράπεζες δεν ακολούθησαν αυτήν την οδηγία.

Πάντως, η τεχνολογία είναι εφικτή, και μοιάζει αρκετά χρήσιμη, τονίζει ο δικτυακός τόπος που ειδικεύεται στην αποκάλυψη κάθε φάρσας που διαδίδεται μέσω email. Θα έκανε τα ATM αρκετά πιο ασφαλή, και κυρίως, θα αποθάρυννε τους επίδοξους ληστές απο τέτοιες παράνομες ενέργειες.

Σύμφωνα με το CNN Money πρόκειται για μία ιδέα που αξίζει να γελοιοποιηθεί. Ο Joseph Zingher παρουσιάζεται στο άρθρο τους ως ένας παράξενος τύπος, που έφτασε στην χρεωκοπία προσπαθώντας να πουλήσει μία ιδέα που μοιάζει τόσο …ηλίθια όσο και τα άλλα δύο παραδείγματα που αναφέρονται στο άρθρο, τα ρούχα που έχουν ραμμένα απο μέσα τις τσέπες (άλλη μια ιδέα που οδήγησε τον κάτοχό της σε χρεωκοπία), και τα παιδικά παπούτσια που μεγαλώνουν μαζί με το παιδί σας.

Επιστρέφοντας πάντως στον hoax-slayer.com/, τονίζεται ότι το email, παρότι δεν περιέχει εντελώς αναληθή στοιχεία (καθώς σύμφωνα με το site η τεχνολογία υπάρχει – αλλά δεν είναι εγκατεστημένη) είναι επικίνδυνο να διαδίδεται, καθώς μπορεί (αν βρεθείτε σε τέτοια κατάσταση) να δυσχεραινετε την θέση σας, καθώς το ΑΤΜ δεν θα βγάλει χρήματα, οπότε μπορεί να εκθέσετε τον εαυτό σας σε μεγαλύτερο κίνδυνο.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα απο τον δικτυακό τόπο του Joseph Zingher καθώς και (αντίθετα απο το ειρωνικό αφιέρωμα του CNN) σαφώς πιο εμπεριστατωμένο Forbes.com (όπως αναδημοσιεύεται από το MSN).

Είδατε πόσα μάθατε απο ένα urban-legent (αστικό μύθο) email;

Συνεχίστε να στέλνετε!

Κύριες μου (διότι έχω και ενεργές γυναίκες αναγνώστριες), και κύριοι ιδού το πρόβλημα:

Γίνεται να δίνεις €130 τον χρόνο, για να κάνεις ιατρικές εξετάσεις που κοστίζουν (κατά μέσον όρο) 80-90, και αν κάτι πάει στραβά στις εξετάσεις, να σου καταβάλλουν επιπλέον €31.000;

Ιδού η απορία.

~

Αναλύω το ερώτημα:

Η τράπεζα Citibank, σε συνεργασία με την ασφαλιστική AIG, ξεκίνησαν το πρόγραμμα «Μια ζωή γυναίκα»

Αναλόγως της ηλικίας σου καταβάλλεις ένα ποσό τον μήνα (για παράδειγμα 11 ευρώ αν είσαι μέχρι 29 χρονών, 18 ευρώ αν είσαι μέχρι 39 χρονών), που δεν προσαυξάνεται ποτέ, και έχεις λαμβάνειν:

1 τεστ ΠΑΠ ετησίως,

1 μαστογραφία ετησίως.

Ως εδώ, ας πούμε καλά.

Όμως:

Αν κάτι πάει στραβά, αρχίζουν να πληρώνουν:

Eφόσον διαπιστωθεί ότι πάσχει από κάποιο τύπο γυναικείου καρκίνου,
καταβάλλονται:

– 15.000 ευρώ εφ’ απαξ, ως άμεση οικονομική υποστήριξη
– 500 ευρώ το μήνα, ως επίδομα στήριξης, για 12 μήνες μετά τη διάγνωση.

Και επίσης:

Σε περίπτωση που η γυναίκα χρειασθεί να νοσηλευθεί εξαιτίας της ασθένειάς της, καταβάλλονται συμπληρωματικά:

– 100 ευρώ την ημέρα, ως νοσοκομειακό επίδομα, για μέχρι 100 ημέρες νοσηλείας.

Γρήγορος υπολογισμός; 15.000+500×12+100×100= 31.000

Δώρο – όχι δάνειο.

Το ερώτημα:

Που είναι ο λάκος; Διότι, σύμφωνα με έγκυρες (γυναικείες) πηγές, ένα τέστ ΠΑΠ (γιατι στα 29 είσαι μικρή για μαστογραφίες) κάνει γύρω στα €80. Αν δε κάνεις και μαστογραφία, άλλα €40, σύνολο €120.

Όσα περίπου δίνεις για το πρόγραμμα.

Άρα, τα επιπλέον «αν-κάτι-πάει-στραβά-όξ-απο-δώ» απο που θα τα βγάλει η τράπεζα;

Δεν ξέρω οι τράπεζες να δίνουν δέκα δραχμές χωρίς να έχουν πρόθεση να εισπράξουν είκοσι.

Προλαβαίνω απορίες σας:

– Αφορά μόνο τις πελάτισες της Citibank, όχι όμως απαραίτητα με πιστωτική κάρτα,

– Αν έχεις τώρα πιστωτική και την ακυρώσεις, συνεχίζεις (αν το επιθυμείς) στο πρόγραμμα, αρκεί να έχεις έναν απλό καταθετικό λογαριασμό,

– Όποτε θες, διακόπτεις,

– Το ποσό των (maximum) €31.000 δεν θα αυξηθεί με το πέρασμα του χρόνου: τόσα παίρνεις τώρα, τόσα θα παίρνεις και μετά απο 20 χρόνια. Η τηλεφωνήτρια που ρώτησα μου είπε οτι «πιθανώς» θα υπάρξει μία αναπροσαρμογή της τάξης του 4%-6%, αλλά το «πιθανώς» με κάνει να αμφιβάλλω,

– Το ποσό που θα κληθείς να πληρώσεις τώρα, θα το πληρώνεις για την υπόλοιπη ζωή σου (ή για όσο θέλεις να συνεχίζεις το πρόγραμμα) χωρίς αυξήσεις και αναπροσαρμογές.

~

Ξαναλέω: Δεν πιστεύω οτι είμαι πιο χαζός απο τις τράπεζες – να τους πιάσω κορόϊδο και να μου χαρίσουν λεφτά. Την φάβα την είδα, ο λάκκος που είναι;

Περιμένω συμβουλές…

Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Με την παρούσα δηλώνω (ρητά και κατηγορηματικά) οτι δεν είμαι ο Ν.Αθανασόπουλος Αθανασάκης, ούτε επιθυμώ στο άμεσο μέλλον να γίνω.

Υπογραφή, Αρκούδος.

Δίχως σχόλια, ένας ακριβώς μήνας διαφορά:

Η Τράπεζα προφανώς δεν είναι υπεύθυνη για το Ταμείο Συντάξεων (ή μήπως είναι;). Αλλά μου (δεν) αρέσει η ειρωνία της τύχης…

Τώρα Έχω, Τώρα δεν έχω.

Παλιά είδηση που είχα δημοσιεύσει, σκάει στο «Διαβάστε ένα τυχαίο άρθρο». Την ανοίγω, και διαβάζω:

Τι πάθανε όλοι τους;

Μπατίστ, Κορδονούρης, και τώρα ο Νικοπολίδης…

Θα μπορούσε να πει κανείς οτι η “μόδα” ξεκίνησε τότε…

Εδώ, απο τις 8/11/2004.

Οι τρεις υποθέσεις δεν ήταν ίδιες: ο Μπατίστ προκάλεσε ατύχημα, οι άλλοι δύο απλώς συμμετείχαν.

Τώρα, με πιο φρέσκο μυαλό, ρίχνω μια πιο σοβαρή ματιά:

Για τροχαίο με εγκατάλειψη κρατείται ο Αμερικανός μπασκετμπολίστας του Παναθηναϊκού Μάικλ Μπατίστ, 27 ετών. Όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, ο 27χρονος Αμερικανός ενώ οδηγούσε το ΙΧ αυτοκίνητό του συγκρούστηκε στις 4:40 τα ξημερώματα της Πέμπτης με μοτοσικλέτα στη λεωφόρο Κηφισίας 258 στο Χαλάνδρι, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί ο οδηγός της Πέτρος Στέλιος επίσης 27 ετών.

Στη συνέχεια, ο μπασκετμπολίστας ανέπτυξε ταχύτητα, εγκαταλείποντας τον τραυματία, αλλά σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου προσέκρουσε με το αυτοκίνητό του σε διαφημιστική πινακίδα. Το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε και ο Μπατίστ απομακρύνθηκε τρέχοντας και κρύφτηκε μέσα σε μια αθλητική εγκατάσταση στη διασταύρωση Κηφισίας και Γούναρη.

Τον αντιλήφθη όμως ο φρουρός της εγκατάστασης και ειδοποίησε την αστυνομία με αποτέλεσμα λίγο αργότερα ο μπασκετμπολίστας να συλληφθεί. Ο Αμερικανός δήλωσε ότι είναι τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, όπου νοσηλεύεται φρουρούμενος.

Στο ίδιο νοσοκομείο νοσηλεύεται και ο Πέτρος Στέλιος, ο οποίος έχει κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και η κατάστασή του θεωρείται σοβαρή.Από το ανακριτικό της Τροχαίας ζητήθηκε να γίνει αλκοτέστ και στους δύο οδηγούς. Και οι δύο εξετάσεις ήταν θετικές.

Προανάκριση για το ατύχημα διενεργεί η Τροχαία Κηφισιάς.

Απο άρθρο του in.gr της εποχής.

Ξέρει κανείς τι απέγινε η υπόθεση; Γλύτωσε ο τραυματίας; Ο παίκτης πάντως εξακολουθεί να αγωνίζεται στον Παναθηναϊκο…

Το τροχαίο με εγκατάλειψη, είχε συνέπειες; ποιές; Το ξεχάσαμε; Πλήρωσε; Δεν τηρήθηκε η αυτεπάγγελτη διαδικασία; Τι προβλέπει ο νόμος; Πόσοι άλλοι (π.χ. Γεωργούλης) μπήκαν στην ίδια λογική;

Θυμίζω: Προκάλεσε τροχαίο, τραυμάτησε σοβαρά, εγκατέλειψε το θύμα, πήγε να αποφύγει την σύλληψη, πιάστηκε (σχεδόν) επ’ αυτοφώρο, και αποδείχθηκε πιωμένος.

Ολα αυτά ατιμώρητα;

Ξέρει κανείς; Για σχολιάστε σας παρακαλώ…

Εσείς, πόσο μεγάλη την έχετε; Διότι ένας τύπος ανακάλυψε οτι δεν είναι το θέμα να την έχεις μεγάλη, αρκεί μόνο να ξέρεις και να έχεις όρεξη να την χρησιμοποιείς. Και μικρή να την έχεις, πάλι θα κάνεις την δουλειά σου – μια χαρά…

Πιθανόν να το έχετε ξανακούσει. Εγώ πάντως, ομολογώ – πρώτη φορά το άκουσα.

Ο τύπος αυτός λοιπόν, πήρε τρεις φωτογραφίες (μία με μηχανή ανάλυσης πέντε, μία οχτώ, και μία δεκατριών megapixels) και φωτογράφησε ένα μωρό. Ύστερα, τύπωσε την κάθε μια σε μέγεθος μικρής αφίσας και έδειξε τα αποτελέσματα σε περαστικούς.

Η ερώτηση ήταν ποια φωτογραφία ήταν τραβηγμένη με την φωτογραφική των 13 megapixels.

Μόνο ένας απο τους πολλούς κατάφερε να εντοπίσει ποια φωτογραφία ήταν τραβηγμένη με την καλύτερη φωτογραφική – και αυτός μάλλον το πέτυχε κατά τύχη.

Μήπως λοιπόν η υψηλότερη ανάλυση στην φωτογραφική (που την χρυσοπληρώνουμε κιόλας) δεν έχει αντίκρυσμα στις (απλές, ερασιτεχνικές) φωτογραφίες μας;

Το πλήρες άρθρο το βρίσκετε εδώ.

Αυτο στα υπόψιν, τώρα που έρχονται γιορτές.

Α, και μία πρόταση για τους γονείς: Φέτος, μην πάρετε XBox ή αντίστοιχα παιχνίδια) στους μπόμπιρές σας: Δοκιμάστε να τους παρασύρετε με ένα μικροσκόπιο ή ένα σετ χημείας, ή ένα σετ δημιουργικότητας τέλος πάντων. Οταν θα γίνει μεγάλος (και θα κάνει ό,τι γουστάρει έτσι και αλλιώς) ας το διεκδικήσει τότε. Όσο μπορείτε, δοκιμάστε να τους ενθαρρύνετε να παίζουν δημιουργικά….

Υ.Γ. Δεν πιστεύω να παρεξηγήσατε την εισαγωγική πρόταση, ε; Δεν έχετε βρώμικα μυαλά εσείς, σωστά; 🙂

Ο blogger (δημοσιογράφος – σχολιαστής – φωτογράφος) Arkoudos, σας προσφέρει, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα σχέδιο που ετοιμάζεται στην ΕΛ.ΑΣ. (αλλά και στην ΓΑΔΑ, και σε άλλα ιδρύματα και οργανισμούς), και αφορά τον σχεδιασμό της Αστυνομίας για τις πορείες που (που θα πάει; δεν θα έρθουν;) θα έρθουν.

Το σχέδιο προβλέπει ζαρτινιέρες -παύλα- αστυνομικούς, οι οποίες θα φυτεύονται στην μέση των κεντρικών οδών (π.χ. Β.Σοφίας) ωστε να διακοπτεται με τον πλέον ειρηνικό τρόπο οι όποια παραβατική συμπεριφορά των γνωστών – αγνώστων (π.χ. συμβασιούχων, συνταξιούχων) που χαλάνε την ηρεμία και την ησυχία με την οποία έχει συνηθίσει το κράτος (π.χ. Παυλόπουλος), όταν ζητάνε (άκουσον-άκουσον) τα δεδουλευμένα τους.

Άκουσον – άκουσον δηλαδή. Ανοήτοι διαδηλωτές, να ενοχλούν κοτζαμάν κυβέρνηση, για εισπράξουν τα νομίμως δεδουλευμένα τους. Θράσσος κύριοι, θράσσος.

Επανέρχομαι.

Η οργάνωση της εκστρατίας έχει προγραμματιστεί εδώ και καιρό, για να αποδειχθεί η πίστη του κράτους σε εφαρμοσμένες τεχνικές, και οτι ο,τι γίνεται, γίνεται με μακρόχρονο σχεδιασμό. Εξ’ου και το αμίμιτο:

«Τι περιμένατε να τους δώσουμε; Γαρδένιες;»

Ε, τώρα θα τους κοπανάνε ολόκληρη την ζαρτινιέρα.

Σύμφωνα με τα Δελτία Τύπου που συντάσονται (απο τώρα, άλλωστε δεν θα αλλάξει τίποτα στο μέλλον), οι διαδηλωτές ΑΝ πηγαίνουν στο νοσοκομείο για αναπνευστικά προβλήματα θα ευθύνεται το έντονο άρωμα των λουλουδιών, και ΑΝ τραυματίζονται σοβαρά θα είναι επειδή, προσπαθώντας εμφανώς να διαφύγουν, θα προσκρούουν εντόνως στις ζαρτινιέρες, όπου και θα τραυματίζονται ελαφρώς. Το «σοβαρά» του τραυματισμού θα προκύπτει απο αλλεπάληλες προσπάθειες διαφυγής. Το κόστος δε των ζημιών της ζαρντινιέρας, θα καλύπτεται α) απο την αύξηση του Τέλους Κινητής Τηλεφωνίας, β) απο τα Παρκόμετρα της Αθήνας, και γ) απο πρόστιμα που θα παίρνουν οι συλληφθέντες – οπότε οι πολίτες δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Επίσης, αν διακομιστούν υπερβολικά πολλοί διαδηλωτές, η αστυνομία θα παρέχει αστυνομικούς ντυμένους με πολιτικά, επιφορτισμένους με ειδικές εντολές (όπως το κάψιμο της σημαίας, ο λιθοβολισμός, το κάψιμο αυτοκινήτων) ωστε να τηρηθεί το τυπικό, και ούτε η διαδήλωση να χάνει το νοημά της, ούτε να χάνουν την ποιότητά τους οι γνωστοί γνωστοί-άγνωστοι.

Η κάτωθι φωτογραφία τραβήχθηκε απο την δοκιμαστική πορεία που έγινε στο κτήριο της ΓΑΔΑ, όπου και τραυματίστηκαν σοβαρά πέντε Αστυνομικοί που παρίσταναναν τους διαδηλωτές και τρεις Ζαρτινιέρες – αποδεικνύοντας έτσι περίτρανα το πετυχημένο σχέδιο που οργάνωσε η κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση παρακαλεί να διακοπούν οι συγκεντρώσεις (άνω των δύο ατόμων, όπως τα παλιά καλά χρόνια) καθώς η παραγωγοί αδυνατούν να έχουν έτοιμες μπλέ γαρδένιες, ωστε να θυμόμαστε όλοι ποια κυβέρνηση εφήρμοσε τούτο το μέτρο, και να χρησιμοποιηθούν και σε περίπτωση που -μακρυά απο εμάς- τολμήσει κανείς να ζητήσει αλλαγή πολιτικού σκηνικού.

Κοινώς, να ζητήσει Δημοκρατία.

Ετοιμάζεται επίσης στόλος απο γλάστρες, που θα αντικαταστήσουν τους μηχανόβιους αστυνομικούς, θα είναι πιο ευέλικτες, και θα ομορφύνουν την Αθήνα – και μερικά κεφάλια.

Αυτά, για να μην λέτε (εσείς οι γελοίοι) οτι δεν παράγεται κυβερνητικό έργο.

[Το παρόν είναι ελαφρώς ανορθόγραφο. Το έκανα επίτηδες, ωστε να διαφέρει απο το αληθινό Δελτίο Τύπου, το οποίο είναι εξίσου γελοίο, αλλά περισσότερο σοβαρό. Λένε και άλλα αστεία κατα καιρούς, αλλά αυτά, δεν τα φτάνω με τίποτα.]

Πηγές: εδώ και εδώ

[Δεν θα το σπάσω σε παραγράφους τούτο εδώ. Δεν θα το κάνω εύκολο. Δεν είναι εύκολο. Πονάω. Με βαρέσανε στην Χούντα, τριάντα χρόνια πριν, με βαρέσανε την Παρασκευή στην Θεσσαλονίκη. Με πονάει που δεν πονάει κανείς]

Έχουμε Χούντα; Έχουμε χούντα; Όταν γίνονται τέτοιες αλητείες στην Θεσσαλονίκη, δεν έχουμε χούντα; Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι είναι αυτοί που στις πορείες ντύνονται με πολιτικά; Τι δουλειά έχουν; Ποιοι ανάβουν τις φωτιές στις σημαίες; ποιοι δημιουργούν τα επεισόδια; Δεν είδαμε (λίγες μέρες πριν) το ξύλο των …κομμουνιστών στην (προ τριαντακονταετίας) χούντα; Διέφερε αυτό που είδαμε εχθές; Σε τι; Γιατι έγινε αυτο; Γιατί ένας άνθρωπος φωνάζει βοήθεια στην μέση του δρόμου; Ποιοι τον βαράνε; Γιατί;Ας μου απαντήσει κάποιος αυτό, μόνο αυτό: Γιατί; Οι αστυνομικοί; Τα ΜΑΤ; γιατί το επιτρέπουν; Γιατί φεύγουν; Γιατί αποστρέφουν το βλέμμα; Τι ψηφίσαμε; Τι βγάλαμε; Γιατί βαράνε τα αδέλφια μας; Γιατί μας βαράνε; Αφου μας βάζουν τις χειροπέδες, γιατί μας βαράνε; είμαστε απειλή; εμείς, για αυτούς; Δεν ντρέπονται; Κανείς δεν ντρέπεται; Κανείς; Δεν παρατείται κανείς; Αυτό, ήταν σαδισμός! Ήταν αλητεία! Γιατί κανείς δεν αντιδρά; Τι περιμένουν, να ξεχάσουμε; Αυτός που έγραψε το Δελτίο Τύπου της Αστυνομίας, θα παραιτηθεί; Θα απολυθεί; Είπε ψέμματα, δεν είπε; Ψέμματα! Απο την αστυνομία! Που είναι η αλήθεια; Γιατί έπρεπε να υπάρχει κάμερα για να φανεί η αλήθεια; Αδιάψευστος, αυτόπτης μάρτυρας. Και η Αστυνομία, εντύπως, επισήμως, να λέει ψέμματα! Ποιος συνέταξε την επιστολή; Ποιος την υπαγόρεψε; Γιατί; Πόσα άλλα «υπαγορεύτηκαν» ; Απο ποιούς; Απο τους ίδιους που βαράνε; Απο αυτούς που οργανώνουν αυτούς που βαράνε; Απο αυτούς που τοποθετούν αυτούς που οργανώνουν; Τι θα κάνουμε για αυτό; Εγώ έγραψα αυτό το άρθρο, για να φωνάξω. Ηθελα να φωνάξω. Οχι, ήθελα να κλάψω. Εχθές το βράδυ ήθελα να κλάψω! Γοερά, με δάκρυα Γιατι πονάω! Για κάθε κλωτσιά που έφαγε, για κάθε μπουνιά, για κάθε άνανδρο χτύπημα, για κάθε κραυγή, για κάθε… έριξα κλωτσιές στους τοίχους, στα πράγματα, ούρλιαζα! Τα έβλεπα και αναγούλιαζα! Και ο αστυνομικός- συνδικαλιστής να μου λέει εσύ δεν είδες την σημαία που την καίγανε; Εσύ, δεν είδες τις μολότωφ και τα «πιστόλια» φωτοβολίδων; Οχι, αλλά είδα αστυνομικούς με πολιτικά. Πέντε, έξι, να ξεκαυλώνουν σε έναν που παρακαλάει. Δεν σηκώνει το χέρι του – ούτε μία φορά. Τον βαράνε, και ικετεύει. Εγώ φωνάζω, φτύνω, κλωστάω, γράφω. Εσύ, που διαβάζεις, τι θα κάνεις; Θα κάνεις αλλού κλικ; θα το ξεχάσεις; Ο νεαρος; που τον βαράγανε -αδίκως-, αλύπητα, μερικοί σαδιστές, φασίστες βασανιστές; θα το ξεχάσει; Φώναζε βοήθεια! πονούσε! και οι αστυνομικοί γυρίζαν την πλάτη. Τα ΜΑΤ γυρίζαν την πλάτη. Εμείς, θα γυρίσουμε την πλάτη; Εγινε. Το είδες. Σου είπαν ψέμματα. Το άκουσες. Θα γυρίσεις την πλάτη; Ξανάηρθαν οι βασανιστές της Χούντας – απόρησες τι έγιναν όλοι αυτοί που έχυναν βιάζοντας την αδελφή και την μάνα σου και καθιστούσαν ανάπηρους τον αδελφό και τον πατέρα σου; Απόρησες; Εδώ ήταν, στην τηλεόραση. Τους αναγνώρισες; Ποιους δεν είδες; Αυτούς που τους έβαλαν. Αυτούς δεν μπορούσες να τους δεις. Αλλά σου έχω νέα: αυτούς που τους τοποθέτησαν, που τους γαλούχισαν σαν φίδια στον κόρφο τους, τους έθρεψαν, τους έκαναν άξιους του άξιου παρελθόντος τους, τους είδες. Τους ξέρεις. Τους είδες στα ψηφοδέλτια. Και στα κανάλια, να φωνάζουν -πιο δυνατά, όσο πιο δυνατά γίνεται- πριν τις διαφημίσεις: Κατακριτέο! Ντροπή! Και μετά να αλλάζουν όσο πιο μαλακά θέμα: ναι, αλλά οφείλουμε να εξετάσουμε… Τους ψήφισες. Πες, μαζί και εγώ. Μπήκαν στα γραφεία τους, και έστειλαν τον στρατό τους. Έχουμε χούντα; Αυτό που έγινε, ήταν για να το δεις. Για να το δώ και εγώ. Ο νεαρός να κλαίει. Κάποιοι να κλωτσάνε. Αυτοί, είναι η εξουσία. Αυτός, είναι ο λαός. Τα σκατά τους στο στόμα του. Ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί: Ποτέ ξανα ο φασισμός. Και ας αλλάξουμε κανάλι, όσο πιο μαλακά γίνεται.

Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε και καμία συνείδηση, έτσι;

[ Αποκλειστικό στιγμιότυπο: Ο Αρκούδος μπαίνει στο ταξί. ]

Μπαίνω στο ταξί.

Ωραία; Ωραία.

Βασικά, δεν θέλω να πάρω ταξί. Αλλά είναι αργά. Και βαριέμαι. Και το αποφασίζω – άλλα λεφτά δεν χάλασα σήμερις, μήτε σέντσι.

Και μπαίνω.

Ταξιτζής-λουκούμι.

Το οποίον παχχύ μουστάκι, νέος σχετικά, λιγομίλητος, ότι πρέπει για νυχτερινή βόλτα, εγώ, αυτός και τα αστέρια, ρομαντικά πράματα.

Που πάμε, κείθε, καλώς, ξεκινάει.

Και εκεί αρχίζουν οι πλάκες.

Δεν ξεκινάει: ξεκινάει – σταματάει. Σαν να μην το έχει πάρει απόφαση. Το πατάει το γκάζι, το αφήνει, πατάει φρένο, πάλι γκάζι. Ανεπαίσθητα, 4-5 χιλιόμετρα διαφορά – αλλά πολύ σπαστικό ρε αδελφάκι μου.

Αναποφάσιστος.

Και όχι με ρυθμό – όοοοοχι. Ράντομ. Στα ζάρια. Εκεί που λές τωρα θα ηρεμήσει, τότε τρέχει αυτός. Μετά, κόβει. Πατάει λίγο ακόμα – κόβει. Λίγο – κόβει. Λί – κό.

Το πιάσατε το υπονοούμενο.

Λέω, δεν θα τα πάμε καλώς. Να του την πω, το σημειώνω, στο τέλος. Μετά, σπάω πλάκα στους επόμενους, και λέω θα κάνω το κορόιδο. Αλλά για το μπλόγκ τα ετοιμάζω, διότι σας σκέφτομαι βρε κουτά, και ας με πληρώνετε 3 comment το καλό το άρθρο, το μωβώρο. Χαλάλι σας.

Κάπου στο Γαλάτσι, πιάνει κουβέντα, για ποδόσφαιρο. Εκεί, σκάει το δεύτερο: είναι και Παναθηναϊκός. Ξεκινάει βέβαια με το «εγώ δεν ασχολούμαι» αλλά σε πέντε λεπτά έχει θερίσει Οσιμ και Ντέμη Νικολαϊδη. Του κάνω και κόντρα, πάω να το παίξω πονηρός, τσιμπάει, αλλά μου πετάει οτι ο Ολυμπιακός δεν θα πάρει πρωτάθλημα φέτος, και χάνω το χιούμορ μου σαν χρηματιστής στις μεγάλες πτώσεις.

Υστερα, αρχίζει για το δάκρυ να είσαι ταξιτζής την σήμερον ημέρα, που όλοι σου κορνάρουνε, και τι να κάνω εγώ να μην σε πάρω, να μην σ’ αφήσω, μεγάλος ο καυμός, και θα πιάσω έναν πουστη που κορνάει, έχω ένα λοστάρι σιδερένιο πίσω, -αλήθεια-, και θα του το κάνω καλοκαιρινό του πούστη που κορνάρει. Διοτι την μάνα του θέλει να την πάρω (κούρσα) και την κόρη του (κούρσα) και την γκόμενά του (δεν το διευκρίνησε αυτό να σας το πω). Αλλά άμα σταματήσω λιιιιγάκι φωνάζει – ο μαλάκας. Και το χω τάμα. Μέχρι να συνταξιοδοτηθώ, κάποιον θα κάνω καλοκαιρινό, και ας πλερώσω.

Του λέω πόσο καιρό θέλεις για την σύνταξη, πολύ μου λέει, πάει η κουβέντα λέω (μέσα μου, μαλάκας είμαι;) γαμήθηκε, αλλά μετά του λέω ναι, αλλά καμιά φορά άαααααλλοι ταξιτζίδες (όχι εσύ, είσαι λεβεντιά, δεν κάνεις τέτοια), σταματάνε κάθε τρεις και λίγο, και με διπλή κούρσα μέσα, και κάνουν την Πατησίων μπορδέλο μεσημεριάτικα. Και, προς έκπληξη όλων (εμένα, εσάς, του Θεού που μας κοίταγε και έσπαγε μεγάλες πλάκες, μπορεί και του ιδίου,), ο ταξιτζής επαραδέχθηκε οτι άλλοι (όχι εσύ είπαμε, λεβεντιά) πράττουν το αδίκημα τούτο – εκνευριστικόν και κατακτριτέον.

Όλα αυτά με μία-μπαίνω-μία-βγαίνω στο γκάζι, ε; μην ξεχνιόμαστε.

Δίκιο έχεις, αλλά, μου λέει, για να επιστρέψει στον παλιό καλό σουρεαλ εαυτό του, κράτος είναι αυτό που έχουμε; μπουρδέλο είναι.

Ωραία, τώρα μπορούμε πάλι να συννενοηθούμε. Ανησυχησα λίγο γιατί μου σοβάρεψες.

Το κράτος πταίει που οι ταξιτζίδες σταματούν κάθε πέντε μέτρα στην Πατησίων; τολμώ να ερωτήσω. Εβεβαίως με λέγει ο μουστακαλής. Διότι, σου λέει ο άλλος, ανέβασε κύριε την ταρίφα ετούτην, να μην παίρνω διπλή ταρίφα. Ευρωπαϊκά πράματα, καλά καμωμένα. Ωραίος λέω, ή διπλή ταρίφα ή καροτσάκι, καλά τα λέει ο μπεσαλής, να, εδώ όπου θες με αφήνεις.

Στην μέση του δρόμου με άφησε ο χριστιανός, και καλά που δεν ήτονε κανένας πίσω, να κορνάρει και έχουμε άλλα ντράβαλα.

Ποσο κοστίζει η βόλτα με το Λούνα Πάρκ, πέντε παρα κάτι, κράτα πέντε λέω διότι έχουν ανέβει και τα νοίκια (τα δικά του, τα δικά μου είναι σταθερά, το τελευταίο εικοσαήμερο ούτε δέκα ευρώ πάνω δεν επήγανε) , έχω εικοσαεύρω,το οποίον έχω ενημερώσει τον επιχειρηματία απο την αρχή γιατί είμαι και καλός μαλά πελάτης, βεβαίως, μου δίνει ρέστα, κοιτάω αν έπεσε κάτι στο πάτωμα, τσου, τα ‘χω όλα, φεύγω.

Απο τις ελάχιστες φορές που δεν κοιτάω τον αριθμό του.

Πάω εις το περίπτερο να αγοράσω έναν χυμό, διότι η δίαιτά μου δεν με αφήνει πλέον να τρώγω σοκολάτες διότι έχω γίνει ωσάν τόφαλος, και είμαι και έτοιμος για γάμο τρομάρα μου.

Πάωνα πληρώσω, και τι να δω; Δεκαπέντε ευρώ ρέστα έπρεπε να μου δώσει ο συμπαθής ταρίφας, εικοσιπέντε ευρώ μου έδωσε.

Ητο μακρυά πλέον (μόνο για μένα είχε το κούτσα-τράβα φαίνεται, γιατι μετά πέταξε) και δεν μπορούσα να του επιστρέψω το ποσόν.

Ποιο πολύ πλάκα είχε απο το Taxi Girl, σας το λέω. Τον δε χυμό, τον ήπια στην υγεία του.

Αγοράσατε σήμερα εφημερίδα; Είδατε τηλεόραση; Φάγατε γιαούρτι; Μιλήσατε στο κινητό;

Ε, λοιπόν, και εσείς, όπως και εγώ, και όλοι μας, ψηφίσατε.

Όσοι βλέπουν αντέννα, ψηφίζουν αντέννα. Όσοι βλέπουν Extra Channel, ε, ψηφίζουν Extra.

Ξαφνιάζεστε; Όχι και τόσο. Δεν έχω ανόητους αναγνώστες.

~

Τα κινητά, πριν απο λίγο καιρό, παρακολουθούντο. Η Vodafone είχε «τρύπες» (ανθρώπινες ή ηλεκτρονικές) στο σύστημά της. Με βάση αυτές τις παρακολουθήσεις, κυβερνητικά μυστικά μαθεύτηκαν, εκβιασμοί οργανώθηκαν, άνθρωποι σπιλώθηκαν.

Μία κυβέρνηση απέκρυψε, για έναν ολόκληρο χρόνο, την υπόθεση. Ενας άνθρωπος πιθανότατα κρεμάστηκε για να μην γίνει γνωστό το γεγονός.

Όσοι μετά απο αυτό το γεγονός αγοράσαμε Vodafon, ψηφίσαμε (*).

~

Η εταιρία ΦΑΓΕ διέθεσε χαλασμένα γιαούρτια. Οταν το κατάλαβε, κράτησε μυστικό το γεγονός. Απέκρυψε την απόσυρση, βάζοντας την υστεροφημία της πιο πάνω απο τους καταναλωτές της – μια τακτική που δεν δίστασε να επαναλάβει, τουλάχιστον άλλη μία φορά.

Όσοι μετά απο αυτό το γεγονός αγοράσαμε ΦΑΓΕ, ψηφίσαμε (*).

~

Ενα εμπορικό κέντρο, το THE MALL καταπάτησε γη, νόμους και συνειδήσεις για να χτιστεί. Τουλάχιστον μία δημοτική αρχή καθαιρέθηκε για το γεγονός. Υπήρξαν περιπτώσεις που η όποια αντίδραση στην κατασκευή και λειτουργία του, τιμωρήθηκε με πολιτική απαξίωση.

Όσοι μετά απο αυτό το γεγονός αγοράσαμε απο το THE MALL, ψηφίσαμε (*).

~

Παιδάκια σφάχτηκαν στην Γιουγκοσλαβία. Σφαίρες με εμπλουτισμένο ουράνιο ρίχτηκαν στο Αφγανιστάν. Ψεύτικοι εχθροί «δημιουργήθηκαν» στο ΙΡΑΚ.

Όσοι μετά απο αυτό το γεγονός αγοράσαμε προϊόντα Made in America, ψηφίσαμε (*).

~

Ο Αντέννα, σε συνεργασία με εταιρεία – κολλοσό έφτιαξε παιχνίδι – παγίδα. Ότι ειπώθηκε μέσα απο αυτό, ήταν ψέμματα. Η εταιρία έκανε εισπράξεις, προσφέροντας μόνο απατηλές υποσχέσεις πλουτισμού.

Όσοι μετά απο αυτό το γεγονός παρακολουθήσαμε Αντέννα, ψηφίσαμε (*).

~

Τράπεζες εξελίσσονται, βρίσκουν τρόπους να παραπλανούν τους πελάτες τους, δημιουργούν όρους όπως «μικρά γράμματα», προκαλούν φτώχια για να αυξήσουν τα κέρδη τους.

Όσοι μετά απο αυτό το γεγονός αγοράσαμε πιστωτική ή δάνειο, ψηφίσαμε (*).

~

Καπνοβιομηχανίες (μεταξύ των οποίων και η Φίλιπ Μόρρις) κατηγορήθηκαν (και καταδικάστηκαν) οτι έβαζαν διάφορα χημικά στα τσιγάρα τους, μεταξύ άλλων και αμωνία, για να εντείνουν τον εθισμό.

Όσοι κάνατε ένα Μαρλμποράκι σήμερα, ψηφίσατε (*).

~

Τα ΜακΝτόναλτς κατηγορούνται για την αισχρή ποιότητα των φαγητών τους. Υπερβολική ζάχαρη και αλάτι – που δεν αναφέρονταν πουθενά, χωρίς καμία επισήμανση. Αποκλειστικά για τον εθισμό και την γεύση εις βάρος της υγείας των καταναλωτών τους.

Όσοι φάγαμε ένα ΜακΜπέργκερ μετά απο αυτό, ψηφίσαμε (*).

~

Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας συνεχίζουν να εγκαθιστούν -ακόμη και σήμερα- κεραίες για να βελτιώσουν το δίκτυό τους, όχι μόνο αδιαφορώντας για την υγεία των πολιτών, αλλά εφευρίσκοντας τρόπους να παραπλανούν τον νόμο, και να μεταμφιέζουν κεραίες σε …θερμοσίφωνες.

Όσοι κάναμε μία κλήση με το κινητό μας μετά απο αυτό, ψηφίσαμε (*).

~

(*) Τι ψηφίσαμε όλοι εμεις; Ψηφίσαμε «ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ». Ψηφίσαμε «ΚΑΝΤΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ». Ψηφίσαμε «Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΚΑΛΟ».

Αδιαφορία; Δεν φτάνει η λέξη. Να πεις οτι δεν ξέραμε; Κουτό. Ασφαλώς και ξέραμε – απλώς, επιλέξαμε να «ξεχάσουμε».

Να πεις οτι δεν θα το ξανακάνουν οι εταιρείες; Ανόητο. Όσο βρίσκουν να το κάνουν, θα το κάνουν.

Η ψήφος είναι ιερή, και εμείς την πουλήσαμε. Για ωραιότερο κινητό που παίζει mp3, για γεύση φρούτων, και για καλύτερο δώρο.

Στο μεταξύ, οι εταιρείες ξαφνιασμένες απο την απάθειά μας, βρίσκουν νέους τρόπους, θρασύτερους, για να εισπράξουν και να απομυζήσουν υπερ-κέρδη. Απαιτούν να τους αποκαλούμε κύριους, και να τους ανοίγουμε τον δρόμο με τους αστυνόμους φύλακες – για να μην τυχόν καθυστερήσουν να μας βιάσουν. Αγοράζουν συνειδήσεις, τις τελευταίες που απομένουν, με ένα απλό: «δεν βλέπεις ρε μαλάκα; κανείς δεν νοιάζεται«.

Φτηνά πήγε η ψήφος, αλήθεια. Τουλάχιστον, αν είχαμε λίγη αξιοπρέπεια παραπάνω, θα ζητάγαμε περισσότερα.