Διαβάστε το ως το τέλος, είναι πολύ ενδιαφέρον:

«Στο κόμμα μας, πραγματοποιούμε αυτό που υποσχόμαστε.
Μόνο οι ανόητοι θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι
δεν αγωνιζόμαστε κατά της διαφθοράς.
Διότι, ένα είναι βέβαιο για μας:
Η τιμιότητα και η διαφάνεια είναι προϋπόθεση να πετύχουμε τους στόχους μας.
Αποδεικνύουμε ότι πλανάται όποιος πιστεύει πως
οι μαφιόζοι θα συνεχίσουν να μετέχουν στην κυβέρνηση όπως στο παρελθόν.
Διασφαλίζουμε, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, ότι
η κοινωνική δικαιοσύνη θα είναι ο κύριος σκοπός της διακυβέρνησής μας.
Παρά ταύτα, υπάρχουν ακόμα ανόητοι άνθρωποι που πιστεύουν πως
θα είναι δυνατόν να εξακολουθεί κανείς να κυβερνά
με παλαιοπολιτικά τερτίπια.
Όταν αναλάβουμε την εξουσία, θα κάνουμε το παν ώστε
να τεθεί τέρμα στις προνομιακές καταστάσεις και στην ευνοιοκρατία
δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά περίπτωση
να πεθάνουν της πείνας τα παιδιά σας
Θα πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας ακόμα και
να στερέψουν πλήρως οι οικονομικοί πόροι
θα ασκήσουμε την εξουσία ώσπου
θα έχετε καταλάβει ότι από δω και πέρα
είμαστε η «ΝΕ.ΠΟ», η «Νέα Πολιτική».»

Ωραία; Δεν μοιάζει σχεδόν ουτοπικό;

Διαβάστε τώρα από κάτω προς τα πάνω….
αρχίζοντας από την τελευταία γραμμή και ανεβαίνοντας γραμμή-γραμμή ως την αρχή.

Thanks George

Αστείο, αλλά στην πληροφορική ισχύει – τέσσερις καμμένους δίσκους έχω μέχρι τώρα στην δεκαετή ασχολία μου με τους υπολογιστές, αυτά που χρειαζόμουν τα βρήκα μόνο αν τα είχα μοιραστεί με άλλους.

Πως το λέγανε εκείνο το πρόγραμμα που χρησιμοποιούσα για να….

..έλα ντε; Όσα προγράμματα χρησιμοποιούμε πολύ, το κάνουμε σχεδόν μηχανικά, με αποτέλεσμα να προσπερνάμε την ονομασία ή την προέλευσή τους.

Τούτο δω δεν είναι post – με την στενή σημασία του όρου. Αφού χρησιμοποιώ διαρκώς καινούργια προγράμματα, θα το εμπλουτίζω κάθε φορά με κάτι νέο.

Και συνιστώ να κάνετε το ίδιο: σχολιάστε προτείνοντας προγράμματα άγνωστα στο ευρύ κοινό, που σας είναι απο χρήσιμα εώς απαραίτητα.

Και αν με το καλό (κακό) τα χρειαστείτε, θα ξέρετε τουλάχιστον που θα τα ξαναβρείτε…

Αρχίζω:

FlashNote

Μικρό (αλλά θαυματουργό) notepad που μένει πάντα ανοιχτό (ακόμα και όταν το κλέινεις) σώζει αυτόματα, και είναι επανέρχεται με έναν εύκολο συνδυασμό πλήκτρων – πολύ χρήσιμο για να κρατάς σημειώσεις.

http://softvoile.com/flashnote/?s=fn

Notes Holder

Επίσης για φύλαξη γρήγορων κειμένων – με άλλη λογική. «Αγκιστρώνεται» σε μία άκρη της οθόνης, και όταν το ακουμπάς εμφανίζεται. Σώζει το κείμενο αυτόματα, το χωρίζει ανα μέρα, και επίσης σημαντικό – έχει και υπενθύμιση.

http://notes.aklabs.com/

TaskBar Shuffle

Χρησιμοποιώ την μπάρα εργαλείων μου κάθετα, και όχι οριζόντια όπως όλος ο κόσμος. Αυτό μου δίνει μεγαλύτερη ευχέρεια, καθώς μπορώ να έχω περισσότερα αρχεία ανοιχτά. Το πρόβλημα όμως είναι όταν θέλω να κινούμαι γρήγορα, δεν θέλω να ψάχνω ποιο -απο τα πολλά- προγράμματα είναι αυτό που θέλω να χρησιμοποιήσω.

Την λύση δίνει το TaskBar Shuffle που επιτρέπει να μετακινείς (αλήθεια, γιατί δεν το έχει κάνει ακόμα η Microsoft? είναι τόσο απαραίτητο..) τα ανοιχτά σου προγράμματα (αρχεία, φακέλους) ωστε να αλλάζεις την σειρά τους, και να έχεις για παράδειγμα πάντα πρώτο το mail πρόγραμμά σου (ακόμα και αν το άνοιξες τελευταίο).

http://www.freewebs.com/nerdcave/index.htm

Stroke it

Προσομειώνει εντολές (άνοιξε, κλείσε, αντέγραψε άνοιξε αρχείο, κλπ) με κινήσεις του mouse. Μαθαίνεται δύσκολα, αλλά μετά γίνεται απαραίτητο…

http://www.tcbmi.com/strokeit/

CDEx

Απο τα καλύτερα προγράμματα CD ripping

http://cdexos.sourceforge.net

LockNote

Όσοι έχουν usb και μέσα του γράφουν passwords πρέπει να κατεβάσουν αυτό το πρόγραμμα. Δεν χρειάζεται εγκατάσταση, ανοίγει με έναν κωδικό, και λειτουργεί σαν ένα κανονικό notepad. Απαραίτητο εργαλείο για να φυλάτε ότι χρειάζεστε μακρυά απο αδιάκριτα μάτια…

http://locknote.steganos.com/

Folder Marker

Δεν μοιάζει χρήσιμο, αλλά δίνει μία ευκολία για να βρίσκετε γρήγορα ποιός φάκελος έχει τί. Δουλειά του, να χρωματίζει με εικονίδια τους φακέλους, ανάλογα με το περιεχόμενό τους (το ορίζετε εσείς).

Δεν χρειάζεται εγκατάσταση.

http://www.foldermarker.com/

UPDATE:

Audocity

Από τα καλύτερα προγράμματα για να «πειράζετε» mp3 αρχεία.

http://audacity.sourceforge.net/

Vsubst

Πρόγραμμα για να ορίζετε τα folder που θέλετε να εμφανίζονται σαν σκληροί δίσκοι. Βολεύει σε προγραμματισμούς, κλπ

http://www.ntwind.com/software/utilities/visual-subst.html

~

Όλα τα προγράμματα είτε είναι απολύτως δωρεάν, είτε έχουν και δωρεάν (lite) έκδοση.

Περιμένω τα δικά σας (και προσθέτω και άλλα δικά μου).

Είναι δυνατόν;

Είναι και αυτό μια λύσις. Όταν έρθει η ώρα, υπόσχομαι να το σκεφτώ και εγώ :D.

Ξαφνικά, που λέτε, ανακαλύψαμε την πυρίτιδα. Όλοι στην Ελλάδα μάθαμε οτι υπάρχει καρτέλ στην αγορά γάλακτος. Λες και δεν το ξέραμε, λες και μας είπαν κάτι για το οποίο ούτε υποψία δεν περνούσε από το μυαλό μας.

Σε λίγο θα μας πουν οτι υπάρχει καρτελ και σε άλλες αγορές, όπως των φρούτων και θα πέσουμε απο τα σύννεφα. Όχι και τόση υποκρισία, αδέλφια… Έλεος!

Έτσι τα γράφει το Ποντίκι εχθές, και εγώ έχω να συμπληρώσω:

Αμ στο πετρέλαιο; Αμ στο κόστος των τηλεπικοινωνιών; Αμ, αμ, αμ…

Αλλά δεν τσαντίστηκα με το ότι κλείνουμε τα μάτια μας. Όχι δα. Με την υποκρισία τσαντίστηκα και κάθομαι να γράψω τούτο δώ…

Είναι που λέτε, τα καρτέλ…

Αγοράζουν το γάλα 30 λεπτά το λίτρο – το πουλάνε 1,20 και βάλε.

Το ίδιο στα οπωροκηπευτικά, στο κρέας, στο πετρέλαιο παντού. Τα ‘παμε αυτά.

Μας κοιτάει με κακόμοιρο ύφος ο γεωργός και ο παραγωγός, και λέει «τι να κάνω παιδί μου, δεν βρίσκω να το πουλήσω αλλιώς, θα το δώσω όσο θέλουν».

Και τον λυπάσαι τον κακομοίρη, και λες «ρουφιάνες εταιρείες», και πας μετά στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς σου, και παίρνεις το γάλα σου, και λες είναι γάλα τώρα αυτό; νεροζούμι είναι, και άμα βρεις μπουκάλι με αληθινό γάλα, το πλερώνεις και 2-3 ευρώ αμα λάχει γιατί έτσι είναι το γάλα το αληθινό με την πέτσα του.

Καλά ως εδώ; καλά. Κράτα το κακόμοιρο ύφος του παραγωγού ε; έχει σημασία.

Διαβάστε τώρα σε τι κινητοποιήσεις μπαίνουν οι παραγωγοί μας που αδικούνται:

Μυστική συμφωνία «τιμής» μεταξύ των γαλακτοβιομηχανιών, που εξαναγκάζει τους γαλακτοπαραγωγούς να δέχονται τις εξοντωτικές γι’ αυτούς και τη βιωσιμότητα των μονάδων τους τιμές, κατήγγειλαν τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγελαδοτρόφων Ελλάδας, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Θεσσαλονίκη.

«Η μέση τιμή αγοράς γάλακτος από τον παραγωγό, που διαμορφώνεται περίπου στα 0,33 ευρώ ανά λίτρο, είναι εξοντωτική, όταν το κόστος παραγωγής ανέρχεται σε 0,36 ευρώ το λίτρο» επισήμανε το μέλος της Επιτροπής, Γιώργος Κεφαλάς.

Απαπα..

Αυτά γίνονται μέχρι τώρα. Έπρεπε να γίνουμε κώλος για να βγει κάποιος να τα πει…

Περιμέντε όμως, έχει και συνέχεια:

Για το λόγο αυτό, οι αγελαδοτρόφοι ζητούν να επανέλθουν οι τιμές στο ύψος που ήταν πριν από τις μειώσεις και για το επόμενο έτος αίτημά τους είναι η τιμή ανά λίτρο να διαμορφωθεί στα 0,40 ευρώ.

Ωπ! Λένε «θέλουμε ποιο πολλά, γιατί τα δικαιούμαστε». Μάλιστα.

Με μία μικρή διαφορά: Αν αυξηθεί η τιμή του παραγωγού, πόσο θα αυξηθεί η τιμή του προϊόντος;

Λένε δηλαδή οι παραγωγοί: «Επ! θέλουμε και εμείς μερίδιο απο τα κέρδη».

Σωστό θα μου πείτε. Δεν αντιλέγω.

Η εκβιαστική συμπεριφορά των γαλακτοβιομηχανιών αναγκάζει πολλούς γαλακτοπαραγωγούς να αποσυρθούν. Μάλιστα, ο κ. Κεφαλάς σημείωσε πως «πριν από δέκα χρόνια υπήρχαν περίπου 19.500 γαλακτοπαραγωγοί σε όλη την Ελλάδα, ενώ φέτος ανέρχονται σε 6.500».

Όσο για το μέγεθος της παραγωγής αγελαδινού γάλακτος, αυτό ανέρχεται σε 820.000 τόνους ετησίως. Την ίδια ώρα, η κατανάλωση γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων στη χώρα ξεπερνά τους 1.200.000 τόνους.

Όλο το άρθρο απο το In.gr

Δηλαδή; Δηλαδή, οι παραγωγοί αποσύρονται. Πάνω απο τα 2/3 αποσύρονται. Όμως δεν βλέπουμε τα τελευταία χρόνια μείωση των τόνων γάλακτος. Συνεπώς; Συνεπώς, ούτε λιγο ούτε πολύ, οι παραγωγοί μειώθηκαν, τα ζώα όμως παρέμειναν σταθερά (ή και αυξήθηκαν). Και, αφού αυξήθηκαν τα ζώα, σημαίνει οτι κάποιοι επένδυσαν. Το 30% των παραγωγών που απέμεινε, πήρε το 110% (και βάλε) της παραγωγής.

Που βρήκατε τα λεφτά για αυτό;

Κάπου υπάρχει ψέμα. Αν η τιμή πώλησης διαμορφώνεται στα 0,33 ευρώ ανά λίτρο» και η τιμή κόστους «ανέρχεται σε 0,36 ευρώ το λίτρο» τότε ο παραγωγός χάνει, όχι; Αλλά αφού χάνει, γιατί επενδύει; και μάλιστα σε τρελούς ρυθμούς;

Και για να φτάσουμε στο ζητούμενο, γιατί ζητάει αύξηση της τιμής, χωρίς πρώτα να έχει εξασφαλίσει μείωση της τιμής του παραγόμενου προϊόντος;

Θα μου πεις, αυτοί καλά κάνουν, την δουλειά τους.

Θα σου πω, δεν είναι υποκρισία όμως; Μέχρι τώρα δεν κάναμε τίποτα για τα καρτέλ, και τώρα που έγινε θέμα αυξάνουμε την τιμή;

Εγώ σαν τελικός καταναλωτής, δεν πρέπει να γκρινιάζω που πίνω το νεροζούμι με 1,20?

Αφού έχει βρεξει καταρακτωδώς, και οι δρόμοι έχουν γίνει ποτάμια, και οι ουρανοί καθαρίσανε, με κόβει μία πείνα.

Λέω, δεν πάω να φάω; αφού σταμάτησε.

Κατεβαίνω κάτω, στο κτήριο, χωρίς ομπρέλα. Θα φάω κάτι στο καφέ που έχουμε μέσα στο κτήριο – συνεπώς, γιατί ομπρέλα;

Φτάνω στην πόρτα, αλλα είμαι ρέστος. Μόνεϊ μηδέν.

Πηγαίνω στο μηχάνημα ανάληψης.

Δεν μπορεί τώρα, ξεκουράζεται. Δεν δίνει ρευστό.

Υπάρχει άλλο ένα, κάπου 8-9 τετράγωνα μακρυά.

Λέω δεν γαμιέται, ούτε σταγόνα δεν πέφτει, θα πάω.

Μέτα το πρώτο τετράγωνο ψιχαλίζει.

Μέχρι το τέταρτο, βρέχει.

Μούσκεμα εγώ, πεισματάρης δεν γυρίζω πίσω. Θα φτάσω στο μηχάνημα ότι και αν γίνει.

Ποιο πεισματάρης ο καιρός, ρίχνει καρέκλες.

Φτάνω στο μηχάνημα, πάταγος:

Δεν δουλεύει.

Κάνω δέκα βήματα, πλεόν είναι πολύ δυνατή η βροχή, κάθομαι σε μία τέντα και περιμένω.

Τα δέκα πιο απολαυστικά και ξεκούραστα λεπτά της ημέρας… 🙂

Φίλε αναγνώστη, κάνε μου μια χάρη:

Πριν διαβάσεις αυτό το post, παίξε αυτό το κομμάτι.

~

Το κύμα παφλάζει αδιάφορα.

Μεγάλωσα στην Πάρο. Δηλαδή, δεν μεγάλωσα μόνο ηλικιακά, αλλά και ωρίμασα, αισθάνθηκα, έζησα.
Όλοι έχουν μιά πατρίδα στο μυαλό τους. Ένα μέρος που νιώθουν σπίτι. Εμένα είναι η Πάρος.

Εδώ έζησα την μάνα μου, τόσα χρόνια πριν. Ζήσαμε και αλλού, αλλά εδώ έζησα την μάνα μου. Δεν μου καθησαν ποτέ περισσότερες εικόνες, μυρωδίες, στιγμές απο εκείνη, απο όσες ζήσαμε μαζί, εδώ.

Μην ξεγελιέσαι αναγνώστη, τούτο το ποστ δεν είναι ούτε για την Πάρο, ούτε για την μάνα μου.

Τούτο το ποστ είναι για μένα.

~

Τέτοια λοιπόν έλεγα εχθές το βράδυ στην Ελεάνα. Νύσταζε, χασμουριόταν η καημένη – είδε και εξ’ αιτίας μου όλο το champions league, τον Ολυμπιακό για μένα, τις άλλες ομάδες για κάτι κάφρους διπλανούς.

Γυρίζαμε και της έλεγα για την μάνα μου, θεός σχωρέστη, και στιγμές με ένα υφασμάτινο σκάκι που είχε και παίζαμε.

Δεν καταλάβαινε πολλά, μούγκριζε «ναι» και «όχι» και «σ’απαπάω» – δικό μας αυτό. Περπατάγαμε ακρη του λιμανιού, γυρίζοντας απο τα Λιβάδια, αυτή κρύωνε, εγω ιδρωμένος απο την ζέστη των ονείρων μου. «Μόλις φτάσουμε» να μου λέει, «εγώ θα κοιμηθώ». «Αμ δε» την κοροϊδεύω εγώ «που θα κοιμηθείς» – το μυαλό της πάει στο πονηρό και γελάει. Εγώ όμως, το εννοώ.

Φτάνουμε κοντά στο σπίτι, έχει απο ώρα μπει στις δεκατρείς του μηνός, δεκατρείς γνωριστήκαμε, μηνιαία επέτειος.

Δεκαέξι μήνες μαζί.

Μιά ζωή, και μην το γελάς.

Κάθε μήνα, ένα μικρό δώρο. Απο κάρτα και λουλούδια, μέχρι σύνδεση για τον υπολογιστή με το κινητό.

~

Τούτο το ξημέρωμα του δέκατου έκτου λοιπόν, φτάνουμε στο σπίτι που μας φιλοξενεί.

Ένα σπίτι μακρυά απο αυτό που μεγάλωσα, και απέναντί μας η Αγία Άννα.

Της λέω σου έχω δώρο, για την επέτειο. Ξυπνά. «Είναι άδικο, εγώ δεν σου πήρα κάτι» μου λέει ναζιάρικα. «Δεν πειράζει», της λέω, «θα εμπνευστείς». Γελάει.

«Το θέλεις σήμερα;» της λέω. «Οχι» μου λέει. Μετά την τρώει: «Ναι». Το ξανασκέφτεται, νυστάζει: «‘Οχι»

«Ελα μωρέ» της λέω «καλύτερα να το δεις τώρα, να κοιμηθείς με αυτό αγκαλιά το βράδυ»

Με τα πολλά, πειθεται.

«Πρέπει όμως να το δούμε στην Αγία Άννα»

Έντάξει, πάμε έξω, το παίρνω μαζί, καθόμαστε.

Της λέω πόσο έντονα νιώθω εδώ. Της λέω πόσο μου λειπει η μάνα μου. Που δεν με είδε άντρα, παρά μόνο παιδί. Που δεν με ειδε να χαίρομαι και άλλο, να λυπάμαι και άλλο, να κλαίω, να γελάω.

Που δεν με είδε να την αγαπάω τόσο.

Που δεν με είδε να…

…και ανοίγω το δώρο…

…της κάνω πρόταση γάμου.

Θα με παντρευτείς καρδιά μου;

~

Δεν θα μπορούσε να γίνει πουθενά αλλού. Το ‘χα ταμένο.

Ξημέρωνε δεκατρείς Σεπτεμβρίου.

Ξημέρωνε άλλη μία μέρα.

Η πρώτη της κοινής μας ζωής.

~

Η Ελεάνα δάκρυζε. Εγώ φοβόμουν ευχάριστα. Ο ήλιος όπου να ‘ναι έβγαινε.

Το κύμα εξακολουθεί να παφλάζει – ποιο αδιάφορα, και ποιο γλυκά απο ποτέ.

.

..για μιά βδομαδούλα.

Βέβαια, αυτό δεν είναι ακριβές, αφού εκεί που θα είμαι, και θα γράφω, και θα postάρω.

‘Η εν πάσει περιπτώσει, μπορώ να το κάνω.

Αν θα το κάνω, είναι άλλο θέμα… 🙂

Αν το κάνω όμως, τα post μου θα μυρίζουν αιγαίο – εγγυημένα 🙂

Εις το επανιδείν.

Όσο και αν φωνάζω, κανείς (κανείς: ούτε το κράτος, ούτε οι εφημερίδες, ούτε τα περιοδικά – ξέρω τι λέω) δεν συγκινείται.

Μόνος μου τα λέω, μόνος μου τα ακούω.

Η εκπομπή – τηλεπαιχνίδι – λοτταρία, Puzzle Mania, που παίζεται στον Antenna, συνεχίζεται.

Ακάθεκτη.

Φωνάζω, τσαντίζομαι, αλλά κάποιοι κάθονται στα γραφεία τους και γελάνε.

Στα α-ρχί-δια-τους!

«Αστους μαλάκες να φωνάζουν – έτσι δεν κάνανε και με το MALL?

Μήπως μετά δεν πήγαν να ψωνίσουν απο εκεί;»

Ασε τον μαλάκα να φωνάζει…

Είναι παράνομο;

Είναι κομπίνα;

Είναι α-λη-τεί-α;

Άσε τον μαλάκα να ρωτάει…

~

Σας θυμίζω: Στις 2 Οκτωβρίου σταματάει – μόνο του.

Όσα βγάλανε, βγάλανε.

Πρόταση:

Κύριοι του Ραδιοτηλεοπτικού,

Μην τρέξετε να το κλείσετε απο τώρα.

Μελετήστε το καλά το θέμα – και κλείστε το στις 3 Οκτωβρίου.

Και εσείς θα είστε νόμιμοι, και οι ιδιοκτήτες θα βγάζουν τα λεφτά.

Απο ποιούς;

Απο τα κορόϊδα!

Απο όλους αυτούς που είναι σίγουροι οτι το παιχνίδι είναι νόμιμο – και δεν τους κοροϊδεύει!

Απο εσάς και απο μένα…

~

Κακώς έχω θυμώσει με τους bloggers. Με την «φωνή». Με αυτους που περίμενα να φωνάξουν. Με αυτούς που περίμενα πως θα χρησιμοποιήσουν το μέσο. Πως θα θυμώσουν. Πως θα διαμαρτυρηθούν. Πως θα βοηθήσουν να κατέβει αυτή η μαλακία!

«Στο κάτω-κάτω και τι έγινε; Ένα παιχνίδι είναι». «Το πρώτο ή το τελευταίο;» «Σιγά τώρα». «Συνηθήσαμε». «Να ‘ταν και άλλα». «Απο λαμόγια…»

Την κάθε σταυροφορία μου θα ακολουθούν όλοι; Καλά δεν τα πήγαμε με το ΕΠΑΚ και τις μαύρες σελίδες, και τα εικονίδια… ε, τί, κάθε μέρα τα ίδια;

~

Μόνος μου τα λέω…

Κοίτα ρε που θα καταντήσω και γραφικός…

Το διάβασα τυχαία οτι αποχωρείτε.

Όμορφη πορεία γράψατε. Χαρά μας που συμπορεύσαμε.

Έχετε πολλούς θαυμαστές της σκέψης και του λόγου σας.

Δεν μιλώ εκ μέρους άλλων – για πάρτη μου:

Ευχαριστώ.

Εις το επανιδείν 🙂 »

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε και εσείς μαζί του, ιδού το email: kibi2g@yahoo.gr

Διαβάστε το τελευταίο του άρθρο στην Καθημερινή,

Την είδηση την βρήκα στο blog «Τα Πάντα» όπου και στα comments θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τον ΚΙΜΠΙ, και το που συνεχίζει…

Ξημέρωμα Τρίτης.

Ξυπνάω σήμερα απο τον γλυκύτερο ύπνο μου. Έχω κοιμηθεί βαθιά, καθώς η δουλειά την Κυριακή με κράτησε μέχρι τις επτάμιση το πρωϊ της Δευτέρας – που σημαίνει οτι πήγα στο γραφείο με 3 ώρες ύπνο.

Η Ελεάνα πρέπει να πάει για δουλειά – η ώρα είναι επτάμιση.

Συνήθως ξυπνάω μεταξύ εννιά και δέκα, οπότε τι κάνουμε μέχρι τότε;

Για να δούμε.. Τα πιάτα είναι καθαρά, προλαβαίνω ένα γάλα, θα κατεβάσω την Ελεάνα μέχρι το τραίνο.

Μετά, έχω ιδέα: θα πληρώσω τους λογαριασμούς που μαζεύτηκαν απο το καλοκαίρι!

Παίρνω λεφτά, ένα χαρτί που μου έστειλε το ταχυδρομείο – κάρτα υποπτεύομαι, απο την Eurobank- τους λογαριασμούς (όλους πλην ΟΤΕ) και πάω την Ελεάνα στον ηλεκτρικό.

Υστέρα, διαδρομή.

Πρώτα ταχυδρομείο.

Μηδέν δουλειά -έχει πάει οχτώ- άδεια τα γραφεία, έγω και δύο άλλοι. Έρχεται η σειρά μου, να η ταυτότητα, που ειναι το γράμμα, να το γράμμα, καινούργια κάρτα απο την Eurobank.

Προβλέψιμο.

Υστερα ΟΤΕ.

Στην διαδρομή, βλέπω έναν τυφλό που θέλει να περάσει απέναντι. Θέλεις να σε βοηθήσω του λέω, ναι μου λέει, θέλω να πάρω ταξί.

Να τον βοηθήσω τον άνθρωπο, αλλά ταξί απο την Πατησίων; χλωμό. Πρίν καλά-καλά το σκεφτώ, τσουπ, να το το ταξί. Και άδειο παρακαλώ, με τα σήματά του ανοιχτά, είναι και προδιαγραφών ολυμπιακών αγώνων.

Είσαι τυχερός του λέω, τον βοηθάω, μπαίνει, αντίο, να είσαι καλά.

ΟΤΕς.

Εκεί -συνήθως- η ουρά είναι 30-40 άτομα (δεν τα παραλέω, δεν χωράνε στο κτήριο, και φτάνει μέχρι ένα τετράγωνο μακρυά).

Ούτε δέκα άτομα.

Είχα έναν λογαριασμό στο σπίτι, έδειχνε 80 ευρώ, λέω έχω να πληρώσω δύο λογαριασμούς, αποκλείεται να είναι μόνο τόσα, θα πάρω αντίγραφο απο εκεί, υπολογίζω κανένα εκατονπενηντάρι μίνιμουμ.

Ζητάω αντίγραφο λογαριασμού απο μία κυρία που δεν μοιάζει να με αντιλαμβάνεται καλά, σύνολο 80 ευρώ. Είναι δύο λογαριασμοί μου λέει, να τον πληρώσετε, θα σας το κόψουν.

Γι’ αυτό είμαι εδώ, της λέω.

Μόνο 80; απο τότε που έβαλα ADSL, έχω κατεβάσει τους λογαριασμούς μου στο 1/4. Μπράβο Ελεάνα.

Έχω να πληρώσω ΕΥΔΑΠ (ένα γλυκύτατο 20ευρώ, την λατρεύω την ΕΥΔΑΠ γιατί μου ζητά λίγα και δεν μου κόβει τίποτα) και την ΔΕΗ.

Κοιτάω τον λογαριασμό της ΔΕΗς, 145 γιούργια. Αφήνω την ΕΥΔΑΠ (ετσι είναι, οι καλοί πάντα την πατάνε) και πάω για ΔΕΗ.

Στον δρόμο ανακαλύπτω οτι είμαι -σχεδόν- γείτονας με την Κατερίνα Θάνου, καθώς βγαίνει με μία πολυτελέστατη μαύρη μερσεντες απο πολυμονο κατοικία.

Αναρωτίεμαι αν με ξέρει (το διαβάζει κόσμος το blog, τι νομίζετε), και σκέφτομαι να της τα χώσω γιατί έχει κλείσει το πεζοδρόμιο (όχι αυτή, ο συνοδός της που δεν είναι εκείνη την στιγμή στο αμάξι).

Δεν βαριέσαι, θα της την χαρίσω αυτή την φορά.

Για την ΔΕΗ χάνομαι. Για την ΔΕΗ πάντα χάνομαι.

Ρωτάω, είναι μακρυά η σκασμένη, Ορφανίδου κάτι, δεν έχω και ραδιοφωνάκι να μου κάνει παρέα, περπατάω, πάω.

Εκεί αρχίζουν τα στραβά. Συνήθως είναι το πολύ δεκα άτομα ουρά, σήμερα τριάντα.

Μμμμμ.

Περιμένω, έρχεται η σειρά μου, δίνω τον λογαριασμό, ρωτάω αν είναι ο τελευταίος.

Οχι μου λέει ο γκισετζης, δεν είναι, ατυχία, τραβάτε στα γραφεία.

μμμμμ.

Πάω στα γραφεία, ένας περιμένει – τέσσερις εξυπηρετούνται, παίρνω αριθμό, περιμένω όμως κανα δεκάλεπτο.

Μμμμμμ.

Αδειάζει, παει ο πρώτος, περιμένω, πάω και εγώ.

Συγνώμη μαντάμ, είναι ο τελευταίος, κοιτάει, γελάει, τσου μου λέει και είναι και για διακοπή.

Α-χα.

Μου τυπώνει τον τελευταίο σούμα, μου λέει τραβάτε στις διακοπές.

Πάω, άλλη μαντάμ, μου λέει δεν σας το έχουμε κοψει, αλλά θα το κάνουμε. Πόσο το μαλί; 223 ευρώ. Μπορείτε να το πλερώσετε σε όποια ΔΕΗ θέλετε. Κοιτάω, έχω 222 ευρώ.

Όχι ρε γαμώτο.

Ρωτάω, τράπεζα εδώ κοντά, μου λέει τσου, μήπως στην λεωφόρο Τάδε. Φτάνω μέχρι την τάδε, ρωτάω, τσού – μόνο πατησίων.

Περπατάω μέχρι πατησίων, επιστρέφω στην ΔΕΗ, τα τριάντα άτοιμα γίνικανε σαράντα.

Τι τα ταϊζουνε και αυγατένουν έτσι;

Περιμένω, μπλα-μπλα, πληρώνω.

Αντε πάλι πίσω.

Μέχρι το σπίτι, κανα μισάωρο, η ώρα δέκα και κάτι.

Λέω, αντε, ένα μπάνιο προλαβαίνω, να ξυριστώ κιόλα, ξεκινάω, τηλέφωνο συνάδελφος:

Θα αργήσω σήμερα.

Εγώ να δείς.

Δύο είμαστε, ένας απο τους δύο πρέπει να είναι απο τις δέκα και μισή, η ώρα έντεκα παρά και ο καθένας σπίτι του.

ΜΜμμμμμάλιστα.

Θα καλύψω εγώ τον συνάδελφο, θα φτάσω πρώτος (αλλά αργά, έτσι;).

Το ξύρισμα δεν μπορεί να σταματήσει στην μέση, το μπανιο να μην γίνει δεν προβλέπεται, μπαμ-μπαμ, φεύγω.

Φυσικά, αργώ να φτάσω, και φτάνω με το άγχος να μην μου την πουν…

~

Κάθε φορά που τσαντίζομαι με την μοιρα μου, κάποιος άλλος την πληρώνει.

Σήμερα, την πάτησε νεαρά, ψηλή.

Με πράσινο φόρεμα, προσεγμένη, περιμένει στο Μοναστηράκι. Φυσικά, το χάνω το τραίνο -για λίιιιιγο-, το ίδιο και αυτή.

Δεν την προσέχω για άλλον λόγο, μόνο γιατί κρατάει το κινητό στο αυτί, χωρίς να μιλάει, επί επτά λεπτά.

Τόσο κάνει να έρθει το τραίνο και να φτάσει στο Σύνταγμα.

Εκεί, την χτυπάει η μοίρα (μου) και μπαίνει μέσα ελεγκτής.

Ένας μόνο.

Στην δική μας πόρτα – μόνο.

Αυτή και ένας παππούς κατεβαίνουν -λίγο αργά, αφού έχουν μπει όλοι- και ο ελεγκτής, γατόνι, παίρνει χαμπάρι την φάση:

Τους δείχνει, και τους λέει «τα εισιτήριά σας».

Ναι φυσικά λέει αυτή, και

…αφού κατεβαίνει, αρχίζει και τρέχει!

Απο πίσω ο ελεγκτής, που δεν το περίμενε, να φωνάζει…

Αλλα τέσσερα λεπτά να φύγει το τραίνο, για να μην ανοίξει την δίοδο για τις ράγες και κάνει καμία μαλακία η μικρή…

~

Στείλτε κόμμεντ. Πως να προγραμματίζω οτι θα κλείσει η μέρα; Τι με περιμένει; Τι προβλέπετε;

Μπείτε στο άπειρο και απολαύστε μία ανακάλυψη που εκανε η Στέλλα:

Ο ΚΤΕΛ, απέσυρε λέει τα δρομολόγιά του απο το Internet, γιατί μπαίνει πολυδιαφημισμένη εταιρεία παροχής πληροφοριών (μάλλον αναφέρεται στο 11880, μία αρκετά ύποπτη εταιρεία), και δίνει πληροφορίες για δρομολόγια!

Προσέξτε: Ο ΚΤΕΛ αποφάσισε οτι αφού κάποιοι μπαίνουν και εκμεταλεύονται τις πληροφορίες που διαθέτει, τις διακόπτει για όλους!

Η Στέλλα έχει περισσότερα, εγώ έχω μόνο μία ερώτηση:

Τι ακριβώς τα θαυμαστά μυαλουδάκια τους σκέφτονται να κάνουν για αυτό; Το διέκοψαν για να κάνουν τι ακριβώς;

Θα το ξαναανοίξουν;
Θα το ξανανοίξουν επι πληρωμή;
Θα το κρατήσουν κλειστό για πάντα;

Τρείς δρόμοι υπάρχουν, και οι τρεις ήταν χειρότεροι απο το να συνεχίσουν να κάνουν την δουλειά τους όπως έκαναν μέχρι τώρα.

Θυμώνω, γιατί είναι ασχετοσύνη, ανικανότητα και βλακεία. Και απίστευτη κίνηση πανικού.

Για να μην πω οτι πρόκειται για αλητεία:

Το (κρατικό) 11888 δεν δίνει δρομολόγια. Παραπέμπει στο 1440, που (όσο και να ψάξεις στο site του ΚΤΕΛ δεν θα το βρεις) είναι το τηλέφωνο των πληροφοριών δρομολογίων.

Αναρωτιέμαι όμως: έπαιξαν ρόλο συζητήσεις μεταξύ του (πολυπληγωμένου απο αυτήν την ιστορία κρατικού 11888) και του ΚΤΕΛ; Απαίτησε -με οποιονδήποτε τρόπο- να διακοπεί η διαδικτυακή ενημέρωση;

Στην δε αγγλική ανακοίνωση του ΚΤΕΛ γίνεται λόγος για παράνομη –illegal– παροχή πληροφοριών απο την εταιρεία πληροφοριών. Ισχύει κάτι τέτοιο; Αν ναι, γιατί δεν κινήθηκαν νομικά για να προστατέψουν τα δικαιωμάτά τους;

Για τα παλικάρια του 11880 δεν έχω ασχοληθεί ακόμα. Έχω την αίσθηση οτι πρόκειται για απάτη ολκής, με πολλούς εμπλεκόμενους, για διάφορους λόγους.

Και χαμένους, ποικιλοτρόπως, κυρίως όλους εμάς.

Αλλά είναι αυτός τρόπος να αντιμετωπιστεί;

Για το όνομα του Θεού!

Όπως είπα, διαβάστε την Στέλλα. Εκεί θα βρείτε και το link για το ΚΤΕΛ γιανατο διαβάσετε με τα ματάκια σας…