Ποιός φταίει; το κακό το ριζικό μας; το σχολείο; τα κινητά; οι γονείς; Η τηλεόραση; Τα λανθασμένα πρότυπα; Η απουσία ηθικών αξιών; Η ανεργία; Η ανασφάλεια; Οι μετανάστες; Οι αλβανοί; Η ανεξιθρησκεία; Ο κομμουνισμός; Η (υπερβολική) δημοκρατία; Το internet; Οι κοπέλες που ντύνονται σαν τσούλες απο τα δώδεκά τους; Οι άνδρες που δεν είναι άνδρες αν δεν γαμουν και δέρνουν; Οι γυναίκες, γενικότερα; Οι άνδρες, ειδικότερα; Οι σιωπή; Οι φωνές; Η υπερβολική σκέψη; Η απερισκεψία; Η κακή χρήση της τεχνολογίας; Η τεχνολογία ειδικά; Μήπως πρέπει να γυρίσουμε είκοσι χρόνια πίσω; Μήπως πρέπει να προσαρμοστούμε είκοσι χρόνια μπροστά;

Έχω μία ιδέα:

Μήν με βρίσετε όμως;

Μήπως φταίμε εμείς; Εσύ και εγώ; Μήπως ένα ατυχές γεγονός το αναγάγαμε σε τηλεοπτικό σορολόπ; Μήπως η ανάγκη μας για αίμα, δάκρυα και σέξ μας έκανε να ξεχάσουμε οτι πίσω απο αυτή την ιστορία βρίσκονται καμιά δεκαριά ζωές;

«Μα είναι τόσο ενδιαφέρον». Γιατί; Γιατί είναι άξιο παρακολούθησης ένας βιασμός; Γιατί, αφού τα δικαστήρια επιληφθηκαν της υπόθεσης; Γιατί μας άρεσε να κοιτάμε την μάνα που λέει τι καλό είναι το παιδί της και τους πατέρες που λένε οτι τα σημερινά κορίτσια γουστάρουν να γαμιούνται απο τα δεκαπέντε; Πότε αναισθητοποιηθήκαμε έτσι; Και γιατί δεν το πήραμε χαμπάρι;

Παραδεχθήτε το – γουστάρουμε.

Καυλώνουμε με την εικόνα. Είναι μακρυά απο εμάς, αλλά δεν έχει το ψευτοχάρτινο του κινηματογράφου – έχει τον ωμό ρεαλισμό του αληθινού.

Το γευόμαστε το αίμα, το μυρίζουμε. Και ως ζώα ξεχνάμε οτι προέρχεται απο αληθινούς ανθρώπους.

~

Εχθές, κοιτώ σούπερ ντίλ, στον αντέννα. Το παιχνίδι παίζεται ως εξής (για όσους είναι ακόμα παρθένοι): Παίκτης διαλέγει απο καμιά τριανταριά βαλίτσες μία και μόνο για μείνει κρυφή και να ανοιχθεί στο τέλος. Στην συνέχεια, ανοίγει τις υπόλοιπες. Μία, μία. Έχουν ποσά, από ένα λεπτό μέχρι μισο εκατομμύριο ευρώ. Η οικογένεια (αποτελούμενη σχεδόν πάντα απο τρία μέλη, για να μην υπάρχει εύκολη ομοψυχία, παρακολουθεί και παρεμβαίνει. Κάθε δύο-τρείς βαλίτσες, ένας συνεργάτης της εκπομπής, αποτελούμενος ως «τραπεζίτης» παρεμβαίνει, προσφέροντας ένα ποσό στον παίκτη, για να του «αγοράσει» την βαλίτσα. Αν το αποφασίσει, το παιχνίδι σταματά και παίρνει το προσφερόμενο ποσόν. Αν αρνηθεί, διακινδυνεύει η βαλίτσα να περιέχει αδιάφορο μικροποσόν, και να χάσει την σιγουριά της προσφοράς.

Εχθές λοιπόν βλέπω έναν άλλο, απίστευτο βιασμό.

Οικογενειάρχης παίζει, και πάει σχετικά καλά. Στο πλάι του ο γιός του, η γυναίκα του, και μία ακόμα γυναίκα.

Μέχρι την μέση, είναι όλοι μαζί του.

Ξαφνικά, τα ποσά αυξάνουν – έχουν μείνει μόνο βαλίτσες με μικροποσά, και το μισό εκατομμύριο. Θυμηθείτε – έχει μία βαλίτσα που θα μείνει κρυφή μέχρι το τέλος – μπορεί να έχει δέκα λεπτά, μπορεί και ένα ευρώ.

Βλέπω μπροστά στα μάτια μου τους ανθρώπους να αλλάζουν. Απληστία, χρήμα, παιχνίδι, τζόγος. Σας ορκίζομαι, το βλέπεις στα μάτια τους, αλλάζουν. Είναι τρομακτικό.

Και ιδιαιτέρως ερεθιστικό για τους τηλεθεατές.

Το παιχνίδι ανάβει, η αγωνία μεγαλώνει. Η προσφορά του τραπεζίτη φτάνει τα 75.000 ευρώ.

Η οικογένεια αλλαλάζει (με μόνο, προς τιμή του τον υιό, που δεν παίρνει θέση). Είναι φρικτό. «Πάρε τα λεφτά» – «συνέχισε».

Ο παίκτης κάνει δεκτή την προσφορά, μένει στα 75.000. Η γυναίκα του είναι σε απερίγραπτη κατάσταση.

Οι υπόλοιπες βαλίτσες ανοίγουν – «για να δούμε τι χάσατε».

Ανοίγει και αυτή που είχε επιλέξει, και έχασε με την προσφορά: Μισό εκατομμύριο ευρώ.

…

Οι οικογένεια διαλύεται. Εμείς, ως ηλίθιοι τηλεθεατές χαζεύουμε και γελάμε, και λέμε «βρε τον μαλάκα» ή «καλά έκανε μωρε, που να το ξέρει», και εγώ σταματάω απότομα –

– το μυαλό μου παγώνει.

Μόλις είδα, ζωντανά, έναν βιασμό.

Η οικογένεια – το βλέπω στα μάτια μου, στα μάτια τους- διαλύθηκε.

Η γυναίκα κατηγορεί τον άνδρα, ο άνδρας είναι απαρηγόρητος. Πιστεύει οτι έκανε καλά, αλλά απο την άλλη είχε μισο εκατομμύριο στα χέρια του και το άφησε.

Είναι φρικτό.

Σκέφτομαι οτι θα μπουν διαφημίσεις, θα ακολουθήσει άλλη ταινία, θα αλλάξουμε κανάλι, θα το ξεχάσουμε – αλλά αυτός θα γυρίσει σπίτι του, κουβαλώντας αυτό το γεγονός σαν κατάρα για την υπόλοιπη ζωή του.

Θα σκέφτεται τι έχασε, θα κλαίει τα βράδυα, θα τον χωρίσει η γυναίκα του, θα τον πουν άχρηστο και ανίκανο, δειλό και αδελφή.

Και εγώ, στο μεταξύ, θα έχω αλλάξει κανάλι και θα ασχολούμαι με κάτι άλλο.

Ξεκαύλωσα και συνεχίζω, αλλά αυτός θα συνεχίσει να ζει τον βιασμό όλη του την ζωή. Κέρδισε 75.000€ αλλά για να τα πάρει, πούλησε την ψυχή του στον διάολο.

~

Φήαρ Φάκτορ, Τσίτερς, Βιασμοί και πορνό στα σχολεία, Μπιγκ Μπράδερ, Εύκολα τηλεπαιχνίδια, Τζακ-ας, Ειδήσεις, Πόλεμοι, Αίμα.

Όσο εμείς διψάμε για αίμα, τόσο θα υπάρχουν κάποιοι που θα βιάζουν τους βιασθέντες. Βρώμικοι αλλά και άσπιλοι, γιατί «αυτό θέλει το κοινό».

Και το κοινό είμαστε εμείς. Που ανώνυμα (και αδιάφορα) παρακολουθούμε με λαγνεία.

Εσύ, και εγώ.

Που θα βιάζουμε τους βιασθέντες, για ένα καλό ξεκαύλωμα.

Αντιδράστε, φωνάξτε, τσαντιστείτε!

Το «κράτος» (στην πραγματικότητα μερικοί «πονηροί») θα εισπράτει (απο αύριο, ε;) μέχρι 10 ευρώ για κάθε λογαριασμό κινητού – απο όλους μας!

Σας περισσεύουν 10 ευρώ να τους χαρίσετε; Κάθε μήνα;

Χα – σας γελάσανε! Είναι πιο πονηροί απο εσάς – διαβάστε:

Φόρο και στα καρτοκινητά τηλέφωνα βάζει η κυβέρνηση, επιβαρύνοντας περισσότερους από 6.000.000 καταναλωτές, κατόχους κινητών χωρίς συμβόλαιο.

Όπως αναφέρει την Τρίτη η εφημερίδα Τα Νέα, αυτό είναι το επόμενο μέτρο που μελετά το οικονομικό επιτελείο, μετά την αύξηση του ειδικού τέλους συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας (συνδέσεις με συμβόλαιο), που τίθεται σε ισχύ για τους λογαριασμούς που θα εκδίδονται από την Τετάρτη 1 Νοεμβρίου.

Ναι, το σκέφτηκαν και αυτό οι αρπάχτρες!

Δεν θα ξεφύγουμε! Είμαστε εγκλωβισμένοι να πληρώνουμε 10 ευρώ, κάθε μήνα, και -το κυριότερο- να μην ξέρουμε που πάνε!

Μήπως θα πάνε σε δωρεάν ευρυζωνικό δίκτυο στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις; Μήπως θα δοθεί για να γίνουν έρευνες στις κεραίες κινητής τηλεφωνίες και τους κινδύνους της;

Ή μήπως θα γίνουν αύξηση στους μισθούς των βουλευτών, «δωράκια» στις κατασκευαστικές, διαφήμιση στα ΜΜΕ που χρειάζονται την στήριξή τους;

Είναι μία αυξηση παράλογη, άδικη, και υπερβολική!

Αντιδράστε όπως μπορείτε, και ξεφωνήστε τους!

Αν μείνουμε αμέτοχοι, μας αξίζει τέτοια συμπεριφορά: Έχετε την φωνή, την δύναμη και το δίκιο: ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ!

Σχόλια στο Post που έφτιαξα όταν πρωτοασχολήθηκα με το θέμα: Άθλιο Χαράτσι στην κινητή τηλεφωνία – ας αντιδράσουμε επιτέλους!

Οσο είμαι εναντίον των κινητών και των κεραιών τους, άλλο τόσο είμαι εναντίον στην εξαθλιωτική ανατίμηση που ζητά (και αποφάσισε) το κράτος στα Τέλη Κινητής Τηλεφωνίας.

Διαβάστε να φρίξετε:

Το νέο τέλος συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας θα ισχύσει απο τους λογαριασμούς που θα εκδοθούν απο την 1 Νοεμβρίου 2006 και μετά, ανεξάρτητα απο τη χρονική περίοδο των υπηρεσιών που καλύπτουν οι λογαριασμοί αυτοί.

Αυτό προβλέπεται σε εγκύκλιο του υφυπουργού Οικονομικών Αντώνη Μπέζα, με την οποία παρέχονται διευκρινίσεις σχετικά με το μέτρο αυτό.

Μετά τις αλλαγές, τα νέα τέλη κινητής τηλεφωνίας ανέρχονται σε 2 ευρώ για λογαριασμούς έως 30 ευρώ, σε 5 ευρώ για λογαριασμούς από 30,01 έως 60 ευρώ και σε 10 ευρώ για λογαριασμούς άνω των 60,01 ευρώ.

Το τέλος κινητής τηλεφωνίας βαρύνει τους συνδρομητές και υπολογίζεται επί του συνολικού μηνιαίου λογαριασμού, προ του ΦΠΑ.

Πλήρες άρθρο υπάρχει επίσης και στον reporter.gr, που λέει και λίγο περισσότερα για το ιστορικό.

Είναι ντροπή, γιατί είναι θρασύτητα να μην προσφέρεις απολύτως τίποτα, να επιτρέπεις οι εταιρείες να κερδοσκοπούν με τις ακριβότερες χρεώσεις της Ευρώπης, και παρόλα αυτά όχι μόνο να μην σιωπάς, αλλά να ανατιμείς κιόλας!

Με βάση αυτές τις ίδιες, απαράδεκτες χρεώσεις!

Απο πρώτης Νοεμβρίου, ετοιμαστείτε να τα σκάτε στο κράτος. Συγκεκριμένα:

Για κάθε λογαριασμό που κάνετε μέχρι 30 ευρώ, θα δίνετε άλλα 2 ευρώ στο κράτος,

για κάθε λογαριασμό μέχρι εξήντα, θα δίνετε άλλα πέντε,

και, για κάθε λογαριασμό άνω των 60 ευρώ, θα δίνετε επιπλέον… δέκα!

Υπολογίστε οτι αυτές οι τιμές είναι χωρίς ΦΠΑ, που σημαίνει οτι τα δέκα γίνονται …δώδεκα!

Το θράσος τους είναι απίστευτο, και είμαι φοβερά εξοργισμένος. Το ποσό είναι τεράστιο (συγκριτικά με τον λογαριασμό – φανταστείτε οτι αν κάνετε λογαριασμό 60,01 ευρώ, θα πληρώσετε συνολικά 71,40 ευρώ!

Εξίσου εκνευριστικό είναι και το γεγονός οτι πάνω απο τα εξήντα ευρώ λογαριασμό σταματά στα δέκα ευρώ το τέλος – άρα, και χίλια ευρώ λογαριασμό να κάνεις, πάλι δέκα θα πληρώσεις.

Το οποίον; το οποίον χτυπάμε τους μικρομεσαίους, και αφήνουμε ανέγκιχτους τους μεγάλους λογαριασμούς! Σιγά, μην πονέσουν τα μεγάλα πορτοφάλια!

Ντροπή σε αυτόν που το συνέλαβε, ντροπή σε αυτούς που το ενέκριναν.

~

Η απάντησή μας;

Πιστεύω οτι μπορούμε να το ανατρέψουμε. Αυτό το εφιαλτικό σενάριο (που μας περιλαμβάνει όλους) μπορεί να ανατραπεί, αν δείξουμε οτι είμαστε αντίθετοι – και οτι θα τους κοστίσει μία τέτοια ενέργεια.

Διαλαλλήστε οτι δεν θα το ανεχθείτε, και αντιδράστε δυναμικά!

Είναι ένα τέλος άδικο, υπερβολικό και παράλογο – και κάποιος πρέπει να τους το πει!

…γειτσες.

Κρύωσα αδέλφια. Με πλησιάζε στο γραφείο, και κάθε μέρα ερχόταν κατά έναν συνάδελφο ποιό κοντά – μέχρι που με άρπαξε, την άρπαξα, και ξαναθυμήθηκα σε ποιο συρτάρι κρυβόταν το θερμόμετρο.

Σαν να μην έφταναν αυτά, λίγες μέρες πριν χάλασε ο υπολογιστής στο σπίτι…

Οταν επιστρέψω σας το λέω, σαν τηζεράκι, έχω να γράψω post απο τα γνωστά, τα καλά…

Ανακοινώνοντας στο γραφείο τον επικείμενο αρραβώνα μου, άκουσα κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει στο παρελθόν:

«Γιατι; μια χαρά ελεύθερο παιδί δεν είσαι; Γιατί να κλειστείς στο …κλουβί;»

Ελέχθει ως αστείο, αλλά, όπως όλα τα αστεία, είχε μία δόση αλήθειας μέσα του. Ή εν πάσει περιπτώσει, μια αίσθηση οτι είναι σωστό.

Ίσως ποιο παλιά να συμφωνούσα. Οταν όμως τώρα κάναμε την κουβέντα, ήταν αδύνατο να πείσω τους συναδέλφους (περισσότεροι εκ των οποίων είναι αδέσμευτοι – αλλά όχι όλοι, και έχει αυτό την σημασία του) οτι δεν μιλάμε για φυλακή.

Δεν είναι χειροπέδα η βέρα.

Δεν ξέρω πως το βλέπουν οι άλλοι, αλλά απο την δική μου την ζωή, την δική μου την οπτική, η ανακάλυψη μίας τέτοιας συντρόφου, που καλύπτει τις περισσότερες ανάγκες σου (αν όχι όλες) δεν είναι αιχμαλωσία – είναι ελευθερία.

Είναι όμως δύσκολο να το περάσω στους άλλους. Είναι δύσκολο (αν όχι αδύνατο) να εξηγήσω πόσο επηρέασε το να έχω μία σύντροφο την ζωή μου, την καθημερινότητά μου.

Προσέξτε, δεν μιλάω για αγάπη μόνο: μιλάω για κάλυψη αναγκών.

~

Υπήρξα μόνος μου πολύ καιρό. Περισσότερο απο όσο θα έπρεπε, ίσως. Έγινε ηθελημένα, ή τουλάχιστον ακόμα και τώρα έτσι πιστεύω. Το επεδίωξα.

Η αναζήτηση της μίας είναι πολύ μοναχική υπόθεση. Και δύσκολη.

Εκτός όμως απο την πρόθεσή μου να «ζυμωθώ», να απομονωθώ και να σκεφτώ, να μην υποκείψω σε τίποτα λιγότερο απο το τέλειο, υπήρχε πάντα η ανάγκη της μοιρασιάς.

Όσο ανάγκη έχεις για να μείνεις μόνος σου, άλλο τόσο έχεις ανάγκη να μοιραστείς την ζωή σου.

Αυτό όμως οδηγεί σε μία εκ φύσεως διαδικασία: κοιτάς γύρω σου.

Ψάχνεις την πιο όμορφη γυναίκα, αυτήν που μπορείς να πλησιάσεις, που χαμογελάς με το αστείο της, που ερωτεύεσαι το κορμί της.

Ψάχνεις το βλέμμα της, τα χέρια της, τα μαλλιά της, το ρούχο ή το άρωμά της.

Και ειδικά εγώ, που υπήρξα δύσκολος και απαιτητικός, αυτή η αναζήτηση ήταν σχεδόν απογοητευτική.

Η ανάγκη να ολοκληρωθώ μόνο με μία σύντροφο που να μου ταιριάζει, οδήγησε σε άπειρες απογοητεύσεις, ατυχίες, στεναχώριες. Μια περιπέτεια που χωρίς άλλο γουστάρω – αλλά είναι βαθιά καυστική.

Τώρα, έχοντας δίπλα μου μία κοπέλα που με καλύπτει απόλυτα, την οποία εμπιστεύομαι με κλειστά τα μάτια, που με εμπνέει να την λατρέψω, αυτή η διαδικασία αναζήτησης συντρόφου σταμάτησε να ταλαιπωρεί το εγώ μου.

Νιώθω στο πετσί μου την ολοκλήρωση. Ο στόχος μου δεν είναι να ικανοποιήσω το «γενικό αίσθημα» αλλά έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιράζομαι τα πάντα, που με αντιλαμβάνεται και τον αντιλαμβάνομαι, και τον επέλεξα με πληρότητα ψυχής.

Και κανείς δεν μπορεί να με πείσει οτι πριν ήμουν ελεύθερος και τώρα είμαι δεσμευμένος και φυλακισμένος.

Να με συμπαθάτε, αλλά εγώ, τώρα νιώθω ελεύθερος.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Το άρθρο:

Χρήση τοξικών ουσιών, κάνναβης ή κοκαΐνης, από έναν στους τρεις Ιταλούς βουλευτές αποκαλύπτει το …μεγάλο κόλπο της δημοφιλούς σατιρικής τηλεοπτικής εκπομπής «Ύαινες». Αναταραχή στο Κοινοβούλιο, πρωτοσέλιδα, ποικίλα σχόλια και απειλές για μηνύσεις.

Ποιος, πότε;

Το τηλεοπτικό σόου είναι γνωστό για φάρσες και αστεία που φέρνουν σε δύσκολη θέση δημόσια πρόσωπα. Η επίμαχη εκπομπή που «ξεσκεπάζει» έναν στους τρεις βουλευτές αναμένεται να μεταδοθεί το βράδυ της Τρίτης από το κανάλι Italia 1, ιδιοκτησίας του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, εκτός εάν υπάρξει εισαγγελική παρέμβαση.

Οι Ύαινες «εξέτασαν» περίπου 50 βουλευτές. Ένας δημοσιογράφος με τηλεοπτικό συνεργείο είχε στήσει …καρτέρι έξω από την Κάτω Βουλή ρωτώντας τους πολιτικούς σχετικά με τον υπό συζήτηση προϋπολογισμό του 2007.

Πως;

Μαζί του βρισκόταν μία συνεργάτιδα της εκπομπής που παρίστανε τη μακιγιέζ. Με το πρόσχημα ότι ήθελε να καθαρίσει το ιδρωμένο μέτωπο του συνεντευξιζιαζόμενου, χρησιμοποιούσε ένα βαμβάκι το οποίο στην πραγματικότητα ήταν ένα τεστ «drug wipe» που αποκαλύπτει αν το άτομο αυτό έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών τις τελευταίες 36 ώρες.

Και τα αποτελέσματα;

Σε ποσοστό της τάξεως του 32% ήταν θετικοί στο τεστ και συγκεκριμένα ποσοστό 24% είχε κάνει χρήση κάνναβης και 8% κοκαΐνης.

Μμμμμμάλιστα.

Πριν πάτε στο άρθρο, γράψτε στα comment τι πιστεύετε οτι πρέπει να γίνει:

α) τα τεστ ήταν παράνομα, έγιναν χωρίς την συγκατάθεση των βουλευτών, και δεν επιτρέπεται η διαπόμπευσή τους.

β) τα τεστ ήταν νόμιμα, οι βουλευτές είναι παράνομοι παραβιάζουν νόμους για χρήση ναρκωτικών, και πρέπει να τους διώξουν.

γ) άλλο, δικό σας

δ) δεν γνωρίζω – δεν απαντώ.

Όταν γράψετε (αν κάνετε κέφι, μην …πιεστείτε) επιστρέψτε και διαβάστε όλο το άρθρο απο το In.gr

Απο το παρόν blog, ανακοινώνεται ο αρραβώνας μεταξύ του Αρκούδου -παύλα- Ιωάννη, και της Ελεάνας.

Και στα δικά σας (όσοι/ες γουστάρετε).

Επισημάνσεις:

– Το ζεύγος είναι πολύ ερωτευμένο,

– οι βέρες είναι μισές-μισές (λευκόχρυσο/χρυσό) και ματ (αν δεν το δείχνει επαρκώς η φωτογραφία)

– η ημερονηνία του γάμου μένει να ανακοινωθεί (όπως και το αν θα ψήσω την Ελεάνα για να σας την πω και εσάς, και να κάνουμε μπούγιο)

– το ζεύγος είναι πολύ ερωτευμένο,

– ο αρραβώνας έγινε σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, την Κυριακή,

– και ο γράφων θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που γνώρισε αυτήν την κοπέλα.

Εις αύριον τα σπουδαία.

Η Καθημερινή απέκτησε έναν καινούργιο (μόνιμο) αναγνώστη:

Μαζί με κάθε φύλλο, απο Τρίτη μέχρι και Παρασκευή, δίνει εντελώς δωρέαν επεισόδιο της σειράς «Μάλιστα κύριε Υπουργέ», που είναι αφάνταστα κωμική, διαχρονική και εφυής (και ο τρόπος που κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει Αγγλικό Χιούμορ).

Έχασα τα τέσσερα πρώτα, και ήδη έχω επικοινωνήσει με την Καθημερινή για να τα αποκτήσω.

Όσο είναι δωρεάν, θα φροντίσω να μην λείψουν άλλα απο την συλλογή μου.

Όσοι ξέρετε την σειρά, ξέρετε και τι πρέπει να κάνετε (μα, να το αγοράζετε βρε κουτά!)

Για όσους κάτι πάει να πει, αλλά είναι λίγο θολό, δείτε ιντερνετικό αφιέρωμα.

Για όσους δεν λέει τίποτα αυτό το νταβαντούρι, δοκιμάστε αγοράζοντας μία Καθημερινή: αν δεν σας αρέσει, μην ξαναπάρετε.

Κάντε το όμως νωρίς, γιατί -που θα πάει- θα τελειώσει τούτο το δώρο…

Αναδημοσιεύω απο το ΕΘΝΟΣ, με τα δικά μου σχόλια σε παρένθεση:

Eξιτήριο αντί για εντατική
«E» 29/9

Περιφορά θανάτου από νοσοκομείο σε νοσοκομείο βιώνει ένας βαριά τραυματισμένος Πακιστανός.

Aν και φέρει βαριές εγκεφαλικές και λοιπές κακώσεις, δύο νοσοκομεία του EΣY τον «απέβαλαν» θεωρώντας ότι δεν έχουν πια να του προσφέρουν τίποτε! Tον παρέπεμψαν δε σε μία μικρή, συμβεβλημένη με το IKA κλινική, η οποία δεν διαθέτει ούτε Mονάδα Eντατικής Θεραπείας…

H περιπέτεια του Xουσεϊν Pαφακάτ ξεκίνησε στις 15 Iουλίου, όταν τραυματίστηκε πέφτοντας στην οικοδομή όπου εργαζόταν (Ηταν ασφαλισμένος; Φορούσε τα απαραίτητα για την ασφάλειά του; Ελέγθηκε η επιχείρηση ή ο εργοδότης του;). O 30χρονος άνδρας διακομίστηκε με ασθενοφόρο του EKAB στο KAT και οι γιατροί διέγνωσαν σοβαρές κακώσεις στον εγκέφαλο, στην κοιλιά και στον θώρακα.

Λόγω της βαρύτητας των τραυμάτων, του έκαναν τραχειοτομία και τον εισήγαγαν για νοσηλεία στη Mονάδα Eντατικής Θεραπείας. Mετά την έξοδό του από τη μονάδα, η νοσηλεία του συνεχίστηκε στη θωρακοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου.

Παρά τη βαρύτητα της κατάστασής του, την περασμένη Tρίτη, οι θεράποντες γιατροί του KAT αποφάσισαν να του δώσουν εξιτήριο! (Γιατί;) Mε έγκριση του επόπτη του IKA (Ποιός; με ποιό αιτιολογικό;), ο άνδρας μπήκε σε ασθενοφόρο προκειμένου να διακομιστεί σε άλλο νοσοκομείο (Ποιό;).

Kατέληξε στην «Παμμακάριστο», όπου δεν έγινε δεκτός (Γιατί; απο ποιόν;) και διακομίστηκε με το ίδιο ασθενοφόρο στη μικρή κλινική «Γαληνός», η οποία είναι συμβεβλημένη με το IKA. H κατάστασή του άρχισε να επιδεινώνεται και ζητήθηκε να διακομιστεί σε νοσοκομείο του EΣY, προκειμένου να έχει πλήρη περίθαλψη (Έγινε αυτό; Που νοσηλεύεται τώρα ο άνθρωπος;). Eνδεικτικό είναι ότι στη συγκεκριμένη κλινική εφημερεύει μόνον ένας γιατρός κάθε βράδυ, ενώ δεν υπάρχουν κατάλληλα οργανωμένα τμήματα για να φροντίζουν την τραχειοτομία και τα άλλα σημεία του σώματός του που είναι «ανοικτά» (και τότε γιατί νοσηλεύτηκε εκεί εξ’αρχής;).

Mιλώντας στο «Eθνος», ο διοικητής του KAT κ. Kώστας Δημητρόπουλος δήλωσε ότι οι θεράποντες γιατροί έδωσαν εξιτήριο, θεωρώντας ότι χρειάζεται μία κλινική για χρόνια περιστατικά (Τι έκαναν για να νοσηλεύτει σε τέτοια κλινική; ).

Ποιός δεν ντρέπεται απο τέτοια άρθρα; Αν πεθάνει ο άνθρωπος, ποιός θα πάει φυλακή;

Πολλές φορές η ζωή μου τα φέρνει έτσι, που όταν το σκέφτομαι χαμογελάω για τους λόγους που μου δίνει να γράψω σε τούτο το blog.

Ένα)

Φίλοι μου στέλνουν (μαζικά θα έλεγε κανείς) το τραγούδι της Έφη Θώδη I will survive. Μου το στέλνουν για να γελάσω, όπως υποθέτω οτι γέλασαν και αυτοί.

Όσοι δεν το έχετε ακούσει και γουστάρετε, θα το ανεβάσω για να το κατεβάσετε..

Οι υπόλοιποι, που απλώς θέλετε να παραμείνετε στο θέμα χωρίς να μπλέκετε με downloads και ιστορίες μία μικρη περιγραφή:

Η Έφη Θώδη προσπαθεί να τραγουδήσει, χωρίς να έχει ούτε το αγγλικό, ούτε το accent.

~

Δύο)

Φίλη ετοιμάζεται να κατέβει στις Δημοτικές. Οι πρώτες (και τελευταίες) προσπάθειες, όχι να βγει, αλλά να μην πάει χαμένη η ευκαιρία να πει «συμμετείχα στις Δημοτικές, ως σύμβουλος» και έκανα ότι καλύτερο μπορούσα μοιάζουν με απέλπιδες.

~

Ενα και Δύο: μία αποτίμηση.

Πρέπει να είμαι μόνος έλληνας που γουστάρει την προσπάθεια της Θώδη. Πρέπει να είμαι ο μόνος έλληνας που δεν μένει στο «αει γοίλ σουρβάηβ» αλλά ευχαριστιέται με την προσπάθεια της τραγουδίστριας να διασκεδάσει και να περάσει καλά, κάνοντας ότι καλύτερο μπορεί.

Που προσπαθεί να πει αυτό το τραγούδι.

Έχει καλή φωνή, (πολύ καλή φωνή) αλλά όχι την προφορά; στα αρχίδια της. Το κάνει, και μπορώ (ή απλώς θέλω) να αντιληφθώ οτι το λέει με την καρδιά της. Οτι κάνει όλο το τραγούδι δικό της, παίζοντας λίγο με τον ήχο, με την χροιά, όσο μπορεί.

Μπράβο στην υποψήφια που κατεβαίνει χωρίς «κλίκες» και «μέσα». Η προσπάθεια δεν είναι αποτυχία – αν είσαι ειλικρινής, κανείς δεν μπορεί να γελάσει που προσπαθείς ή ελπίζεις.

Μπράβο σε όλους αυτούς που βγαίνουν τελευταίοι, χωρίς να έχουν απωλέσει ούτε την διάθεση, ούτε την σοβαρότητα. Σε αυτούς που δεν «πουλιούνται» σε αυτούς που δοκιμάζουν τα πάντα όσα θέλουν να δοκιμάσουν, χωρίς να τους απασχολεί αν θα τους κοιτάξει ο κόσμος και θα πει «κοίτα: ένας αποτυχημένος».

Μπράβο σε αυτούς που ζούν την ζωή τους, τραγουδώντας, πηγαίνοντας ως υποψήφιοι, ή απλώς κάνοντας κάτι που όλοι εμείς οι υπόλοιποι, με την φαυλότητα της ζωής μας θεωρούμε ως αυτοσκοπό το αποτέλεσμα, και όχι την προσπάθεια.

Δεν λέμε «θα προσπαθήσω να τραγουδήσω, όσο καλύτερα μπορώ» αλλά «θα γίνω τραγουδιστής, ο καλύτερος που μπορώ».

Δεν λέμε «θα προσπαθήσω να βγω Δημοτικός Σύμβουλος – η θα διασκεδάσω προσπαθώντας» αλλά λέμε «Θα προσπαθήσω να βγω πρωθυπουργός, περνώντας απο το Δημοτικό Συμβουλιο».

Και για να το πετύχουμε αυτό, το απώτερο, το «ουσιώδες», θυσιάζουμε στην πορεία άλλα, που κρίνονται πιο «ανούσια», όπως είναι η αξιοπρέπειά μας, ή η ιστορία μας.

Και ενώ ο σκοπός μας είναι καλύψουμε τα (άλλα, βαθύτερα) κενά μας, κάποιοι άλλοι διασκεδάζουν με την ζωή τους – με τις αποτυχίες και τις -ελάχιστες- επιτυχίες τους.

Καλή διασκέδαση Έφη, καλή διασκέδαση Ναυσικά.

Σε λένε Παναγιώτη – το αγόρι του Μάη. Ασημόμαλλος, γοητευτικός, μάγκας και με rχίδια.

Το οποιόν, κουφέτο για την πολιτική.

Είσαι νομάρχης Σαλλονίκης, σα να λέμε σχεδόν πρωθυπουργός συμπρωτεύουσας. Εδώ και αρκετό καιρό ο ..δήμαρχος – προεδρος Δημοκρατίας δεν ακούγεται, οπότε κάνεις παιχνίδι μόνος σου.

Κυριολεκτικά όμως.

Καποια στιγμή, βρίσκεσαι να είσαι κολλητός (να έχει το πολιτικό σου γραφείο, σαν να λέμε) με έναν τύπου Πανάγο (όχι αυτόν που φωνάζανε στον Ηλία του δεκάτου έκτου, αυτός ήτονε τίμιος. Άλλον Πανάγο έχεις κολλητό).

Βγαίνεις λοιπόν και λες: εγώ την φιλία μου την τιμάω.

Α;

Ορίστε;

Τον κατηγορούν το άνθρωπο (μεταξύ πολλών άλλων) ότι μεσολάβησε για να πάρει μίζα απο εταιρεία, στην οποία είχε μπει πρόστιμο, ωστε να μην της το βάλουνε.

Μεταξύ πολλών άλλων.

Και δηλώνεις οτι ο τύπος είναι …φίλος σου.

Α, μάλιστα. Δεν είχαμε αμφιβολία, αλλά δεν σε ρώτησε κανείς αυτό.

Αν σε τρακάρει κάποιος γνωστός μου, και εγώ είμαι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας, και με καλέσεις στο δικαστήριο, τι θα πω;

«δεν μπορώ να σας πώ τίποτα, γιατί είναι φίλος μου – και εγώ την τιμάω την φιλία μου»;

Εγώ μπορώ να το πω, θα είναι όμως δίκαιο για σένα;

Και είσαι και δημόσιος υπάλληλος. Φτου σου καμάρι μου.

~

Και άντε, δεν έγινε τίποτα για αυτό – αν και για μένα είναι ανήθικο, και δεν γίνεται για λόγους φιλίας αλλά αυτοπροστασίας. Με δουλεύεις δηλαδή, αλλά δεν πειράζει.

Το να παραγγέλνεις όμως ως νομαρχία catering απο επιχείρηση στην οποία συμμετέχει η οικογένειά σου, ή να παραγγέλνεις σημαίες απο την επιχείρηση του αδελφού σου, ε, ρε φίλε είσαι προκλητικός.

Για μένα είσαι προκλητικά πολιτικά ανήθικος.

Και περιμένεις να σε ψηφίσω; Σοβαρά τώρα, περιμένεις να σε ψηφίσω;

Οχι βέβαια. Καλύτερα να αφήσεις τις νομαρχίες, και να πας κάπου που να σου ταιριάζει το περιβάλλον.

Είναι μία καλή ευκαιρία να γίνεις …βουλευτής.

Σε λένε Φώφη – σαν τον παππού σου τον Βαγγέλη.

Δουλεύεις -άγνωστο πως, και γιατί- στην Εθνική Τράπεζα.

Δημόσιο, ξέρεις τώρα.

Δουλεύεις, άρα πληρώνεσαι.

Κάποια στιγμή, κάτι γιατί το έχεις στο αίμα σου, κάτι γιατι έχεις ωραίο επώνυμο, κάτι γιατι είσαι ειλικρινής και θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα, λες «θα κατέβω στην πολιτική»

Ωραία λόγια, και σταράτα.

Πας στο πρόεδρο, που είναι γιος και εγγονός προέδρου, και του λες «είμαι στην διάθεσή σου»

«Θέλεις νομαρχία;» σου λέει «θέλω» λες εσύ.

Παλεύεις, σκάνε κάτι τζίπ, κάτι τσικουεντέντο, κάτι επώνυμα, κάτι πρώην ανακατεμένοι με τον πολιτισμό -παύλα- αθλητισμό…

…βγαίνεις.

Οπέρ; Οπερ πλερώνεσαι τον μισθό της Νομαρχιακής Υπαλληλάρας.

Ναι, αλλά αυτόν της Εθνικής;

Τον ξεχάσαμε αυτόν. Όλοι οι υπόλοιποι πλην της Ανδρογυναικός.

Η οποία, όταν ματαξανάρχονται εκλογές, και επειδή το τζιπ είναι παρκαρισμένο, το θυμάται και το πετάει:

«Η μανδάμ πληρώνεται απο δύο ταμπλώ».

Εσύ τι κάνεις;

α) Λες «να με συμπαθάτε, λάθος, και να σας δώσω πίσω όσα έχω πάρει εδώ και τρία – τέσσερα χρόνια απο την Εθνική»;

β) Λες «να με συμπαθάτε, μου διέφυγε» και παραιτείσαι απο Νομάρχισα;

γ) Λες «ωπα μαλακία μου» και παραιτείσαι και απο τα δύο;

δ) Τιμάς τον πατέρα σου και την μητέρα σου και λες «Τι μιλάτε εσείς; αφου και εσείς τα ίδια κάνετε».

Για να δούμε. Δεν μιλάω νομικά, είσαι καλυμένη. ΗΘΙΚΑ μιλάω.

Ηθελες να αλλάξεις τα πράγματα; Δεν το βλέπω. Τα δούλεψες τα λεφτά που έπαιρνες απο την Εθνική; Αν ναι, τότε δεν ήσουν καλή νομάρχισα, αν όχι τα έπαιρνες χωρίς να κάνεις τίποτα. Εκτός και αν είσαι ισόβια υπάλληλος. Εδώ και τέσσερα χρόνια τα τρως (όσα είναι, δέκα ευρώ, που δεν είναι δέκα ευρώ, είναι ένας δικός μου μισθός, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;) και κάνεις το κορόϊδο – ή μήπως πήγες στους της Εθνικής, και τους είπες «παιδιά, εγώ απο εδώ και μπρος πληρώνομαι ως νομάρχισα και δεν είναι σωστό να τα παίρνω»;

Οχι. Έκανες το κορόϊδο.

Άλλωστε, όλοι είχατε «βολέψει» να κρατήσει «νόμιμα» αυτό, μέχρι την 1/1/2007.

Είναι νόμιμο να παίρνεις λεφτά που είναι αδύνατο να τα δουλεύεις; Και μάλιστα, ΚΡΑΤΙΚΑ;

Αλλά, έχει και άλλο:

Σε πιάσανε.

Είτε ξεχάστηκες (και εγώ ξεχνιέμαι όταν μπαίνουν λεφτά στον λογαριασμό μου που δεν τα δούλεψα – λεφτά άλλων, που τα δουλεύουν σου θυμίζω) είτε το έκανες επίτηδες, σε πιάσανε στα πράσα.

Μαλακία σου και άστα – βράστα.

Είπες συγνώμη; Οχι. Επέστρεψες τα χρήματα; Ούτε λόγος.

Τι έκανες; Πέταξες λάσπη στους άλλους. Τα παίρνετε και εσείς, και μην μιλάτε.

Και περιμένεις, σοβαρά πες μου τώρα, περιμένεις να σε ψηφίσω;

Οχι βέβαια. Καλύτερα να αφήσεις τις νομαρχίες, και να πας κάπου που να σου ταιριάζει το περιβάλλον.

Είναι μία καλή ευκαιρία να γίνεις …βουλευτής.