Μικρά παιδιά, νεκρά, γεμάτα αίματα, σκόνη και – το χειρότερο – σιωπή γέμισε η τηλεόρασή μας..

Τα κουβαλούν γονείς, που τρέχουν, που δεν ξέρουν αν ζουν ή προσπαθούν να τα σώσουν από το μοιραίο που τα περιμένει.

Νεκρά, αθόρυβα.

Τα ζήσαμε και στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στο Ισραήλ, στην Αμερική, στην Γιουγκοσλαβία. Όπου υπήρχε τηλεόραση κοντά. Γιατί, έγιναν και αλλού, σε μέρη που δεν είναι εμπορικά, στην Αφρική για παράδειγμα. Η φρίκη είναι αποκλειστικό προνόμιο των δελτίων ειδήσεων του «πολιτισμένου κόσμου» Οι Ισραηλινοί, είναι πολύ πιθανό να μην δουν αυτά τα παιδιά, ούτε οι Αμερικανοί – θα προσπαθήσουν να τους προφυλάξουν απο τις αποτρόπαιες εικόνες, για να μην ξαγρυπνήσουν απο την φρίκη το βράδυ. Εμάς, μας έχουν κατά καιρούς κρύψει άλλες, για να μην μας μπαίνουν ιδέες.

Είχα μία κουβέντα, όπου προσπαθούσα να δικαιολογήσω την φρίκη, λέγοντας πως και η Χεσμπολαχ, κρύβεται πίσω απο μικρά παιδιά. Κάνει τις επιθέσεις της, αλλά μετά καταχωνιάζεται πίσω απο γυναικόπαιδα ωστε αν απαντήσει το Ισραήλ, να μιλούν μόνο για νεκρά παιδιά.

Πιστεύω οτι γίνεται έτσι, δεν θεωρώ τρελούς τους Ισραηλινούς να βομβαρδίζουν απ’ευθείας αμάχους. Κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο τρελός.

Μπορεί όμως να είναι τόσο δειλός.

Τα παιδιά δεν τα σκότωσαν οι αιμοσταγείς Ισραηλινοί , ούτε οι ψυχροί χεσμπολαχ.

Τα παιδιά τα σκότωσε η δειλία.

Γιατι όπως και στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και αλλού, ο δολοφόνος αρκούσε να πατήσει ένα κουμπί. Αρκούσε να δώσει μία εντολή, Οι βόμβες είναι τυφλές, πάνε όπου τους πεις, όπου «νομίζεις ότι» είναι ο στόχος.

Καθισμένος στο αρχηγείο σου διατάζεις να αποτεφρωθεί το κουνούπι που σε ενοχλεί να κοιμηθείς. Αλλά η βόμβα δεν μπορεί να βρει μόνο το κουνούπι, η βόβμα δεν μπορεί να ξεχωρήσει τον άμαχο απο τον ένοπλο της Χεσμπολάχ.

Αν τολμούσες να πας εκεί, αντί να κρύβεσαι πίσω απο το αφιλόξενο ασφαλές γραφείο σου, ή την καθόλου άνετη θέση του ελικοπτέρου σου, εσύ, με ένα πιστόλι, θα μπορούσες να ξεχωρήσεις γυναικόπαιδα. Θα πολεμούσες τους πολεμιστές, πράγμα που θα θεωρούσε ο κόσμος βίαιο, αλλά τουλάχιστον λογικό –

– αλλα εσύ φοβάσαι να πολεμίσεις. Φοβάσαι να πάρεις το πιστόλι σου, προτιμας να πάρεις την ρουκέτα. Απο όσο το δυνατόν ποιο μακρυά, για να μην πιτσιλιστείς απο τα αίματα και μυρίζεις το μπαρούτι. Για να φτάνεις να ξοδέψεις το μισθό του πολέμου σου σε καινούργια κινητά και μαλακές (όσο το δυνατόν πιο μικρές και βολικές) σερβιέρτες.

Ο Ισραηλίτης διατάζει την επίθεση απο το γραφείο του. Δίνει την εντολή στον πιλότο του ελικοπτέρου, ή του αεροπλάνου, που εκει πάνω που πετά, όχι πολύ ασφαλής – αλλά τουλάχιστον δεν τον φτάνουν οι σφαίρες του εχθρού, ούτε μπορεί να διακρίνει αποκεφαλισμένα πτώματα, θα φροντίσει να διεκπεραιώσει. Θα πετύχει τον στόχο, θεαματικά. Στο γραφείο θα συζητήσουν την αγορά και άλλων πυραύλων και αεροσκαφών, που ο Αμερικανός μεσάζοντας θα χαρεί να παραδώσει στον προμηθευτή όπλων. Ακόμα πιο μακρυά αυτός απο την φρίκη, εκεί που ούτε η τηλεόραση δεν θα του φέρει τα άσχημα μαντάτα, θα ονειρευτεί μία Μέση Ανατολή υπάκουη, όπως ακριβώς την ονειρεύεται, χωρίς «κουνούπια» που να του στερούν το πολύτιμο πετρέλαιο.

Μου θυμίζει το συσκευασμένο κρέας στο σουπερ μάρκετ – είναι νόστιμο, και μοιάζει σχεδόν ευχάριστο στην άσπρη διακριτική του συσκευασία, αλλά προς θεού! δεν θέλεις να ξέρεις πως σφάχτηκε το ζώο και επιπλέον σιχαίνεσαι τα αίματα.

Θα μπορούσαμε βέβαια και εμείς να σηκωθούμε απο τον καναπέ μας, να εξαγριωθούμε, να γράψουμε -για πρώτη και τελευταία φορά- στον βουλευτή μας, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον Υπουργό, στον Πρωθυπουργό, να τους πούμε πως νιώθουμε για αυτή την φρίκη, να κατέβουμε στους δρόμους, να σταματήσουμε να αγοράζουμε Αμερικανικά (αν πιστεύουμε οτι αυτοί φταίνε) προϊόντα, να κλείσουμε τα Βίλατζ και τα Μόλ, να σταματήσουμε τις κοκακόλες και τα μαρλμπορο, να κλείσουμε το αυτοκίνητο και να πάμε με τα πόδια, για να τους δείξουμε που να βάλουν το πετρέλαιό τους, όλα αυτά με την ίδια πίκρα και το παράπονο που είχαμε κοιτάζοντας τα άψυχα, σιωπηλά κεφαλάκια τους να τρεμοπαίζουν απο το τρέξιμο του αδύναμου πατέρα. Αλλά γιατι να το κάνω εγώ αυτό; Ας το κάνει πρώτος κάποιος άλλος.

Θα μπορούσε βέβαια και αυτός ο Αμερικανός να σηκωθεί ο ίδιος απο το γραφείο του, να πάρει το γαμωπίστολο που του επιτρέπουν να κουβαλά εκεί στο Τέξας, και να σκοτώσει ο ίδιος αυτούς που τον εμποδίζουν απο τα σχέδιά του. Αυτό θα ήταν απόλυτα νόμιμο, έτσι προτάσει ο καπιταλισμός. Αλλά γιατί να το κάνει όταν μπορεί να πατήσει ένα κουμπί;

Το κουμπί του ιντρεκομ του για να μιλήσει με την γραμματέα του, του τηλεφώνου του για να μιλήσει με τον Ισραηλινό αρχηγό, το κουμπί του μικροφώνου του για να μιλήσει με τον πιλότο, το κουμπί του πιλότου για να στείλει -συστημένο- έναν πύραυλο.

Το κουμπί της τηλεόρασής μας για να γεμίσει ο κόσμος μας νεκρά παιδιά.

Εμείς οι δειλοί, που πατάμε κουμπιά.

Τι έπαθε η ΦΑΓΕ και βγάζει επιθετική διαφήμιση;

Ξέρετε αυτή που βγαίνει και λέει «Νομίζετε οτι τρώτε γιαούρτι; τα άλλα δεν είναι γιαούρτια – έχουν ζελατίνη, γιαυτό είναι όπως είναι» έχει και δεύτερο μέρος, λίγο πιο ήπιο, που λέει «διαβάσατε στα άλλα γιαούρτια τα συστατικά τους;»

Και αναρωτιέμαι τι έπαθε γιατί και την πρώτη φορά που διένειμε η ΦΑΓΕ γιαούτια με μούχλα, και το απέκρυψε σαν κλέφτης (αλλά την πιάσανε) και την δεύτερη φορά που πήρε το μάθημά της (όχι, προφανώς δεν φρόντισε κατ’αρχάς να είναι καθαρά τα γιαούρτια τους, την ξαναπάτησε, απλώς το είπε οτι τα αποσύρει) οι ανταγωνιστές της της είχαν φερθεί πολύ … επαγγελματικά, και δεν την διέσυραν…

…όπως πιθανώς της άρμοζε.

Πάντως, εκείνο το θέμα θάφτηκε, και εκτός των παραιτήσεων των προισταμένων του ΕΦΕΤ, που σχεδόν απέκρυψαν την ιστορία, δεν υπήρξε καμία άλλη (οικονομική ή άλλης φύσεως) τιμωρία στην εταιρεία.

…όπως πιθανώς της άρμοζε.

Και, φυσικά, για τους αγοραστές ούτε λόγος – μέσα στον μήνα, το είχαμε ξεχάσει.

Τότε -θυμάμαι- είχα στείλει ένα mail στην εταιρεία που έλεγε πολλά και άγρια (δεν το είχα δημοσιεύσει σε εσάς – πιθανώς να το κάνω στο μέλλον) και κανά δύο μήνες μετά μου απαντήσανε πόσο λυπόντουσαν που ένιωθα έτσι.

Βέβαια έκανα και ερωτήσεις που δεν απαντούσε κανείς.

Και επειδή το γιαούρτι που αποσύρανε –κρυφά– απο την αγορά ήταν το αγαπημένο μου, και ένιωσα πολύ άσχημα με τα ψέματα και τα κρυφτά τους, το μποϋκόταρα, και έψαξα για εναλλακτικές.

Απο τότε δεν το ξανααγόρασα.

Τέλος πάντων.

~

Ξαφνιάστηκα λοιπόν με τις διαφημίσεις – επιθετικές και εναντίον συγκεκριμένων ανταγωνιστών.

Το καλό είναι οτι όταν αρχίζουν τέτοιες μαλακίες, (θυμάστε τον Τριαντάφυλλόπουλο με την Ελευθεροτυπία; να ένα καλό παράδειγμα) βγαίνουν πράγματα στην φόρα που αλλιώς θα μένανε κρυμμένα…

…μέχρι να ηρεμήσουν και να ξαναμείνουμε στην άγνοιά μας.

Ζελατίνη ε; άκου να δεις…

Πάντως, ο λόγος που υπάρχουν δύο διαφημίσεις, είναι όχι γιατί η ΦΑΓΕ ηρέμησε, αλλά γιατι την ηρέμησαν:

Διακόπηκε η μετάδοση της καινούριας τηλεοπτικής διαφήμισης(*) για το γιαούρτι Αγελαδίτσα της ΦΑΓΕ, ύστερα από ομόφωνη απόφαση της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής του Συμβουλίου Ελέγχου Επικοινωνίας. Στο σποτ -το οποίο έχει επιμεληθεί η Bold Ogilvy που χειρίζεται το λογαριασμό-, ο πρωταγωνιστής επισήμαινε με δυναμικό τρόπο τη (φερόμενη) διαφορά της Αγελαδίτσας από τα άλλα γιαούρτια, τα οποία όπως υποστήριζε είναι επιδόρπια γιαουρτιού και όχι γιαούρτια. […]

(*) Η αναφορά γίνεται για την πρώτη και όχι την δεύτερη.

Και αυτό γιατί:

[…] Επίσης, η Επιτροπή έκρινε ότι ο ισχυρισμός «αυτά τα επιδόρπια γιαουρτιού έχουν ζελατίνη, για αυτό και είναι κρεμώδη», ενδεχομένως να οδηγήσει μερίδα των καταναλωτών σε εσφαλμένες, αρνητικές εντυπώσεις για τη ζελατίνη, η οποία αποτελεί συστατικό εγκεκριμένο από τον Κώδικα Τροφίμων. […]

Όλο το άρθρο εδώ.

Εχει ενδιαφέρον πάντως, πως οι τύποι της ΦΑΓΕ, συνέχισαν την διαφήμισή τους (η οποία απαγορεύτηκε) αλλάζοντας απλώς μερικές λέξεις – και όχι την κεντρική ιδέα. Οταν τους απαγόρεψαν την διαφήμιση επειδή έλεγε οτι οι άλλοι έχουν ζελατίνη, ο ηθόποιός απλώς άλλαξε λίγο το κόνσεπτ, λέγοντας «έχετε διαβάσει ποτέ τα συστατικά των άλλων..;» υπονοώντας σαφέστατα την ζελατίνη που πιθανόν να έχουν άλλοι. Μου μοιάζουν λίγο λυσσασμένοι, και φαίνεται οτι κάτι συνέβη, αλλιώς γιατί να επιμείνουν και να μην το παρατήσουν; Αν πάντως το θέμα είναι το μοίρασμα της αγοράς, οι αντιδράσεις δεν είναι υπερ τους, και δείχνουν μία μάλλον αποτυχημένη κίνηση. Αν πάλι το θέμα είναι η εκδίκηση, τότε ενδιαφέρομαι πολύ να μάθω τι προκάλεσε αυτή την ιστορία…Σημειώνω επίσης οτι γίνεται λόγος για «επιδόρπια γιαουρτιού» και παρότι δεν αναμίχθηκε, η Nounou είναι η τελευταία που έκανε τέτοια κίνηση στην αγορά, και μάλιστα μοιάζει επιτυχημένη. Τα Yotopia πχ (που αγοράζω και εγώ) έχουν ζελατίνη στα συστατικά τους.

Δεν εκπλήσομαι που η ΦΑΓΕ ακολουθεί αποτυχημένη τακτική. Τις δύο τελευταίες φορές που μάθαμε για τα χαλασμένα γιαούρτια τους (γιατί προφανώς αφού έχει αυτήν την πολιτική η εταιρεία δεν ξέρουμε πόσες φορές μπορεί να κυκλοφόρησαν, αθόρυβα, χαλασμένα τους γιαούρτια και να αποσύρθηκαν) δεν κατάφεραν ούτε καν να κρατήσουν τα προσχήματα. Την πρώτη που έγινε ο σάλος, η ΦΑΓΕ ζήτησε συγνώμη ένα μήνα σχεδόν μετά την απόσυρση, όταν μαθεύτηκε το γεγονός, που σημαίνει οτι α) δεν είχαν σκοπό να το πουν πουθενά, και β) δεν είναι παράλογο να νομίζει κανείς οτι ο ΕΦΕΤ συμμετείχε στην διαδικασία απόκρυψης. Την δεύτερη το αναφέρανε, αλλά τόσο χαμηλόφωνα που μόλις και ακούστηκε. Η όλη διαχείριση της κρίσης με είχε κάνει εξαρχής να αμφιβάλλω αν τηρούν το σλόγκαν τους «δεν θα φτιάχναμε κάτι που δεν θα δίναμε στα παιδιά μας» και να πιστεύω οτι μπορούσε άνετα να αντικατασταθεί με το «σας δίνουμε όσο καλύτερα προϊόντα μπορούμε, ίσως και υπερτιμημένα, και αν είναι χαλασμένα προτιμάμε να σας το κρύψουμε όσο μπορούμε».

Πάντως, οποιός ξέρει περισσότερα για αυτην την κόντρα, έχει ενδιαφέρον η γνώμη του.

Ενδιαφέρουσα ιστορία οικονομικής πολιτικής.

Συνάδελφος και φίλος, παραιτείται απο την δουλειά που εργαζόνταν εδώ και πολλά χρόνια σε εταιρία (ας την πουμε «Βάση»), καθώς εδώ και 6-7 χρόνια δεν έχει δει αύξηση της προκοπής.

Τελευταίος μισθός, περι τα χίλια ευρώ.

Πάει σκλάβος(*) σε μία δεύτερη εταιρεία, που του προσφέρει αρχικό μισθό χίλια πεντακόσια ευρώ, με προοπτικές αναβάθμισης.

(*) Όπου σκλάβος, για να μην ξεχνιόμαστε, είναι το καινούργιο φρούτο (που ψηφίστηκε επι Νέας Δημοκρατίας) που επιτρέπει σε μία εταιρεία να πληρώνει έναν υπάλληλο και να τον επινοικιάζει σε άλλη, τρίτη εταιρεία. Ο δε υπάλληλος είναι σκλάβος, διότι δεν απολαμβάνει τις παροχές της τρίτης εταιρείας, όπως για παράδειγμα αν η τρίτη εταιρεία είναι δημόσιο. Σκλάβος διότι η εταιρία του κερδίζει περισσότερα απο εκείνον ως ενοίκιο, και συνεπώς, αφού εκμεταλλεύεται την ανεργία που δεν του επέτρεπε να βρει δουλειά, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να την δημιουργεί κιόλας.

Συνεχίζω στο υπέροχο κόσμο της οικονομικής πολιτικής.

Ο συνάδελφος λοιπόν, δουλεύει για λογαριασμό της δεύτερης εταιρίας, στην τρίτη εταιρεία.

Μάνατζερ της εταιρείας στην οποία δούλευε παλιά (και που λόγω οργάνωσης, αγνοούσε παντελώς την υπάρξή του – την ονομάσαμε «Βάση» στο παράδειγμά μας), πηγαίνει στην τρίτη εταιρία, ζητώντας έργο.

Η τρίτη εταιρεία, ζητά απο τον συνάδελφό μου να το παραδώσει.

Αρα:

Η εταιρεία «βάση» πληρώνει έναν μάνατζερ, με πολλαπλάσια (και όταν λέμε πολλαπλάσια, εννοούμε πολλαπλάσια, έτσι;) λεφτά απο ότι έναν απλό υπάλληλο, τον οποίο τον εξαναγκάζει σε παραίτηση, και προτιμά να πληρώσει α) τον ίδιο υπάλληλο (με τις ίδιες γνώσεις και δυνατότητες) τα χίλια πεντακόσια ευρώ μισθό, ΣΥΝ το κέρδος της δεύτερης εταιρείας, ΣΥΝ το κέρδος της πρώτης.

Αν δηλαδή έδινε στον υπάλληλο 1.000 ευρώ, τόσο θα κόστιζε η δουλειά παλιά.

Αλλά τώρα κοστίζει: 1.500 ευρώ ο υπάλληλος, συν το κέρδος της δεύτερης εταιρείας (ας πούμε άλλα τόσα, έχει και αυτή μανατζέρ να θρέψει – σε κουβέντα που έκανα με γνώστη των εταιριών, το outsourcing όπως λέγεται τώρα τελευταία η σκλαβιά έχει έναν κανόνα, που λέει: ο μισθός του υπαλλήλου επι τρία – ) συν το κέρδος της τρίτης εταιρείας.

Απλή – οικονομική – διαχείριση.

Δύο στοιχεία: Ο υπάλληλος έχει φύγει εδώ και δύο εβδομάδες. Η πρώτη εταιρεία (που δίνει την δουλειά) και η τρίτη (που την αναλαμβάνει τελικά) είναι και οι δύο εισηγμένες στο χρηματιστήριο.

Σκηνή. Προτιμήστε τις ιγκλού, στήνονται άμεσα και είναι ασφαλείς.

Πασαλάκια. Προτιμήστε μεταλικά, και αγοράστε 3-4 περισσότερα απο όσα νομίζετε οτι χρειάζεστε.

Καρέκλες. Αν πάρετε πλαστικές ή απο πλαστικό πανί, υπολογιστε οτι θα τις χρησιμοποιήσετε μόνο αν βάλετε μία πετσέτα απο πάνω (για να αποφύγετε την εφίδρωση)

Τραπεζάκι (που να φτάνει σε ύψος φαγητου)

Σχοινιά – ανθεκτικά, γύρω στα δεκα μέτρα. Δύο μεγέθη (χοντρά, λεπτά).

Σφυρί, πλατυκέφαλο.

Στρώμα. Προτιμήστε φουσκωτό και υπολογίστε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο (να χωράει στην σκηνή σας, έτσι;)

Λευκά είδη :), σεντόνια, μαξιλάρια, μαξιλαροθήκες.

Sleeping bag. Υπολογίστε οτι μία ζεστή μέρα, συχνά φέρνει μία κρύα νύχτα. Αναλογα ρουχα για τον ύπνο.

Θερμός για κρύο – ζεστό νερό.

Μαχαίρια, πηρούνια, κουτάλια – απο ένα μεταλλικό, τα υπόλοιπα μπορούν να είναι μίας χρήσεως. Το μαχαίρι να κόβει καλά, μπορεί να το χρειαστείτε και για άλλες χρήσεις.

Πιάτα (τουλάχιστον ένα ανθεκτικό, τα υπόλοιπα μπορούν να είναι μίας χρήσεως)

Γκαζάκι (πάντα προσοχή στην χρήση).

Σπίρτα, αναπτήρες.

Αλάτι και λάδι ελιάς (που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στην σαλάτα, και στο τηγάνισμα)

Φαρμακείο. Οινόπνευμα και βαμβάκι must.

Αεροστεγείς αποθηκευτικούς χώρους (πχ σακούλες) για τρόφιμα, για να αποφύγετε μυρμύγκια και ζώα (πχ γάτες – σκύλους). Αν τις πάρετε μεγαλύτερες απο ότι χρειαστείτε, θα τις χρησιμοποθήσετε και ως σακούλες σκουπιδιών.

Σκεύος που να αντέχει την φωτιά.

Φως (με την μορφή φακών, ή λαμπτήρων). Προτιμήστε αυτούς με μπαταρίες (είναι η πιο διαδεδομένη πηγή ενέργειας, μπορείτε να την βρείτε σε οποιοδήποτε περίπτερο)

Ποτήρια (που να αντέχουν ζεστά, ακόμα και μίας χρήστεως)

Χαρτί τουαλέτας.

Αντικουνουπικά, σε μορφή κρέμας, Fenistyl ή αντίστοιχο για μετά τα τσιμπίματα.

Νερό, κατά προτίμιση σε πλαστικά μπουκάλια που θα χρησιμοποιήσετε μετά για άλλες χρήσεις.

Κεριά ρεσω (με προσοχή). Μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε αν κόψετε ένα πλαστικό μπουκάλι νερού, το γεμίσετε με άμμο (ή χώμα), βάλετε το ρεσώ, και το κλείσετε με το υπόλοιπο μπουκάλι (χωρίς καπάκι εννοείται). Πάντα με νερό κοντά και συνεχή επίβλεψη.

Ωτασπίδες. Μπορείτε να αγοράσετε απο πλαστικό, σιλικόνη ή αφρολέξ. Για την ασφάλειά σας, επιλέξτε να μην απομονώνουν τελείως τον ήχο (αν για παράδειγμα φυσάει, καλό θα είναι να το ακούσετε). Αν χρησιμοποιήσετε αφρολέξ, πιέστε το μέχρι να μαλακώσει και βάλτε το στο αυτί σας. Κρατήστε το για λίγο εκεί – θα πάρει το αρχικό του σχήμα και θα καλύψει τον ακουστικό πόρο.

Σακούλες (για σκουπίδια).

Σαπούνι (κατα προτίμιση σε μπουκάλι με ελεγχόμενη ροή).

Απορρυπαντικό για ρούχα.

Προφυλακτικά.

Χάρτη της περιοχής που θα κατασκηνώσετε. Επ’ ουδενί μην αρκεστείτε στις περιγραφές των κατοίκων.

Κατά τα λοιπά, μην ενοχλείτε τους άλλους 2-5 το μεσημέρι και 11-6 το πρωϊ. Αφήνετε τον χώρο καθαρό (ακόμα και πριν φύγετε), και φυλάτε τα σκουπίδια σε ειδικούς χώρους, όσο το δυνατον πιο μακρυά απο τις άλλες σκηνές.

Καλό camping!

(συμπληρώστε με comment ότι πιστεύετε οτι λείπει)

…γερός, δυνατός, ακμαίος, χαλαρωμένος, με χαμόγελο..

..και με φωτογραφίες, και με ιστορίες. 🙂

Υ.Γ. …και το πρώτο πράγμα που έκανα, ήταν να σβήσω κάπου εκατό spam στον αρκούδο.

Συνεπώς, κάποιος έλληνας με spamάρει. Συνεπώς, θα πρέπει να λάβω ποιο ….άγρια μέτρα.

Εδώ τα κατάφερα με ορδές κουνουπιών, αυτός θα με τρομάξει;

Γράφθηκα στο AllofMp3.com.

Αν δεν ξέρετε τι είναι αυτό, να σας βάλω μέσα στα πράγματα: πρόκειται, ούτε λίγο ουτε πολύ για το πιο νόμιμα παράνομο site μουσικής.

Έχει έδρα στην Ρωσία, και σου δίνει την δυνατότητα να κατεβάζεις τραγούδια, τα οποία πληρώνεις με την πιστωτική σου (ή στην περίπτωσή μου, με οποιαδήποτε κάρτα Electron Visa).

Αλλά είπαμε, είναι παράνομο(;).

Τα πολλά δεν τα ξέρω, μία αναζήτηση στο Google πιθανόν να σας πει περισσότερα, αλλά το πνεύμα είναι οτι δεν πληρώνουν στην αντίστοιχη ρώσικη ΑΕΠΙ. πληρώνουν, αλλά απλώς λιγότερα από όσα οι Ευρωπαίοι -παύλα- Αμερικάνοι…

Και έτσι, αντί για 15-20 ευρώ που κάνει το κατέβασμα για τον κάθε δίσκο στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, εδώ πληρώνεις 15-20 λεπτά του ευρώ ανα τραγούδι.

Bargain – που θα λέγανε και οι φίλοι μου οι λονδρέζοι.

Αλλά βέβαια, παρότι είναι τελείως νόμιμο στην Ρωσία, το κυνηγάνε ως παράνομο στον υπόλοιπο κόσμο, καθώς τσακίζει τις τιμές.

Απο την άλλη, δεν έχω πρόβλημα να πληρώσω για τα τραγούδια που ακούω, αρκεί α) να μην είμαι υποχρεωμένος να κατεβάσω όλο τον δίσκο και β) να έχουν λογική τιμή.

Αναρωτιέμαι μήπως (μήπως λέω) αντι να σκοτώνουν την μουσική οι μαύροι με τις αντιγραφές, την σκοτώνουν οι άπληστες ΑΕΠΙ και εταιρείες αυτού του ντουνιά…

Προσθήκη: Δείτε αυτό το καρτούν για παιδιά. Τους μαθαίνει(;) να μην αντιγράφουν αρχεία…. Σύντομα θα βγει και η συνέχεια υποθέτω, που θα τους μαθαίνει να βγάζουν απο την μύγα ξύγκι (κορόϊδα που πληρώνουν να υπάρχουν…)

Θα είμαι διακοπές, αλλά για να μην σας αφήσω έτσι….

Το θυμάστε; Πέτρα – ψαλίδι – χαρτί!

(Για τεχνικούς λόγους, μόνο στα αγγλικά…)

{{cookie}}

Δεν τα γράφω τώρα αυτά. Αν όλα πάνε καλά, αυτή την στιγμή που με διαβάζετε, κάνω camping, κάπου στην νότια Ελλάδα.

Αλλά είπα να κρατήσω μία επαφή, κάτι σαν αυτόματος τηλεφωνητής, να λέω ένα γεια, τόσο κόπο κάνατε και μπήκατε στο τσαρδί μου.

Γι’ αυτό, με την υπόσχεση οτι θα επανέλθω την επόμενη Δευτέρα (πρώτα ο Θεός), με φωτογραφίες και μυστικά γεγονότα, ας πούμε κανένα ανέκδοτο…

Δυο τύποι πήραν μια σκηνή και πήγαν διακοπές στην ακτή . Είχε όμως πάρα πολλά κουνούπια και αποφάσισαν να φύγουν . Πάνε σε ένα κοντινό λόφο και το βράδυ ο ένας βλέπει κάτι πυγολαμπίδες .

Τρέχει ξαναμμένος στον άλλο και του λέει :

– Τρέξε , τρέξε να φύγουμε , τα κουνούπια πήραν φανάρια και μας κυνηγάνε .

Δεν ήταν καλό, ε; Δίκιο έχετε. Θα σας πω τα δικά μου όταν γυρίσω..

τούτο το δωράκι για αυτούς που (έστω και προς το παρόν) μένουν πίσω:

Δεν έχω κάνει ποτέ κάμπινγκ.

Ποτέ.

Μια φορά μόνο, στον στρατό (μετράει αυτο;) που μας έβαλαν, χειμωνιάτικα, να κοιμηθούμε σε σκηνές, για μία εβδομάδα.

Και, για να γίνει ακόμα χειρότερο, είχαμε όλοι απολυθεί απο φαντάροι περίπου τρία-τέσσερα χρόνια.

Ως ιστορία έχει πλάκα, αλλά δεν είναι αυτή το ζητούμενο.

Δεν έχω κάνει ποτέ κάμπινγκ.

Αλλά την επομενη εβδομάδα, θα κάνω.

Εχω μία σκηνή, σχετικά μεγάλη, δανεική, έχω ένα sleepingbag που δεν με χωράει ολόκληρο, και τίποτα άλλο καμπιγκοειδές.

Και θα πάμε (μάλλον) Πελλοπόνησο. Δίπλα στο κύμα.

Εκτός απο Autan, έχετε καμιά ιδέα τι άλλο χρειάζομαι;

Για δώστε καμιά βοήθεια…