(…και το κινητό ενός φίλου).

Ακριβή συνταγή, για γερά πορτοφόλια.

Υλικά:
– Ένα αυγό,
– Μία κεραμική αυγουλιέρα.
– Δύο κινητά,
– Οτιδήποτε παράγει ήχο (ένα ραδιόφωνο, μία τηλεόραση, ένα μπουζούκι),
– Περίπου 65 λεπτά χρόνου ομιλίας στα κινητά, και γεμάτες μπαταρίες.

Βάζουμε το αυγό σε μία θήκη, κεραμική.

Δεξιά και αριστερά του τοποθετούμε δύο κινητά. Απο το ένα (κατα προτίμηση του φίλου μας) καλούμε το άλλο (κατα προτίμηση το δικό μας) και ενεργοποιούμε την συνομιλία.

Βάζουμε το ραδιόφωνο (ή την τηλεόραση) να παίζουν. Αν στην συνταγή προτιμήσαμε μπουζούκι, καθόμαστε και το παίζουμε (εγώ φταίω;). Ο σκοπός, εκτός απο την διασκέδασή μας, είναι να περνάει ήχος απο τα κινητά, για να μην κλείσουν.

Περιμένουμε περίπου μία ώρα.

Το αυγό είναι έτοιμο – στην υγεία μας.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον εγκέφαλό μας κατα την διάρκεια χρήσης είναι συμπτωματική.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε σε ρώσικη εφημερίδα.

Το μεταφρασμένο κείμενο εδώ, το αυθεντικό εδώ.

Σας αφήνω τώρα, καποιος με καλεί στο κινητό….

Μια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήµατα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήµατα.

Μια µέρα έµαθαν ότι το νησί τους θα ßούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις ßάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η µόνη που έµεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει µέχρι την τελευταία στιγµή. Όταν το νησί άρχισε να ßυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει ßοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε µε µία λαµπρή θαλαµηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε µπορείς να µε πάρεις µαζί σου;»,

«Όχι, δεν µπορώ», απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήµι και χρυσάφι στο σκάφος µου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει ßοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από µπροστά της σε ένα πανέµορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ ßοήθησέ µε», είπε η Αγάπη».

«Δεν µπορώ να σε ßοηθήσω Αγάπη. Είσαι µούσκεµα και θα µου χαλάσεις το όµορφο σκάφος µου», της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν ßοήθεια.

«Λύπη άφησέ µε να έρθω µαζί σου».

«Ω! Αγάπη, είµαι τόσο λυπηµένη που θέλω να µείνω µόνη µου», είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε µπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σηµασία.

Ήταν τόσο ευτυχισµένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά ßοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε µια φωνή.

«Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ µαζί µου».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωµένος κύριος που η Αγάπη δε γνώριζε, αλλά ήταν γεµάτη από τέτοια ευγνωµοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνοµά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόµο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη ßοήθησε ρώτησε τη Γνώση.

«Γνώση, ποιος µε ßοήθησε;»

«Ο Χρόνος», της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί µε ßοήθησε ο Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαµογέλασε και µε ßαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος µπορεί να καταλάßει πόσο µεγάλη σηµασία έχει η Αγάπη».

(Μ. Χατζιδάκις)

Εδώ και αρκετά post, αλλά και με αρκετή προσωπική εμπειρία, βρέθηκα μπροστά σε ένα δίλλημα που δυσκολεύτηκα αρκετά να διαλευκάνω:

Εχει σημασία ποιός το λέει;

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ήταν απο τους πιο αγαπημένους μου στιχουργούς. Τα τραγούδια του ήταν ακριβώς αυτό που θα έβλεπα Ελλάδα της παρέας κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου.

Όταν σταμάτησα να ακούω, και έψαξα να βρω το πρόσωπο πίσω απο τα γράμματα, βρήκα έναν απλό άνθρωπο, φανατικό ΑΕΚτζή, σαν οποιονδήποτε παππού που βλέπεις στα καφενεία και στα γήπεδα να φανατίζεται με αηδίες – αυτός που έχει γράψει τόσο όμορφα τον έρωτα.

Απογοητεύτηκα σφόδρα.

Αφού άκουγα την μουσική του για χρόνια, ανακάλυψα οτι ο Σταμάτης Σπανουδάκης κρύβεται πίσω απο την μουσική της ταινίας Πέτρινα Χρόνια. Μία μελωδία που σε κερδίζει – κυρίως πολιτικά, και όταν μπήκα λίγο στην λογική του πολίτη, περίμενα -το λιγότερο- έναν εντυπωσιακά αριστερό άνθρωπο, ταγμένο στις ιδέες της ταινίας που αγάπησα.

Αντ’ αυτού έπεσα σε έναν παθιασμένο δεξιό, ναι μεν με λόγο και ουσία, καθαρό και συμπαθητικό, αλλά εκ διαμέτρου αντίθετο με την εικόνα που είχα πλάσει στο μυαλό μου ακούγοντας την αριστερά ως μελωδία.

Υπέροχα επαναστατικός, βαθιά πολιτικοποιημένος, ένας απίστευτος μύθος -που ανατριχιάζω ακόμα και σήμερα με όσα πρεσβεύει και όσα θυμίζει- ο Μίκης Θοδωράκης με άφησε άφωνο όταν, όχι δα και τόσο μακρυά απο την δύσκολη περίοδο της χούντας (και σίγουρα με κοινούς ανθρώπους σε νευραλγικά σημεία) δέχθηκε το υπουργείο Πολιτισμού απο την Νέα Δημοκρατία.

Στα καθ’ημάς, η Μαρία που ζητά να πληρωθεί για το βιβλίο της, απο την αντίδρασή και την προσωπικότητά της έχει συγκεντρώσει τουλάχιστον ίσους αντιπάλους με όσους αντιστάθηκαν στην ιδέα της. Οι Going Through με το τραγούδι τους Καλημέρα Ελλάδα αλλά και οι Active Member ξεσήκωσαν στο blog μου δίκαιες αντιδράσεις – αλλά όχι τόσο για τα τραγούδια τους όσο για το παρελθόν τους.

~

Μην μείνουμε στα πρόσωπα, το πιάσατε αυτό που με καίει.

Όταν ακούμε ένα τραγούδι, μία ιδέα, ένα σχόλιο – πόσο σημαντικό είναι να αξιολογήσουμε ποιός το λέει;

Δεν θα διαφωνήσουμε ούτε στιγμή αν αυτά που ακούμε είναι δίκαια ή όχι. Το θέμα δεν είναι «αν αυτός είναι άξιος ή όχι του παρελθόντος του» αλλά κυρίως αν «αυτό που λέει κρίνεται ή όχι απο τους τρόπους του, το παρελθόν του, την ιστορία του».

Πόσο ξεκόβουμε το ειπωθέν απο τον ειπωθέντα.

Μπορεί κάτι υπέροχο να ακουστεί απο έναν άνθρωπο που δεν το αξίζει;

Η κουβέντα (η ιδέα, το τραγούδι, η εικόνα) κουβάλαει την κληρονομιά του κουβαλητή της;

Καλημέρα Ελλάδα
Goin’Through

Καλημέρα Ελλάδα,
Σου μιλάει ο Νίβο
όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω
πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο
Σκέφτηκα Ελλάδα να σ’αφήσω, να φύγω
Δεν το ‘βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο
ν’ ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο
Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου
Και ν’αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου

Καλημέρα Ελλάδα
Να μου ζήσεις για πάντα
Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του 40
Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα
Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα

Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου
Με τ’ αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου
Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία
και ό,τι περισεύει στέλνουν στην Ελβετία

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν’ αλλάξω γνώμη πρέπει και συ να μάθεις ν’ αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Καλημέρα Ελλάδα,
Νίβο στο μικρόφωνο
Στα λεω μέσα στους δίσκους
Στα λεω και στο ραδιόφωνο
Στα ‘πα απ’την καλή
Στα λεω και απ’ την ανάποδη
Σου ‘χω μαζέψει άπλυτα απο δω μέχρι τη Νάπολι

Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί
Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ
Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα
Δε ψάχνω για μαλάκες, δεν περιμένω θαύματα
Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο
Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο
Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου
Πάρε την ευθύνη μιά φορά πάνω στις πλάτες σου

Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;
Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;
Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;
Κύριε υπουργέ γαμώ τα υπουργεία σας

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν’ αλλάξω γνώμη
πρέπει και’συ να μάθεις ν’ αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Κύριε Πρόεδρε,
Παίρνω το θάρρος σήμερα
Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα
Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα
Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα
Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνημα
Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα
Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω
Σ’αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω

Ελλάδα σε βιάζουν και’συ φτιάχνεις τα νύχια σου
Όχι να με δεις‘αμυνθείς
Όχι για να βρεις τα δίκια σου
Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλοπίζεσαι
Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι

Καληνύχτα Ελλάδα,
Σ’αφήνω παω για ύπνο
Όσο εσύ μ’ αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο
Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο
Και θα στ’ αφιερώσω απ’ το ράδιο μάλλον αύριο

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν’ αλλάξω γνώμη
πρέπει κι εσύ να μάθεις ν’ αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Περνώντας απο Active Member και lowbap, σταματώντας για λίγο σε txc και στην πλάκα των ημισκουμπρίων, γελώντας και μιλώντας σοβαρά με stoixima – άγγιξα ακουστικά και τους Going Through.

Στην πραγματικότητα τα ακούσματά μου στην ελληνική hip-hop σκηνή είναι λίγο αθώα και αφελή – και καθώς δεν είμαι νιάτο πια, εύκολα παρασύρομαι (εθελοντικά) σε ποιο light ακούσματα τύπου Eros.

Παρόλα αυτά, κάπου κάπου, μικρο επαναστάσεις (άλλοτε ελεγχόμενες, όπως το «Καλημέρα Ελλάδα» και άλλοτε ανεξέλεγκτες όπως των Stoixima) με ενθουσιάζουν – μέχρι είτε να με κουράσουν, είτε να με απογοητεύσουν, είτε να βρεθεί κάτι άλλο.

Στον ενθουσιασμό (με προσμονή κούρασης) είμαι τώρα με τούτο εδώ.

Αλλά η ψευτοεπανάσταση της μουσικής πιστεύω ότι (ή μήπως ελπίζω ότι) θα οδηγήσει σε κάτι μεγαλύτερο, μία ενόχληση, μία απορία, μία ένσταση.

Γνωρίζοντας βέβαια ότι αν γίνει αυτό, μάλλον θα είμαι με τους κακούς τους βολεμένους, και δεν θα με σώζουν τα ακούσματα μου :).

Εχθές το βράδυ, είπα να κοιμηθώ νωρίς.

Νωρίς – νωρίς. Δηλαδή πριν τις δύο το πρωϊ, όπως γίνεται συνήθως.

Πάω λοιπόν στο κρεβατάκι μου, απλώνομαι, αράζω…

..και τσακώνονται οι αποκάτω.

Πικρή ιστορία – οικογένεια που τουλάχιστον ο πατέρας πρέπει να έχει …ζάχαρο, γιατί όταν αρχίζει, δεν σταματάει. Και τα παιδιά του, στο άνθος της εφηβείας και της αντίδρασης απαντούν αναλόγως. Κοινώς, μπάχαλο.

Περνάει κανα μισάωρο. Ησυχάζουν αυτοί, αρχίζουν οι άλλοι.

Διαμέρισμα πιο κάτω απο μένα, μαζεύτηκαν φίλοι, τα λένε.

Θορυβούν – αλλά κανείς δεν νοιάζεται ιδιαιτέρως. Αν σηκωθώ, και τους ζητήσω (ευγενικά, με ξέρετε) να κάνουν ποιο σιγά, πάει ο ύπνος μου.

Βάζω τηλεόραση. Να κλείσει σε 30 λεπτά. Σε όλα τα κανάλια φωνάζουν (ο σκοπός είναι να με παρεκλίνει απο τους κάτω, αλλά τα κάνει χειρότερα).

Το βάζω (αν δεν κάνω λάθος) στην ΕΤ3. Κάτι μουρμουρίζουν, διαφημίσεις δεν ξέρω τι είναι αλλά χρρρρ…

…χρ! Εκει στην ΕΤ3 φωνάζουν. Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Τι φόρμουλα ένα και αηδίες, που λέει ο παρουσιαστής. Πράγματι. Στην φόρμουλα ένα, έχουν κανόνες και προσπερνάνε μια φορά κάθε μήνα. Εδώ γίνεται χαμός και προσπερνιούνται σε κάθε σβούρα δέκα φορές. Κάθε φορά που περνάει ένας Ρόσσι γίνεται χαμός. Το κωλόπαιδο. Κάθε φορά που χάνει θέση, πάλι χαμός γίνεται.

Παλιο-κάναλο, και σας πληρώνω κιόλα. Χάθηκε μια όπερα; Ενας πουτσίνι; (σημείωση στον εαυτό μου: την επόμενη φορά βάλε Βουλή)

Βάζω dvd. Τι βάζω δηλαδή, πατάω ένα κουμπί, στο σκοτάδι, ότι έχει μέσα ας παίξει.

DVD Κόσμου του Επενδυτή, επιλογή ανάμεσα σε Ηρακλή Πουαρό ή Σκύλο Ρεξ.

Δεν υπάρχει καν δίλλημα. Σκύλος ίσον θα αρχίζει να γαυγίζει, μπράβο ρεξ, όρμα ρεξ, δεν θα μ’ αφήνει ο κοπρίτης να δω ύπνο γλυκό .

Ηρακλής και πάλι Ηρακλής.

Ξαναπρογραμματίζω να κλείσει η τηλεόραση στο μισάωρο, καθώς δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί να τα καταφέρω και να κλείσω μάτι.

Έλα όμως που η ιστορία είναι ωραία. Ακούω, οι άλλοι φωνάζουν, γυρίζω, αντε να δω λίγο, κοιτάω, ενδιαφέρον χρρρ…..

χρ! Κάπου τρεις το πρωϊ. Η τηλεόραση κλειστή. Η παρέα έχει βγάλει τον σκασμό και έχει πάει σπίτι της (που να τους χαλάσει η βρύση και να στάζει το κινέζικο βασανιστήριο όλη νύχτα).

Γυρίζω πλευρο.

…Είναι λοιπόν, μετά από όλα αυτά, μετά απο τέτοιον πολυτάραχο ύπνο, να απορείς που βλέπω τέτοια όνειρα σαν αυτό που σου είπα το πρωϊ;

(ποιό όνειρο; δεν θυμάμαι. Αν μου θυμίσουν, θα σας το πω και σε μας)

(Για σενα, που είπες ένα γεια.)

Ας λάβεις υπόψιν σου οτι όλοι είμαστε (ή ήμασταν κάποια στιγμή) μόνοι, φοβισμένοι, και νιώθαμε κάτι να μας πνίγει…

…όλοι, νομίζω. Πάντως σίγουρα και εγώ.

Υπήρχαν περίοδοι στην ζωή μου που η καλύτερη δυνατόν παρέα μου, ήμουν εγώ.

Ακόμα και εγώ ήμουν πολύ μουρτζούφλης για να μου αρέσω 🙂

Ακόμα και απο μένα, κρυβόμουν.

(Ω, πόσο κρυβόμουν απο μένα)

Αλλά παρότι έχω απωθήσει αυτην την περίοδο, ως χειμώνα, τώρα, τον κοιτάω με λίγο νοσταλγία (αλήθεια!) όχι γιατι με έλκει να τον ξαναζήσω, αλλά κυρίως γιατί έχει παίξει τον πρώτο λόγο στο να είμαι αυτό που είμαι σήμερα, και να νιώθω καλά με όσα έχω καταφέρει.

Αν ισχύει και για οποιονδήποτε άλλο αυτό, του θυμίζω οτι ακόμα και ο χειμώνας, είναι υπέροχη εποχή.

Δεν υπάρχει κακός χειμώνας.

Απο αυτον τον χειμώνα εγώ έμαθα να σκέφτομαι. Βρήκα τα όριά μου. Σε καιρούς που ζητούσα να αγαπηθώ, βρήκα κάποιον να με αγαπήσει και να με καταλάβει: εμένα. (Οι άνθρωποι που ήταν μαζί μου μετά απο αυτό, σας πληροφορώ, έκτίμησαν ιδιαίτερα το γεγονός οτι ήξερα τι είμαι, τι θέλω, και τι μπορώ να δώσω. Εκτίμησαν ακόμα και το γεγονός οτι όταν δεν ήξερα, τολμούσα να το πω).

Προσπερνάω τα «Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου, δεν θα σε αγαπήσει κανείς» όχι γιατί είναι λάθος, αλλά γιατί είναι δύσκολο να τα ακολουθήσεις. Οταν είσαι πεσμένος, δεν ενθουσιάζεσαι ιδιαίτερα με τα προτερήματά σου. Δεν τα βλέπεις καν. Ισως καλή συμβουλή θα ήταν: ψάξε να τα βρεις: Πήγαινε ένα θέατρο, ένα σινεμά, άρχισε ένα σπορ, γράψε ένα blog. Γράψε, μάθε, τραγούδα, χόρεψε, διάβασε, παίξε, μαγείρεψε, διακόσμησε, διασκέδασε. Εγώ θα πρότεινα να τα κάνεις (όποτε μπορείς) μόνος σου, όταν η ζωή σου δίνει μοναξιά (όπως και αν την πακετάρει: ως μία απώλεια, μία μετακόμιση, μία έλλειψη φίλων ή δεσμών), σου δίνει και μία θαυμάσια ευκαιρία να κάνεις παρέα μαζί σου – να φας λίγο χρόνο για να καταλάβεις ποιός είσαι. Κερδίζοντας την αυτόπεποίθησή σου, κερδίζεις και ότι άλλο ποθείς απο την ζωή.

Θα ανακαλύψεις ότι σ’ αρέσει το θέατρο, οτι σ’ αρέσει μία διαφορετική μουσική, οτι σ’ αρέσει ένας χορός.

Και σιγά σιγά, θα ανακαλύψεις οτι σ’ αρέσεις εσύ.

Και θα καταλάβεις γιατί ο χειμώνας είναι δώρο – αλλά το βλέπεις μόνο την άνοιξη.

Πού είναι καλύτερα: Στη φυλακή ή στη δουλειά;

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Περνάς τον περισσότερο χρόνο σου σε ένα κελί 8 Χ 10.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Περνάς τον περισσότερο χρόνο σου σε ένα γραφείο με διαχωριστικό 6 Χ 8.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Σου παρέχουν τρία γεύματα την ημέρα.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Κάνεις διάλειμμα μόνο για ένα γεύμα, που το πληρώνεις εσύ.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Μειώνεις το χρόνο παραμονής σου με καλή συμπεριφορά.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Φορτώνεσαι περισσότερη δουλειά αν δείξεις καλή διαγωγή.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Ο φύλακας κλειδώνει και ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες για σένα.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Πρέπει να κουβαλάς πάνω σου κλειδιά για να ανοίγεις τις πόρτες.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Μπορείς να βλέπεις τηλεόραση και να παίζεις ηλεκτρονικά.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Σε απολύουν αν βλέπεις τηλεόραση και παίζεις ηλεκτρονικά.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Έχεις τη δική σου τουαλέτα.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Τη μοιράζεσαι με κάτι ηλίθιους που κατουράνε το καπάκι.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ:Επιτρέπουν στους φίλους και συγγενείς σου να σε επισκεφθούν.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Δεν μπορείς ούτε στο τηλέφωνο να μιλήσεις με τους δικούς σου.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ:Οι φορολογούμενοι πληρώνουν όλα τα έξοδα για σένα.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Πρέπει να πληρώνεις όλα τα έξοδα για να πας στο γραφείο και ύστερα σου κρατούν από το μισθό σου φόρους για τους φυλακισμένους.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ: Πρέπει να αντιμετωπίσεις σαδιστές δεσμοφύλακες.
ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ: Τους ονομάζουν «διευθυντές».

Σου εύχομαι μία όμορφη μέρα στο γραφείο. Εγώ πάω φυλακή!

Κάποιος τύπος βλέπει έναν φίλο του στο δρόμο και του λέει:

– Aσ’ τα είμαι χάλια. Έχω φοβερούς πόνους στον αγκώνα μου. Δεν ξέρω τι είναι. Πρέπει επειγόντως να δω έναν γιατρό.

-Φίλε μου έχω νέα για σένα. Το φαρμακείο στη γωνία έχει ένα μηχάνημα τρομερό! Με ένα μικρό δείγμα ούρων, μπορεί να σου διαγνώσει οτιδήποτε. Aλλωστε τι έχεις να χάσεις, 10 ευρώ στοιχίζει όλο κι όλο.

-Φίλε μου τι έχω να χάσω; Θα πάω.

Πάει σπίτι, λοιπόν, γεμίζει ένα ουροσυλλέκτη και μια και δυο πάει στο φαρμακείο με το θαυματουργό μηχάνημα. Ρίχνει στην υποδοχή τα ούρα του, βάζει και ένα 10ευρώ στην υποδοχή και περιμένει. Σε ένα λεπτό το μηχάνημα αρχίζει να κάνει θορύβους, λαμπάκια αρχίζουν να αναβοσβήνουν και τελικά βγαίνει ένα χαρτάκι που του λέει:

«Πάσχεις από tennis elbow, ασθένεια των τενιστών. Θα πρέπει να ξεκουράσεις το χέρι σου, να κάνεις θερμά λουτρά, να αποφύγεις το σήκωμα βαριών αντικειμένων. Σε δύο εβδομάδες θα είσαι καλύτερα».

Το ίδιο βράδυ, ο φίλος μας δεν μπορούσε να χωνέψει τις δυνατότητες αυτού του μηχανήματος, πως είναι δυνατόν να κάνει τόσο ακριβή διάγνωση. Σκεπτόταν πόσο προχωράει η επιστήμη και αν θα μπορούσε να κοροϊδέψει το μηχάνημα. Παίρνει λοιπόν λίγο νερό βρύσης, λίγο αίμα από το σκύλο του, ούρα από τη γυναίκα του και την κόρη του και τέλος βαράει και μια μαλ**ία, τα ανακατεύει καλά και πάει στο μηχάνημα.

Βάζει το δείγμα στην υποδοχή, πετάει και ένα 10ευρώ και περιμένει. Σε ένα λεπτό το μηχάνημα αρχίζει να κάνει θορύβους, λαμπάκια να αναβοσβήνουν και τελικά βγαίνει ένα χαρτάκι που του λέει:

«Το νερό της βρύσης σου είναι πολύ σκληρό. Πάρε αποσκληρυντικό. Ο σκύλος σου πάσχει από αποβιταμίνωση. Δώστου βιταμίνες. Η κόρη σου παίρνει ναρκωτικά. Βρες κλινική αποτοξίνωσης. Η γυναίκα σου είναι έγκυος – Δίδυμα κορίτσια. Δεν είναι δικά σου. Βρες δικηγόρο. Και συ αν δε σταματήσεις να βαράς μαλ**ία, ο αγκώνας σου δε θα γίνει ποτέ καλά».

Δεν ξέρω τι θα γίνει απόψε στις 11 στο Alpha. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, η εκπομπή του Ηλία Ψινάκη, όπως μου την μεταφέρανε, ήτο αηδία.

Θα περιμένω να δω, και θα κρίνω απο μόνος μου.

Το γενικότερο θέμα όμως, είναι αν επιτρέπουμε τέτοιες αηδίες ή όχι. Τα περι ώρας τα καταλαβαίνω – τα παιδιά δεν βλέπουν, κοιμούνται. [Οκ, αλλά όταν ξυπνήσουν τελικά απο τον παραδεισένιο κόσμο που τα κοιμίζουμε, μάλλον θα σιχαθούν (αν έχουν λίγο αυτοεκτίμηση)].

Αλλά η εκπομπή, όπως μου την μεταφέρανε, αηδίασε ακόμα και μένα. Συνεπώς, δεν είναι θέμα παιδιών ή αθώων ψυχών (ή εν πάσει περιπτώσει, αν θέλετε, οι αθώες ψυχές δεν έχουν ηλικία). Οπότε το σκέφτηκα: τι κάνουμε; πως αντιδρούμε;

Μου πήρε λίγο. Απο την μία το σιχαμερό, αλλά απο την άλλη τι; Δικτακτορία; Ποιός θα αποφασίζει τι μπαίνει στην θέση του; Ποιός θα πει «θα δεις αυτό, είναι το καλύτερο για σένα»;

Και βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, εφόσον έχουμε δημοκρατία τότε αυτό ψήφισε (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) το κοίνο να δει. Αυτό, το Fear Factor και το Cheaters.

Αν αυτό είναι το μη χείρον βέλτιστο, λυπάμαι. Αλλά προτιμώ τον Ψινάκη.

Καλή τηλεθέαση.

Πήγαμε και εμείς να δούμε τον Κώδικα Ντα Βίντσι.

Αποφύγαμε τον μύθο που λέει «όλα είναι γεμάτα» – παπαριές, ο κινηματογράφος στο Παγκράτι είχε κόσμο, αλλά γεμάτος δεν ήταν. Το ίδιο συνέβει και σε όλους όσους ξέρω οτι πήγαν, απο λίγους μέχρι άδειο ήταν το σινεμά.

Διαφημιστικές φόλες.

Γυρίζω στο έργο. Είχα ακούσει και άσχημες κριτικές, που μιλάγανε για κακογυρισμένη φούσκα, οτι οι κριτικοί γελάγανε σε «βαριές στιγμές» του έργου και άλλα τέτοια.

Καλός ο Τιμογιαννάκης, δεν λέω – αλλά την ταινία θέλω να την δω χωρίς προκαταλήψεις.

Μετά απο καμιά δεκαριά διαφημίσεις (δεν έχω ξαναματαδεί τόσες πριν απο έργο) και 150 λεπτά αργότερα, έφυγα με την αίσθηση της ικανοποίησης.

Μια χαρά εργάκι.

Με το πάθος του, τις συγκινήσεις του, το μυστήριό του (είχα ξεχάσει το βιβλίο, ευτυχώς), όλα τα καλά του Θεού.

Μπορεί να φταίω και εγώ που συχνά «χάνομαι» στην ταινία, συμμετέχω, αφήνομαι -όταν είναι καλή- να με πάει όπου εκείνη θέλει.

~

Μπορεί όμως και να φταίει οτι προσπάθησα να μην πάω «διαβασμένος». Τις καλύτερες ταινίες που θυμάμαι ήταν σαν να τις ανακάλυψα – καμία προετοιμασία για το υπέροχο αποτέλεσμα. Δύο παραδείγματα;

Το Απέραντο Γαλάζιο,

και

Το Πέμπτο Στοιχείο.

Δεν λέω οτι ήταν κλασσικά – λέω οτι εμένα μου αρέσανε πολύ, κυρίως επειδή δεν ήμουν προετοιμασμένος για το αποτέλεσμα. Πήγα, είδα και απόλαυσα.

Οι κριτικοί πρέπει κατά την γνώμη μου να χρησιμοποιούν μόνο δύο λέξεις: να πάτε – να μην πάτε.

Τουλάχιστον, για μένα θα δούλευε καλά αυτό….

Το να είσαι blogger είναι ευχή ή κατάρα;

Έμαθα απο αυτή την διαδικασία οτι λες πολλά μυστικά – μερικά πολύ (πολύ) προσωπικά.

Δεν είναι όμως ο μόνος τρόπος.

Ο δύσκολος. Στείλτε μία κάρτα, ανακοινώστε το μυστικό που σας τυραννάει.

Ο εύκολος. Γράψτε το, και ζητήστε συγχώρεση.

Ποτέ άλλοτε η τεχνολογία δεν ήταν περισσότερο ανακουφιστική.

Το βρηκα στο istologio, που με ξάφνιασε με την αλλαγή του συνηθισμένου του ύφους …ή μήπως όχι; 😉

Το φιλανδικό συγκρότημα Lordi έρχεται να διαγωνιστεί στην Eurovision.

Παραθέτω, αυτούσιες και αναλυτικά, τις δύο απόψεις.

Ο λόγος:

ΨΗΦΙΣΤΕ LORDI!

Οποιοσδήποτε με διανοητική ικανότητα μεγαλύτερη ενός ραδικιού, βλέπει το διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision για αυτό που είναι: Ένα κακόγουστο αστείο, όπου οι βαρετές, ακούσια χιουμοριστικές και απαίσιες μουσικές ερμηνείες εναλλάσσονται με τiς κρύες ατάκες από ένα φωτογενές και κουφιοκέφαλο ζευγάρι οικοδεσποτών. Νοσταλγικά κομμάτια των προηγούμενων διαγωνισμών και ανάξιες λόγου μεταδόσεις παρουσιάζονται, όλα σε μια ζαχαρένια, δήθεν αδελφική επίδειξη της ευρωπαϊκής ψευδο-ενότητας. Ο όρος «eurotrash» περιγράφει άψογα αυτό το κωμικοτραγικό όργιο.

Σίγουρα υπάρχει θέση στον κόσμο για αυτά τα σκουπίδια. Το ανησυχητικό όμως είναι ο αριθμός ανθρώπων που παίρνουν το διαγωνισμό στα σοβαρά, τον μετέτρεψαν ακόμη και σε θέμα του εθνικής υπερηφάνειας. Αυτά τα γίδια έχουν συνήθως τη δύναμη πάνω στην επιλογή των αντιπροσώπων για τον διαγωνισμό, και παρέχουν κατά γενική ομολογία στον υπόλοιπο πληθυσμό την εύθυμη ετήσια μερίδα γαστρονομικής κακίας.

Εντούτοις, κάθε τόσο μια χώρα ξυπνά από τη χειμέρια νάρκη και εκλέγει έναν αντιπρόσωπο με άποψη, και το κάπως υγιές «άντε γαμηθείτε» προς αποδοκιμασία των συντηρητικών του διαγωνισμού. Φέτος η χώρα αυτή είναι η Φινλανδία.

Οι Lordi δεν είναι μόνο ένα αξιοπρεπέστατο hard-rock συγκρότημα στα χνάρια των Kiss, αλλά και ένα απολαυστικά προκλητικό, ειρωνικό θέαμα τεράτων. Το συγκρότημα είναι ο πιο εξωγενής διαγωνιζόμενος που θα μπορούσε να υπάρξει, και σίγουρα ο πιο βλάσφημος ερμηνευτής στην ιστορία του διαγωνισμού. Η επιλογή του στο διαγωνισμό δεν είναι τίποτα λιγότερο από θεία δικαιοσύνη, ένα ορθωμένο, αιχμηρό μεσαίο δάχτυλο που τρομοκρατεί τις κοπαδοποιημένες μάζες. Η δυσαρέσκεια των ευρωπαικών μέσων ενημέρησης, καθώς και οι κατηγορίες για Σατανισμό από θρησκευόμενα τούβλα μόνο το γέλιο προκαλούν.

Αυτή η σελίδα και εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, έχει μια αποστολή: για να διαδώσει σε ολόκληρη την Ευρώπη το μήνυμά μας, «ΨΗΦΙΣΤΕ LORDI!» Ας εξετάσουμε πόσο μεγάλη επιρροή μια (ενδεχομένως) ογκώδης διαδικτυακή εκστρατεία μπορεί να έχει. Στείλτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείο, blog, τηλέφωνο, SMS, IRC και IM αυτό το μήνυμα σε όλους τους φίλους σας, στους φίλους των φίλων σας, στους διαδικτυακούς φίλους σας και γενικά σε καθένα που ψηφίζει στον ημιτελικό στις 18 Μαΐου και σε τελικό στις 20 Μαΐου.

Ας κάνουμε την Eurovision ιστορία. Ασκήστε το δικαίωμά της ψηφου!

Όλο εδώ: http://www.votelordi.org/#Ελληνικά

Ο αντίλογος:

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ‘ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ’

Αγαπητοί φίλοι, Έλληνες οικογενειάρχες, έλληνες χριστιανοί,

Είναι χαρά μας να δεχόμαστε στην Ελλάδα κάθε άνθρωπο που αγαπά την χώρα μας, τον ήλιο μας, την φιλοξενία μας όπως οι φίλοι μας από την Σκανδιναβία και ιδιαίτερα την Φινλανδία. Όμως σ’ αυτήν την όμορφη σκανδιναβική χώρα, κάποια μερίδα ανθρώπων έχει ψηφίσει να εκπροσωπηθεί στον διαγωνισμό της EUROVISION που θα διεξαχθεί στην Αθήνα, από ένα καθ’ όλα ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ, με ανάλογη εμφάνιση, στίχους, φιλοσοφία και νοοτροπία, που συνειδητά θα μετατρέψει την Αθήνα και την Ελλάδα σε φεστιβάλ ΣΑΤΑΝΙΣΤΩΝ και πρέσβειρα του Σατανισμού, σε μια ημέρα που θα παρακολουθούν δισεκατομμύρια άνθρωποι από τα ΜΜΕ (άρα και τα ΜΜΕ θα μετατραπούν σε διαφημιστές του Σατανισμού).

Όλο εδώ: http://www.paskedi.gr/UserPages/NewsLetterPreview.aspx?ID=57

Καλούμε κάθε άνθρωπο ο οποίος σέβεται τον εαυτό του, την νοημοσύνη του, την αξιοπρέπεια του, τον συνάνθρωπο του και τα χριστά ήθη, να αντιδράσουν στην συμμετοχή του ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ στο μουσικό διαγωνισμό της EUROVISION στην Ελλάδα, με τους κάτωθι τρεις τρόπους ταυτόχρονα:

Α) Να στείλουμε ένα e-mail στον ΠΑ.Σ.Κ.Ε.ΔΙ. (στην διεύθυνση apopsis10@yahoo.gr με ένδειξη ‘ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ’) με το οποίο να εκφράζετε την αντίθεσή σας στην εμφάνιση του συγκροτήματος αυτού κατά την διάρκεια της εκδήλωσης. Το σύνολο των μηνυμάτων θα κατατεθεί στον Πρωθυπουργό της Φινλανδίας ως αίτημα των Ελλήνων, στον Αρχηγό της Φινλανδικής Εκκλησίας, στην Βουλή της Χώρας και στην Φινλανδική Πρεσβεία.

Β) Να στείλουμε το ίδιο μήνυμα στην Φινλανδική Πρεσβεία στο e-mail: sanomat.ate@formin.fi και να εκφράζουμε την επιθυμία να επαναληφθεί η διαδικασία κλήρωσης φινλανδικού τραγουδιού για την EUROVISION με αποδεκτή εμφάνιση, στοίχο, παρουσία και φιλοσοφία, που να τιμά τον άνθρωπο και όχι να τον ξεφτιλίζει στο όνομα του ΣΑΤΑΝΑ, και κυρίως να σέβεται τον Ελληνικό πολιτισμό και την χριστιανική μας θρησκεία.

Γ) Να στείλουμε e-mail στην Φινλανδική Κυβέρνηση (διεύθυνση parliament@parliament.fi & parlement@parlement.fi και να ζητήσουμε να μην επιτρέψουν την συμμετοχή αυτού του συγκροτήματος στον διαγωνισμό της EUROVISION που θα διεξαχθεί στην Ελλάδα, διότι προσβάλει τον άνθρωπο και την Ελληνο-Φινλανδική Φιλία, ενώ παράλληλα προάγει τα ζωώδη σατανιστικά ένστικτα.

Και αυτό θα είναι μόνον η αρχή.

Η Πρόεδρος του ΠΑ.Σ.Κ.Ε.ΔΙ.
Κα Νίκη Κωνσταντίνου

Όλο εδώ: http://www.paskedi.gr/UserPages/NewsLetterPreview.aspx?ID=58

Το video-clip των LORDI: http://www.youtube.com/watch?v=3YgOHggUjhk&eurl=, και το (καλοσχεδιασμένο) site τους εδώ: http://www.lordi.org/

Πράξτε κατά συνείδηση.

Υπέροχο το Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο.

(Τι; δεν το ξέρατε; Α, ξέχασα να σας το πω – πήγαμε Σ/Κ στο Ναύπλιο! :P)

Ταξίδι με λεωφορείο, που εμένα με πειράζουν κάτι τέτοια (μία κόκα-κόλα πάντα βοηθάει, αλλά ξέχασα να πάρω) αλλά οι μοντερνιές -τύπου κλιματισμός στο πρόσωπό μου- έκαναν το ταξίδι ανεκτό.

Φτάσαμε, χωρίς να έχουμε κλείσει τίποτα. Σκοπός ήταν να βρουμε κάτι εκεί – η Ελεάνα είχε κάνει μία απίστευτη αναζήτηση, με λίστα απο ξενοδοχεία, πανσίον και δωμάτια – που μας φάνηκε πολύ χρήσιμη, αναζητώντας εκεί κατάλλυμα.

Κάτι που έγινε μέσα σε μισή με μία περίπου ώρα, ύστερα απο αρκετές αναποδιές: Αλλού δεν είχε, αλλού είχε – αλλά με 120€, αλλού μόλις βγαίνανε απο την πανσιόν εξαγριωμένοι πελάτες. Στο τέλος, ακολουθούσαμε τις ταμπέλες στους τοίχους, όπου έγραφε Pansion ρωτάγαμε.

Πανσιον Ελένη. Την κοιτάω, ζητάω δωμάτιο, καθυστερεί να μου απαντήσει όσο χρειάζεται για να μου δημιουργηθούν υποψίες.

«Εχω ένα…. να σας το δείξω…. και αν σας αρέσει…»

Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια (πολλά σκαλοπάτια αυτό το Σ/Κ βρε παιδί μου) έκανα με το δάχτυλο πίσω μου στην Ελεάνα «όχι».

Μόλις το είδα, αλλαξα γνώμη. Γενικά, η υπόθεση δωμάτιο είχε μία περιπέτεια του τύπου «να πάμε, αλλά να μείνουμε κάπου όμορφα».

Ε, το δωμάτιο ήταν συμπαθητικότατο. Γνωρίζαμε και τις τιμές, ρωτάω πόσο έχει, μου λέει η κυρά-Ελένη 60€. Όσο είχαμε υπολογίσει και εμείς.

Αφήνουμε τα πράγματα, βόλτα στην Παλιά Πόλη, μας μπαίνει ιδέα: να πάρουμε ποδήλατο;

Να πάρουμε, γιατί όχι. Τέσσερα Έξι ευρώ το άτομο, για την μέρα. Μας πιάστηκε ο πισινός βέβαια (αμάθητοι βλέπεις) αλλά είχε την πλάκα του. Ήταν και επικίνδυνο, καθώς τα λάστιχα ήταν χάλια, και δεν πιάνανε καλά τα φρένα!

Ταξίδι – με το καραβάκι- στο Μπούρτζι. Υπέροχο, έκανα εικόνες με το μυαλό μου απο τις ιστορίες για φυλακές, εκτελέσεις και φρούριο. Κάποια στιγμή έγινε και ξενοδοχείο, αλλά τίποτα μόνιμο – το πήρε ο Δήμος του Ναυπλίου τώρα (μετά απο μεγάλη προσπάθεια), οπότε άγνωστη η μοίρα του.

Βόλτα στην Ακροναυπλιά, με τα ποδήλατα. Πρόκειται για έναν παραλιακό πεζόδρομο, σε γκρεμό, που κάνει τον γύρο του Παλαμηδίου. Εντυπωσιακό σε θέα – και ας το κάναμε με ποδήλατο.

Ξεκούραση, φαγητο στα σοκάκια. Όχι πολύ ακριβά, με σχεδόν ίδιες τιμές σε όλες τις ταβέρνες (και υπάρχουν αρκετές) και σχετικά καλό φαγητό.

Κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια, και ξυπνήσαμε σαν βασιλιάδες. Μαζέψαμε, καθώς ο μόνος στόχος μας ήταν να παραδώσουμε τα ποδήλατα, να πάμε στο Παλαμήδι και να φύγουμε μέχρι τις 4.

Βόλτα στο Παλαμήδι. Κάστρο που βρίσκεται στην κορυφη του Ναυπλίου, αν πάς με τα πόδια έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε μία μεγάλη διαδρομή, και σε 999 (τόσα λέει ο μύθος, λιγότερα λέει η πράξη) σκαλοπάτια.

Επιλέξαμε ταξί για ανέβασμα, σκαλοπάτια για κατέβασμα. Να ξέρετε -αν πάτε- δύο ενδιαφέροντα πράγματα: πρώτον, το εισιτήριο είναι το ίδιο, και δεύτερον το κατέβασμα με τα σκαλοπάτια δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Μία ώρα μετά, ακόμα τρέμανε τα πόδια μου 🙂

Ως θέα πάντως, αξίζει. Ρωτήστε στο γκισέ που πληρώνουν αυτοί που ανεβαίνουν απο τα σκαλοπάτια, που είναι η πραγματική φυλακή του Κολοκοτρώνη – υπάρχει ένας μύθος/ψέμα όσο αναφορά αυτήν που παρουσιάζεται.

Επιστροφή στην Αθήνα, όπου και κατεβήκαμε πλατεία Καραϊσκάκη, για να πάρουμε το μετρό.

Επιστροφή, σε σας. 🙂

Σύντομα και άλλες φωτό και έξτρα σημειώσεις….

Υ.Γ. Περισσότερα στοιχεία για το Ναύπλιο, εδώ!