Όλα ξεκινάνε απο αυτό το διασκεδαστικό post απο το blog «Στην μέση του πουθενά«:

Μήνυση κατά του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά κατατέθηκε σήμερα το πρωί εκ μέρους του Σωτήρη Νίνη.

Ο δικηγόρος του ποδοσφαιριστή Τ. Ρελλανέμας δήλωσε ότι η μήνυση αφορά τις δηλώσεις τού υπουργού κατά την έναρξη λειτουργίας τού μηχανήματος διάνοιξης σήραγγας για το μετρό οι οποίες αποτελούν σαφέστατα συκοφαντική δυσφήμηση τού πελάτη του.[…]

Όλο εδώ (να πάτε, να πάτε).

Ακολούθως πήγα στο Link της ελευθεροτυπίας στο κάτω μέρος της σελίδας:

[…] Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ σχολίασε πάντως αρνητικά την πρόταση του Ελληνα επιτρόπου Σταύρου Δήμα και του ΠΑΣΟΚ για συγκρότηση χωριστού υπουργείου Περιβάλλοντος. «Θα δυσκολέψει την εξέλιξη των έργων», υποστήριξε. Ανέφερε ότι λαμβάνονται μέτρα προστασίας και επικαλέστηκε την επιβάρυνση στον προϋπολογισμό οδικών έργων λόγω των καταφυγίων του λύκου και της αρκούδας. «Μας στοίχισε ένα εκατομμύριο ευρώ η κάθε αρκούδα», είπε.

Ως προσωπικό σχόλιο, σημειώνω ότι σχέση ζώων και χρήματος είναι κατ’ αρχάς βλακώδης. Αλλά δεν σταμάτησα εδώ:

Έβαλα και λίγο το μυαλουδάκι μου να δουλέψει (περί …κόστους για τα ζώα), και θυμήθηκα αυτό:

Η είδηση πέρασε στα «μονόστηλα» κάποιων εφημερίδων αλλά επειδή έχει την -όποια- σημασία (και ανάλογα με την οπτική που βλέπει καθένας το θέμα) την επισημαίνουμε.
Τα κόμματα θα πάρουν για το 2007 περισσότερα από 55 εκατομμύρια ευρώ στα πλαίσια της τακτικής κρατικής χρηματοδότησής τους.[…]

Απο το πάντα ενδιαφέρον press-gr.

Που πάνε τα λεφτά; Το Press-Gr αναφέρει (για το ΠΑΣΟΚ τουλάχιστον):

[…] Ομως από τα επιμέρους ποσά δημιουργούνται ερωτήματα.
Το κονδύλι για «Μετακινήσεις Στελεχών» είναι 6.968.785,13.
Δηλαδή κάθε μήνα 580.732 ευρώ. Τι …. μετακινήσεις είναι αυτές που χρειάζονται σχεδόν 600 χιλιάδες ευρώ το μήνα;[…]

Χωρίς επίλογο. Τρεις ασχετες μεταξύ τους ιστορίες, που συνδέονται με μία διαδρομή λογικής. Ο καθένας ας σχολιάσει ότι θέλει… 🙂

Ιστορία πρώτη:

Μετακομίζω, γιατί παντρεύομαι. Απο τον Άγιο Ελευθέριο πηγαίνω στο Παγκράτι.

Είναι μια διαδικασία επίπονη, κουραστική και χρονοβόρα. Όχι τόσο η μετακόμιση καθ’ εαυτή (δεν έχει ξεκινήσει ακόμη, το καινούργιο σπίτι είναι πολύ πρόσφατα κλεισμένο) όσο η διαδικασία να βρεις, και να συμφωνήσεις.

Στο παλιό μου σπίτι, μένω 7 χρόνια τώρα. Ημουν πάντοτε σωστός και τίμιος με τους ιδιοκτήτες, μερικοί μάλιστα πιστεύουν οτι παραήμουν καλός. Ως παράδειγμα αναφέρω ότι δεν καθυστέρησα ποτέ νοίκι (καμιά φορά το έδινα και νωρίτερα, όπως σε γιορτές και σε αργίες), δέχθηκα μία αναπροσαρμογή της τάξης του 40% σε έξι χρόνια, δεν έκανα ζημιές (και όποτε τις έκανα τις επιδιόρθωσα με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο). Και ένα καρφί με το ζόρι το βάζω, και ας γελάνε μερικοί-μερικές που με γνωρίζουν… 🙂

Και πως αλλιώς τον λένε τον καλό;

Παρότι έχω ενημερώσει εδώ και καιρό οτι θα φύγω, προχθές, που το ανακοίνωσα και επισήμως, αρνήθηκαν να μου επιστρέψουν την εγγύηση που είχα δώσει τότε.

Η δικαιολογία; Παρέλαβα το σπίτι βαμμένο, άρα πρέπει να …το παραδώσω βαμμένο. Όταν δε αρνήθηκα κατηγορηματικά οτι υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο, η κουβέντα πήγε σε σπάσιμο συμβολαίου (καθώς φεύγω 9 μήνες νωρίτερα) παρότι οι ίδιοι στην υπογραφη της ανανέωσης με είχαν διαβεβαιώσει (γιατί απο τότε τους είχα ειδοποιήσει) οτι δεν θα υπάρξει πρόβλημα και «ας το κάνουμε δύο χρόνια»…

Τόσο καιρό σωστός, και τώρα μου δημιουργούν προβλήματα…

Ιστορία δεύτερη:

Καθώς είμαι τόσα χρόνια στην γειτονιά, έτυχε να γνωρίσω και τον τρελό του χωριού. Αλαφροϊσκιοτος ο Νικόλας, προσπαθεί να προσαρμοστεί στην δική μας παράνοια, αλλά δεν του βγαίνει. Τον γνώρισα να δουλεύει σε ένα ψιλικατζίδικο που οι μισοί πελάτες πήγαιναν για να τον κλέψουν, και οι άλλοι μισοί για να του αφήσουν πουρμπουαρ. Περιττό να πω οτι όσο τον αντέξανε στην δουλειά τον αντέξανε, μετά τον διώξανε.

Πριν ενάμισι μήνα, τον πετυχαίνω να κάθετε σε μία πλαστική καρέκλα έξω απο το σπίτι του. Με σταματάει και μου ζητά αν έχω την καλωσύνη να πάω να του αγοράσω μπισκότα απο εκεί, γιατί «δεν του δίνουν». Είχε και προτιμήσεις, μάρκα. Μου λέει κάνει 1.20, και μόλις έχω, θα στα δώσω.

Κανένα πρόβλημα.

Πάω, αγοράζω, δεν λέω για ποιόν είναι, φεύγω, επιστρέφω, του τα δίνω.

«Θα στα δώσω» μου λέει, «όποτε γουστάρεις», του λέω.

Εχθές, γυρίζω σπίτι, πετάγεται απο ένα σουβλατζίδικο, «έλα εδώ, έλα εδώ» μου δίνει ένα νόμισμα. «Πάρε» μου λέει, «για τότε που σου χρωστάω». «Την άλλη φορά μου τα δίνεις» του λέω, ανένδοτος αυτός – «τώρα έχω» μου λέει. «Να μωρέ, τότε, που στα ζήτησα, πείναγα – δεν είχα φάει τίποτα για μέρες».

Μου δίνει τα λεφτά, φεύγει.

Αθόρυβα.

Ξαναρωτάω: ο καλός βλέπει καλό;

Τι λέτε;

Καθώς δεν φάνηκε να σας εντυπωσιάζει ιδιαίτερα το παιχνίδι που έβαλα εχθές 🙂 , ιδού μία φωτογραφία απο το παρελθόν.

Στην πραγματικότητα είναι σημερινή η φωτό, αλλά αναφέρεται σε ένα post του παρελθόντος(δύο περίπου χρόνια παλιό).

Παραμένει σε άθλια κατάσταση, αλλά αποπνέει ακόμα μία μεγαλοπρέπεια (ή μία παράνοια;) που σε καθηλώνει.

Για όσους ενδιαφέρονται να το επισκεφθούν (εξωτερικά ε; εσωτερικά μπορεί να είναι επικίνδυνο) μπορούν να το βρουν στην οδό Θήρας 54, κοντά στην Αγίου Μελετίου. [Yahoo! map]

Διακοπές στα Πατήσια… χεχε.. 😀

Τρέχω να βρω αν η Κουρούνα τήρησε την υπόσχεσή της και έγραψε post για το Κάστρο….

Παίξαμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, με παρέα, το Σάββατο. Ο τίτλος είναι (αν δεν απατώμαι) LifeStyle(*), και παίζεται ως εξής:

Ο κάθε παίκτης επιλέγει απο μία ερώτηση (μπορεί να φτιάξει και δική του). Επιλέγει απο μία σειρά γενικών φωτογραφιών τέσσερις και τις τοποθετεί σε τέσσερις προκαθορισμένες θέσεις στο ταμπλω.

Ας υποθέσουμε οτι η ερώτηση είναι «Που θα ονειρευόσουν να πας διακοπές με την γυναίκα σου»

Εξηγεί για κάθε μία απο τις φωτογραφίες τι τον αντιπροσωπεύει. Στο παράδειγμά μας, έστω οτι έχει διαλέξει μία φωτογραφία που απεικονίζει ένα βουνό, μιά άλλη με θάλασσα, μια με μία μεγάλη παρέα και μία με ένα ζευγάρι μόνο του στην παραλία.

Οι υπόλοιποι παίκτες καλούνται να μαντέψουν με ποιά σειρά τις τοποθετεί στην προτίμησή του.

Αφού όλοι οι παίκτες βάλουν τις επιλογές τους, επιλέγουν και ποιά απάντηση αντιπροσωπεύει περισσότερο εκείνους.

~

Ας παίξουμε μαζί λοιπόν ένα παιχνίδι.

Η ερώτηση που βάζω για μένα είναι:

Αν μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο, αύριο το πρωϊ, τις σκέψεις του και τις προταιρεοτητές προτεραιοτητές του τι θα επέλεγα;

Οι φωτογραφίες είναι εδώ σε τυχαία σειρά (click για μεγαλύτερες):

α. Να ανέχεται τον εαυτό του, όσο και αν οι άλλοι τον προτρέπουν για το αντίθετο. Να νιώθει καλά με αυτό που είναι.

β. Να προσφέρει στους άλλους. Να διαθέσει τον εαυτό του στο γενικότερο καλό.

γ. Να ανέχεται την διαφορετικότητα των άλλων. Να μην τους φοβάται, να τους σέβεται και να μην τους επιτίθεται όταν νοιώθει ανώτερος.

δ. Να παλεύει για τους στόχους του, ανεξαρτήτως πόσο εφικτοί μοιάζουν. Να τους διαλέγει προσεκτικά, και να τους κυνηγά όσο μπορεί.

Τι πιστεύετε οτι έχω σε προτεραιότητα;

(προσέξτε, δεν ζητώ να ταυτοποιήσετε φωτογραφία με απάντηση – αυτό έχει ήδη γίνει. Σας ζητώ να διαβάσετε τις απαντήσεις, να δείτε και την φωτογραφία για κάθε μία απάντηση, και να σημειώσετε τι θεωρώ πιο σημαντικό απο αυτές)

Παράδειγμα απάντησης: Β Γ Α Δ.

Εξηγήστε γιατί.

Ύστερα, αφού προσπαθήσετε να μαντέψετε το δικό μου, βάλτε και την δική σας προτεραιότητα.

(*) Το είδα μόνο στα …γερμανικά. Όποιος ξέρει περισσότερα για το παιχνίδι, θα ήθελα να ενημερωθώ.

Το διάβασα στο blog press-gr (που ανακάλυψα πρόσφατα) και έμεινα άφωνος:

Πόσους θανάτους ελλήνων οπλιτών λέτε ότι έχουμε τους τελευταίους μήνες;

Δεν θα απαντήσω. Δείτε το μόνοι σας, στον επίσημο δικτυακό τόπο του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Τα σχόλια στο blog το λένε πάντως μια χαρά: Σχεδόν μία στις τρεις ειδήσεις του στρατού, αναφέρει «θανάσιμο τραυματισμό οπλίτη»!

Και ανανεώνεται συχνα, δυστυχώς…

Φυσικά, «Τα αίτια του θανάτου διερευνώνται από τις αρμόδιες στρατιωτικές αρχές». Αυτό ισχύει για όλες, χωρίς να υπάρχει καμία απάντηση στο ερώτημα «γιατί» ούτε απο την πιο παλιά είδηση (να σημειώσω οτι τα αρχεία των δημοσιεύσεων σβήνονται, μετά την πάροδο έξι μηνών…)

Τι γίνεται ρε παιδιά εδώ!;

Αυτό ισχυρίζεται το Discovery Channel.

Απο το in.gr σημειώνω τα εξής:

Ένας τάφος που ανακαλύφθηκε το 1980 στην Ιερουσαλήμ περιείχε κάποτε τα λείψανα της οικογένειας του Ιησού του Ναζωραίου, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον σε ντοκιμαντέρ που θα προβάλει το Discovery Channel. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο Ιησούς και η Μαρία Μαγδαληνή είχαν αποκτήσει γιο με το όνομα Ιούδας.

και επίσης:

Ένα επιπλέον επιχείρημα υπέρ του ισχυρισμού ότι πρόκειται για τον οικογενειακό τάφο του Ιησού προέρχεται από τη χημική σύγκριση της πάτινας μιας τρίτης λάρνακας με την πάτινα της «λάρνακας του Ιάκωβου», ενός ευρήματος που ήρθε στο φως ανεξάρτητα επίσης το 1980. Τα δύο δείγματα ταιριάζουν μεταξύ τους, κατέληξε εργαστήριο εγκληματολογίας της Νέας Υόρκης.

Διαβάστε το άρθρο εδώ.

Το αφιέρωμα του Discovery Channel, είναι πλούσιο σε φωτογραφίες, και βρίσκεται εδώ.

Δύο ερωτήσεις, μία γενική και μία ειδική:

Είναι πράγματι ο τάφος του Ιησού;

και αν ναι, τότε τι θα σημάνει αυτό για το μέλλον των θρησκειών;

Η ερώτηση είναι: αν μπορούσες να διαλύσεις το παρελθόν σου, κομμάτι-κομμάτι, και σου έπαιρνε περίπου ένα λεπτό το κάθε κομμάτι, πόση ώρα θα σου έτρωγε;

Και πως θα ένοιωθες μετά;

Δεν είχα πάει ποτέ στον Παρθενώνα. Δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου στην Ακρόπολη.

(Γι αυτο μ’αρέσει το blog, γιατί πετάω κάτι τέτοια, και νιώθω οτι εξιλεώνομαι για τα όποια λάθη μου)

Μηδέν. Νάδα. Κάτι φωτογραφίες είχα δει, πολύ λίγα θυμάμαι απο το σχολείο, και ένοιωθα αρκούντως περήφανος που το είχα μια γειτονιά μακρυά απο μένα.

Κάτι σαν να μένεις ένα τετράγωνο μακρυά απο τον Σόμμερ, ένα πράγμα.

Αλλά να πάω, ποτέ.

Δεν έκατσε, δεν έτυχε, δεν ήταν ψηλά στην λίστα των προταιρεοτήτων μου (ενώ το να πάω για παγωτό στην παγωτομάνια στο Μοναστηράκι, πχ, ήταν), ότι θες. Έχω πάει στον Βόλο, στα Ζαγοροχώρια, στο Παρίσι, στην Μύκονο (σχολική εκδρομή ήταν, αμέσως εσείς, να σχολιάσετε) στην Σαντορίνη, στην Πάρο, στην Κρήτη, Στον Πύργο, στην Καλαμάτα, στο Ναύπλιο, στα Θερμίσσια – και έχω επισκεφτεί ένα σωρό αρχαία εκεί.

Αλλα, στον Παρθενώνα, ποτέ.

Τέρμα όμως με την αυτοκριτική, ε; Είπαμε, δεν είχα πάει. Το πιάσατε το υπονοούμενο.

Πήγα, την Δευτέρα.

Εγώ και η Ελεάνα, είχαμε άλλο πρόγραμμα για Δευτέρα. Βόλτα, στο Μοναστηράκι. Το οποίον -συνήθως- περιλαμβάνει σουλατσάδα, να χαζεύουμε τους ξένους, να μας χαζεύουν και αυτοί, να νιώθουμε λίγο μακρυά απο την Αθήνα, τέτοια.

(και βέβαια παγωτό στην παγωτομανία).

Κει στην βόλτα μας, περνώντας απο δρομάκια που δεν περνάμε συχνά (ή έχουμε ξαναπεράσει και δεν θυμάμαι) φτάνουμε σε μία πύλη. Έχει τρία – τέσσερα άτομα μπροστά, λέμε να πάμε να χαζέψουμε…

Νεαρός (με ταμπελάκι, έχει σημασία αυτό. Λέξεις κλειδιά: οι υπαλληλοι φορούν ταμπελάκι.) είναι στο πόστο του, και λέει στους ξένους πως θα φτάσουνε στον …Παρθενώνα!

Δηλαδή είμαι λίγα μέτρα απο το …άβατο;

Πάμε κοντά, ρωτάμε, αποκάλυψη: Τσάμπα είσοδος!

(κάθε Κυριακή έχει τσάμπα είσοδο – Κυριακή και αργία, και εχθές ήταν, you know, αργία)

Δηλαδή είμεθα ένα βήμα πριν τον Παρθενώνα, τα αρχαία, την ιστορία – και είναι και τσάμπα!

Μιλάει το ελληνικό δαιμόνιο, ξεχνάμε όλα τα άλλα, τσάμπα είναι, πάμε; Πάμε.

Και χαρωποί-χαρωποί κάνουμε το μεγάλο βήμα, και περνάμε την είσοδο.

Ο νεαρός στην είσοδο με το ταμπελάκι, ευγενέστατος. (Και αυτό έχει σημασία, κρατήστε το. Λέξεις κλειδιά: στην είσοδο, ευγενέστατος.) Μας λέει ότι υπάρχουν δύο δρόμοι: ο δύσκολος, κάπου είκοσι λεπτά διαδρομή, και ο εύκολος.

Τώρα, μάθημα ψυχολογίας: όταν νιώθεις οτι χρωστάς στην ιστορία, οτι είσαι γαιδούρι που δεν έχεις πατήσει το πόδι σου στα υπερτατα αρχαία, πας απο τον δύσκολο δρόμο.

Κάπου είκοσι λεπτά διαδρομή.

Είκοσι, είκοσι. Πέρνουμε Παίρνουμε τον δρόμο (που έχει ταμπέλα Περίπατος, για να γνωρίζουμε και κανα δύο πράγματα, και περπατάμε σταματώντας σε κάθε πινακίδα. Οι περισσότερες είναι επεξηγηματικές, έχουν κείμενα, τούτο το σπήλαιο και κείνο το ρυάκι, χρήσιμα πράγματα, αλλά εμείς σταματάμε και στα αυτοκόλητα που διαφημίζουν τον κατασκευαστή των φυλακίων, τέτοιο πάθος για γνώση.

Ονειρευόμαστε τα αρχαία, εδώ περπάτησε ο ένας και ο άλλος, εδώ έκαναν την ανάγκη τους, ιστορικές στιγμές.

Μάθημα ψυχολογίας: όταν βλέπεις τα αρχαία, θέλεις να σκέφτεσαι τα μεγάλα ονόματα που περάσανε απο δώ, όχι τον μαλάκα τον σκλάβο που τα έχτισε. Αλλιώς, είναι σαν να βλέπεις Παρα-πέντε, και να μην σκέφτεσαι την Καρύδη, αλλά τον κάμεραμαν που την τράβηξε: Ιεροσυλία.

Κουραζόμαστε λίγο, αλλά σκεφτόμαστε τους αρχαίους που κάνανε καθημερινά το δρομολόγιο, και βαστάμε λίγο ακόμα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, μπορεί να κάνουμε και εμείς σωματάρες, σαν τα αγάλματα.

Συναντάμε ένα ακόμη φυλάκιο. Εδώ ο φύλακας δεν είναι τόσο διαθέσιμος και συνεργάσιμος, αλλά τουλάχιστον μας δείχνει τον σωστό δρόμο. (σημειώστε: όσο πιο βαθιά, λιγότερο χαρωποί. Τί θα συναντήσει άραγε το ζευγάρι μας αργότερα;)

Στην διαδρομή, δε, πλήθος ξένων τουριστών. Εεε, όχι ακριβώς. Πλήθος ξένων. Ήτοι, Ρώσοι (μετα τις ρωσίδας συντρόφου, βεβαίως), Πακιστανοί, τέτοια.

Το οποίον, αν δεν πήγαινα εγώ εκείνη την ημέρα, ο Πακιστανός που σου κάνει τα τζάμια και σου πουλάει το CD, ο Ρώσος που σου γνωρίζει 17χρονη άρτι αφιχθίσα απο την Μόσχα για μασάζ, όλοι αυτοί θα είχαν πάει στην Ακρόπολη, στο Ερεχθειον, στον Παρθενώνα, και εγώ όχι.

Κάτι πρέπει να μας πει αυτό (σε εσένα, εγώ πήγα 🙂 ).

Κάποια στιγμή στα αρχαία παρεμβάλλονται και κάτι νέα – κάτι εργοτάξια, κάτι κατασκευές, λέμε να ξεμείνανε απο τότε, κοτζαμάν Ακρόπολη και τριάντα ναοί γύρω γύρω – αλλά όχι, είναι απο τους μοντέρνους.

Ένα αρχαίο θέατρο βρίσκουμε στον δρόμο μας, πράγμα που θυμίζει στην Ελεάνα να μου πει για το νέο θέατρο που βρέθηκε στο Μενίδι. Ητανε λέει να γίνει σούπερμάρκετ, και έγινε αρχαίο θέατρο. Αναβάθμιση της ποιότητας, αλλά εμένα αυτή η απαλλοτρίωση που ετοιμάζουν με πονηρεύει. Τεσπα, συνεχίζουμε.

Φτάνουμε στο Ηρώδειο (απο πάνω), ανακαλύπτουμε οτι η εξέδρα που κάθονται όλοι οι μουσικοί μπαίνει – και βγαίνει.

Προσέξτε, το σημαντικό δεν είναι οτι μπαίνει. Το σημαντικό είναι οτι κάποιος ασχολείται μετά να την βγάλει. Απο πάνω φαίνεται καθαρά η διάταξη του αρχαίου κτίσματος, συνεπώς, αξιέπαινη και αυτή η λεπτομέρεια.

Φτάνουμε σε άλλο ένα φυλάκιο (στην Κακαβιά είμαστε;) εκεί, άλλη μία κυρία με ταμπελάκι (το πιάσατε το υπονοούμενο, ε;) μοιάζει φουριόζα.

Φοράει το μαντίλι της στο λαιμό και λέει σε κάτι ταλαίπωρους οτι κλείνουν.

Ώπ! καινούργια δεδομένα. Ανοιχτό ίσον κλείνει κάποια στιγμή. Πότε κλείνουν; στις τεσσερις και μισή (ποτέ δεν την κατάλαβα αυτήν την πληροφορία: τι πάει να πει τέσσερις και μισή; σε πόση ώρα είναι αυτό έχει αξία.)

Τι ώρα είναι τώρα; Τέσσερις και είκοσι. Ώ, ναι. Και δεν έχουμε δει το γκράντ σώου ακόμα.

Οι λίγοι «τουρίστες» (έχει και τουρίστες ανάμεσα στους ξένους, όχι μόνο μετανάστες) και οι μπόλικοι έλληνες αρχίζουν να ξεχνάνε τις «μικρολεπτομέρειες» που συναντούν στον δρόμο τους (κάτι κίονες, κάτι τείχη θεόρατα, κάτι αρχαία) γιατι δεν θα προλάβουν τον πρωταγωνιστή της επίσκεψης.

Κάτι σαν και εμάς, λόγου χάρη, που απαρνιώμαστε πλήθος ευρημάτων, (ενώ πριν φωτογραφίζαμε απο σπηλιές μέχρι κατσαρόλες) για μιά ματιά στο «μεγάλο, το αρχαίο, το αληθινο».

Τι να πεις, όλα θέμα προταιρεοτήτων είναι.

Ο λαός (γιατι πλέον είμαστε τσούρμο, μπουλούκι) περνάει την είσοδο, και ιδού, το μεγαλείο.

Πέρα απο την πλάκα, μου κόβεται η ανάσα.

Κοιτάζω να μην το δείξω, αλλά σε τέτοια πράγματα ανατριχιάζω. Όχι μόνο στα ελληνικά, σε όλα.

Τραβάμε τις φωτογραφίες μας, το ίδιο κάνουν όλοι. Μπαίνουν σε ξένα κάδρα, κάθονται με φόντο τα αρχαία, διασκεδάζουν ή μένουν άφωνοι με το μεγαλείο….

ΈΞΩ!

Μία «κυρια» με ταμπελάκι μόλις εντόπισε νεαρό να έχει περάσει το

ΈΞΩ – ΈΞΩ – ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ – ΕΞΩ

σκοινί που απαγορεύει την είσοδο

ΕΞΩ ΕΞΩ ΕΞΩ

στον Παρθενώνα, για να φωτογραφηθεί.

Η κυρία με το ταμπελάκι οσμίζεται οτι ο νεαρός είναι γνώστης της ελληνικής (πως αλλιώς εξηγείται το ελληνικό πρόσταγμα;) βαρήκοος (διότι η φωνή της ακούγεται ίσαμε το θησείο) και τρόφιμος φυλακών (διότι η κατάσταση απαιτούσε χιτλερική συμπεριφορά).

Όπου φύγει-φύγει ο νεαρός βέβαια, ούτε λόγος. Εδώ κοντέψαμε να φύγουμε και εμείς, που είμεθα και νομιμόφρονες.

Χαμογελάμε με αμηχανία για την συμπεριφορά της φέρουσας καρτελάκι κυρίας. Θα κάναμε παρατήρηση (για άνευ σημασίας πράγματα, όπως η πιθανότητα να ξεφτιλιστήκαμε διεθνώς με την συμπεριφορά της) αλλά δεν προλαβαίνουμε διότι ο χρόνος τελειώνει, μία μπαγκράουντ φωνή ενημερώνει οτι σε λίγο θα ακουστεί η σφυρίχτρα (μά τον θεό) των φυλάκων για το άδειασμα του χώρου, και, στο κάτω κάτω, την πέρασε την γραμμή και παρανόμησε ο χριστιανός, έτσι δεν είναι;

Άλλο που ήθελε να τραβήξει μία φωτογραφία με το μνημείο μας και όχι να βιάσει πεντάχρονο αγοράκι (γιατι η καρτελοσημασμένη κυρία – πρώην φύλακας στον Κορυδαλλό, μάλλον με την δεύτερη κατηγορία είδε τον νεαρό, και όχι με την πρώτη).

Αγνοούμε λοιπόν την βλακεία, και συνεχίζουμε, τραβώντας όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορούμε, και θαυμάζοντας τους αρχαίους (και τους σκλάβους τους, μην ξεχνιώμαστε) για το μεγαλείο τους…

ΕΞΩ!

Όχι ρε πούστη μου, η μουρλή

ΕΞΩ – ΕΞΩ, ΕΞΩ – ΕΞΩ, ΕΞΩ – ΕΞΩ!

κάποιον πέτυχε πάλι.

ΌΟοοοοχχχχι, δεν είναι αυτή η μουρλή. Είναι ΑΛΛΗ, με παρόμοια συμπεριφορά, προς καινούργιο «παραβάτη».

Φορώντας το καρτελάκι της δύναμης, το ισοδύναμο του σχεδίου των κεραυνών των ναζί,

ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ – ΕΞΩ

επαναλαμβάνει το έξω ρυθμικά, απορώντας μέσα της που ο αναιδής δεν καταλαβαίνει το αρχαιοελληνικό «Όξω Πούστη Απο Την Παράγκα» με ύφος «Εδώ Είναι Τα Αρχαία Μας Ρε Κερατά Και Δεν Εισαι Άξιος Να Τα Θαυμάσεις», και «Εγώ Είμαι Ελληνίδα – Εσύ Είσαι Αλβανος(*)», καθώς και το «Όλα Αυτά Τα Έχτισαν Πρόγονοί Μου – Οι Δικοί Σου Τρώγαν Βαλανίδια».

Εκεί που νομίζουμε ότι ήταν μία κυρία που η εμμηνόπαυση δεν της έκατσε καλά, ιδού που μαζεύονται και γίνονται κόμμα.

Σας ορκίζομαι οτι βλέπω και νεαρό, αξύριστο και γλειωδέστατο, ΜΕ ΚΑΡΤΕΛΑΚΙ να πηγαίνει προς τον παραβάτη (που δεν τον είδα) με όρεξη για τσαμπουκά.

Ά, ρε Ελλάδα.

Οι φύλακες πλέον μας κόβουν τον δρόμο προς τα υπόλοιπα αρχαία (η Ελεάνα ακούει έναν απο αυτούς να λέει σε κάποιον «Έλα αύριο, που θα έχει δώδεκα ευρώ») σφυρίζοντας με τις σφυρίχτρες τους.

Οι προσταγές τους στα άπταιστα ελληνικά «κλείνουμε παρακαλώ, όλοι έξω» δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Το …κοπάδι, καθοδηγούμενο απο σφυρίγματα, προσταγές και όχι τόσο ευγενικές παραινέσεις, με ελάχιστα αγγλικά στοιχεία, οδηγείται κακήν κακώς προς την έξοδο.

Το μνημείο αδειάζει. Οι ξένοι φεύγουν, με τις καλύτερες των εντυπώσεων απο την ελληνική φιλοξενία. Είμαι σίγουρος οτι έχουν αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις θαυμάζοντας την αρχαιοελληνική ομορφιά, και την νεοελληνική σιχαμερή συμπεριφορά.

Άνθρωποι απο όλον τον κόσμο, που ήρθαν να αποτίσουν φόρο τιμής σε αυτούς που χάρησε γνώση και ομορφιά παγκοσμίως αντιμετωπίζονται σαν ζώα, απο αυτούς που θα έπρεπε να είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές μας.

Άσε που είμαι σίγουρος ότι της καθημερινές οι ίδιοι άνθρωποι είναι κύριοι. Σου λέει, πλήρωσε εισιτήριο ο πελάτης, δεν είναι φτωχομπινιεδιάρης μετανάστης.

Θα πάω πάλι, το υπόσχομαι. Σύντομα. Και θα είναι Κυριακή.

Όχι γιατί είμαι φτωχομπινές. Αλλά γιατί α) θα πάω με τους μετανάστες, ανθρώπους αγνούς (πρέπει να είσαι αγνός όταν σου συμπεριφέρονται κάθε μέρα σαν σκουπίδι και εσύ επισκέπτεσαι την ιστορία τους) και β) γιατί δεν θέλω να δώσω ούτε ευρώ στον μισθό των αγράμματων φυλάκων.

Και αλλίμονό τους αν τους πιάσω ξανά να μιλάνε με αυτόν τον τρόπο μπροστά μου.

Όξω!

(*) Αλβανός όχι ως καταγωγή, αλλά ως κατηγορία ανθρώπου…

Υ.Γ. Και άλλες φωτό..: 1 | 2

Πέντε πράγματα για τον εαυτό μου, ε, Flareman/νυστέρι;

Για να δούμε….

1. Χόμπι: Μου αρέσει η δουλειά μου. Πολύ. Σε τέτοιον βαθμό που ακόμα και όταν δεν δουλεύω για άλλον, πάντα έχω μία ιδέα να φτιάξω μόνος μου. Εγώ λέω οτι το χόμπι μου, βρέθηκε κάποιος να μου το πληρώνει, and i’m ok with that. Happy Web Designer, αυτό είμαι 🙂

---

2. Σκέψη: Ο εγωϊσμός. Οτι κάνω, το κάνω γιατι το γουστάρω πρώτα εγώ – πράγμα που οι άλλοι, όταν το αντιληφθούν, το σέβονται. Αυτή η γνώση και η προσπάθειά μου να είμαι πάντα ειλικρινής, με βοηθούν να κοιμάμαι ήσυχος το βράδυ. Δεν μπορώ να χρεώσω τίποτα σε κάποιον άλλο, όσο γνωρίζω οτι για πάρτη μου έκανα ό,τι έκανα.

---

3. Διάθεση: Για περπάτημα. μ΄αρέσει να παίρνω τους δρόμους – έπεισα και την Ελεάνα να το κάνει, που ήταν πιο δύσκολο απο ότι ακούγεται 🙂 . Είναι απόλυτα χαλαρωτικό να περπατάω, ειδικά με την παρέα κάποιου (ή του ραδιοφώνου, όταν είμαι μόνος μου). Είναι απο τα πράγματα που μπορώ να κάνω και μόνος μου, όπως το να δω μία ταινία στον κινηματογράφο ή να δω έναν αγώνα ποδοσφαιρικό (στο γήπεδο ή στο σπίτι).

---

4. Ελπίδες. Δεν κάνω ποτέ όνειρα για το μέλλον. Ή κάνω, αλλά δεν το παραδέχομαι. Ή το παραδέχομαι, αλλά δεν τα λέω. Μάλλον η απογοήτευση με πληγώνει τόσο, ώστε να με αποτρέπει απο το να ονειρεύομαι κάτι για το μέλλον. Ζω για την μέρα – άντε την εβδομάδα.

---

5. Πείσμα. Δεν κάνω ποτέ κακό σε άλλον. Αρνούμαι να πληγώσω, να πω ψέμματα, να κακολογήσω, να ενοχλήσω. Ακόμα και αν είμαι θυμωμένος, όταν θα ξαναέχω καθαρό μυαλό, κατά πάσα πιθανότητα θα μετανιώσω για κάτι που έχω πει ή κάνει. Αλλά είμαι μαλάκας, και όταν μου κάνεις κακό, σε διαγράφω. Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία, ούτε εξιλέωση.

---

Ταγκάρισμα; Στην πιο αταίριαστη ομάδα ανθρώπων:

– Araxtos (τα γράφει χωρίς να το ζητήσω)

– Γιώργος (ο άνθρωπός μας)

– Μιχάλης (πολιτικός αναλυτής)

– Old Boy (long time favorite)

– Sikia (απλώς γιατί υπάρχει)

(*) Το παιχνίδι, για όσους δεν γνωρίζουν είναι πως γράφεις 5 πράγματα για τον εαυτό σου (ψωνάρα) και ζητάς απο άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο…

Παρακολουθώ διαφημιστικά teaserάκια του mega, σχετικά με το πόσο αξιοπρεπείς είναι οι ειδήσεις τους… και μου έρχεται στο μυαλό μία είδηση, χθεσινή ή προχθεσινή, που έπαιξε στο δελτίο τους.

Κράτησε αρκετά λεπτά, και επρόκειτο για διαφήμιση. Προσέξετε, ουτε καν δελτίο τύπου: Διαφήμιση κανονική. Αφορμή η επιβολή απο την επιτροπή ανταγωνισμού στην Motor Oil προστίμου πάνω απο ενάμισι εκατομμύριο ευρώ, το οποίο απο ότι φαίνεται, τρόμαξε τους μετόχους.

Και το κοινό αφεντικό (μετοχές και στο κανάλι, και στην επιχείρηση) Βαρδινογιάννης, κανόνισε στο πιτς-φιτίλι να βγεί στο κεντρικό δελτίο είδηση – άποψη, που υιοθετούσε απολύτως τα επιχειρήματα της εταιρείας και τόνιζε το …άδικο της απόφασης…

Εντάξει. Δικά του είναι, να μην τα υποστηρίξει;

Αλλά μην βγάζουν και teaserάκια περί… ανεπηρέαστης ενημέρωσης!

~

Τα ίδια (και χειρότερα, πολύ χειρότερα) έχουμε δει κατά καιρούς και απο το Star Channel.. Ειδικά στο παρελθόν, οι απόπειρες πίεσης σε δημοφιλέστατους πολιτικούς και επιχειρηματίες με συνεχόμενα αρνητικά και εμφανώς εμπαθή ρεπορτάζ ήταν οφθαλμοφανέστατες! Σιχαινόμουν να παρακολουθώ το δελτίο τους…

Τα θυμάστε τα σύντομα ερωτήματα; Μου άρεσαν τόσο πολύ, που τα ξαναξεκίνησα.

Τα ερωτήματα είναι βα-θύ-τα-της σημασίας, γι’ αυτό μην τα παίρνετε ελαφρά.

Ας ξεκινήσουμε με το κλασσικό ερώτημα:

Σε ελάχιστες (μία, το πολύ δύο) μέρες κλείνει, γι αυτό μην αφήσετε για αύριο ότι μπορείτε να κάνετε σήμερα! Άλλωστε, αν έχει συμμετοχές, θα ζήσει ως προσπάθεια, αν όχι, θα χαθεί στην λήθη.

Υ.Γ. Γιατι το σταμάτησα τότε; ρωτήστε τον Παπαδάκη του Pathfinder (όχι, που δεν θα σε κρέμαγα φιλαράκι…)

Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους είναι από την Τρίτη οι δύο απεργοί πείνας Τάρασιος Ζαντορόζνι και Γεράσιμος Κυριακόπουλος, καθώς και ο συγκατηγορούμενός τους, Κωνσταντίνος Κατσαδούρας, που είχαν συλληφθεί το Μάιο στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια πορείας του κοινωνικού φόρουμ.

Οι δύο έκαναν απεργία πείνας, εδώ και αρκετές ημέρες. Εδώ.

Απο πότε; απο τον περασμένο Μάιο. Κοντά έναν χρόνο. Συνελήφθησαν για επεισόδια.

Πόσο κρατήθηκαν άλλοι;

17/09/06

Προφυλακιστέος κρίθηκε την Κυριακή, μετά την πολύωρη απολογία του στον 14ο τακτικό ανακριτή, και ο τρίτος εκ των κατηγορουμένων για την υπόθεση της ΜΕΒΓΑΛ, ο μέχρι πρότινος γενικός διευθυντής της Επιτροπής Ανταγωνισμού Παναγιώτης Αδαμόπουλος.

05/12/06

Αποφυλακίζονται με διάταξη του 14ου τακτικού ανακριτή οι κατηγορούμενοι στην υπόθεση εκβίασης της γαλακτοβιομηχανίας ΜΕΒΓΑΛ πρώην γενικός διευθυντής της Επιτροπής Ανταγωνισμού Παναγιώτης Αδαμόπουλος και ο εκτελωνιστής Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.

Ηθικό δίδαγμα: Καλύτερα εκβιασμούς και δωροδοκίες, παρά να κάνεις επεισόδια….

Ξεκινάω τους αγώνες μου για να μειώσω τον λογαριασμό του κινητού μου.

Τηλεφωνώ στην cosmote στην οποία ανήκω, 13838.

Ζητώ:

Να ενημέρωθώ για την χρέωση ανα δευτερόλεπτο. Απορώ γιατί δεν είχαμε κατέβει στους δρόμους για αυτό (εδώ δεν κατεβήκαμε για άλλα, τέλος πάντων).

Καμία ενημέρωση, δεν ισχύει ακόμα.

Ζητώ να μάθω αν μπορώ να καλώ έναν αριθμό κινητού με χαμηλότερη χρεώση, ακόμα και αν ανήκει σε άλλη εταιρεία.

Τσου. Υπάρχει (μέσω πακέτου) αριθμός, αλλά πρέπει να είναι Cosmote.

Τέλος, ζητώ να μάθω για χρεώσεις internet. Εκεί αρχίζει η πλάκα, με πακέτα (και μη) που χρεώνουν ανα kilobyte, με απαράδεκτες χρεώσεις. Υπάρχουν και με πάγιο, που ξεκινούν απο € 18,85 και τελειώνουν σε € 34,51.

Μάλιστα κύρίες και κύριοι, για να δώ μια γαμωσελίδα WAP πρέπει να σκάσω στην εταιρεία μου περίπου 0,0119 €/kb.

Ανήκουστο, αμέσως ψάχνω για ενναλακτική.

Vodafone δεν το συζητάμε, μετά τις αλητείες τους, οπότε, καταλήγουμε στην Tim.

Παίρνω τηλέφωνο 210 6158000, το μόνο που βρήκα στο site τους.

Η κυρία που το σηκώνει με ρωτά αν είμαι εταιρικός ή όχι πελάτης. Απαντώ οτι δεν είμαι πελάτης.

Και μου δίνει αριθμό:

6935601260

Ορίστε;

Την ρωτάω, δεν υπάρχει ένα σταθερό να καλέσω;

Όχι μου λέει, μόνο αυτό.

Είναι ποτέ δυνατόν; Για να γίνω πελάτης της Tim, πρέπει να καλέσω ένα κουλό κινητό;

Εταιρεία είναι αυτή, ή παράγκα;

No chance.

Μένουμε στα ίδια, μέχρι να το γυρίσουμε σε κάρτα και να γλυτώσουμε τα κερατιάτικα του κράτους….

Καμιά ιδέα κανείς;