Το λοιπόν, είμαστε έτοιμοι. Μάγκες και πονηροί, έχουμε πάρει ένα τηλέφωνο στο ξενοδοχείο στην Πράγα, «τι καιρό κάνει εκει πέρα ωρέ παιδιά», «μια χαρούλα, ουδέν πρόβλημα», καλώς, πακετάραμε τα ρουχαλάκια μας, μακό και πουκάμισα, και φορέματα, ετοιμάσαμε τις βαλίτσες μας, μιαν χαράν, ελαφριές, άδειες – άδειες.

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο.

Πάμε να μας τσεκάρουνε οτι εμείς είμαστε εμείς (που εμείς είμαστε, αλλά που να το ξέρουν;), κοιτάνε την φωτό που τράβηξα διακόσια χρόνια ποιο πριν, ανύποπτος για τα μεγαλεία που θα ζούσα, και την μπλούζα ακόμα την έχω και μου κάνει, ωραιότατη.

Κοιτάει ο κυρ ‘στυνόμος την μπλούζα, κοιτάει και μένα, φτούνος θά ‘ναι. Μου κάνει νόημα, περάστε να διασκεδάστε εκεί στα ξένα.

Θαυμάσια.

Περνάμε και απο μηχανήματα μεγάλα, ξάφνου πανικός, μαζεύονται δυο τρεις πάνου απο την τσάντα μου, κοντά και εγώ, τι έγινε ρε παιδιά, να, είδαν ένα μπουκάλι με νερό.

Α, πα, πα, να το βγάλω ρε παιδιά, -η ελεάνα μου το βαλε κρυφά, αλλά δεν την καρφώνω γιατι το ζευγάρι είναι σημαντικό να μην αλληλοκαρφώνεται, μην κοιτάτε που το λέω σε ‘σας, είστε δικοί μου άνθρωποι – το πίνω να φτάσει τα επιτρεπόμενα 100ml αλλά δεν μασάνε, να το πετάξετε.

Αντε, καλά – το πετάμε καινούργιο μπουκάλι.

Μπαίνουμε στο αεροπλάνο.

Μουστακαλής μας υποδέχετε, χαλλόου, τι χαλλόου ρε βλάχο – αλλά κάνω το κορόϊδο γιατι είμαι πολιτισμένος ως έλληνας, χαλλόου και εγώ, να κάτσωμεν, βρίσκουμε αριθμούς, τι περίεργο της ελεάνας είναι παράθυρο, μία τύχη που την ακολουθεί σε όλο το ταξίδι έκτοτε, μυστήριο πράγμα.

Ερχονται κάτι κοπελίτσες ντυμένες ομοιόμορφα σαν σχολείο «θα μας φέρετε λίγο νεράκι» εγώ, Γουάτ αυτές διοτί δεν το ομιλούν το ελληνικό.

Αντε, καλά και εδώ. Μην το μιλάτε. Θα τους κρατούσαμε μούτρα, αλλά εκείνη την ώρα απογειωνόμασταν, και χεστήκαμε -με το συμπάθειο- πάνω μας.

Προσγειωνόμαστε στα ξένα….

Εκειδά, κάτι μας λέει στα τσεχοβρετανοβλάχικα ο πιλότος -που άλλη δουλειά δεν είχε, όλο μίλαγε (ποιός πιλοτάριζε θα ήθελα να ξέρω) οτι η θερμοκρασία είναι στους …12 βαθμούς.

Ντάλα καλοκαίρι δηλαδή. Καύσωνας.

Εμείς, βαλτοί απο τον ρεσεψιονίστα, «μια χαρούλα, ουδέν πρόβλημα», έχουμε κατέβει με …φανελάκια.

Κατεβαίνουμε με χίλια ζόρια -βρε μήπως να γυρίσουμε λέμε- μούντα ο καιρός, σκάει μύτη ταξιτζής.

Εμείς, ενημερωμένοι, ξέρουμε οτι η ταρίφα αεροδρόμιο – πόλη είναι 700 κορώνες – ήτοι είκοσι ευρώ.

Του το λέμε, οκ στα τσεχοβρετανοβλάχικα ο οδηγός, μπήκαμε μέσα στα ζεστά.

Και ξεκινάει.

Ο Λάουντα ο Τσέχος.

Να χώνεται, να τρέχει, να στρίβει, και εμείς να αφήνουμε το στομάχι μας στο -ωραίοτατο δερμάτινο κάθισμα.

Μεταφορικά βεβαίως, διότι δεν θέλαμε να ντροπιάσουμε την πατρίδα μας, και να μας πουν οτι δεν έχουμε και εμείς ταξιτζίδες με φερράρι.

Αμε.

Είμεθα μαθημένοι κύριε.

Πολλές στροφές αργότερα φτάνουμε, μας κατεβάζει τα πράματα ο ευγενικός ταρίφας, ανεβαίνουμε στο ξενοδοχείο.

Για την πόρτα δεν θα πω τίποτα, ούτε το blog δεν τους ξεπλένει.

Πάμε στον ρεσεψιονίστ έτοιμοι να του στρίψουμε το λαρύγγι που κάνει ψωφόκρυο και αυτός μας έλεγε οτι θα περάσουμε καλά.

Ο ρεσεψιονίστ είναι μαύρος, πράγμα που δεν περίμενα να δω στην Τσεχία, οπότε μας έκοψε την μαγκιά.

Η ώρα είναι 7.

Λέμε να βάλουμε κάπου τα πράγματα, για να έρθουμε στις 12 να μπούμε να να ξαπλώσουμε…

..ποιές 12; Στις 2 λέει θα μπείτε.

Στις 2; και τι θα κάνουμε μέχρι τις 2;

Θα βολτάρουμε λοιπόν. Απο τις 7 (άντε να έχει πάει οχτώ) μέχρι τις δύο.

Τόσο καλά περάσαμε, που φτάσαμε στις… 2μιση.

Αλλα για αυτά τα περισσότερα, να μας ξανάρθετε (διότι κουράστηκα να γράφω, παντρεμένος άνθρωπος).

Ω, ναι.

Ναι, ναι, ναι.

Με χάσατε, τις τελευταίες μέρες, έτσι δεν είναι;

Σας έλειψα; Πειτε βρε την αλήθεια, μην ντρέπεστε, λιγάκι σας έλειψα.

Σας έγραφα οτι κάνω ετοιμασίες. Γάμου ετοιμασίες.

Ω, ναι λοιπόν. Εφτασε η ώρα. Ήρθε.

Δύο χρόνια μετά την γνωριμία μας, κάνουμε με την Ελεάνα μου, το επόμενο βήμα.

Τα-ρα-ταμ ταμ.

Την αποκλειστική φωτογραφία μας την είδατε επάνω.

Την Κυριακή θα είμαι έτσι ντυμένος, θα περιμένω στην εκκλησία να έρθει η αρκουδίτσα μου.

Εμένα θα με ξαναδείτε άμα τη επιστροφή μου απο την Πράγα (ω, ναι)

Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία, και θα την μοιραστώ μαζί σας.

Μόλις (αμέσως μόλις) την ξεπεράσω 🙂

Στο μεταξύ, αφήστε μία καλή ευχή στο commentoευχολόγιο που ακολουθεί, μέσα απο την καρδιά σας, και να ευχηθείτε να μην λιώσω απο την ζέστη μεσημεριάτικα περιμένοντας 🙂

Μια νέα ζωή ξεκινάει, ευχηθείτε μας να βρίσκουμε πάντα λόγους να την αντέχουμε 🙂

Φιλάκια,

Γιάννης & Ελεάνα

Εαν είδατε μία μυστήρια σελίδα τις προηγούμενες ημέρες πριν μπειτε στο blog (όσοι δεν την είδατε κάντε κλικ στο http://arkoudos.com/blog/amnesty.html) υπεύθυνοι είναι αυτοί που φυλακίσανε τον Shi Tao και τον Truong Quoc Tuan και όσοι φυλακίζουν την ελεύθερη σκέψη.

Περισσότερα εδώ και εδώ.

Δεν φυλακίζεται η ελεύθερη σκέψη, αδέλφια. Ένας φυλακή, όλοι φυλακή – και ένας ελεύθερος, όλοι ελεύθεροι.

Η χακιά θα κρατήσει μέχρι την Παρασκευή (4/5/2007) το μεσημέρι (εργαζόμενος άνθρωπος, καταλαβαίνετε).

Αν σας ενοχλούσε για να δείτε το blog σκεφτείτε πόσο ενοχλεί τους άλλους που μένουν χρόνια φυλακή….

Εδώ και περίπου έναν μήνα, έχω παρατηρήσει οτι ο πρωθυπουργός μας αδυνάτισε (*).

Πολύ.

Επίσης, εδώ και ενάμιση μήνα, παίζουν τηλεοπτικές διαφημίσεις του Υπουργείου Εσωτερικών.

Χμμμμμμ.

Είμαι σίγουρος: Γύρω στον Οκτώβριο θα έχουμε εκλογές.

Εγώ έτσι το μυρίζομαι.

~

Πάμε τώρα στα δια ταύτα:

Δεν κατάλαβα ποτέ, γιατι κάποιος βρίζει επι τέσσερα χρόνια την (όποια) κυβέρνηση, θεωρεί οτι η (όποια) αντιπολίτευση είναι «τα ίδια χάλια» και κάθε εκλογές ψηφίζει … έναν απο τους δύο.

Συνήθως, αυτό που ψήφισε την προηγούμενη φορά. Δηλαδή, πάλι την ίδια κυβέρνηση.

Διατηρώ την επιφύλλαξη οτι πρόκειται για … μαζόχες. Αλλά, επειδή το έχω ακούσει πολλές φορές, όσες περίπου και το «ο Έλληνας είναι μαλάκας τελικά», νομίζω οτι ο Έλληνας δεν έχει ελπίδα.

Όχι πολιτική ελπίδα τουλάχιστον.

~

Μπορεί να ελπίζει (παράλογα συνήθως) οτι θα πάρει αύξηση.

Οτι θα κερδίσει το πρωταθλήμα.

Οτι η δίαιτα θα πιάσει τόπο.

Οτι η γυναίκα του του λέει αλήθεια.

Οτι το παιδί του δεν είναι αδελφή.

Οτι αυτός θα γλυτώσει τον καρκίνο.

Οτι θα πιάσει το Joker.

Αυτό που έμαθε να μην ελπίζει, είναι οτι μπορεί αυτός (εσύ, εγώ) να αλλάξει τα πράγματα.

~

Δεν με φοβίζουν τα λαμόγια.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που θέλουν να κερδίσουν απο την πολιτική.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που λένε συνειδητά ψέματα.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που σκοτώνουν (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) για να μείνουν στην εξουσία.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που αδιαφορούν για το αύριο.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που ξεπουλιούνται.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που -αφού οδηγούν μερσεντες- αδιαφορούν για τα πεζοδρόμια.

Δεν με φοβίζουν αυτοί που άπαξ και γίνουν βουλευτές, βολεύονται.

~

Απο όλα, η έλλειψη ελπίδας με φοβίζει περισσότερο.

Τι να πρωτογράψω, τι. Με όλη αυτήν την ιστορία του γάμου που έρχεται, όλο καλούδια μου σκάνε.

Αχ ατιμουτσικα. Αχ!

Το κορυφαίο, είναι η γειτόνισσα.

Όπου, κυρία περασμένων Μαΐων, θεόκουφη, βάζει τηλεόραση το βράδυ και τρίζει η εξώπορτα ένα πράμα.

Το οποίον, λόγος ικανός για να κάμεις φόνο, αλλά η έκπληξη είναι οτι ο μάστορας που το ‘κτισε το ρημάδι ήτο μάγκας με περικεφαλαία, και όξω απο την πόρτα ανατριχιάζεις, αλλά μέσα στο σπίτι, κιχ.

Τάφος (φτου).

Ας είναι το λοιπόν όσο θεόκουφη θέλει, με γεια της με χαρά της, μονάχη μένει με τον άντρα της μένει, ένα μήνα νοικάρηδες είμαστε, ίσα να μας έχει δεί μια άντε δυο φορές.

Γιατι να μας έχει ακούσει, ούτε λόγος. 😛

Μια φορά που την πέτυχα στο μπαλκόνι, μισή ώρα φώναζα ‘καλημέρα’, μέχρι τον Πειραιά με ακούσανε, η γειτόνισα τσου.

Εν πάσει περιπτώσει, αυτά με τα προκαταρτικά.

Πετυχαίνει το λοιπόν η γειτόνισσα την Ελεάνα, την βλέπει (σημαντικό), την χαιρετάει πρώτη.

«Γεια σας, είμαι η τάδε, χήρα τάδε (μια χαρά είναι ο άνθρωπος, φτου, φτου), πολύ καλός άνθρωπος ο άνδρας μου, θεός σχωρέστον, με την σύνταξή του τα βγάζω πέρα, (μονοκοπανιά όλα αυτά, ε; κιχ η Ελεάνα ακόμα), είμαι πολλά χρόνια εδώ, » και τέτοια.

«Εσείς;»

Λέει η Ελεάνα τα δικά της, καινούργιοι στην γειτονιά, αρραβωνιασμένοι (στραβομουτσουνιάζει η γειτόνισσα) θα παντρευτούμε στον μήνα πάνω (ηρεμεί η γειτόνισσα).

Εγώ, υπόψιν, σημαντικό, λείπω.

Γυρίζει λοιπόν η κυρα τέτοια, και της κάνει:

«Α, εσύ είσαι; Γιατι βλέπω και μία ξανθιά να μπαινοβγαίνει»

Κάγκελο η Ελεάνα, δεν τα χάνει πολύ όμως, κάνει έτσι, λύνει τα καστανόξανθα μαλλιά της που τα ‘χει πιασμένα κότσο:

«Εγώ είμαι»

«Μμμμμνννναααιι» της κάνει η γειτόνισσα.

Το οποίον, απατάσαι νεαρά μου, αλλά άντε, ας μην σου πω άλλα τώρα.

~

Είναι να μην σου μπει η αμφιβολία; Το κορίτσι, μου διηγείται την ιστορία, δεν μου λέει ‘βρε κερατά’ γιατι μου έχει εμπιστοσύνη – και γιατί είναι παράλογο, είκοσι μέρες πριν τον γάμο να μπάζω την Σκλεναρίκοβα σπίτι.

Μέχρι που μου μπήκε και μένα η αμφιβολία – βρε λές να υπνοβατώ και να την φέρνω στον ύπνο μου;

Διότι, μανδάμ, δέκα μέρες γειτόνοι, εγώ δεν την έφερα, άλλο σπίτι δίπλα να μπερδευτείς δεν έχει, καλεσμένη φίλη ξανθιά δεν μπήκε -ακόμα, ετοιμάσου Ξανθή να κάνεις πάταγο -, το σπίτι πριν απο μας είναι άδειο χρόνο και βάλε, που την είδες την οπτασία;

Και αντε και την είδες. Θες το ονειρεύτηκες, θες υπνοβατώ, θες είδες πολύ Πάνια, πας στην άλλη και της λες «μπαινοβγαίνει ξανθιά;»

Και μπαινοβγαίνει κιόλας; Επαναληπτικώς;

Και εμείς, άντε, είμαστε λίγο πριν τον γάμο. Στα ντουζένια του έρωτα. Φαντάζεσαι να σκάσει τέτοια ατάκα πέντε χρόνια μετά;

Θα κοιμάμαι στους καναπέδες για έξι μήνες.

Που και τώρα δηλαδή, στους καναπέδες κοιμάμαι.

Μυστήριο πράμα η γειτονιά ρε παιδί μου… 🙂

Δεν μπορεί, θα το πήρε το μάτι σας – δεκάδες τανίες «άσεμνου περιεχομένου» μοιράζονται με αθλητικές εφημερίδες.

Πριν απο λίγες ημέρες, ο Συνήγορος του Καταναλωτή, με ανακοίνωσή του, καταδίκαζε αυτήν την πρακτική.

Σήμερα, ο εισαγγελέας Αρείου Πάγου, ζητά την κατάσχεση των εντύπων, και την επιβολή ποινών στους υπευθύνους.

Ξύπνια παιδιά είσαστε, θέμα έχουμε, ας ακούσουμε λοιπόν μερικές γνώμες.

Ξεκινώ με τις σκέψεις μου:

– Το «πορνογραφικό περιεχόμενο» πωλείται ήδη στα περίπτερα με περιοδικά «ειδικού τύπου».

– Στις αθλητικές εφημερίδες έχουν πρόσβαση και οι πιτσιρικάδες – καθώς το μέσω είναι πιο «απενοχοποιημένο».

– Πρόσβαση όμως σε αντίστοιχο περιεχόμενο οι ανήλικοι έχουν και μέσω Ροζ γραμμών που, και παράνομες είναι, και διαφημίζονται σε πολλές ακόμα ποιο απενοχοποιημένες εφημερίδες. Μερικές εταιρίες που το προσφέρουν δε, ανήκουν σε εκδοτικούς οργανισμούς.

– Άλλες δε εφημερίδες, όπως οι Trafic και Espresso (για να μην πουμε για το Βημα) έχουν κάνει στο παρελθόν αντίστοιχες… προσφορές ποιότητας.

Ας πάρω και μία θέση:

Κατ’ αρχάς η γνώμη μου είναι οτι όλη η φασαρία δεν έχει να κάνει με το προφανές (την προάσπιση των παιδικών ψυχών) αλλά με το ακόμα πιο προφανές: την κυκλοφορία (ήτοι, το μπικικίνι).

Αυτό, για να μην κοροϊδευόμαστε.

Τώρα, ο Συνήγορος του Καταναλωτή, κάνει μία μάλλον …μυστήρια αναφορά:

[…] «Αυτή η πρακτική απαξιώνει τον Τύπο και μετατρέπει την πνευματική εργασία των επαγγελματιών δημοσιογράφων σε συνοδευτικό υλικό πώλησης ακατάλληλων ταινιών» αναφέρει η ανακοίνωση.[…]

Θα ήμουν ευτυχής να υποδείξω στον Συνήγορο που …κόπτεται για την πνευματική εργασία των δημοσιογράφων, πόσες φορές αυτή απαξιώνεται και μετατρέπεται σε συνοδευτικό υλικό… γενικώς (*).

(*) Πολιτικό, κοσμικό, εμπορικό….

Επίσης, αν είναι να αρχίσουμε τις μηνύσεις, ας το κάνουμε παντού. Σε έντυπα (σε όλα τα έντυπα) και σε κανάλια (σε όλα τα κανάλια) και σε ραδιόφωνα (σε όλα τα ραδιόφωνα) που παρανομούν:

– Πουλώντας (ή χαρίζοντας) CD,

– Προωθώντας άσεμνο υλικό,

– Διαφημίζοντας παράνομες επιχειρήσεις που παρέχουν άσεμνο υλικό.

Επίσης, να καθοριστεί η διαφορά στις εφημερίδες. Ένας κανόνας που θα ξεχωρίζει την ποιότητα των εφημερίδων, και να μου εξηγεί, σαν αναγνώστη, γιατί είναι καλύτερη η Espresso απο την Αθλητική Ηχώ. Να ξέρουμε βρε αδελφέ, ποιές εφημερίδες το κράτος θεωρεί χαμηλής ποιότητας, και ποιές υψηλής. (Επόμενο βήμα, να μάθουμε ποιός θα έχει το θράσσος να κάνει αυτήν την κατηγοριοποίηση, και με τι κριτήρια).

Τέλος, αν είναι να το κάνουμε, να του βάλουμε μία ημερομηνία λήξης: να πούμε δηλαδή οτι η επιχείρηση θα κρατήσει τουλάχιστον 6 μήνες.

Διότι βλέπω να κλείνουν το Sportime και να αφήνουν όλους του άλλους να κάνουν την ίδια ακριβώς δουλειά (πιο… συγκαλυμένα ίσως).

Επίλογος: Συμφωνώ, να φύγουν όλες αυτές οι αηδίες. Όλες όμως αυτές οι αηδίες, απο παντού.

Γιατι εγώ, πιόνι για να κοπεί η κυκλοφορία του Sportime, για να εισπράτουν ανενόχλητα οι άλλοι, δεν γίνομαι….

Στο τρέχον τεύχος (Μάϊος 2007) του περιοδικού δίφωνο υπάρχει cd με 12 κομμάτια απο τα καλύτερα των Active Member.

Μπορείτε, αν θέλετε, να τα ακούσετε και online.

Μην – χάσετε – αυτήν – την – ευκαιρία.

Περισσότερα εδώ.

Γιατι το hip-hop (μπορεί να) είναι και ποίηση.

Ο σεβασμός μου, στην διάθεση του δημιουργού τέτοιων τραγουδιών.

Υ.Γ. Μην ξεχνάμε και τον Νικήτα Κλιντ, πρώην μέλος των Active Member

Τι γίνεται αν λειτουργείς χωρίς άδεια, προσφέροντας υπηρεσίες υγείας;

Στη διακοπή λειτουργίας για έξι μήνες κέντρου αδυνατίσματος που λειτουργούσε παράνομα στον Πειραιά προχώρησε την Τετάρτη η Νομαρχία Πειραιά, κατόπιν σχετικής απόφασης του νομάρχη, Γιάννη Μίχα.

Πρόκειται για το κέντρο αδυνατίσματος με την επωνυμία «ΝΙΟΥΤΟΝ ΕΠΕ & ΣΙΑ ΕΕ», που βρίσκεται στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου 24 στον Πειραιά και στο οποίο διαπιστώθηκε, μετά από επιτόπια αυτοψία που διενήργησε κλιμάκιο ελέγχου της Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας της Νομαρχίας, ότι προσέφερε τις υπηρεσίες του, χωρίς να διαθέτει την προβλεπόμενη από το νόμο άδεια λειτουργίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δημόσια υγεία.

Σε κλείνουν για έξι μήνες! Για έξι μήνες, σημαίνει οτι τον έβδομο …ξαναανοίγεις;

Αναρωτιέμαι.

Ναι, σιγά μην αναρωτιέστε και εσείς.

~

Θα μου πεις, πάλι καλά.

Σε άλλες περιπτώσεις, όπως αυτή που αναφέρει ο «ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ» στο ποστ του, δεν κλείνεις καν – απλώς, εξαγοράζεις συν-ειδήσεις στα κανάλια, και δεν ασχολείται κανείς πια…

Τα έγραφα και εγώ παλιά, και μερικοί ξαφνιάζονται που θυμάμαι και επιμένω:

Είναι ντροπή, μία εταιρεία να κάνει (ηθελημένα; άθελά της; δεν έχει σημασία) τόσο κακό στην δημοκρατία και στο κοινωνικό σύνολο, και να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως.

Είναι ντροπή, μία κυβέρνηση να γνωρίζει για τουλάχιστον έναν ολόκληρο χρόνο τα γεγονότα, να τα αποκρύπτει, και να μην ιδρώνει το αυτί κανενός!

Η λαμογιά δεν μας ξαφνιάζει πια. Δεν αντιδρούμε όπως παλιά. Και, όπως πάει το πράγμα, δεν θα αντιδρούμε καθόλου στο μέλλον.

~

Εξαίρετο και το δεύτερο ποστ που αλίευσα απο τον ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ. Μας κάνει γνωστό έναν αληθινό κοινωνικό ποιητή, τον Στάθη της Ελευθεροτυπίας. Το αυθεντικό κείμενο, βρίσκεται εδώ.

Άξιοι, και οι δύο.