Τους τελευταίους μήνες μία έξαψη έχει πιάσει τους ληστές τραπεζών. Μια φούτωση , μια φλόγα που τους καίει την καρδιά (και ορμάνε στα γκισέ για αναλήψεις).

Ουδεν σπουδαίον, καθότι πάντοτε υπήρχανε γκισέ, κλέφτες (μπροστά απο τα γκισέ και πίσω τους) και αναλήψεις.

Έλα όμως που τώρα (μην είναι γιατί πλησιάζει η 25 Μαρτίου) κάτι επαναστατικό έχει πιάσει πελάτες και εργαζόμενους στις τράπεζες;

Έλα όμως που τους πιάνει κάτι απο Dirty Harry, κάτι απο Αστυνόμο Σαϊνη, κάτι απο σούπερ-μήτσο (φανταστικός ήρωας, θα τα πούμε άλλη φορά) και ορμάνε πρώτοι στις ληστείες;

Όχι για να βοηθήσουν τους ληστές, πράμα που θα ήτο φυσιολογικότατον για κάθε έλληνα που έχει τουλάχιστον πιστωτική κάρτα (αν όχι και δάνειο) – αλλά για να πιάσουν τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες ληστές!

Θυμίζω: «Αιματηρή ληστεία σε υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας«, και «Ένας ληστής νεκρός στη διάρκεια καταδίωξης μετά από αιματηρή ληστεία σε τράπεζα«.

Πέρα απο την πλάκα που κάνουμε με το θέμα, οι ήρωες στις ληστείες τραπέζης με έχουν προβληματίσει πολύ. Όχι γιατί είμαι υπερ του να ληστέψουν όλοι τις τράπεζες (είπαμε, πλάκα κάναμε βρε αδελφέ), αλλά γιατί είναι απερίσκεπτες ενέργειες που θα οδηγήσουν και σε άλλους νεκρούς.

Και καλά αν είναι ληστές. Και καλά αν είναι κανείς απο τους «ήρωες».

Αν είναι κανένας περαστικός;

Αν εσείς που περνάτε μπροστά απο την τράπεζα μανδάμ με το παιδάκι σας ανα χείρας αναγκαστείτε αύριο να το θάψετε γιατί μία σφαίρα του τίναξε τα μυαλά στον αέρα;

Οι ‘ήρωες’ (δεν είναι δικός μου χαρακτηρισμός, των καναλιών είναι – ναι, των ίδιων που παίρνουν διαφημίσεις απο τις τράπεζες και ουχί απο τους κλέφτες) είναι άνθρωποι επικίνδυνοι, που προκαλούν (κατά κανόνα) περισσότερα προβλήματα απο όσα πιστεύουν ότι λύνουν.

Και καλά ο κλεφτης. Φταίει, θα πάει στην μπουζού του σαν καλό παιδί, μπορεί να φάει και καμιά σφαίρα, τι να πεις, κίνδυνοι του επαγγέλματος, ρουφιάνα ζωή.

Αλλά ο …ήρωας, που έπραξε με ότι του κατέβασε η κούτρα, έγινε λόγος για να σκοτωθεί και κανένας απο δαύτους, με τις ευλογίες της Τράπεζας και των φερέφωνων Μήντια, θα ανακυρηχθεί ως ήρωας.

Παιδιά, ξαναλέω: είναι επικίνδυνες τέτοιες απερισκεψίες. Όχι για τους ήρωες – για όλους μας.

Κάθε διαφωνία, δεκτή.

Έχω γράψει (έστω, έχω αποπειραθεί να γράψω) αυτό το post τέσσερις φορές.

Οι τρεις προηγούμενες απόπειρες δεν άντεξαν στο τεστ του επομένου πρωϊνού (ξέρετε, όταν διαβάζεις αυτά που ενώ τα έγραφες σου φαινόντουσαν τουλάχιστον μεγαλειώδη και καταλήγεις να γελάς μέχρι δακρύων από την πολλή μπουρδολογία.).

Τελικά αποφάσισα να γράψω τα νέα μου, σαν ανοικτή επιστολή σε τέσσερις-πέντε ανθρώπους που γνώρισα μέσα από τα blogs τους. Από τα γραπτά τους, πήρα στοιχεία για να δημιουργήσω με τη φαντασία μου τους κόσμους τους και μετά βάλθηκα να ζηλεύω (πολύ) τις συζητήσεις που νομίζω πως κάνουν στην (εκτός blog) ζωή τους – συζητήσεις γεμάτες τέχνη, ανεκπλήρωτους έρωτες και μουσική.

Όλο αυτό, το ομολογουμένως διαφορετικό από τη δική μου καθημερινότητα, με έκανε να αναθεωρήσω πολλά και να θεωρώ κάποιους από αυτούς φίλους μου, έτσι αυθαίρετα, εμπιστευόμενη με έκπληξη πράγματα δικά μου (έστω και στα Φιλανδικά), που δεν έχω τολμήσει να εκθέσω σε φίλους δεκαετιών.

Σε αυτούς τους άγνωστους φίλους λοιπόν απευθύνεται το παρόν, το οποίο απλά δεν το περνάω από τεστ, το αφήνω ως έχει και όποιον πάρει ο χάρος.

@

Αρχές Μάρτη αποφάσισα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου. Χωρίς να έχω ετοιμάσει το επόμενο βήμα και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες για το τι και το πως, απλά θα αναφέρω πως για ένα παιδί καριέρας αυτό είναι μεγάλο σοκ. Βέβαια οι φόβοι μου, δεν αφορούσαν ποτέ το (αβέβαιο πλέον) εργασιακό μου μέλλον, όσο αλαζονικό και επηρμένο καθίκι και αν είμαι από καιρό σε καιρό. Με βολεύει να πιστεύω πως ότι γίνεται, γίνεται με κάποιο σκοπό. Περιμένω να τον βρω λοιπόν.

@

Εξακολουθώ να αγαπώ πολύ το διάβασμα και το γράψιμο, μοναχικά σπορ, που κοντράρονται έντονα με την πληθωρική μου προσωπικότητα και με τον τρόπο ζωής μου.

Α ρε θας μεγάλε, όλα τα έχεις πει (άσχετο, κάτι θυμήθηκα).

Όσο περνάει ο χρόνος το γράψιμο γίνεται πιο προσωπικό, ενώ δεν δίνω σε κανέναν πλέον να διαβάσει, όχι από σνομπισμό, αλλά από απόλυτη επίγνωση της ανεπάρκειας.

@

Έχω ανακαλύψει πολλά καινούργια αγαπημένα σημεία στην Αθήνα και αλωνίζω, αργά τη νύχτα ή το ξημέρωμα.

Προχθές που οδηγούσα στην εθνική, κοίταξα το φεγγάρι.

Ούτε να μιζεριάσεις σαν άνθρωπος δεν μπορείς με τόση ομορφιά τριγύρω.

@

Σαν να παραείναι μακρύς ο φετινός χειμώνας, ή εμένα μου φαίνεται;

@

Έκοψα το κάπνισμα, πάνε οκτώ μήνες. Δύσκολοι μέχρι στιγμής ήταν οι μήνες 3 και 7. Σας το συνιστώ πάντως ανεπιφύλακτα, είναι πιο ωραία τα άκαπνα όνειρα.

Μαζί και το κάπνισμα πήγε υπερ πίστεως και ο καφές. Το αλκοόλ μου το είχε κόψει νωρίτερα ο γιατρός μετά από σχετική επέμβαση. Μην ανησυχείτε, έχω αποθέματα.

@

Γκρέμισα και έχτισα ότι ήταν να γκρεμίσω και να χτίσω στο σπίτι μου. Τώρα θέλω να μετακομίσω.

@

Κάπου εδώ ήταν η αστεία παράγραφος για τον σκατόγαυρο Βαρόμετρο, την Dis χαμένη στις ζούγκλες του Μπακού (έχει-δεν έχει, δεν είναι το θέμα μας εκεί τώρα), τον Όνειρο που όποτε διαβάζω καλό του λόγο σκέφτομαι «Νρέπομαι ρε *, ντρέπομαι» (όπου αστεράκι θα υπήρχε η λέξη μαλάκα, αν τον ήξερα τον άνθρωπο και δεν υπήρχε περίπτωση να παρεξηγηθούμε, ενώ τώρα δεν μου το επιτρέπει η ανατροφή μου), τον Tafflinel και τους στίχους του και τον Νικόλα και την Σοφία και …

Είχα και παράγραφο από μόνη της για τον αινιγματικό Κουκ – μόνο, χωρίς θας (με αυτόν απλά δεν μπορώ να αστειευτώ-period).

Έπεσε λογοκρισία, ανεξαρτήτως προηγούμενων υποσχέσεων.

@

Από την αντίπερα όχθη, την «πάμε να κεράσεις ένα καφέ, να τα πούμε» οφείλω ένα ευχαριστώ: στον Παναγόπουλο για όλα, τον Αρκούδο για την φιλία του και την GoldieC για την χρυσή της την καρδιά.

Για την Μπού μην τα ξαναλέμε. Κάθε μέρα εδώ και δώδεκα χρόνια μου κληρώνει το λόττο που έτυχε να μας πετάξουν έξω από την τάξη παρέα, εκείνο το προ-ΜπουΞου πρωϊνό.

(Αυτή η παράγραφος όπως καταλαβαίνετε αποσκοπούσε στο να σας αφαιμάξω οικονομικά, μέχρι να βρω ή να μου βρείτε δουλειά 🙂 )

Καλή συνέχεια παιδιά σε όλους.

ξ

Έχω πάει σε συναυλία του Μίκη Θοδωράκη δύο φορές.

Η πρώτη, πριν κανα-δυο χρόνια, η δεύτερη την Παρασκευή.

Για όσους δεν έχουν πάει, το σενάριο λέει οτι προβάλλονται ταινίες για τις οποίες έχει γράψει μουσική ο Μίκης, και μετά παίζονται, ζωντανά ή ιστορικές σκηνές όπως η χούντα, η ιρλανδία και η παλαιστίνη, και ακούγονται τραγούδια του Μίκη εναρμονισμένα με το θέμα.

Και τις δύο φορές, δάκρυσα σε μία σκηνή.

Είναι, αν δεν κάνω λάθος απο την ταινία «ο θανάσης στην χωρα της σφαλιάρας» (ή της καρπαζιάς, ή κάτι τέτοιο), όπου ο Θανάσης Βέγγος κρατάει στα χέρια του ένα νεκρό παιδί, και κλαίει βουβά, μπροστά απο μία εκκλησία.

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στην σκηνή. Ο Θανάσης, το παιδί, η εκκλησία, και το βουβό κλάμα.

Δεν ξέρω αν καν ακούγεται τραγούδι εκει.

Δεν έχει και τόση σημασία άλλωστε.

Update: Κάποιος καλός άνθρωπος ανέβασε το video. Το βρήκα την ημέρα της είδησης του θανάτου του Θανάση Βέγγου. Στο 0:42» η σκηνή.

Το έγραψα στο blog του thas, σαν comment. Αλλά αυτός ο άνθρωπος έχει μία ανεξήγητη δύναμη να βγάζει τα καλύτερά μου – πράγμα εξόχως ενοχλητικό, ειδικά όταν προσπαθείς να τα καταχωνιάσεις.

Τέλος πάντων, σε τούτο το σχόλιο, βρήκα όλα αυτά που θα ήθελα να πω, για μετακομίσεις blog και διευθύνσεων, για τους παλιούς, για τα ουσιαστικά ποστ.

Μπλογκ, ποστ, κόμμεντς, βιζιτορς, βρυπάνες, γουορντπρές, μπλόγκερ, μούντς, μπλογκρολς, πίνγκς. Κάπως τούτο δω, απο μηδέν και ένα έγινε πολύ και ουσιαστικό.

Και ουσιώδες.

Σας παραθέτω το σχόλιο, και σας στέλνω και στο υπέροχο κείμενο που οδήγησε τούτη την κουβέντα.

Μα, έχεις δίκιο σύντροφε. Καθόλου δεν βρεθήκαμε. Χαθήκαμε, κάπου εκεί στα εγώ WordPress εσύ blogger – με ίδιο και απαράλλαχτο τεμπλέητ, συγκινούμαι.

Έτσι σε έμαθα, δεν άλλαξες. Σαν τα καφενεία της γειτονιάς, πάντα εκλυστικά στην συνέχειά τους, την χρονική.

Εγώ, του χρώματος δεν είμαι. Λευκός, σαν την αθωότητα που ποτέ δεν είχα, σαν να την φωνάζω πίσω πάλι. Αδίκως. Γελιέμαι.

Έβαλα και φατσούλες, τρομάρα μου, «όταν το έγραφα ήμουν…» γέλασες, δεν γέλασες; Καμία απορία στον αναγνώστη, μασημένη τροφή. Ουδέν μυστικό. Αμερικανιές.

Αλλά πάλι, έτσι είμαι εγώ φαίνεται. Μοντέρνος. Μέχρι και το τσιτάτο του kuk (το θυμάσαι; «Κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτόν, τόσο νέος και να γράφει έτσι») άφησα στην μετακόμιση. Άφησα τα ουσιαστικά και έβαλα τα «μοντέρνα».

Μακάρι να ‘ναι για καλό.

Αλλά πάντως, στο λέω. Σέβομαι (και ας έκανα πλάκα πριν). Σε βάζω σ’ αυτούς που δεν πουλήθηκαν σε βρυπανες και τζούρναλς, ατόφιος, ίδιος.

Σε σένα η ξ πρέπει να δώσει την τιμή, όχι σε μένα. Αλλωστε, σ’ αγαπάει πιο πολύ, στο λέω.

Ματς στα μούτρα σου, με ανάμνησες μεσημεριάτικα.

(Ο Νικόλας είναι παλιότερος. Τον είδα και είπα «αχ – να ‘γραφα και εγώ έτσι. Μετά έγραψα (όχι έτσι) και με διάβασε, ο χαζός, και του άρεσα. Ακόμα περιμένω να (ξανα)διαβάσω κείνα τα αρώματα – αλλά τι να πεις, sripta δεν manem. Ουδεν αστειέστερο του προσωρινού της οθόνης)

Αν δεν καταλάβατε (οι καινούργιοι συνήθως) τι είναι αυτά τα ξ και Νικόλας και kuk και τέτοια, μην αγχώνεστε. Και ο δικός σας ο κόσμος, τέτοια έχει, απλώς εμείς γεράσαμε κοντά δυο χρόνια τώρα, και κάπου τα αρώματα μας ζαλίζουν…

Υστερόγραφο. Αν έρθεις και συ στο τσανάκι μου, ρε φίλε, πες μου πως καταφέρνεις να με κάνεις έτσι. Τέτοιον.

Περίεργο πράγμα, αλήθεια.

Δεν με αναγνωρίζω.

Είχα σκοπό να γράψω κάτι άλλο, αλλά τούτο δω είναι πρόσφατο, και δεν θέλω να το χάσω.

Φίλος ερωτεύτηκε πριν απο κανα χρόνο. Καλό παιδί, ήσυχο, λιγουλάκι περίεργος – όπως όλοι μας.

Βρήκε μια κοπέλα να δώσει τον έρωτά του.

Η κοπέλα του βέβαια, κουβαλούσε τα δικά της προβλήματα. Όπως όλοι μας.

Τα προβλήματά της είναι κυρίως με την οικογένεια (όπως όλοι μας) αλλά λίγο πιο σοβαρά, πιο επίμονα.

Και, κυρίως, εκνευριστικά.

Κρατάνε απο τότε που γνωριστήκανε τα παιδιά, και μάλλον αρκετό καιρό πιο πριν.

Τώρα λοιπόν, πρόσφατα, η κοπέλα (ας την πούμε Σωτηρία), πήγε στον φίλο μου (ας τον πούμε Ανέστη), και του είπε:

«Θέλω να χωρίσουμε, γιατί δεν μπορώ να σε κουράζω με τα προβλήματά μου.»

Ο Ανέστης το πάλεψε για λίγο καιρό, αλλά δεν κατάφερε να την πείσει, και πράγματι, χωρίσανε. Ο ίδιος μου έλεγε οτι έτσι και αλλιώς είχε κλονιστεί η εμπιστοσύνη του.

Είχα συναντήσει παρόμοια συμπεριφορά και στο παρελθόν, με άλλο ζευγάρι.

~

Συζητάω με γυναίκες για τούτο δώ, και φαίνεται πως, παρότι βγάζουμε άκρη, παραμένει ένα μυστήριο:

Γι’ αυτό τον χώρισε;

Εγώ λέω να εκτεθώ, και να καταθέσω την άποψή μου:

Ο έρωτας δεν είναι μόνο πράσινα λιβάδια, έρωτας με την πρώτη ματιά, τραπέζι με κεριά, μπάνιο με κεριά, υπέροχος έρωτας, και να γελάς με όλα τα αστεία του/της.

Ο έρωτας είναι και μαλάκας αφεντικό, ατύχημα με σπασμένο πόδι, να χάσεις το λεωφορείο, να βρέχεσαι και να κρυώνεις στο ραντεβού, μαλάκας πατέρας.

Κοινώς, ο έρωτας δεν είναι μόνο ηρεμία. Είναι και εγρήγορση.

Θέλω κάθε σχέση (δική μου, αλλονών) να είναι σχέση μεταξύ δύο εγωϊστών. Ο καθένας απο τους δύο να προσπαθεί να περνάει όσο καλύτερα γίνεται πρώτα αυτός – και μετά το ταίρι του. Δεν θέλω μία σχέση με θυσίες, με χρεωστικά, με «εγώ που στα έδωσα όλα». Θέλω μία σχέση (δική μου, αλλονών) με «στα έδωσα όλα γιατι γούσταρα πρώτα εγώ – άρα δεν μου χρωστάς μία».

Ετσι, θα περίμενα (θα ήλπιζα ίσως) η «Σωτηρία» να πει «άκου να δεις, αυτά τα προβλήματα έχω, άμα γουστάρεις κάτσε, άμα δεν γουστάρεις στο καλό«.

Και ότι και να έκανε ο «Ανέστης», μαγκιά του, αυτός ήξερε καλύτερα. Θα έβαζε τον δικό του εγωϊσμό να δουλέψει, και θα έλεγε «περνάω τόσο καλά μαζί της που δεν με ενοχλούν τα προβλήματα» ή «δεν το αντέχω, άντε γεια»

Δικός του λογαριασμός.

Αλλά τώρα, ποιά η επιλογή;

Δεν έχει δικαίωμα ο Ανέστης να πει «Μπορώ» ή «Δεν μπορώ». Η Σωτηρία αποφάσισε αυτή για πάρτη του: Δεν μπορείς.

Άδικο για τον «Ανέστη». Τον αδικεί η Σωτηρία. Του στερεί την ορμή, την προσπάθεια να αποδείξει σ’ αυτήν και στον εαυτό του πόσο πολύ την αγαπά. Και αυτό είναι ευνουχισμός, ανώτερος και βαθύτερος απο οποιονδήποτε άλλον έχει εφευρεθεί στην ιστορία.

Για να τον προστατέψει, τον ευνουχίζει.

~

Παλιότερα, προσπαθούσα να πείσω άλλον φίλο μου να ερωτευτεί. Πάει καιρός, αλλά το πνεύμα ήταν «Να πονέσεις ρε μαλάκα. Μην φοβάσαι να πονέσεις. Δεν θα αξίζει πάντα, αλλά όταν αξίζει, θα αναστηθείς«.

Δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ο έρωτας πρέπει να είναι πλήρης, με τα λιπαρά του και με τα όλα του.

Με τα πάνω του – και με τα κάτω του.

Μακάρι να μπορούσα να το εξηγήσω στην Σωτηρία.

Και στις Σωτηρίες όλου του κόσμου.

Απίστευτο, ε;

Σας θυμίζω:

Είχα κάνει μία καταγγελία στην Eurobank. Οτι δηλαδή μου είχαν στείλει μήνυμα με SMS, διαφημιστικό.

Αυτό έγινε στις 25/9. Αντιλαμβάνεστε τι λέω; απο τον Σεπτέμβριο.

Ζητούσα τρία απλά πραγματάκια.

1. Να μάθω πως αποφασίσαν να στείλουν τέτοιο sms, χωρίς την συγκατάθεσή μου (Αν την είχαν καλώς έπραξαν).

2. Να με αφαιρέσουν απο την διαφημιστική τους λίστα.

3. Να με αφαιρέσουν απο τις λίστες των «συνεργαζόμενων» εταιριών τους

Πήρα μία και μοναδική απάντηση. Η οποία συν τοις άλλοις, έλεγε «αν θέλετε να βγείτε απο την λίστα, ελάτε να το κάνετε σε ένα κατάστημά μας».

Τέταρτη απαίτηση λοιπόν:

4. Δεν έχει λογική να σας επισκεφθώ και να σας παρακαλέσω για να με αφαιρέσετε.Λογική θα είχε να με παρακαλέσετε για να είμαι εκεί. Απαιτώ να με αφαιρέσετε, άμεσα.

Δείτε πως είχε πάει η κουβέντα, μέχρι πρότινος. Έχει πολύ πλάκα, αλήθεια, και είναι εξόχως διδακτική. Κυρίως δείχνει μία εντυπωσιακή προσπάθεια να μην απαντήσουν στις ερωτήσεις μου.

Τώρα, κατά τον Δεκέμβριο, μία κυρία, στις 11 το πρωϊ μου τηλεφώνησε – απο το γνωστό πια απόρρητο νούμερο- για να μου πει οτι εξετάζουν την περίπτωσή μου.

Μάλιστα.

Και για να έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον, μου έστειλαν και mail, στις 7/3 το οποίο παραθέτω ολόκληρο:

Αγαπητέ κ. Αρκούδε,

Κατόπιν επικοινωνίας μας με την αρμόδια υπηρεσία της Τράπεζας σας ενημερώνουμε ότι η απάντηση στο αίτημά σας είναι η ακόλουθη:

«Αξιότιμε κύριε Αρκούδε ,

Σε απάντηση του από 20.12.05 email σας , θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για τα εξής:

Η αποστολή του εν λόγω μηνύματος SMS έγινε προς το σκοπό της πληροφόρησής σας επί θέματος που σχετίζεται άμεσα με τη χρήση της πιστωτικής σας κάρτας και συγκεκριμένα για το επιτόκιο που θα ίσχυε για εσάς αν χρησιμοποιούσατε την κάρτα σας για τη διενέργεια συναλλαγών κατά το χρονικό διάστημα για το οποίο το εν λόγω επιτόκιο παρείχετο . Συνεπώς , έγινε προς το σκοπό εξυπηρέτησης της μεταξύ μας σύμβασης παροχής πιστωτικής κάρτας και όχι προς το σκοπό προώθησης πωλήσεως νέας πιστωτικής κάρτας , οπότε και θα απαιτείτο η προς τούτο συγκατάθεσή σας . Ωστόσο , προφανώς , εκ παραδρομής , η αποστολή του εν λόγω μηνύματος έγινε σε λανθασμένη ώρα , γεγονός για το οποίο έχουμε ήδη διενεργήσει σχετική έρευνα και έχουμε επιμεληθεί για τη σχετική τακτοποίησή του .

Τέλος , λαμβάνοντας υπόψη την διατυπωθείσα στο παραπάνω e-mail σας άρνησή σας στη λήψη διαφημιστικών μηνυμάτων , σας ενημερώνουμε ότι ήδη η Τράπεζά μας εξαίρεσε τα προσωπικά σας στοιχεία από κάθε χρήση τους για τον παραπάνω σκοπό .

Κύριε Αρκούδε , λυπούμεθα ειλικρινά για τη δυσαρέσκεια που σας προκάλεσε το ως άνω συμβάν και σας ευχαριστούμε για την άμεση επικοινωνία σας με την Τράπεζα .

Παραμένουμε πάντοτε στη διάθεσή σας για ο,τιδήποτε χρειασθείτε στο μέλλον.

Με εκτίμηση

Ελένη Μιχαηλίδου

Διεύθυνση Σχέσεων με τους Πελάτες , Head of Division

Ελένη Λουκέρη

Διεύθυνση Σχέσεων με τους Πελάτες , Control Manager»

Συνοψίζω:

– Σωστή η αποστολή. Δεν ήταν διαφημιστικό που μου ζητούσε να πάρω καινούργιο προϊόν, ή υπηρεσία, ήταν ενημερωτικό για μία υπηρεσία που ήδη είχα.

– Λάθος η ώρα.

– Με έβγαλαν απο την διαφημιστική τους λίστα.

Οπότε πλέον, απαντώ σήμερα προσπαθώντας να κλείσω το θέμα αυτό:

Αγαπητοί κύριοι, κυρίες,

Σας ευχαριστώ κατ’ αρχάς για την απάντησή σας.

Αντιλαμβάνομαι την διαφορά της διαφημιστικής και της ενημερωτικής αποστολής, και οφείλω να συμφωνήσω οτι το περιεχόμενο αφορούσε ενημέρωση και όχι διαφήμιση.

Επίσης, είναι δεκτή η συγνώμη σας για την λανθασμένη ώρα αποστολής. Ελπίζω να μη επαναληφθεί.

Εκφράζω και την ικανοποιήσή μου που με αφαιρείτε απο την αποστολή μελλοντικών διαφημιστικών μηνυμάτων.

Η ερώτηση που σας θέτω πλέον, είναι η εξής:

1. Έχετε παραδώσει τυχόν στοιχεία μου (και ΠΟΙΑ) σε άλλες εταιρείες που συνεργάζονται μαζί σας;

2. Αν ναι, έχετε ζητήσει να αφαιρεθούν να στοιχεία αυτά;

Σας ευχαριστώ,
Αρκούδος.

Και με ενδιαφέρον περιμένω την απάντησή τους.

Έστω και σε ένα χρόνο (απο το αρχικό ερώτημα) 🙂

Το πρώτο, δοκιμαστικό ερωτηματολόγιο πήγε (κατά την ταπεινή μου γνώμη) καλά.

Η ερώτηση ήταν:

Πως σας φαίνεται το καινούργιο site;

Μια χαρά, τράβα γράψε κάτι τώρα!: 67% (42)
Δεν βαριέσαι, και αυτό καλό είναι.: 14% (9)
Μπα, προτιμάω το παλιό.: 13% (8)
Άλλαξε το blog? Δεν το κατάλαβα.: 3% (2)
Καλούτσικο: 3% (2)

Αν και δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ καν με τα αποτελέσματα, παραξενεύτηκα λίγο για να είμαι ειλικρινής με το ότι 17 άτομα δεν έχουν ενθουσιαστεί με το καινούργιο blog, δεν είναι και λίγοι… 🙂

Συνήθως ο κόσμος ψηφίζει ή έντονα υπέρ, ή έντονα κατά. Η μετάφραση που τολμώ να κάνω1 είναι ότι τα 17 αυτά άτομα δεν ενδιαφέρονται τόσο για την εμφάνιση όσο για το τί γράφω- πράγμα που ομολογώ ότι μου αρέσει, κυρίως επειδή χρησιμοποιώ την εμφάνιση πρωτίστως για να ξεχωρίζω στο μάτι, και οι χρήστες να θυμούνται οπτικά που βρίσκονται.

Και αυτό, μόνο και μόνο επειδή ως χρήστης, μπερδευόμουν καμιά φορά όταν πήγαινα σε blogs με το ίδιο template απο διαφορετικούς χρήστες.

Κλασικό παράδειγμα ο Νίκος Δήμου [http://nikosdimou.blogspot.com/] και ο Αραχτός [http://araxtos.blogspot.com/] 2.

Σκόπιμα πάντως, επειδή δεν μ’ αρέσει να ευλογώ τα γένια μου 3 και επειδή το ερωτηματολόγιο ήταν δοκιμαστικό, η τελευταία απάντηση είχε μία έντονη δόση ειρωνίας 4 🙂

  1. Κυρίως επειδή με βολεύει []
  2. Περιμένατε εσείς οτι θα έβαζα τον Αραχτό και τον Δήμου σε μία πρόταση; Και οτι θα έβγαζε και νόημα; []
  3. Ναι, αμέ []
  4. Την προσέξατε, δεν την προσέξατε; Βρε κουτά; []

Το εξώφυλλο του δίσκουΗ πρώτη κασσέτα που αγόρασα ποτέ (δυο -τρεις ήταν στο σύνολο, όχι περισσότερες, γι’ αυτό και αξίζει ένα blog) ήταν «Η ενδεκάτη εντολή» της Νανάς Μούσχουρη.

Είχα ακούσει τον «Πυρρίχιο», το πέμπτο τραγούδι της συλλογής, και πήγα και το αγόρασα.

Με τα περάσματα σε δίσκους (ε-λά-χι-στους, σχεδόν προσπέρασα) CD και mp3 η κασσέτα εξαφανίστηκε. Μαζί της, και τραγούδια που ήταν αδύνατο να τα ζητήσω απο φίλους.

Αντε να πεις στον άλλο με τον Σιδηρόπουλο ή τους Active Members μήπως έχει τραγούδια της Μούσχουρη.

Πριν λίγες μέρες, σε συλλογή απο mp3, βρήκα όλο το δίσκο.

Απο την πρώτη στιγμή που τον άκουσα, ξαναήρθε η γαλήνη και η ηρεμία της φωνής της, αλλά και η δύναμη του πυρρίχιου.

«Το τραγούδι μου το είπα / χτύπα την καμπάνα χτύπα»..

Για την ιστορία, η δεύτερη κασσέτα ήταν «Τα Πέτρινα Χρόνια» του Σπανουδάκη, που φυσικά έχω να τα ακούσω απο τότε….

Θεός και Εύα

-Θεέ μου, έχω ένα πρόβλημα.

-Τι πρόβλημα Εύα;

-Ξέρω ότι με δημιούργησες και ότι μου παραχώρησες αυτόν τον πανέμορφο κήπο και όλα αυτά τα υπέροχα ζώα καθώς και αυτό το ξεκαρδιστικό αστείο φίδι, αλλά απλά δεν είμαι χαρούμενη.

-Και γιατί αυτό Εύα;

-Θεέ μου, είμαι μόνη μου και βαριέμαι και είμαι απαυδισμένη μέχρι θανάτου με τα μήλα!

-Λοιπόν, Εύα, σε αυτήν την περίπτωση έχω τη λύση. Θα σου δημιουργήσω έναν άντρα.

-Aντρα; Τι είναι αυτό, Θεέ μου;

-Ένα ελλατωματικό ευτελές πλάσμα με πολλά κακά χαρακτηριστικά. Θα λέει ψέματα, θα σε απατάει και θα είναι ματαιόδοξος. Δε θα έχει καθόλου χιούμορ και θα ευχαριστιέται με πράγματα εντελώς παιδαριώδη. Θα είναι πιο μεγαλόσωμος από σένα και θα του αρέσουν οι μάχες, οι τσακωμοί, το κυνήγι και οι σκοτωμοί. Δε θα είναι πολύ έξυπνος, οπότε θα χρειάζεται τη συμβουλή σου για να σκέφτεται σωστά. Η συναισθηματική του ικανότητα θα είναι εξαιρετικά περιορισμένη και θα πρέπει να τον εκπαιδεύσεις. Θα φαίνεται ανόητος όταν διεγείρεται σεξουαλικά, αλλά αφού μου παραπονείσαι, θα τον δημιουργήσω με τέτοιον τρόπο, ώστε να ικανοποιεί τις φυσικές σου ανάγκες. Και οπωσδήποτε δε θα βαρεθείς ποτέ ξανά!

-Ακούγεται υπέροχο, απαντάει η Εύα, με τα φρύδια της ειρωνικά ανασηκωμένα, αλλά που κρύβεται η παγίδα Θεέ μου;

-Λοιπόν, μπορείς να τον έχεις με έναν όρο.

-Και ποιος είναι αυτός, Θεέ μου;

-Όπως σου είπα, θα είναι περήφανος, αλαζόνας και θα αυτοθαυμάζεται. Εσύ λοιπόν, θα πρέπει να τον αφήσεις να νομίζει ότι τον έφτιαξα πρώτο. Και αυτό θα είναι το μικρό μας μυστικό. Ξέρεις, ως γυναίκα προς…γυναίκα.

Κάντε κλικ για μεγαλύτερη εικόνα...…έχουμε ετοιμάσει τα πράγματά μας, έχω ξεχάσει 2-3 χρήσιμα (αλλά, ως γνωστόν τίποτα δεν είναι πραγματικά απαραίτητο όταν λείπεις για τρεις μέρες μόνο), είμαι οκ.

Αλλά, φροντίζω, α) για να μην με ματιάσετε, με το να σας δώκω μία φωτό1 (κάντε της κλικ, μεγαλώνει εντυπωσιακά!) απο την προηγούμενη εξόρμησή μου στο νησί.

Και, β) για να μην με ξεχάσετε, και σταματήσετε να συμμετέχετε, σας βάζω ένα θαυμάσιο ερώτημα:

Που μπορώ να πάμε εύκολα με το αυτοκίνητο για τις επόμενες διακοπές Σαββατοκύριακου; Που μου προτείνετε εσείς;

Όροι (αλλά όχι απαραίτητοι):

  • Να είναι κοντά (κάπου στο δίωρο, άντε τρίωρο οδήγησης)
  • Να έχετε πάει και να έχετε περάσει καλά
  • Να μπορείτε να προτείνετε ξενοδοχείο ή κατάλυμμα φθηνό
  • Να μην το ξέρει πολύς κόσμος
  • Αντε να δούμε τι αστέρια αναγνώστες έχω!

    Ρε ζηλιάρηδες;

    Την Καθαρά Δευτέρα 06/03 ο καιρός θα σημειώσει επιδείνωση. Βαρομερικό χαμηλό από τα δυτικά θα προκαλέσει ισχυρές βροχοπτώσεις καταρχάς στη Δυτική Ελλάδα και στη συνέχεια σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα, με κατά τόπους έντονα φαινόμενα. Οι νότιοι άνεμοι θα ενισχυθούν σημαντικά τόσο στο Ιόνιο και μέσα στην ημέρα στο Αιγαίο, φτάνοντας τα 8 Μποφόρ, με αυξημένη πιθυανότητα να έχουμε προβλήματα στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.

    Από το meteo.gr

    Να πάμε τώρα ή να μην πάμε;

     

    Πήγαμε! Ο καιρός μοιάζει θαυμάσιος, περνάμε υπέροχα, και ήδη, δύο-τρία θέματα, θα κάνουν υπέροχα post 😉

    Ε, και αν δεν γυρίσουμε την Τρίτη θα καταλάβετε, ναι; 😀

    Κάντε και κανα σχόλιο για την φωτό βρε παιδιά… σας άρεσε; ‘Η τσάμπα τα τραβάω όλα αυτά; (για τις φωτογραφίες μιλάω…:) )

    1. Την έχω τραβήξει εγώ, pls σεβαστείτε τα δικαιώματα,ε; Πάρτε την αν θέλετε, αλλά μην σβήσετε το arkoudos.com απο πάνω της… []

    Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου; Μεγάλες κουβέντες.

    Σίγουρα όμως ένας απο τους πιο εντυπωσιακούς1. Το βίντεο στο οποίο σας στέλνω έχει γυριστεί για λογαριασμό της Nike, και παρότι έχει σχεδόν κατηγορηθεί για ψεύτικο, εγώ θέλω να πιστεύω οτι είναι αληθινό. Έτσι και αλλιώς, μιλάμε για το ποιό πολυσυζητημένο βίντεο για τον Βραζιλιάνο άσσο.

    Που όπως μπορείτε να φανταστείτε, κάνει θαύματα με την μπάλα.

    Πρόεδρε2, όταν τελειώσεις με τα …διαδικαστικά3 (Aναταράξεις στην AΔAE λόγω Vodafone,Kάτω από το γραφείο Kόκκαλη ο «κοριός» ,Σιωπούν για την εμπλοκή της Intracom 4) φέρτον στο λιμάνι – βραζιλιάνος είναι και αυτός…

    1. Και αυτήν την κουβέντα, όλο και πιο σπάνια την λέμε αυτές τις μέρες []
    2. Δεν θέλω αηδίες, ένας είναι ο πρόεδρος []
    3. Απο τον Μανώλη τα link – και η απαίσια μνησικακία του για τον Πρόεδρο :). Εσύ ρε φίλε πρέπει να είσαι βάζελος. []
    4. Και τα τρία απο την έγκριτη Καθημερινή, που πάντως έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον Πρόεδρο… []

    θυμίζω οτι η δοκιμαστική περίοδος του ερωτηματολογίου ισχύει…

    Τελικά, απο παντού πρέπει να φυλάγεσαι:

    Όταν δίνεις το κινητό σου σε κάποιον να προσέχεις.

    Το άρθρο, απο το In.gr:

    Εταιρείες του Διαδικτύου στη Βρετανία επιτρέπουν στους συνδρομητές τους να παρακολουθούν τις κινήσεις κινητών τηλεφώνων, εφόσον οι κάτοχοι έχουν δώσει τη συγκατάθεσή τους. Όμως παρά τον ισχύοντα κώδικα δεοντολογίας, η παρακολούθηση ανυποψίαστων χρηστών ίσως είναι εφικτή.

    Συγκρατούμε: Τα κινητά είναι πομποι που παρακολουθούν (απο την κατασκευή τους) τις κινήσεις μας στον χάρτη.

    Όπως αναφέρει το BBC, ο Σύνδεσμος Φορητής Ευρυζωνικότητας έχει συντάξει έναν εθελοντικό κώδικα δεοντολογίας τον οποίο πρέπει να ακολουθούν οι υπηρεσίες παρακολούθησης, ώστε να διασφαλιστεί ότι η παρακολούθηση δεν γίνεται εν αγνοία των χρηστών κινητής τηλεφωνίας.

    :Η ασφάλειά μας (των κατόχων) έχει εναποτεθεί σε έναν …εθελοντικό κώδικα λειτουργίας.

    Πρώτον, ο χρήστης που πρόκειται να παρακολουθείται πρέπει να δώσει τη συγκατάθεσή του, απαντώντας θετικά σε σχετικό SMS που λαμβάνει πριν αρχίσει η παρακολούθηση. Ανά τυχαία χρονικά διαστήματα λαμβάνονται επίσης μηνύματα υπενθύμισης.

    :Οι πολίτες έχουν την ..ψευδαίσθηση της ασφάλειας.

    Το BBC, ωστόσο, διαπιστώνει ότι οι διαδικτυακές υπηρεσίες παρακολούθησης δεν ακολουθούν τον κώδικα δεοντολογίας κατά γράμμα. Ζητούν βέβαια τον αριθμό της πιστωτικής κάρτας του συνδρομητή (ώστε να μπορούν να χρεώσουν την υπηρεσία) αλλά ποτέ δεν ζητούν αποδείξεις ότι ο παρακολουθούμενος είναι ενήλικος.

    :ο κώδικας είναι λίγο …χαλαρός.

    Επειδή μάλιστα τα μηνύματα υπενθύμισης αποστέλλονται σχετικά σπάνια, ανά μία ή δύο ημέρες, ο δημοσιογράφος του βρετανικού πρακτορείου μπόρεσε να παρακολουθήσει έναν συνάδελφό του εν αγνοία του για μια ημέρα: Απλά είχε φροντίσει να «δανειστεί» το κινητό του και να δηλώσει με SMS ότι ο ιδιοκτήτης συναινεί στην παρακολούθηση.

    :και ο πιο απλός χρήστης μπορεί να παρακάμψει με άνεση τα «συστήματα ασφαλείας» που προτείνουν οι εταιρείες.

    Θυμίζω οτι η τεχνολογία είναι -όπως και στην Αγγλία- κατά πάσα πιθανότητα διαθέσιμη και στην Ελλάδα…

    …όπως έλεγε και ο αείμνηστος Βλάσης.

    Πλέον:

  • θα βάζω ένα ερωτηματολόγιο στο πλάϊ. Αν δω οτι έχει κίνηση και γουστάρετε, θα το κρατήσω. Αν δω οτι βαριέστε, μάλλον θα το κατεβάσω. Γι’ αυτό, αν το κάνετε κέφι, τραβάτε ψηφίστε!
  • θα σημειώνω την διάθεσή μου όταν γράφω το άρθρο. Έτσι δεν θα μπερδευόμαστε πότε κάνω πλάκα, και πότε είμαι θυμωμένος :).
  • Ολα τα link που πηγαίνουν σε εξωτερικά site θα έχουν ένα μπλε (προς το παρόν) βελάκι, για να ξέρετε που σας στέλνω. Αν έχουν ένα βελάκι που δείχνει προς τα κάτω, αναφέρομαι στο blog μου. άκυρο αυτό , για τεχνικούς λόγους. Θα παίξω με χρώματα, αναγκαστικά… Τέλος όλα τα εξωτερικά link, ανοίγουν σε καινούργιο παράθυρο.
  • Κοίταξα τα στατιστικά μου. Είστε απίθανοι. Σας ευχαριστώ πολύ 🙂

    Ο πιο απίστευτος γκόμενος που είχα ποτέ, ήταν τελείως αντίθετος από εμένα. Πέρναγε την εφηβεία του με επαναστάσεις, εκρήξεις και κόντρες. Μια απίστευτη φασαρία ήταν αυτό το παιδί. Έτρωγε ακόμα και μπροστά μου (φανταστείτε αναισθησία δηλαδή) και κάπνιζε κιόλας. Ήταν τελείως στ΄αρχίδια του τα γκομενιακά του. Τα ΄κλεινε όποτε γούσταρε σε ένα κουτάκι και έκανε τη ζωή του. Μόλις του έλεγα καληνύχτα, καρδούλες και Καβάφη εγώ, μπουρδελότσαρκες και κολλητάρια αυτός. Μόλις με έβλεπε άνοιγε το κουτάκι, έλεγε καμμιά ερωτευμενιά, χάιδευε ότι προλάβαινε και ξανά το ίδιο βιολί. Και μετά με χώρισε κιόλας. Και μετά το μετάνοιωσε. Και μετά με παντρεύτηκε. Τώρα τρώω κι εγώ μπροστά του. Έτσι για να μάθει.

    Απο την ψιλικατζού. Όλο το άρθρο (με καμιά πενηνταριά κόμμεντς) εδώ.

    Στην αρχή, με κέντρισε η αγγελία. Την διάβασα, αλλά κόλλησα σε δύο πράγματα:

    Ο ενδιαφερόμενος έψαχνε για σπίτι «που να είναι κατάλληλο για μικρόσωμα Τσιουάουα». Δεν μπήκα στην διαδικασία να αναρωτηθώ πως είναι κατάλληλο ένα σπίτι για μικρόσωμα Τσιουάουα.

    Ο ενδιαφερόμενος υπέγραφε με δικτυακό τόπο. Τώρα, αυτό, είναι λίγο περίεργο: όταν ψάχνεις εσύ να νοικιάσεις σπίτι, δεν έχει νόημα να υπογράψεις – πόσο δε μάλλον με δικτυακό τόπο.

    Ο ενδιαφερόμενος υπέγραφε ως www.ParisHilton.gr .

    Για του λόγου το αληθές:

    Αγγελία

    Σκέφτηκα σοβαρά πως θα διέθετα τα λεφτά που θα έπαιρνα απο την espresso. Ή την trafic (χώρα μου είναι το χρήμα).

    Ως γνήσιος ρεπόρτερ που είμαι, έκανα μία δύσκολη και επίπονη αναζήτηση για να ανακαλύψω ποιός και τι κρύβεται πίσω απο αυτήν την σκοτεινή ιστορία:

    Εν ολίγοις, μπήκα στον δικτυακό τόπο.

    Περίμενα να δω την Πάρις σε -γνωστές- άσεμνες σκηνές, αλλά έκανε την εμφάνισή του ένας κύριος, κρατώντας έναν σκύλο.

    Αντιγράφω απο τις σελίδες του:

    Για την Νταϊάνα:

    Βρίσκομαι και διαλογίζομαι πάνω στο κοινωνικό έργο που άφησε. Η Αγγλία πρέπει να νιώθει για πάντα υπερήφανη που μπόρεσε να γεννήσει ένα τέτοιο πλάσμα. «Πάντα θα σε σκέφτομαι και θα προσπαθώ να κλέψω λίγο από την ανθρωπιά σου. Φωτεινός ο δρόμος της ψυχής σου. Κλαίει όλη η ανθρωπότητα και εγώ, για τον άδικο χαμό σου. Δεν πιστεύω ότι σκοτώθηκες τυχαία. Ασ’ όψονται αυτοί που φάγανε εσένα και τον κούκλο Τόντι Αλφαγέτ.

    Ας όψονται, πράγματι.

    Για τις πωλήσεις των σκύλων του:

    Είμαι υπερήφανος για τα σκυλιά μου και ευχαριστώ τη φίλη μου και Θεά Paris Hilton (Πάρις Χίλτον) που με προτιμά και αγοράζει τα σκυλιά της από εμένα τον Εθνικό Σταρ Ανδρέα Ευαγγελόπουλο.

    Ευχαριστώ τη φίλη μου και Θεά Πάρις Χίλτον για τους σκύλους που αγοράζει από εμένα τον Εθνικό Σταρ Ανδρέα Ευαγγελόπουλο και τους χαρίζει σε όλες τις μεγάλες προσωπικότητες του πλανήτη κάνοντάς τους σε συνεργασία μαζί μου, επίσημα παγκόσμια κλασσική μόδα. Το καλό και ποιοτικό Chihuahua πλέον παγκόσμια πρέπει να φέρει το όνομά μου στα χαρτιά του FSI. Το Chihuahua πλέον είμαι εγώ.

    «Το Chihuahua πλέον είμαι εγώ». Μάλιστα.

    Για την αιώνια φίλη του Paris:

    Για τους επικριτές της φίλης μου Paris Hilton! Ιδού κύριοι η προσπάθεια ενός 24χρονου κοριτσιού για κοινωνικό έργο. Η Paris βαδίζει στα χνάρια της Νταϊάνα, όπως και εγώ, ο Εθνικός Σταρ, Ανδρέας Ευαγγελόπουλος.

    Paris – Νταϊάνα σημειώσατε χι.

    Για την Βασιλεία:

    Θαυμάζω τη Βασίλισσα της Αγγλίας και θα ήθελα πολύ να της χαρίσω κάποιο από τα Chihuaua μου, έτσι ώστε σε κάθε της εμφάνιση να βγαίνει αγκαλιά με το σκυλάκι μου και να χαιρετά το Αγγλικό Λαό.

    Ο Θεός να σώζει την Βασίλισσα.

    Μήνυμα προς τους διάσημους:

    Μήνυμα προς τους διάσημους. «Αγαπητοί συνάδελφοι, σταρ, τελικά τί είμαστε? Αν αυτές οι θεές κατέληξαν έτσι, εμείς πώς θα καταλήξουμε? Πρέπει να δουλέψουμε για την εξέλιξη και την άνοδο της ψυχής μας, διότι υπάρχει το κάρμα μας και για τις προηγούμενες όπως και για τις επόμενες ζωές μας. Για το λόγο αυτό πρέπει να στραφούμε περισσότερο προς το Θεό.

    Τι είμαστε άραγες; Τελικά δηλαδή;

    Οι κοινωνικοί αγώνες του εθνικού στάρ:

    Για τους επικριτές της φίλης μου Paris Hilton! Ιδού κύριοι η προσπάθεια ενός 24χρονου κοριτσιού για κοινωνικό έργο. Η Paris βαδίζει στα χνάρια της Νταϊάνα, όπως και εγώ, ο Εθνικός Σταρ, Ανδρέας Ευαγγελόπουλος.

    Απο την ίδια σελίδα:

    Δεν είναι μόνο η υπέρμετρη αγάπη της (σημείωση: αναφέρεται στους κοινωνικούς αγώνες της Paris) για τα σκυλάκια Τσιουάουα και ότι είναι ζωόφιλη αλλά είναι και μια δεύτερη Νταϊάνα με την αγάπη που δείχνει στο παιδάκια του τρίτου κόσμου. Θυμίζει εμένα!!

    Ασχολίαστο.

    Για τις γνωριμίες του:

    O Εθνικός Σταρ της Ελλάδας Ανδρέας Ευαγγελόπουλος με τον Γεώργιο Παπανδρέου, γιος της ηθοποιού Κυβέλη και του πρωθυπουργού Γεώργιο Παπανδρέου και αδελφός του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδος, Ανδρέα Παπανδρέου.

    Σημασία δεν έχει ποιος είσαι. Σημασία έχει ποιον γνωρίζεις.

    Κλείνοντας αυτή την σύντομη παρουσίαση, ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες: Μην κοροϊδεύετε οτι αδυνατείτε να πετύχετε.

    Το τέλειο πρέπει να αναγνωρίζεται.

    Υ.Γ. Οι λέξεις «Εθνικός Σταρ» είναι πατενταρισμένες, και ανήκουν στον κύριο Ευαγγελόπουλο. Μην διανοηθείτε να τις χρησιμοποιήσετε για πάρτη σας. Ολόκληρη Βουγιουκλάκη, και δεν τα κατάφερε:

    «Όλοι γνωρίζουμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη – δεν χρειάζεται συστάσεις. Το 1992 ξεκίνησα την τηλεοπτική μου καριέρα. Λόγω των τρομερών τηλεοπτικών εμφανίσεών μου, οι δημοσιογράφοι έσπευσαν να γράφουν ότι είμαι ο Εθνικός Σταρ. Ως νέος και άπειρος αποδέχτηκα τον τίτλο αυτό, πράγμα που ενόχλησε σημαντικά την Αλίκη. Αυτό βέβαια δεν ήταν σωστό αφού η Αλίκη είχε μία πορεία 47 ολόκληρων χρόνων πίσω της. Τότε άρχισε και ο πόλεμος κόβοντάς μου πολλές δουλειές. Εγώ, λόγω εγωισμού, τα έβαλα μαζί της υβρίζοντάς την σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Εκείνη, ενώ δεν είχε ασχοληθεί μέχρι τότε να δίνει απαντήσεις σε όποιον την κατέκρινε, με μένα ασχολήθηκε, έστω και αρνητικά. Αυτή η κόντρα με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Η Αλίκη ήταν ένας άνθρωπος που ό,τι έπιανε γινόταν χρυσός. Αυτό που επίσης την ενόχλησε ήταν ότι έγραψα στην αστυνομική μου ταυτότητα τον τίτλο του Εθνικού Σταρ, πράγμα που εκείνη δεν κατάφερε. Λίγα χρόνια μετά, το 1996, πέθανε και για μένα θα αποτελεί πάντοτε τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου. Αν είχα γεννηθεί το 1931 θα μπορούσα να ζήσω για πάντα μαζί της και να την είχα παντρευτεί. Θα μπορούσα επίσης, να ήμουν παιδί της και να είχα πάρει μεγάλη ενέργεια από εκείνη και να ήμουν τώρα αστέρας του Hollywood.»

    Κρατάω την σύνδεση «Εγώ, λόγω εγωισμού, τα έβαλα μαζί της υβρίζοντάς την σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές» με «για μένα θα αποτελεί πάντοτε τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου».

    Και προσθέτουμε, για το τέλειο κλείσιμο μιας αξιόλογης έρευνας:

    Δεν έχει ξαναγίνει σε κανένα μέρος της γης, η αστυνομική ταυτότητα να φέρει ως επάγγελμα, τίτλο ευγενείας. Για το λόγο αυτό προκαλώ το βιβλίο Guiness να με καλέσει.

    Υ.Γ. 2 Αφιερωμένο στο comment του Πολιορκητή!