Τους τελευταίους μήνες μία έξαψη έχει πιάσει τους ληστές τραπεζών. Μια φούτωση , μια φλόγα που τους καίει την καρδιά (και ορμάνε στα γκισέ για αναλήψεις).
Ουδεν σπουδαίον, καθότι πάντοτε υπήρχανε γκισέ, κλέφτες (μπροστά απο τα γκισέ και πίσω τους) και αναλήψεις.
Έλα όμως που τώρα (μην είναι γιατί πλησιάζει η 25 Μαρτίου) κάτι επαναστατικό έχει πιάσει πελάτες και εργαζόμενους στις τράπεζες;
Έλα όμως που τους πιάνει κάτι απο Dirty Harry, κάτι απο Αστυνόμο Σαϊνη, κάτι απο σούπερ-μήτσο (φανταστικός ήρωας, θα τα πούμε άλλη φορά) και ορμάνε πρώτοι στις ληστείες;
Όχι για να βοηθήσουν τους ληστές, πράμα που θα ήτο φυσιολογικότατον για κάθε έλληνα που έχει τουλάχιστον πιστωτική κάρτα (αν όχι και δάνειο) – αλλά για να πιάσουν τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες ληστές!
Θυμίζω: «Αιματηρή ληστεία σε υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας«, και «Ένας ληστής νεκρός στη διάρκεια καταδίωξης μετά από αιματηρή ληστεία σε τράπεζα«.
Πέρα απο την πλάκα που κάνουμε με το θέμα, οι ήρωες στις ληστείες τραπέζης με έχουν προβληματίσει πολύ. Όχι γιατί είμαι υπερ του να ληστέψουν όλοι τις τράπεζες (είπαμε, πλάκα κάναμε βρε αδελφέ), αλλά γιατί είναι απερίσκεπτες ενέργειες που θα οδηγήσουν και σε άλλους νεκρούς.
Και καλά αν είναι ληστές. Και καλά αν είναι κανείς απο τους «ήρωες».
Αν είναι κανένας περαστικός;
Αν εσείς που περνάτε μπροστά απο την τράπεζα μανδάμ με το παιδάκι σας ανα χείρας αναγκαστείτε αύριο να το θάψετε γιατί μία σφαίρα του τίναξε τα μυαλά στον αέρα;
Οι ‘ήρωες’ (δεν είναι δικός μου χαρακτηρισμός, των καναλιών είναι – ναι, των ίδιων που παίρνουν διαφημίσεις απο τις τράπεζες και ουχί απο τους κλέφτες) είναι άνθρωποι επικίνδυνοι, που προκαλούν (κατά κανόνα) περισσότερα προβλήματα απο όσα πιστεύουν ότι λύνουν.
Και καλά ο κλεφτης. Φταίει, θα πάει στην μπουζού του σαν καλό παιδί, μπορεί να φάει και καμιά σφαίρα, τι να πεις, κίνδυνοι του επαγγέλματος, ρουφιάνα ζωή.
Αλλά ο …ήρωας, που έπραξε με ότι του κατέβασε η κούτρα, έγινε λόγος για να σκοτωθεί και κανένας απο δαύτους, με τις ευλογίες της Τράπεζας και των φερέφωνων Μήντια, θα ανακυρηχθεί ως ήρωας.
Παιδιά, ξαναλέω: είναι επικίνδυνες τέτοιες απερισκεψίες. Όχι για τους ήρωες – για όλους μας.
Κάθε διαφωνία, δεκτή.


έλα ντέ;.
Η πρώτη κασσέτα που αγόρασα ποτέ (δυο -τρεις ήταν στο σύνολο, όχι περισσότερες, γι’ αυτό και αξίζει ένα blog) ήταν «Η ενδεκάτη εντολή» της Νανάς Μούσχουρη. 
