Η απίστευτη συμμετοχή σας με άφησε άφωνο. Δεκάδες άνθρωποι συνέβαλλαν, γράφοντας σχόλια για τους εαυτούς τους ή για συγγενείς, μοιράζοντας τις ιστορίες τους, πόνο και ελπίδα.
Εμεινα άφωνος.
Στην αρχή απαντούσα στα σχόλια, αλλά μετά παρατήρησα οτι το βήμα λόγου που δινόταν εδώ στους (έμμεσα ή άμεσα) παθόντες ήταν πολύ πιο σημαντικότερο απο την δική μου γνώμη.
Έτσι σας άφησα να λέτε ότι βάραινε την καρδιά σας.
Είσαστε πολλοί – πολλοί περισσότεροι απο όσους περίμενα.
Αυτή η συμμετοχή σας με αναγκάζει να το επαναφέρω στην επικαιρότητα, καθώς, μιλώντας με την Αντικαρκινική Εταιρεία, και λαμβάνοντας υπόψιν το #51 σχόλιο απο τον Γιώργο, σκέφτηκα οτι δεν μπορώ να μείνω απαθής παρακολουθώντας αυτήν την συζήτηση.
Πρώτα, το post:
5/2/2007:
Πες το δυνατά ρε, Καρκίνος.
Όχι το ζώδιο, το άλλο. Η «ασθένεια». Η «επάρατη νόσος». Η «κατάρα». Το «ακατανόμαστο».
Η μάνα μου έπαθε καρκίνο της ουροδόχου κύστης, και πέθανε -τελικά- απο αυτό. Κυρίως, έφταιγε (και φταίει) το κάπνισμα. (Τώρα, πως φτάνει η τζούρα απο το πρωϊνό απαραίτητο τσιγάρο στην ουροδόχο κύστη, τρέχα γύρευε. Φτάνει όμως. Να είσαστε σίγουροι, γιατί η μάνα μου για περίπου ενάμισι – δύο χρόνια, είχε ένα σωληνάκι, πλαστικό, που έδιωχνε τα ούρα σε μία σακούλα).
Όταν τριγυρνούσα στην Πάρο μετά τον θάνατό της, όλοι στραβομουτσουνιάζανε όταν έλεγα «Καρκίνος». Όταν άκουγα τους ανθρώπους να μιλάνε για άλλους, που πέθαναν απο καρκίνο, έλεγαν «η ασθένεια».
Μα τον θεο, ούτε να το προφέραν δεν μπορούσαν.
Τι τρέχει με αυτό; Τι είδους κόλλημα είναι; Μήπως και αν το πεις, κολλάς; Μην είναι κολλητικό; Μην το κολλάς με την αναφορά;
~
Κάπου τρία χρόνια πριν, στο γραφείο, έχω χάσει μπόλικα κιλά. Απο την Taste and Diet. Κάθε μέρα, τρώω το φαγητό που μου φέρνουνε – για μήνες λέμε τώρα, ε; – στο εστιατόριο, μαζί με ΟΛΟΥΣ τους άλλους. Πιάνει το κόλπο, τα χάνω τα περιττά, γίνομαι γκομενάκι, είμαι στα πάνω μου, ξυρίζω το κεφάλι μου.
Τι το ‘θελα;
Μήνες μετά, όσο είχα διατηρηθεί, ανακαλύπτω οτι υπάρχει φιλολογία: ο Γιάννης έχει καρκίνο (φτου! που έκανε και ο Φιλιππίδης όταν παρουσίαζε τα ζώδια στις ειδήσεις του Μαστοράκη στον Αντέννα).
Σου λέει ο άλλος, ξυρισμένο κεφάλι ίσον χημειοθεραπεία, χαμένα κιλά, that fits.
Ε, ούτε τότε δεν είπανε «καρκίνος». Το έμαθα απο κουβέντα που ξεκίναγε «το ξέρουμε οτι είσαι άρρωστος«.
Άρρωστος, όχι καρκίνος.
Σαν να έχεις τον σατανά μέσα σου.
Και, σαν να μην έφτανε αυτό, αν τελικά τον αποκτήσεις (μακρυά απο μας, ε;) δαγκώνεσαι.
Πως να το πεις; Φυλαγεσαι.
Γιατι σε κοιτάνε σαν πεθαμένο – ήδη. Όπως τους κοίταζες και εσύ παλιά.
~
Λοιπόν, παλικάρια, να τα βρούμε λίγο εδώ: Ζεις, απο τον καρκίνο. Επιβιώνεις. Είναι μπάσταρδη ασθένεια, αλλά δεν είναι θανατική καταδίκη. Πολλοί γλυτώνουν – έχω παραδείγματα-. Και μετά είναι καλά. Απολύτως καλά. Ούτε την ψυχή τους πουλήσανε, ούτε φαντάσματα είναι. Άρρωστοι πριν – καλά τώρα. Και ούτε έχουν να ντρέπονται για κάτι.
Και αξιοπρεπείς, και αμόλυντοι. Για αυτό, αν ακούσετε κανέναν με καρκίνο, μην το κοιτάξετε σαν πεθαμένο. Σαν κρυολογημένο κοιτάχτε τον. Και μην φοβηθείτε να το πειτε – καρκίνος.
Δεν υπάρχει «ανίατη ασθένεια», «επάρατη νόσος», «η ασθένεια» και άλλες τέτοιες υπεκφυγές.
Και αν το αντιληφθούμε, ίσως κάνουμε κάτι για αυτό. Αν υποψιαστούμε οτι με τον τρόπο ζωής μας (φυτοφάρμακα, κινητά, τσιγάρα, διατροφή) κινδυνεύουμε, και δώσουμε λίγο σημασία, μπορεί και να το αποφύγουμε.
Δεν κολλάει με το να το πεις. Με το τσιγάρο, μπορεί. Με το να το πεις, όχι.
Και, αν θέλετε να με ακούσετε, μην το ανάψετε το γαμημένο για λίγο. Έτσι, τιμής ένεκεν.
Μην διστάσετε να τους καλέσετε. Η ψυχική σας υγεία (είτε είσαστε ασθενείς, είτε είσαστε κοντικά πρόσωπα) είναι εξίσου σημαντική με την σωματική.
Αν πρέπει να μάθουμε να λέμε «καρκίνος» χωρίς να ντρεπόμαστε, τότε σίγουρα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τον πόνο της καρδιάς και του νου μας, χωρίς δισταγμούς.
Στην γραμμή θα σας απαντήσουν άνθρωποι που γνωρίζουν πολλά για την ασθένεια, και γνωρίζουν πως να απαλύνουν τον πόνο της ψυχής σας.
Ελπίζω απο καρδιάς να έχω κάνει ότι μπορώ για να απαλύνω τον πόνο σας…
- Αρχική ημερομηνία: 5/2/2007
- Δεύτερη ημερομηνία: 5/11/2007
- Τρίτη ημερομηνία: 23/10/2008
Οι σέρβερ μοιάζουν να μην αντέχουν άλλο να δείξουν αυτήν την σελίδα. Κοντά στα χίλια comment, με γεμάτο κείμενο, και πάνω απο τριάντα τρείς χιλιάδες επισκέψεις, είναι σίγουρα πρόκληση -στην καλύτερη περίπτωση- για το WordPress. Για να το αντιμετωπίσω, χρειάστηκε να χωρίσω τα σχόλια σε σελίδες. Τα σχόλιά σας, μπορείτε ακόμα να τα δείτε συνολικά σε μία σελίδα, πατώντας στην αντίστοιχη επιλογή..
(135 ψήφοι, βαθμολογία: 4,67 / 5)
Loading...
Καλη τσικνοπεμτη σε ολους γιτι εμεις οι Ελληνες ξερουμε να διασκεδαζουμε να εχουμε ελπιδα και δυναμη και θα ξεπερασουμε την κριση που μας επεβαλαν οι γ……. οι ηγετες μας που καθε αλλο παρα ηγετες ειναι καλη διασκεδαση σε ολους.
Ο Πατέρας μου βγάζει σιγα σιγα μαλλιά και έχει πάρει τα πάνω του, θα κάνει μαγνητικες-αξονικες αρχες 5ου και ελπίζω να είναι όλα καλά.Καλή τσικνοπέμπτη σε όλους και ελπίζω αύριο μην «χλιμιντρίζουμε» όλοι απο το κρέας που θα φάμε!!! Νάνσυ,Denis,Dimi και σε όλους να εχουμε μια πολύ καλη ημέρα.
Καλημέρα σε όλους.Πριν λίγες ημέρες έμαθα πως είμαι εγκυος όμως τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλα και φοβάμαι για αποβολή.Δεν έχω πει τίποτα σε κανέναν γιατι αν τε΄λικά η κατάληξη δεν είναι καλή δεν θέλω να στεναχωρήσω τους γονείς μου μετά απο όσα έχουν περάσει.Πέρνω τόσα φάρμακα που δεν μπορώ να ανοίξω πραγματικά τα μάτια μου.Δεν πηράζει όμως γιατι αν τελικά έχουμε καλό αποτέλεσμα θα τους κάνω ένα μεγάλο δώρο.Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και σας ευχαριστώ που με ακούτε.Καλημέρα
Μανια δεν μπορω να σε συμβουλεψω για το θεμα της εγκυμοσυνης, σου ευχομαι ομως να πανε ολα καλα. Και μενα η Μαρινα μου ειναι στον πεμπτο μηνα. Χαιρομαι που ολα πανε καλα με τον πατερα σου, εκεινο που θα πρεπει να προσεξεις ειναι νομιζω τα φαρμακα, οσο μπορεις λιγοτερα. Εγω ειχα σημερα ραντεβου με τον ογκολογο μου, ειναι ολα καλα, με εβαλε σε εξαμηνες εξετασεις αντι για τετραμηνες ως τωρα. ΣΤΕΦΑΝΙΑ τι κανεις;
Μπραβο DENIS χαιρομαι παρα πολυ για εσένα αλλα και για την Μαρίνα σου.Τα φαρμακα αυτά είναι ορμόνες όμως όπως ξανα είπα σημασία έχει για όλα να έχουνε το επιθυμητο αποτέλεσμα.Φιλια σε ολους.ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Μάνια μου εύχομαι όλα να πάνε καλά με την εγκυμοσύνη σου. Έχε πίστη και δύναμη.
ολοι καλα?πολυ ησυχια εχει πεσει.εγω εκανα την δευτερη χημειοθ. και ειμαι χαλια.ευχομε να εισται ολοι καλα .καληνυχτα.
Γειά σας,γειά σας……Καλοί μου φίλοι,πολλά ονόματα,πολλές ιστορίες,δεν μπορώ να πω για τον καθένα σας χωριστά τις ευχές μου….Η κοινή μας συνισταμένη όμως είναι ο αγώνας,ο πόνος,η θλίψη,η ελπίδα,η χαρά…συναισθήματα που εναλλάσσονται με τρελούς ρυθμούς ανάλογα με την πορεία των καταστάσεων που βιώνουμε….Εύχομαι τα καλύτερα για τις μέλλουσες μανούλες,εύχομαι τα καλύτερα σ΄αυτούς που παλεύουν με τον καρκίνο,εύχομαι κουράγιο-πολύ κουράγιο σε μας που χάσαμε τους αγαπημένους μας…..Σας επισκέπτομαι εδώ στο site καθημερινά και ειλικρινά χαμογελώ διαβάζοντας τα καλά νέα σας……Χαίρομαι πολύ για τους νοσούντες που παλεύουν και μουντζώνουν τον καρκίνο…..χαμογελώ μ΄αυτούς που νίκησαν…..
Εγώ εδώ στις αναμνήσεις μου….Ο χρόνος μάλλον αγριεύει τον πόνο….Οι πρώτες Απόκριες δίχως εκείνον……Πρέπει να κλείσει ο κύκλος του έτους για να μην πονάνε τόσο οι αναμνήσεις…..δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονάνε…..
καλησπέρα,
Ευχομαι καλή ανάρρωση και καλή δύναμη.Γραφω πρωτη φορά γιατί θελω να μοιραστω μαζί σας την αγωνία μου.Πριν ενάμιση μήνα διαγώστηκε στον πατέρα μου κακοήθες μεσοθηλίωμα στον πνευμονα μια μορφή καρκίνου που είναι πολύ σπάνια και εξειρετικά δύσκολη. Εχουμε αρχίσει χημειοθεραπείες και μας μένουν αλλές 5 μεχρι να ολοκληρωθεί ο πρωτος κύκλος που αν πάνε καλα τα πραγματα και ανταποκριθεί ο οργανισμός του οι γιατροί είπαν θα έχουμε καλά αποτελέσμτα. Ο μπαμπας μου είναι ενας ανθρωπος γεμάτος ζωή με πολλούς φίλους και μέχρι πρότεινως πολύ θετικός άνθρωπος . Αυτό τώρα όμως έχει αλλάξει τον βλέπω βασανίζεται και μαζί του κ γω.Μη με θεωρήσετε εγωίστρια που σας μιλώ και για τον δικό μου πόνο είναι που ακόμα δεν ξέρω πως να τον διαχειριστώ. Βεβαίως απο το πολύ κοντινο μου περιβάλλον 1 φίλη της μητερας μου πριν απο 18 χρόνια έπασχε απο καρκίνο στον ισοφάγο που δεν έπαιρνε εγχείρηση και η μόνη θεραπεία ήταν οι ακτινοβολίες και η διαστολή για να μπορεί να καταπίνει. Τι ς είχαν δώσει 2μήνες με έναν χρόνο ζωης . Η Κυρία αυτή συνεχίζει ευτυχώς να είναι κοντά μας και έχει νικήσει.Πάντα την είχα σαν πρότυπο στη ζωή μου για την δύναμη και το θάρρος της. Πρίν αρρωστήσει ο΄πατέρας μου δεν νόμιζα πως ο καρκίνος θα χτυπήσει και την δική μας πόρτα τον φοβόμουν αλλά απο μακρυά. Τώρα εκτιμώ κάθε μέρα που περνάει και είναι καλά αλλά φοβάμαι για το αύριο. Αν γνωρίζει κάποιος άλλος κατι παραπάνω για την περίπτωση του πατέρα μου θα το εκτιμούσα να το μοιραστεί….
Εύχομαι πραγματικά για όλους εσάς και τις οικογενειές σας τα καλύτερα και κάθε μέρα να είναι μια νίκη
Φιλη Ιωαννα γεια σου, και καλως ηρθες στην παρεα μας. Εδω ολοι νοιωθουμε σαν αδερφια, καιπροσπαθουμε να βοηθησουμε οσο μπορουμε ο ενας τον αλλον. Λυπαμαι που ο πατερας σου μπηκε στο κλαμπ μας, και ευχομαι πολυ γρηγορα να το ξεπερασει. Δεν μπορω να σε βοηθησω με το μεσοθυλιωμα, μπορω ομως να σου πω οτι, ο ηλιθιος σημερα δεν ειναι ανικητος, υπαρχουν εκατομυρια νοσουντες που τον ενικησαν, και μεσα σ αυτους βαζω και τον εαυτο μου, γιατι ετσι νοιωθω. θα ηθελα να σου πω οτι θα περασετε μια αρκετα δυσκολη περιοδο , με τα φαρμακα, τα νοσοκομεια, αρκετους βλακες που μας περιβαλλουν, αλλα πιστεψε με, με θετικη σκεψη, ολα γινονται. Ενθαρυνση την ωρα που θα πεφτει στο μπαμπα σου, και δυναμη απεναντι στον καρκινο. Αυτος που θα λυγισει ειναι χαμενος. ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΩ.
καλημέρα και καλή δύναμη, σου εύχομαι τα καλύτερα DENIS σε σένα και όλο τον κόσμο και ποτε να μην δίνεις σημασία στους βλάκες. Eχω συναντήσει πολλούς μέχρι τώρα και τους έδινα πολυ σημασία μεχρι πρότεινως . σε ευχαριστώ πολυ πολυ για τις συμβουλές σου θα τις κρατήσω σίγουρα γιατι είναι πολύτιμες.
παιδια διαβασα λιγα πραγματα για σας σε προηγούμενες συνομιλίες σας και είστε καταπληκτικοί ,πολυ αξιόλογοι!!!
Καλημερα σε ολους και καλη σαρακοστη.Ιωαννα διαβαζοντας την δικη σου ιστορια ειδα εμενα και πραγματικα συγκηνηθηκα πολυ.Θελω μονο να σου πω να εχεις θετικη σκεψη και να οπληστεις με πολυ δυναμη γιατι αυτην θα πρεπει να δειχνεις καθε φορα που ο πατερας σου κανει μια θεραπεια,καθε φορα που θα ειναι στα κατω του,καθε φορα που θα νιωθει πονο και εσυ θα προσπαθεις να καταλαβεις πως νιωθει.Σφιξε τα δοντια και να βγαζεις μια αισιοδοξια καθε φορα που τον κοιτας πως ολα θα πανε καλα. Η επιστημη εχει προχωρησει και πια υπαρχουν πολλα καλα φαρμακα.Χαμογελα οσο μπορεις και θα μεταδωσεις και στους γυρω σου την αισιοδοξια σου.Ξερω πολυ καλα πως δεν ειναι παντα δυνατον αυτο ομως επειδη δεν μπορουμε να μπουμε στο μυαλο και στο σωμα του ασθενη μονο αυτο μπορουμε να κανουμε.Να περναμε αρκετο χρονο μαζι τους και κυριως οσο γινεται να τους ξελαφρωνουμε απο τις σκεψεις που θα εχουν στο μυαλο τους για το μελλον.
Καλημερα σε ολους και καλη δυναμη.
Καλησπέρα σε όλους.
Μάνια περιέγραψες ακριβώς αυτό που νιώθω.Για καλή μου τύχη πάνω στην ατυχία ανακάλυψα αυτό το φόρουμ και επιπλέον έχω μια φίλη που έχει περάσει τα ίδια με την μαμα της (όχι ακριβώς την ίδια πάθηση) και μπορώ και το συζητώ και μαζί της. Μου δίνει κουράγιο.Ευτυχώς για την μαμα της θεωρείται οτι έχει ξεπεραστεί τώρα πια αφου έχουν περάσει και 10 χρόνια απο τώρα.¨οσο είμαι δίπλα του και περνάω χρόνο μαζί του νιώθω καλά. οταν όμως δεν είναι μαζί του αγωνιώ. Εύχομαι καλές Νίκες
Είχα καιρό να διαβάσω λεπτομερειακά τις αναρτήσεις σας και χαίρομαι πραγματικά που στους περισσότερους τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα. Εγώ για πρώτη φορά σε αποτέλεσμα της αξονικής είδα να αναγράφεται η φράση «μικρή μείωση του όγκου». Δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μου, παρότι γνωρίζω ότι ενδεχομένως τον επόμενο μήνα τα πράγματα να είναι και πάλι διαφορετικά. Το σημαντικό είναι ότι η έναρξη του νέου κύκλου χημειοθεραπειών αναβλήθηκε και πάλι. Δεν ξέρω αν πιστεύετε στον Θεό, για ΄μενα είναι η κινητήριος δύναμη, Αυτός Στον οποίο οφείλω ότι βρίσκομαι ακόμα εδώ. Το έχω γράψει και παλαιότερα και ίσως γίνομαι κουραστική, ωστόσο νιώθω την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί σας. Παράλληλα, συνεχίζω να δοκιμάζω κάποια βότανα, που σε κάποιους ασθενείς είχαν θαυματουργά αποτελέσματα. Εύχομαι καλή υγεία σε όλους!!!!
ΥΓ. Denis, δεν είχα διαβάσει ότι είσαι, πλέον και επίσημα ελεύθερος καρκίνου. Μου έδωσες τόση χαρά, λες και είσαι δικός μου άνθρωπος και σε γνωρίζω προσωπικά!
Stefania, τα posts σου είναι πάντα συγκλονιστικά. Ξέρω ότι δεν υπάρχουν λόγια που μπορούν να μαλακώσουν τον πόνο σου και να σβήσουν όλες τις δυσάρεστες αναμνήσεις. Όλοι λένε ότι ο πρώτος χρόνος είναι δύσκολος. Δυστυχώς, πρέπει να λειτουργήσεις και λίγο με τη λογική σου και να προσπαθήσεις λίγο για χάρη της κόρης σας. Αυτό θα ήθελε και ο άντρας σου (αλήθεια, ποιο ήταν το όνομά του;).
Mένια, πώς πάει η εγυμοσύνη σου; Ο πατέρας σου είναι καλύτερα;
Ioanna, καλή δύναμη στον μπαμπά σου, αλλά και σε όλη την οικογένειά σας. Πρόκειται για έναν δύσκολο αγώνα όσον αφορά τον ψυχολογικό τομέα και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα βιώσετε απογοητεύσεις από άτομα του συγγενικού και φιλικού σας περιβάλλοντος. Το τελευταίο στο αναφέρω γιατί σημειώνεις ότι ο μπαμπάς σου είναι ένας άνθρωπος με πολλούς φίλους. Αυτή την ιδέα είχα και εγώ για τον εαυτό μου προτού αρρωστήσω… Δε θέλω να σε προκαταβάλλω, ωστόσο καλύτερα να το έχεις υπόψιν σου και να μην στεναχωρηθείς αν δεις συμποεριφορές που δεν τις περίμενες.
DIMI χαιρομαι παρα πολυ που συρικνωθηκε εστω και λιγο ο ογκος, εχε πιστη, και θετικη σκεψη και ολα θα πανε καλυτερα.Εγω μετα την αφαιρεση του νεφρου μου και της μεταστασης του στο επινεφριδιο, ειμαι οντως ελευθερος καρκινου, να σου πω κατι ομως; ειλικρινα δεν φοβαμαι καθολου μην επανελθει, και αν επανελθει θα τον αντιμετοπισω παλι αισιοδοξα. Ολες οι εισαγωγες που εκανα στα νοσοκομεια ηταν ολες παρενεργειες χμθ. Ευχομαι κι εσυ συντομα να μπορεις να πεις τα ιδια, οσο για τους ανθρωπους; εχω παρα πολους γραμμενους…. Θα σας πω μονο μια περιπτωση για να γελασετε. Οταν αρωστησα, στο νοσοκομειο ηρθαν ολοι συγγενεις και φιλοι να με δουν, αλλοι απο υποχρεωση, αλλοι απο πραγματικη αγαπη, μου εκανε εντυπωση που δεν ηρθε καθολου, ενας συγγενης πολυ κοντινος που ηταν και φιλος.Οταν βγηκα τον επισκεφτηκα εγω, και επανω στην κουβεντα οταν πηγε στον καρκινο χτυπησε ξυλο πολλες φορες. Εμαθα εκ των υστερων, οτι δεν θελει ουτε ν ακουει για καρκινο και οτι μας θεωρει τελειωμενους.Τον περασμενο Σεπτεμβρη η Οκτωμβρη λοιπον, παρατηρησα οτι ο τυπος εβηχε αρκετα και επιμονα, αφου περασε αρκετος καιρος και δεν πηγαινε στο γιατρο τον πηγα εγω σχεδον μετο ζορι. Μπαινει μεσα και προσπαθουσε να κοροιδεψει το γιατρο, του ειπε οτι βηχει 2 η 3 μερες, δεν ηθελε να κανει ακτινογραφια, το ακουω εγω και του λεω γιατρε βηχει 2 μηνες, κι ετσι εκανε, η οποια εδειξε ασχημα πραγματα,η αξονικη που ακολουθησε εδειξε νεοπλασμα στο μεσοθωρακιο και αρκετους λεμφαδενες. Εχω φιλο θωρακοχειρουργο στο Σωτηρια, και πηγαμε το ιδιο απογευμα σπιτι του, και τον εβαλε την αλλη μερα μεσα, χειρουργεια κλπ κλπ. Λοιπον αυτος ο ανθρωπος κερδισε απο την δικη μου κακη εμπειρια, και τωρα προσπαθει να γινει αυτοκολλητος, εγω ομως τον νοιωθω τοσο μακρυα μου. Λοιπον αγαπητοι μου, αυτοι ειμαστε.
Καλη μου Στεφανια, ποσο στενοχωριεμαι οταν διαβαζω οτι δεν εχει αλλαξει καθολου η διαθεση σου, και ταυτοχρονα σκεπτομαι ποσο τυχερος ηταν που σε ειχε διπλα του μεχρι την τελευταια στιγμη. Στεφανια μου να ξερεις οτι εφυγε ικανοποιημενος απολυτα αν και ατυχος,εχω βρεθει ακριβως στην ιδια κατασταση ως ασθενης, και ξερω ακριβως πως σκεπτεσαι λιγο πριν το τελος, σκεπτοταν οχι τον ιδιο αλλα εσενα και το κοριτσακι του, εγω ημουν τυχερος γιατι σε 4 μηνες θα δω το κοριτσακι που θα κανει η κορουλα μου, το Μαρινακι μου, εκεινος δεν ηταν, Στεφανια ειμαι σιγουρος οτι απο καπου σε βλεπει και σας συμπαραστεκεται, η ψυχη ποτε δεν χανεται, υπαρχει. Στεφανια μου να εισαι παντα καλα.
καλή μέρα σε όλους σας,
Dimi κατα αρχήν συγχαρητήρια για τα καλά σου νέα! Ο,τι καλό αναρτάται σε αυτό το forum γεμίζει με αισιοδοξία και τους υπόλοιπους! Το έχω υπόψη μου αυτό για τους φίλους και τους συγγενείς αλλα δεν με νοιαζει τόσο πολυ αυτό προς το παρόν, με νοιαζει μονο ο μπαμπας μου.Εξάλλου ο κόσμος γύρω μας έχει και αυτός τα προβλήματα του αλλος μικρά και άλλος μεγαλύτερα.Επειδη η δική μου διάθεση δεν είναι και στα καλύτερα της τον τελευταίο ενάμιση μήνα έχω εγώ απομακρυνθεί απο φίλους και συγγενείς γιατί θέλω όταν είμαι με κόσμο να είμαι καλά και να μην στεναχωρώ και τους υπόλοιπους οπότε δεν μου λείπει κανένας ιδιαίτερα. Για τον μπαμπά μου δεν ξέρω αν θα τον πειράξει αυτό στο μέλλον. Προς το παρόν έρχονται μερικοί καλοί φίλοι στο σπίτι και τον βλέπουν. Επιπλέον είμαστε αρκετά δεμενη οικογένεια και η αγάπη και η φροντίδα μας περισσεύει.
Στεφανία μου πραγματικά δεν σε γνωρίζω αλλά μπορώ έστω και λίγο να συμμεριστώ τον πόνο σου.Πάρε τον χρόνο σου αλλά να είσαι σίγουρη πως ο χρόνος σιγά σιγά θα απαλύνει τον πόνο σου.Πόσο χρονών είναι το κοριτσάκι σου? έχω και γω ένα αγοράκι 3,5 χρονών που όταν τον κοιτάω μου φαίνεται πως τα πράγματα θα πανε καλύτερα.
DENIS με το καλό για την εγγονούλα σου τα παιδιά είναι πραγματική ευτυχία!!!!!!
MANIA να προσέχεις και συ με την εγκυμοσύνη σου και με το καλό και σε σένα.
δΕν είμαι η anonymous η ioanna ειμαι . και παλι καλή σας μέρα
Καλημερα σας.ioanna,denis,stefania,dimi,νανσυ και σε ολους που απλως διαβαζεται αυτο το site.O πατερας μου αυτες τις μερες πονανε πολυ τα ποδια του απο θρομβοσεις που του εχουν κανει τα φαρμακα και ειναι στο κρεβατι με ενεσεις.Αχ παναγιτσα μου δεν μπορω να τον βλεπω να ποναει ομως δεν μπορω να του κανω και κατι.Οσο για εμενα ειμαι πολυ καλυτερα και τα πραγματα με το μικρο μου σπορακι σταθεροποιηθηκαν.Περιμενω πως και πως να το πω στους δικους μου αλλα κανω λιγη ακομα υπομονη.Stefania εχω προσπαθησει πολλες φορες να σου γραψω κατι ομως νιωθω πως οτι και να σου πω ειναι πολυ λιγο γι’αυτα που περνας ενα μονο θελω να σου πω.Ο αντρας σου ηταν πολυ τυχερος που σε ειχε πρεπει να εισαι υπεροχος ανθρωπος.Καλο 3ημερο σε ολους.
Καλησπέρα
σε όλους! Θα ήθελα να σας ευχηθώ Καλή Σαρακοστή και δύναμη στον προσωπικό αγώνα του καθενός! Έχω καιρό να μπω μέσα στο blog και σίγουρα θα έχω ξεχαστεί. Εγώ όμως δε σας ξέχασα. Είσαστε όλοι εκεί στην άκρη του μυαλού μου και στη προσευχή μου. Ο θεός να σας δίνει δύναμη!!! Η μανούλα μου σε λίγο κλείνει 6 χρόνια που είναι καλά από τον δικό της αγώνα. ‘Ευχομαι να συνεχίσει έτσι. Επίσης εύχομαι όλοι οι αγώνες να κερδίζοντε και όταν δεν γίνετε αυτό, σε αυτούς που μένουν πίσω να απαλύνεται γρήγορα ο πόνος της απώλειας! Είσαστε όλοι μεγάλοι πολεμιστές!!!
Καλό βράδυ σε όλους κι όλες….Απευθύνομαι στον καθένα ξεχωριστά,στέλνοντάς του την αγάπη μου και τις ευχές μου….Αύριο γιορτάζει το κορίτσι μου,η Ευαγγελία….Η πρώτη γιορτή της αφότου εκείνος μας άφησε για το μεγάλο ταξίδι….Διάθεση χάλια,οι αναμνήσεις ξύνουν τόσο πολύ τις πληγές που πονάνε φρικτά….Δεν θέλω να φτάνουν οι γιορτές και οι μέρες που έχουν για μένα κάποια σημασία….Τότε είναι που θυμάμαι,τότε είναι που νιώθω μόνη…..Είναι ο πρώτος χρόνος που διανύουμε,πρέπει μάλλον να γίνει ο κύκλος….
…Χαίρομαι τόσο που διαβάζω καλά νέα από πολλούς εδώ….Μωράκια στα σκαριά-υπέροχο-νέες ζωές έρχονται να δώσουν νόημα…..Άνθρωποι ελεύθεροι νόσου-αυτό κι αν είναι υπέροχο….Το έχω ζήσει αυτό το συναίσθημα,είναι δίχως άλλο τέλειο….Μαχητές πραγματικοί,θηρία που πάλεψαν με τον καρκίνο και τον νίκησαν…..
Τώρα πρέπει κι εμείς που μείναμε πίσω,ν΄αγωνιστούμε με τα δικά μας φαντάσματα,με τους δικούς μας δράκους….Η απώλεια φίλοι μου,είναι πολύ δύσκολο πράγμα…Σε πνίγει,θέλεις να ουρλιάξεις μα δεν βγαίνει φωνή,θέλεις να μιλήσεις για όλα αυτά που νιώθεις μα δεν μπορείς να βγάλεις λέξη…..Μόνο το μυαλό δουλεύει,θυμάται,πονάει…μόνο η καρδιά χτυπάει γρήγορα,μόνο οι θύμησες λένε τα πάντα…..Όλα γύρω θυμίζουν αυτόν που έφυγε….ακόμα κι ο ανοιξιάτικος αέρας….ακόμα και ο ήχος του αυτοκινήτου…ακόμα και το πακέτο των τσιγάρων-η μάρκα του…
Μάλλον είμαι κακή σας φίλη εδώ…Σας ρίχνω την ψυχολογία,το ξέρω….Πολλοί θα δυσφορούν διαβάζοντάς με,άλλοι μάλλον με νιώθουν…..Τον αγάπησα πολύ ρε παιδιά,είμαι και συναισθηματικός τύπος και πάντα είχα θέμα με την απώλεια……Ακόμα δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω,δεν μπορώ να θυμηθώ εκείνες τις τελευταίες στιγμές….σαν υπνωτισμένη,λες και τα είδα αμυδρά μέσα από σύννεφα σκόνης,λες κι αφορούσαν κάποιον άλλο….
Σκέφτομαι πως ο καθένας μας θέλει το χρόνο του προκειμένου να ξεπεράσει τα δύσκολα….εγώ μάλλον χρειάζομαι μεγάλη πίστωση……Καληνύχτα σας…….
Καλήσπέρα,
Δεν χρειαζεται STEFANIA να απολογήσε για τίποτα και εξαλλου και συ όπως και οι περισσότεροι χρειαζόμαστε κάποιον να μας ακούσει και να μας καταλάβει. Τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω. Να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου και να σου΄δινει πολλές χαρές και νόημα στη ζωή σου.Katrine εγώ προσφάτως έμαθα για τον μπαμπά μου και ψάχνω απο κάπου να πιαστώ και ειλικρινά το οτι έχεις κοντα σου τη μαμά σου 6 χρόνια μου δίνει πολύ μεγάλη δύναμη. Να έιναι καλά και να την χαίρεσαι.Να είστε ολοι σας καλά.Καληνύχτα
Ιωάννα και πάλι γειά χαρά…..Ξέρω απόλυτα τι ακριβώς περνάς τόσο εσύ όσο κι ο πατέρας σου….Ναι,πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να υποφέρει κατά τη διάρκεια του αγώνα μας κι έλεγα κι εγώ πως είναι πολύ εγωιστικό!!!!Όμως δεν παύει να είναι ανθρώπινο….Εμείς λυγίζουμε γιατί νιώθουμε την απελπισία,τον πόνο,την αρρώστια από μια άλλη οπτική….Σκεφτόμαστε πράγματα που ίσως αυτός που νοσεί να μην τολμά ή και να μην θέλει να βάλει στο μυαλό του….Εμείς ρωτάμε,διαβάζουμε,ακούμε κι αυτό μας κάνει πιο καχύποπτους,πιο ευάλωτους,πιο νευρικούς πολλές φορές γιατί δεν μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα που έχουμε στο νου μας…..Εκείνοι σαν στρατιώτες υπακούν στις ιατρικές οδηγίες κι όταν νιώθουν καλά ίσως ενοχλούνται από την ασφυκτική προστασία μας…..Γι΄ αυτούς μια ήρεμη νύχτα είναι υπέροχο πράγμα..για μας δεν υπάρχουν ήρεμες νύχτες…ο τρόμος για το αύριο,η αγωνία μας κυριεύουν…..Ξέρεις τι έλεγα πάντα;Κερδίζουμε την κάθε μέρα με το σπαθί μας,με πολύ κόπο,σφίγγοντας τα δόντια…..Αλήθεια,δεν τα βιώνεις όλα τούτα;Σου εύχομαι να έχεις περίσσια δύναμη κι υπομονή…..Θα δεις πόσες δυνάμεις έχει ο άνθρωπος κρυμμένες μέσα του….Μπορεί να κάνει πράγματα που σε άλλες φάσεις της ζωής του θα τα θεωρούσε ακατόρθωτα……Καλό ξημέρωμα….
STEFANIA να το χαιρεσαι το κοριτσακι σου !!!!!!!!!!!!!! να ειναι παντα καλα .εσυ παιρνεις δυναμη απο εκεινο να εισαι και εσυ καλα και να το δης οπως επιθυμης !!!!!!!!!!! υπεροχο να εισαι μητερα ειμαι και εγω μητερα δυο παιδιων, η ζωη σου τα εφερε πολυ δυσκολα ευχομε να βρης την δυναμη και να απαλυνει ο πονος σου γρηγορα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ…..
……..
Καλημέρα σε όλους σας
STEFANIA, Καλημέρα όλα αυτά που περιγράφεις τα νιώθω πραγματικά και τώρα τελευταία προσπαθώ να φέρομαι πιο φυσιολογικά να μην τον πνίγω. Εχω πάρει τόση αγάπη απο αυτόν τον ανθρωπο και θέλω να κερδίσουμε αυτή τη μάχη.Παντως μπορώ να πω πως χθές που είχαμε βγεί μια βόλτα όλοι μαζί μας έλεγε απο μόνος του πως νιώθει παρα πολύ καλά οργανικά καλύτερα και απο πριν μπεί στο νοσοκομείο. Χαρηκα τόσο πολύ!!!
Το κοριτσάκι σου θα γιατρέψει τις πληγές σου με το χρόνο καθώς αυτός θα περνάει και θα το βλέπεις να μεγαλώνει και θα σε κάνει περίφανη για όλα όσα έχεις καταφέρει.Εμένα ο μικρός μου τον κάνει και γελάει τον μπαμπά μου γιατί γι αυτόν ο παππους του είναι καλά δεν ξέρει τι έχει κ;αι το κυριότερο δεν του θυμίζει πως είναι άρρωστος.παίζουν και γελάνε μαζί. Να είστε όλοι καλά
Στεφανία, αν και καθυστερημένα, σου εύχομαι χρόνια πολλά και καλά για την κορούλα σου. Φαντάζομαι ότι η φετινή ημέρα της γιορτής της θα ήταν πολύ δύσκολη και για τις δυο σας. Τα λόγια μας σίγουρα δεν καταφέρνουν να καλύψουν τα απέραντο κενό σου, ωστόσο θέλω να θυμάσαι ότι είσαι στις σκέψεις μου και, απλά, εύχομαι ο Θεός να σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις τον δρόμο της ζωής.
Ευχαριστώ άπαντες για τις ευχές σας….Ξέρετε,μολονότι δεν γνωριζόμαστε,μολονότι μπορεί να προσπερνάμε ο ένας τον άλλο στον δρόμο,οι κουβέντες που κάνουμε μέσω ενός πληκτρολογίου,είναι πραγματικά πολύτιμες…..Ευχές πραγματικές,λόγια αληθινά,σκέψεις καθαρές κι ανθρώπινες….Αυτό που με πονάει είναι το γιατί να γνωριστούμε έτσι,με συνδετικό κρίκο τον καρκίνο-άκου φίλε μου…τον καρκίνο…….Ο καθένας μας βίωσε και συνεχίζει να βιώνει καταστάσεις μέχρι τώρα άγνωστες,σκληρές,αφόρητες μα και μοναδικές…κι όλα αυτά με κοινή συνισταμένη τον..καρκίνο…ιδού φίλοι μου οι κρυμμένες τεράστιες δυνάμεις που έχουμε εμείς οι άνθρωποι!!!!!!…….
Καλημερα σας,Εχτες συγκινηθηκα πολυ με το μικρο μου αγορακι,πηγαμε να δουμε τον πατερα μου και μολις μπηκαμε στο σπιτι ο μικρος εβαλε το σκουφακι του (γιατι το φοραει ο οπως λεει και ετρεξε οπως παντα στην κρεβατοκαμαρα αγνωοντας ολους τους αλλους για να τον δει.Μολις μπηκε λοιπον δεν ηταν εκει και αρχισε να τον ψαχνει στα σκεπασματα, η στεναχωρια του και η αγωνια του στα ματια του ηταν απιστευτη.Τοτε λοιπον του ειπα οτι ειναι στο σαλονι και εβαλε μια τρεχαλα να παει να κατσει πανω του και γελαγε λες και βρηκε το αγαπημενο του παιχνιδακι.Ενα μωρο 1,5 χρονων ποση χαρα μπορει να σου δωσει και ποση συγκινηση!! Ο πατερας μου φυσικα τρελαθηκε.Αχ Παναγιτσα μου ποσο ευτυχισμενος μπορει να γινει ενας ανθρωπος απο τοσα μικρα πραγματακια.Καλημερα σε ολους
Η ΜΑΝΙΑ ειμαι.
((γιατι το φοραει ο «παππουλης» οπως λεει.) σβηστηκε κατα λαθος
Καλημέρα σε όλους,
ΜΑΝΙΑ τα παιδιά είναι χαρά και ευτυχία για όσους τα συναναστρέφονται!Εμένα σήμερα ο μπαμπάς μου μπήκε να κάνει την δευτερη θεραπεία του.Η γιατρός του μας είπε πως η δευτερη ακτινογραφία που έβγαλε σήμερα είναι καλύτερη απο την προηγούμενη. Οι αιματολογικές εξετάσεις του παρόλλο που δεν δείχνουν κάτι σχετικό με την πάθηση του είναι πολύ καλές.ΔΕν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον , ξέρω πως έχουμε παρα πολύ δρόμο ακόμα αλλά το σημαντικότερο είναι πως ανέβηκε η ψυχολογία του. Αυτό είναι το καλύτερο της υπόθεσης για μένα, είναι ψυχολόγικά πολυ καλύτερα. Μακάρι να πάνε όλα καλά για όλους μας.
Μπραβο ΙΟΑΝΝΑ πολυ καλα νεα αυτα αν και ειναι η αρχη βεβαια,ομως το οτι ανεβηκε η ψυχολογια του αυτο ειναι το πιο σημαντικο απο ολα.
Γεια σας.
Στεφανία να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου, αν και καθυστερημένα. Να το κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου, να ‘ξερες πόσο πολύ το συμπονώ, όλα ήταν διαφορετικά όταν είχα χάσει την μητέρα μου, είχα και έχω όμως τον μπαμπάκα μου και τον αδερφούλη μου. Αύριο ο μπαμπάς θα κάνει μαγνητική, δεν έχω κανένα προαίσθημα καλό ή κακό, μόνο μία ευχή!!! Ioanna καλή δύναμη με τον πατερούλη σου, Θέλει «τρέλα» και αισιοδοξία. Όταν συνοδεύω τον δικό μου μπαμπά στις θεραπείες τον κάνω να γελάει τόσο πολύ ή έστω να χαμογελάει όταν είναι στις μαύρες του, δεν τον αφήνω σε ησυχία! Μόνο όταν είμαι μόνη μου ή εδώ μαζί σας αφηνώ τα δακρυά μου, παρόλο που και ο συζυγός μου και το παιδάκι μου με φροντίζουν. Σε 4μήνες περιμένω και τον διάδοχο του… Ξέρω πως δεν τον νοιάζουν αυτά τα περί ονόματος, όταν όμως του είπα πως ο μικρός θα έχει το ονομά του, το προσωπό του με πήγε πίσω χρόνια πριν, τότε που ήταν όλη η οικογένεια μαζί, αγαπημένοι χωρίς τον ηλίθιο καρκίνο…
Πραγματικά σας σκέφτομαι όλους.
Σας ευχαριστώ όλους απο καρδιάς για τις ευχές σας!
Η ψυχολογία του είναι αυτή που με κάνει να χαίρομαι και οτι βλέπω στα μάτια του ελπίδα.ggg ευχομαι τα καλύτερα για τον μπαμπά σου και σε 4 μήνες με το καλό να κρατάς το μωράκι σου στην αγκαλιά σου. Ο μπαμπάς σου θα είναι τρισευτυχισμένος!!!!!!