Η απίστευτη συμμετοχή σας με άφησε άφωνο. Δεκάδες άνθρωποι συνέβαλλαν, γράφοντας σχόλια για τους εαυτούς τους ή για συγγενείς, μοιράζοντας τις ιστορίες τους, πόνο και ελπίδα.
Εμεινα άφωνος.
Στην αρχή απαντούσα στα σχόλια, αλλά μετά παρατήρησα οτι το βήμα λόγου που δινόταν εδώ στους (έμμεσα ή άμεσα) παθόντες ήταν πολύ πιο σημαντικότερο απο την δική μου γνώμη.
Έτσι σας άφησα να λέτε ότι βάραινε την καρδιά σας.
Είσαστε πολλοί – πολλοί περισσότεροι απο όσους περίμενα.
Αυτή η συμμετοχή σας με αναγκάζει να το επαναφέρω στην επικαιρότητα, καθώς, μιλώντας με την Αντικαρκινική Εταιρεία, και λαμβάνοντας υπόψιν το #51 σχόλιο απο τον Γιώργο, σκέφτηκα οτι δεν μπορώ να μείνω απαθής παρακολουθώντας αυτήν την συζήτηση.
Πρώτα, το post:
5/2/2007:
Πες το δυνατά ρε, Καρκίνος.
Όχι το ζώδιο, το άλλο. Η «ασθένεια». Η «επάρατη νόσος». Η «κατάρα». Το «ακατανόμαστο».
Η μάνα μου έπαθε καρκίνο της ουροδόχου κύστης, και πέθανε -τελικά- απο αυτό. Κυρίως, έφταιγε (και φταίει) το κάπνισμα. (Τώρα, πως φτάνει η τζούρα απο το πρωϊνό απαραίτητο τσιγάρο στην ουροδόχο κύστη, τρέχα γύρευε. Φτάνει όμως. Να είσαστε σίγουροι, γιατί η μάνα μου για περίπου ενάμισι – δύο χρόνια, είχε ένα σωληνάκι, πλαστικό, που έδιωχνε τα ούρα σε μία σακούλα).
Όταν τριγυρνούσα στην Πάρο μετά τον θάνατό της, όλοι στραβομουτσουνιάζανε όταν έλεγα «Καρκίνος». Όταν άκουγα τους ανθρώπους να μιλάνε για άλλους, που πέθαναν απο καρκίνο, έλεγαν «η ασθένεια».
Μα τον θεο, ούτε να το προφέραν δεν μπορούσαν.
Τι τρέχει με αυτό; Τι είδους κόλλημα είναι; Μήπως και αν το πεις, κολλάς; Μην είναι κολλητικό; Μην το κολλάς με την αναφορά;
~
Κάπου τρία χρόνια πριν, στο γραφείο, έχω χάσει μπόλικα κιλά. Απο την Taste and Diet. Κάθε μέρα, τρώω το φαγητό που μου φέρνουνε – για μήνες λέμε τώρα, ε; – στο εστιατόριο, μαζί με ΟΛΟΥΣ τους άλλους. Πιάνει το κόλπο, τα χάνω τα περιττά, γίνομαι γκομενάκι, είμαι στα πάνω μου, ξυρίζω το κεφάλι μου.
Τι το ‘θελα;
Μήνες μετά, όσο είχα διατηρηθεί, ανακαλύπτω οτι υπάρχει φιλολογία: ο Γιάννης έχει καρκίνο (φτου! που έκανε και ο Φιλιππίδης όταν παρουσίαζε τα ζώδια στις ειδήσεις του Μαστοράκη στον Αντέννα).
Σου λέει ο άλλος, ξυρισμένο κεφάλι ίσον χημειοθεραπεία, χαμένα κιλά, that fits.
Ε, ούτε τότε δεν είπανε «καρκίνος». Το έμαθα απο κουβέντα που ξεκίναγε «το ξέρουμε οτι είσαι άρρωστος«.
Άρρωστος, όχι καρκίνος.
Σαν να έχεις τον σατανά μέσα σου.
Και, σαν να μην έφτανε αυτό, αν τελικά τον αποκτήσεις (μακρυά απο μας, ε;) δαγκώνεσαι.
Πως να το πεις; Φυλαγεσαι.
Γιατι σε κοιτάνε σαν πεθαμένο – ήδη. Όπως τους κοίταζες και εσύ παλιά.
~
Λοιπόν, παλικάρια, να τα βρούμε λίγο εδώ: Ζεις, απο τον καρκίνο. Επιβιώνεις. Είναι μπάσταρδη ασθένεια, αλλά δεν είναι θανατική καταδίκη. Πολλοί γλυτώνουν – έχω παραδείγματα-. Και μετά είναι καλά. Απολύτως καλά. Ούτε την ψυχή τους πουλήσανε, ούτε φαντάσματα είναι. Άρρωστοι πριν – καλά τώρα. Και ούτε έχουν να ντρέπονται για κάτι.
Και αξιοπρεπείς, και αμόλυντοι. Για αυτό, αν ακούσετε κανέναν με καρκίνο, μην το κοιτάξετε σαν πεθαμένο. Σαν κρυολογημένο κοιτάχτε τον. Και μην φοβηθείτε να το πειτε – καρκίνος.
Δεν υπάρχει «ανίατη ασθένεια», «επάρατη νόσος», «η ασθένεια» και άλλες τέτοιες υπεκφυγές.
Και αν το αντιληφθούμε, ίσως κάνουμε κάτι για αυτό. Αν υποψιαστούμε οτι με τον τρόπο ζωής μας (φυτοφάρμακα, κινητά, τσιγάρα, διατροφή) κινδυνεύουμε, και δώσουμε λίγο σημασία, μπορεί και να το αποφύγουμε.
Δεν κολλάει με το να το πεις. Με το τσιγάρο, μπορεί. Με το να το πεις, όχι.
Και, αν θέλετε να με ακούσετε, μην το ανάψετε το γαμημένο για λίγο. Έτσι, τιμής ένεκεν.
Μην διστάσετε να τους καλέσετε. Η ψυχική σας υγεία (είτε είσαστε ασθενείς, είτε είσαστε κοντικά πρόσωπα) είναι εξίσου σημαντική με την σωματική.
Αν πρέπει να μάθουμε να λέμε «καρκίνος» χωρίς να ντρεπόμαστε, τότε σίγουρα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τον πόνο της καρδιάς και του νου μας, χωρίς δισταγμούς.
Στην γραμμή θα σας απαντήσουν άνθρωποι που γνωρίζουν πολλά για την ασθένεια, και γνωρίζουν πως να απαλύνουν τον πόνο της ψυχής σας.
Ελπίζω απο καρδιάς να έχω κάνει ότι μπορώ για να απαλύνω τον πόνο σας…
- Αρχική ημερομηνία: 5/2/2007
- Δεύτερη ημερομηνία: 5/11/2007
- Τρίτη ημερομηνία: 23/10/2008
Οι σέρβερ μοιάζουν να μην αντέχουν άλλο να δείξουν αυτήν την σελίδα. Κοντά στα χίλια comment, με γεμάτο κείμενο, και πάνω απο τριάντα τρείς χιλιάδες επισκέψεις, είναι σίγουρα πρόκληση -στην καλύτερη περίπτωση- για το WordPress. Για να το αντιμετωπίσω, χρειάστηκε να χωρίσω τα σχόλια σε σελίδες. Τα σχόλιά σας, μπορείτε ακόμα να τα δείτε συνολικά σε μία σελίδα, πατώντας στην αντίστοιχη επιλογή..
(135 ψήφοι, βαθμολογία: 4,67 / 5)
Loading...
Denis,ελεύθερος νόσου!!!!!Πόσο υπέροχο ακούγεται αυτό!!!!!Εύχομαι τα καλύτερα….Συνέχισε να γράφεις εδώ,είσαι πολύτιμος….Ο καρκίνος πρέπει να σε φοβάται….μακάρι να είσαι για πάντα καλά….Κοίτα τον λοιπόν κατάματα και δείξε τη δύναμή σου!!!!!Είσαι το καλύτερο φάρμακο για όλους εδώ και ιδιαίτερα για τους νοσούντες…..ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!
Ακόμα δεν μπήκε το 2013 και σκέφτομαι από τις πρώτες ώρες που ήρθε πως θα φύγει. Η ψυχολογία μου είναι χάλια, το ένα στραβό ακολουθεί το άλλο στην ζωή μου. 01/01/2013 χτύπησε ο γιός μου – 18 μηνών κ πήγαμε για ράμματα – από εκείνη την ώρα δεν μπορώ να συνέλθω. Με τον μπαμπάκα μου συνεχίζουμε να περνάμε δύσκολα, μετά το δεύτερο χειρουργείο είχαμε λοίμωξη, τώρα ακτίνες που τον έχουν εξαντλήσει. Δυστυχώς καταφευγει συχνά σε ηρεμηστικά χάπια. Αχ denis να μας δίνεις πάντα λίγη από την δυναμή σου. Στην αρχή της νόσου ήμουν τόσο σίγουρη κ αισιοδοξη πως θα τα ανατρεψουμε όλα, τώρα νιώθω μόνο φόβο, ίσως φταίνε οι ορμόνες της εγκυμοσύνης. Συγγνώμη εάν σας «έριξα».
Φαντάσου πως το 13 είναι το τυχερό μου νούμερο!!!
ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.
Δεν μας εριξες καθολου, ολα ειναι περαστικα. Ακουστε τωρα ενα ωραιο που το ακουσα χθες απο ενα φιλο μου. Εχει μια εγγονουλα 3 ετων και πηγαινει σε ιδιωτικο παιδικο σταθμο. Πριν τις γιορτες τα ρωτουσε η νηπιαγωγος ολα τα παιδακια τι θελουν να τους φερει ο Αγ. Βασιλης, οταν εφθασε στην Ελπιδα απανταει, τσιπουρα αλανιαρα και λουκανικο, λυθηκαν ολοι στα γελια, καθε καλοκαιρι πηγαινουν ολο το καλοκαιρι διακοπες και ο μπαμπας της ριχνει παραγαδια και η μικρη τρωει ολο ψαρια.
Στεφανια, dimi, dimitra, τι κανετε? Στεφανια νοιωθεις ακομα το ιδιο, η καπως καλυτερα? DIMITRA εχεις να γραψεις παρα πολυ καιρο, Dimi επισης, ευχομαι παντως να εισθαι καλα μεσα απ την καρδια μου.
Καλό βράδυ σ΄όλους κι όλες….Εύχομαι να είστε πολύ πολύ καλά….Είμαι καλά;Ξέρω άραγε;Μάλλον το σοκ που υπέστην δεν το ξεπέρασα ακόμα.Είναι τόσα τα καθημερινά προβλήματα που μα το θεό,δεν έχω τη δυνατότητα να πενθήσω όπως θέλω εγώ….Το παιδί,διάφορα θέματα που πρέπει να ταχτοποιηθούν,είναι αυτά που με απορροφούν.Η απώλεια πονάει αφάνταστα….Πάω στον τάφο του και δεν το χωράει το μυαλό μου πως είναι εκεί άψυχος,νεκρός…..Συναισθήματα που εναλλάσσονται τρελά:ναι,λυτρώθηκε-δεν ήταν ο τύπος που θα μπορούσε να ζήσει αδύναμος,άβουλος σωριασμένος σ΄ένα κρεβάτι….η ζωή του ήταν εκρηκτική κι ασυμβίβαστη….Από την άλλη,τον ήθελα τόσο πολύ κοντά μου,κοντά μας….Τον αγάπησα τόσο πολύ και νιώθω πως δεν πρόλαβα να του μεταφέρω το πόσο……..Πάντα όμως έτσι γίνεται….πάντα νιώθεις πως δεν είπες όλα αυτά που ήθελες,πως δεν έκανες όλα αυτά που ήθελες,πως δεν έγιναν πολλά…πάντα ο χρόνος δεν είναι αρκετός….Ας είναι κάπου και να μας βλέπει…..
Ax Στεφανια, μην ξεχνας οτι εχεις ενα παιδι που πρεπει να ζησει, κι εσυ επισης, αν θυμαμαι καλα δεν εισαι ουτε 40 χρονων, συμφωνω οτι την καρδια μας δεν την οριζουμε, αλλα πρεπει να ζησεις φυσιολογικα, πρεπει να το εχεις ξεχασει αλλωστε, εισαστε 10 χρονια σε αλλους ρυθμους, στους ρυθμους του μαλακα του καρκινου, αλλα το παιδι σου πρεπει να το ξεπερασει , και σιγουρα οπως αισθανεσαι δεν το βοηθας, το παιδι μπορει να σκεπτεται τον μπαμπα του με αγαπη, αλλα και δεν πρεπει αυτο να του χαραξει τη ζωη. Με συγχωρεις για τις συμβουλες, αλλα καταλαβαινω οτι εισαι μπερδεμενη, και με το δηκαιο σου. Καλη σου μερα Στεφανια.
δικηο
Καλημερα σε όλους,δεν ξέρω αν θυμαστε σας είχα πει για τον πατέρα μου αρχές 9ου που ειχε διαγνωστεί καρκίνο στον πνευμονα 4ου σταδίου επιθετικού με μετασταση στον εγκέφαλο.Μετα απο πολλές θεραπείες και ακτινοβολίες εχτές πήραμε μία ανάσα,ήταν η τελευταία θεραπεία.Έκανε δύο κύκλους θεραπειών με πολύ δυνατά και πολλά φάρμακα και ο γιατρός μας είπε σε 2 εβδομάδες θα κάνει αξονικές μαγνητικές κτλ να δούμε τί έχει γίνει.ο γιατρός είναι πολύ αισιόδοξος γιατι μόλις τελείωσε τον 1ο κύκλο οι εξετάσεις του ήταν πιο καλές και απο καλές,ο όγκος στον εγκέφαλο σχεδόν εξαφανισμένος και στους πνεύμονες είχαν συρικνωθει΄πάνω απο 60%.Τι αγωνία Παναγίτσα μου,Λέτε να «θεραπεύτηκε»ο πατέρας μου και αντι για μήνες να τον έχω δίπλα μου χρόνια; Να σας ρωτήσω κάτι περίμενουμε και απαντήσεις απο την πρώτη βιοψία για την μετάλλαξη ωστε να του δώσουν το κατάλληλο φάρμακο απο το στόμα,τί είναι αυτη η εξέταση τι εννοούν μετάλλαξη;Ο γιστρός μου εξήγησε αλλα δεν πολυκατάλαβα.Συγνωμη αν σας κούρασα.
σας διαβάζω ανελλιπώς
Μανια χαιρομαι παρα πολυ που ομπαμπας σου πηγαινει πολυ καλυτερα, να ξερεις τα τελευταια χρονια ο καρκινος εχει γινει μια χρονια ασθενεια, και ζει για πολλα χρονια καποιος ασθενης,επισης καποιοιεχουν γινει τελειως καλα. Εγω εχω παραδειγμα την αδελφη μου, 7 χρονια ελευθερη καρκινου, ειχε στο παχυ εντερο τριτο σταδιο, εγω επισης 16 μηνες ελευθερος καρκινου. Να ξερεις οτι σημαντικο πολυ ειναι η καλη ψυχολογια. ευχομαι στο μπαμπα σου να γινει τελειως καλα.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους.Σήμερα ειμαι πολυ στεναχωρημένη γιατι εχτές νευρίασα με τον πατέρα μου για άσχετους λόγους και του το έδειξα πολύ έντονα και στεναχωρήθηκε κι εκείνος πολύ.Δεν έπρεπε να μιλήσω το ξέρω δεν έπρεπε να αντιδράσω στα νεύρα που έχει τον τελευταίο καιρο.Όλο το βράδυ σκέφτομουν οτι η υγειά του μπορεί να αλλάξει ανα πάσα στιγμή κι εγω τσακώθηκα μαζί του και τον στεναχώρησα.Είχα δίκιο όμως δεν έπρεπε να μιλήσω.Συγνώμη για τα δικά μου ψυχολογικά που λογικά δεν θα σας ενδιαφέρουν όμως νιωθω άσχημα ακόμα και να μιλήσω με κάποιον για τον τρόπο μου.
Η ΜΑΝΙΑ είμαι.
Λοιπον Μανια σημερα θα κανεις στο μπαμπα σου μια μεγαλη αγκαλια , θα του ζητησεις συγνωμη, και θα δεις οτι ο μπαμπας σου θα σε παρει κι εκεινος και θα εισθαι και οι δυο ευτυχισμενοι. Αυτα τα φαρμακα κοπελα μου σκοτωνουν την ψυχολογια, και κανουν τους ασθενεις αδικους, δεν ειναι ο μπαμπας σου , τα φαρμακα τον κανουν αδικο. Εγω περυσι ειχα μαλωσει με τα παιδια μου, με τη γυναικα μου, τους ειχα διωξει ολους, και το ωραιο ειναι οτι νομιζα οτι ειχα και δικηο. Να φαντασθεις οτι τη γυναικα μου που ηταν μερονυχτα πολλα διπλα μου χωρις να κλεισει ματι της μιλουσα συνεχως με νευρα λες κι εφταιγε αυτη για την αρωστεια μου, μεχρι που την αναγκασα να με εγκαταλειψει για 10 μερες και να παει να μεινει στην κορη μας. Γι αυτο δωσε τοπο στην οργη.
Πραγματικά DENIS πολλά νεύρα προκαλουν τα φαρμακα.Σε ευχαριστω πολυ για την βοήθεια σου,ξέρω οτι δεν έχω δικαιωμα να σπανε και τα δικά μου νευρα και γι αυτο θα πρεπει να μην μιλάω οτι κι αν κάνει και λέει.
Σε ευχαριστω πραγματικα
Εκανα 4 αξονικες, ειμαι ελευθερος καρκινου. Ημουν παρα πολυ σιγουρος οτι θα ειναι ετσι, μεχρι που σκεπτομουν να μην παω καθολου. Ευχομαι σε ολους ναεχουν τα ιδια αποτελεσματα. Το εχω πει να το θυμασθαι τον καρκινο θα τον φαω λαχανο.
Denis,πραγματικά είναι υπέροχα τα νέα σου….Σε νιώθω απόλυτα!!!!!!!Μακάρι να μην μπεις ποτέ ξανά σε νοσοκομείο παρά για τα τσεκ απ σου!!!!!!!Είναι απερίγραπτο συναίσθημα πραγματικά!!!!!!!!!Να ζεις όμορφα και ν΄αγαπάς αυτούς που έχεις κοντά σου!!!!!Τους δίνεις δύναμη,πολλή δύναμη!!!!!!!Να προσέχεις τον εαυτό σου!!!!!Η ζωή φίλε μου είναι στιγμές κι είναι όμορφη,πολύ όμορφη……το ξέρεις άλλωστε…….
Στεφανια σ ευχαριστω πολυ για τις ευχες σου, ευχομαι παντα υγεια σε σενα και στην κορουλα σου. Αληθεια πως νοιωθεις; εισαι λιγο καλυτερα;
Denis,σ΄ευχαριστώ κι εγώ από καρδιάς για τις πολύ ανθρώπινες ευχές σου….Ο πόνος δεν φεύγει,πάντα,κάθε στιγμή υπάρχουν πράγματα που μου τον θυμίζουν…..Κάποιες φορές γελάω με τις αναμνήσεις,άλλες όμως είναι τόσο σκληρές που πληγώνουν βαθιά….Ακόμα δεν μπορώ να διαχειριστώ την απώλεια…..Αυτό είναι πιο έντονο κι επίπονο όταν μένω μόνη,η μοναξιά ξέρεις είναι αφόρητη…..Ήταν άνθρωπος με τόσο έντονη κι εκρηκτική προσωπικότητα που η απουσία του είναι κάτι παραπάνω από αισθητή…..Σου συνιστώ να προσέχεις και ν΄αγαπάς πολύ την σύντροφό σου,είναι το άλλο σου μισό….Όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο,της δίνεις εσύ δύναμη παρά εκείνη σε σένα…Εγώ μαζί του ένιωθα…άτρωτη όσο κι αν ακούγεται τρελό!!!!!!Τώρα νιώθω αδύναμη…..Μάλλον θα πάρει χρόνο για να γίνω σκληρή,αποφασιστική,τολμηρή,αισιόδοξη και πραγματικά χαρούμενη……πόσο θέλω να γελάσω και να το νιώσω,να το ζήσω…….Τέλος πάντων,ας μην πω άλλα….Εσύ αγαπητέ μου φίλε,είσαι απαραίτητος σ΄αυτό το site….Πρόσφερε απλόχερα τις εμπειρίες σου,τις σκέψεις σου,τα συναισθήματά σου για αυτούς που παλεύουν με τον καρκίνο αλλά και στους δικούς τους ανθρώπους…Κανένας άλλος δεν μπορεί να εκφράσει πιο καλά αυτά που βίωσε παρά μόνο αυτός που έζησε με τον εφιάλτη…..Να είσαι καλά και χαμογελάς….α,μην ξεχνάς να ….βγάζεις τη γλώσσα στο θηρίο που,ναι,κάποιες φορές δεν είναι ανίκητο…….Καλό ξημέρωμα……..
Στεφανια γεια σου. Επομενο ειναι να μην εχεις βρει ακομα το βηματισμο σου, ειναι πολυ νωπη η απωλεια του αγαπημενου σου. Θα πρεπει να αξιζε και πολλα ομως, σε νοιωθω , τιποτα δεν μπορει να τον αναπληρωσει, που ξερεις ομως; μπορει να σε βλεπει απο καπου, μπορει καποια στιγμη να ξανασμιξετε. Καλη μου Στεφανια ησουν ατυχη, και λεω ατυχη οχι μονο γιατι εχασες τον αγαπημενο σου, αλλα και γιατι τοσα χρονια μπηκε στη μεση οηλιθιος και δεν σας αφησε να χαρειται. Δυστυχως. Δεν ξερω γιατι, αλλα νομιζω η κορουλα σας θα πρεπει να του μοιαζει,και στα ματια της βλεπεις και εκεινον, οποτε δωσε της διπλη αγαπη. Εγω Στεφανια δεν ξερω γιατι, δεν φοβηθηκα ουτε στιγμη αυτον τον ηλιθιο, τον αντιμετωπησα παντα χωρις φοβο, να φαντασθεις οτι καποια στιγμη ενα φαρμακο χημειοθεραπευτικο, μου δημιουργησε διαβητη, προσκαιρο βεβαια, και δεν με πειραζε ο καρκινος , αλλα το οτι δεν μπορουσα να φαω οτι θελω. Συνεχως δινω κουραγιο σε αλλους ασθενεις, μπορεις να δεις και σε αλλη ιστοσελιδα που γραφω, στην σελιδα ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ, ως DIONISIS. Αλλα δεν ξερω γιατι αυτην εδω την ιστοσελιδα την εχω αγαπησει. Σας ευχομαι παντα υγεια και στις δυο σας, και να μην χανεσαι. Διονυσης.
DENIS,καλημέρα σημερα το πρωι διάβασα τα καλά σου νέα και πραγματικά χάρικα πάρα πολύ.Πριν αρρωστήσει ο πατέρας μου δεν ήξερα πολλά γι αυτήν την ασθένεια και παρόλο που μια ζωη θυμάμαι την οικογένεια μου σε νοσοκομεία λόγω άλλων προβλημάτων ήταν κάτι που πίστευα πως δεν θα μπεί στο δικό μου σπίτι.Αυτους τους μήνες που διαβάζω την σελίδα αυτή πραγματικά με έχει βοηθήσει πολύ να καταλάβω τι είναι ο καρκίνος πως να «βοηθήσω» τον πατέρα μου αλλα και εμένα την ίδια.Εσύ DENIS πραγματικά ήσουν και είσαι ένας άνθρωπος οπυ όταν έβλεπα οτι έχεις αναρτήσει κάτι αμέσως το διάβαζα γιατι πραγματικά με βοηθούσες.Εύχομαι οτι «εχασες»το διάστημα που νοσούσες να σου το δώσει ο θεός διπλο και να χαρείς πραγματικά απο δω και πέρα την ζωη χωρίς σκαμπανεβάσματα.Σε ευχαριστούμε πολύ και μακάρι να μπορούσε να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με εσένα και οι περισσότεροι που παλεύουν αυτην την στιγμή.
Φυσικα το ιδιο ευχομαι κι εγω Μανια, αυτη η νοσος ειναι πολυ αδικη και ακαρδη, χωριζει αγαπημενους, αφηνει ορφανα πριν την ωρα τους, κανει τους ανθρωπους δυστυχισμενους. Χωρις να κανω τον ξερολα, πιστευω οτι πολυ μεγαλο ρολο παιζει η ψυχοσυνθεση του καθε ανθρωπου, οσο πιο αισιοδοξα βλεπει καθε ασθενης το μελλον, τοσο περισσοτερες πιθανοτητες επιτυχιας εχει. Εγω δεν φοβαμαι καθολου, και αν ερθει παλι τον περιμενω οπως ενα κρυολογημα. Ετσι ημουν παντα στη ζωη μου, οτιδηποτε ασχημο μου συνεβη, με επηρεασε μονο μερικες ωρες,η επομενη μερα ηταν παντα μια διαφορετικη μερα. Θυμαμαι οταν πριν χρονια, δεν ειχα ουτε δραχμη στην τσεπη εγω εκανα σχεδια για το μελλον. Το πρωτο οικοπεδο που αγορασα οταν το εκλεισα,δεν ειχα ουτε δραχμη στην τσεπη. Μου αρεσε και σε λιγες μερες ειχα βρει τα χρηματα να το αγορασω. Αυτο θελει η ζωη, τολμη, θαρρος θετικη σκεψη. Να κανεις αγαπες καθε μερα στο μπαμπα σου, και να τον ενθαρυνεις οσο μπορεις.
Καλέ μου Διονύση…….Σα ν΄ακούω τον άντρα μου….Πάντα ήταν αισιόδοξος,πάντα πάλευε και έκανε σχέδια….Πολύ δυνατός,τόσο σωματικά όσο και ψυχικά!!!!!Ποτέ δεν είχαμε την αίσθηση της ασθένειας στο σπίτι!!!!!Τη Δευτέρα για παράδειγμα χμθ,και το Σάββατο για ούζο στο χωριό!!!!!!!Είσαι πολύτιμος σ΄αυτό το site!!!!H παρουσία σου είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη…..Συνέχισε να γράφεις τις σκέψεις σου,να μεταφέρεις όλα αυτά που νιώθεις και βιώνεις!!!!!!!!!Είναι πολύ τυχεροί οι δικοί σου άνθρωποι που σ΄έχουν κοντά τους!!!!Ναι,μάλλον από τύπους σαν κι εσάς βγήκε και το γνωμικό πως ο καρκίνος είχε εσάς,εσείς όμως δεν τον είχατε ΠΟΤΕ!!!!!!!!!!
Denis ΜΠΡΑΒΟ, ΜΠΡΑΒΟ, ΜΠΡΑΒΟ, ΜΠΡΑΒΟ!!!
Πόσο χαίρομαι!! Έχουμε τόσο ανάγκη αυτά τα υπέροχα νέα. Ο καρκίνος τα έβαλε μαζί σου, αλλά δεν είχε ρωτήσει με ποιόν είχε να κάνει, αλλά έτσι είναι η ζωή τώρα που έμαθε έπαθε!!! Ελπίζω να έχει τρομάξει τόσο που να φύγει μακρυά από όλους μας!
Φιλία.
Στεφανια, γι αυτο δεν μπορεις ουτε στιγμη να τον ξεχασεις. Οι ανθρωποι του δικου μας προφιλ, ενοω εμενα και του ανδρα σου, ειναι γεματοι εκπληξεις, γι αυτο οι συντροφοι μας δεν πληττουν ποτε. Δεν ξερω αν διαβασες κειμενα μου στο be strong,εκει αναφερω πολλα πραγματα , οπως στο δικο μου μπλοκ, στο be strong που καποια στιγμη βοηθησα καποια κυρια, γιατι ο γιατρος της της ειχε φερθει απαισια. Νοιωθω απιστευτη ικανοποιηση οταν μπορω να βοηθησω καποιον συνανθρωπο μου, ποσο μαλλον καποιον καρκινοπαθη, τους νοιωθω ολους δικους μου ανθρωπους , αδερφια μου. Δεν φανταζεσαι ποσο λυπαμαι οταν φευγει καποιος απο εμας, δεν φοβαμαι , λυπαμαι. Στον Αγ. Σαββα, οσες φορες νοσηλευθηκα, κρατησα επαφη με ολους καθε φορα στο δωματιο, μονο που εφυγαν σχεδον ολοι, μονο ενας εχει απομεινει και ειναι απο τα Τρικαλα, ο Γ. Λιαπης ειχε βενχιναδικο στο δρομο της Καλαμπακας, αλλος απο τα Τρικαλα εφυγε, οΣτεφανος ειχε πρακτορειο προπο, η γυναικα του μας παιρνει ακομα τηλεφωνο. Περισσοτερο απ ολους στενοχωρηθηκα με το Δημητρη το δικηγορο απο τη Ροδο, νοσηλευθηκα μαζι του στο Σωτηρια αποca νεφρου οπως εγω πεθανε μετα 2 μηνες , τον βοηθουσα το βραδυ να σηκωθει να παει στην WC, και ενα βραδυ δεν ηθελε να με ξυπνησει, και επεσε και κτυπησε, το θυμαμαιακομα, η καυμενη η γυναικατου η Δεσποινα τον παρακαλουσε να φαει σα μικρο παιδι. Μια μερα που ειχαν παστιτσιο και του ειχαν φερει αλλο φαγητο του Δημητρη, ειδα στα ματια του οτι το ηθελε, και του λεω εμενα δεν μου αρεσει, και το εφαγε, ενω εγω εμεινα νηστικος , δεν φανταζεσαι ποση ικανοποιηση ενοιωσα. Στεφανια μου ολοι οι ασθενεις και οι συμπαραστατες τους ειναι δικοι μου ανθρωποι. Σε χαιρετω να προσεχεις τον εαυτο σου και τη μικρη σου.
ggg ευχαριστω πολυ για τα ωραια σου λογια, δεν ειπες ομως τι κανει ο μπαμπας; πως τα πας με την εγκυμοσυνη σου; ευχομαι ολα να ειναι καλα.
Φίλοι μου, γεια σας! Χάθηκα αρκετό καιρό και σας ζητώ συγγνώμη, παρότι σας σκέφτομαι συνεχώς και σας έχω στις προσευχές μου. Μπορώ να πω ότι είμαι σε μια σχετικά σταθερή κατάσταση. Τις χημειοθεραπείες τις έχουμε σταματήσει για λίγο καιρό για να μην επιβαρύνω επιπλέον και τον οργανισμό μου (τόσα φάρμακα ούτε τα πειραματόζωα). Κάποια στιγμή, βέβαια, θα ξαναξεκινήσω και, μάλιστα, μ’ένα αρκετά βαρύ συνδυασμό φαρμάκων, αλλά περιέργως νιώθω τόσο δυνατή και σίγουρη όσο ποτέ. Αυτό που προσπαθώ είναι να χαίρομαι την κάθε μέρα που ξημερώνει και να μην χάνω την αισιοδοξία μου. Να είστε ΟΛΟΙ καλά!
Ο μπαμπάκας μου πριν δύο μέρες έκανε την πρώτη του βιολογική θεραπεία, ενδοφλέβεια για μία ώρα περίπου και μετά σπίτι. Είναι σχετικά καλά, λίγο πεσμένος ψυχολογικά που νομίζω οφείλεται και σε μια μορφή ακράτιας που έχει μετά το δεύτερο χειρουργείο. Τον επόμενο μήνα θα κάνουμε μαγνητική.Όποτε κοιτάζει την κοιλίτσα μου γελάνε τα μάτια του, είναι οι μόνες στιγμές που νιώθω ανακούφιση.Δεν μένουμε στο ίδιο σπίτι και δεν μπορώ να προσφέρω πολλά πρακτικά πράγματα, όταν όμως είμαι κοντά του δεν φεύγω από την αγκαλιά του.
Πόσο πολύ θέλω να γίνει ένα θαύμα και για εκείνον.
Dimi, δεν φανταζεσαι ποσο χαρηκα που σε ακουσα… Πιστευα η οτι κατι σου συνεβη , η μας ξεχασες. Να εισαι καλα και για λιγες χημειοθεραπειες δεν τρεχει τπτ. Εδω εγω που ειμαι ελευθερος νοσου και κανω επικουρικα. Βεβαια τις εχω φερει στα μετρα μου, μολις νοιωσω οτι το σωμα μου λεει στοπ, τις σταματαω για λιγες μερες, μετα ξαναρχιζω, εχω βλεπεις το προνομιο να κανω με χαπια , ετσι ειναι για ca νεφρου, μην νομιζεις βεβαια οτι δεν ειναι σκληρες επειδη ειναι χαπια, εχουν πολλες παρενεργειες, να φαντασθεις καθε χαπι κοστιζει 130 ευρω, και κανω καθημερινα , φυσικα δεν πληρωνω τπτ. Ο γιατρος λεει πρεπει να κανω ενα εναμιση χρονο ακομα για να ειμαστε σιγουροι, γιατι μπορει να υπαρχουν καρκινικα κυταρα. Να χαιρεσαι τις μερες σου, και να εισαι παντα καλα, καινα μην χανεσαι. ggg γιατι να μην γινει θαυμα; οπως καταλαβα ο μπαμπας ειναι καλα, ΜΠΡΑΒΟ, και για την ψυχολογια του μην στενοχωριεσαι, λιγο ειναι αυτο που περναει; θα δεις θα το ξεπερασει. Σε ποι μηνα εισαι; τυχερος ο πατερουλης σου.
γεια σας φιλοι μου βιωνω τον καρκινο 6 χρονια και 8 μηνες μεχρι το2010 εγραφα ως νταιζη επειτα σταματησα να γραφω πολλυ αγωνα ca παγκρεατος δυο χειρουργια.προστεθεικε και ενα τριτο ca ωοθηκον που η ιστολογικη κλινει προς πρωτοπαθες λαχειο ε?.τωρα ειναι η 5 φορα που ξεκινισα χειμ. εχω δοκιμασει ολα τα σχηματα βαρια και πιο ελαφρα.τωρα εχω μεταστασει στα οστα εχω μαχη παλι μια του μια μου.φιλοι μου ειμαστε πολυ ο θεος να μασ δινει δυναμη και στους αγαπημενους μας γιατι υποφερουν και αυτοι μαζι μας.νιωθω ευλογια γιατι εχω τοσους γυρω μου που με νιαζονται που δινω τον αγωνα μου και για αυτους να εισται ολοι καλα.ενιωσα την αναγκη να μοιραστω μαζι σας τον αγωνα μου για να ξερετε πως δεν ειστε μονοι σας
Ανωνυμη, γεια σου, καλως ξαναρθες στην παρεα μας. Ζεις σχεδον 7 χρονια με ca παγκρεατος; ακουγεται σαν θαυμα. Τι κι αν ελαβες και δευτερο δωρακι, θα τα καταφερεις, εσυ εχεις καθαρισει σχεδον τον καρκινο στο παγκρεας,που ειναι ο πιο φονικος καρκινος, καιστις ωοθηκες θα κολησεις; αυτος ειναι στα σιγουρα τελειωμενος. Χαιρομαι που εχεις ατομα που σε στηριζουν, ειναι πολυ σημαντικο αυτο. Καλα εκανες που το μοιραστηκες μαζι μας, απο εμας θα εχεις ευηκοα ωτα, και αμεριστη συμπαρασταση. Και την επομενη φορα γραψε και το ονομα σου, σε χαιρετω.
Φίλη «Ανώνυμη» ή καλύτερα Νταίζυ, θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Denis! Έχεις κάνει τόσο αγώνα τόσα χρόνια, θα συνεχίσεις! Όπως φαίνεται, έχεις πολύ δύναμη μέσα σου και σε συγχαίρω. Μπορεί να μην γνωριζόμαστε, αλλά όλους όσοι συμμετέχουμε σ’ αυτό το blog μας ενώνει μια ιδιαίτερη σχέση. Είσαι τυχερή που έχεις τόσο κόσμο γύρω σου που σου συμπαραστέκεται, κάτι που δε συνέβη στους περισσότερους από εμάς. Καλή συνέχεια σου εύχομαι και πίστη!
Tο ονομα μου ειναι νανσυ δεν ειναι νταιζη ουτε ανωνυμη ευχαριστω DENIS και dimi δεν μπορω να γραψω περισοτερα τωρα γιατη εχω πυρετο επακολουθο τις χημ/θεραπειας να εισται ολοι καλα.
Καλημέρα σε όλους,Νάνσυ μά τόση δύναμη καποιες φορές σκεφτομαστε που την βρισκει ένας απλός άνθρωπος.Φυσικά εκει σκέφτομαι οτι ο Θεός έβαλε πάλι το χέρι του και έδωσε την βοήθεια του.Εύχομαι Νάνσυ η ζωή να σου χαμογελάει κι εσύ να της κλείνεις συνέχεια το μάτι και να παίζεις μαζί της.Πάρε δύναμη απο όλους όσους δίνουν την δικη τους μάχη κσι απο εμάς που προσπαθούμε να καταλάβουμε πως νιώθετε.ΦΙΛΙΑ.
Σημερα πηρα αιματολογικες, καλυτερες, δεν γινονταιλες να με ωφελεισε ο καρκινος; και το κρασακι κρασακι, το τσιπουρακι επισης, τετοιες τιμες δεν ειχα ουτε πριν.Μου εχουν βγαλει αναπηρια 67%, απο τον προηγουμενο μηνα, και δεν καταθετω τα χαρτια μου για συνταξη, το θεωρω κοροιδια, εγω μπορω να στιψω την πετρα, δεν ξερω τι θα κανω, οι φιλοι μου λενε να μη χασω πανω απο 1000 ευρω το μηνα πο θα παρω τελος παντων,θα το σκεφτω. Στεφανια πως εισαι; εσυ dimi; Μανια πως ειναι ο μπαμπας; Νανσυ εισαι καλυτερα;
Γεια σας φιλοι μου ευχομε να εισται ολοι καλα.περασα 5 δυσκολες μερες με 39,7 πυρετο αυτη τη φορα δεν ηθελα να παω στο νοσοκομειο,εμεινα στο σπιτι με τις οδηγιες του γιατρου μου βεβαια και αντιβιοτικα,τωρα ειμαι καλα μονο που ανεβαλα την χημειοθ. για την αλλη εβδομαδα.Μανια ευχαριστω πολυ για της ευχες σου δεν ξερω και εγω αναρωτιεμαι πολλες φορες που βρισκω τη δυναμη εχω πιστη στο θεο και μακαρι να μη μου δωσει οσα μπορω να αντεξω.επισης συμετεχω σε μια ομαδα ψυχολογικης υποστηριξης ογκολ.ασθενων και μου εχει προσφερει μεγαλη βοηθεια βλεπω την ζωη με αλλο ματι πλεον.Denis Μπραβο!!!!!να εισαι παντα καλα και τα τσιπουρακια με μετρο ε? και αν θελεις την γνωμη μου κατεθεσε τα χαρτια σου για συνταξη και υπαρχουν τοσα πραγματα να ασχοληθης που θα σε γεμιζουν.εγω κανω πραγματα που δεν μπορουσα να κανω πριν λογο δουλεια πχ μαθαινω υπολογιστη γιατι ειμαι τελειος ασχετη πολλες φορεσ γραφω ενα κειμενο και το σβηνω κατα λαθος,συμετεχω σε ενα χορευτικο και μου αρεσει πολλυ ασχολουμε με τον εθελοντισμο στον ομιλο εθελοντων κατα του καρκινου,καθε πρωι που ξυπναω σκεφτομαι τι εχω να κανω σημερα? και ξεκιναω την ημερα μου και ας με κυνηγα ο καρκινος.Βεβαια δεν σας κρυβω πως φοβαμαι αλλα προσπαθω να διαχειριζωμαι τον φοβο μου,οπως εγραψε ο Νελσον Μανελα νικητης δεν ειναι αυτος που δεν φοβαται αλλα αυτος που προσπαθει καιξεπερναει τον φοβο του.αν εχει κανει καποιος θεραπεια με folfiri ας μου γραψει τις παραινεργειες ειχα εντονη στοματιτιδα ειχε κοκινισει πολλυ η γλωσσα μου και με πονουσε σαν να εβαζα κατι καυτερο επανω τελοσς παντων το ξεπερασα παω για την δευτερη τωρα. συνχωρεστε μου τα λαθη μου γιτι δεν ξερω να τα διορθωνω να ειστε ολοι καλα.