Είναι κάτι που δεν έχω καταλάβει καλά στην υπόθεση Αϊβαλιώτη:

Θυμίζω τι είχε συμβεί:

Παύθηκε από τα καθήκοντα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΛΑΟΣ ο Κ.Αϊβαλιώτης με απόφαση της ΚΟ του κόμματος. Προηγήθηκε η απόφαση του στρατολογικού γραφείου να τον κρίνει ανυπότακτο από το 1997.

Απο τότε

Υπήρχαν μάλιστα και …απειλές:

Τέλος ο ΛΑΟΣ προειδοποιεί, ότι «σε λίγες μέρες, θα υπάρξουν και νεώτερα για στελέχη της ΝΔ που δεν πήγαν στον στρατό αλλά περιέργως οι φάκελοί τους ποτέ δεν απασχόλησαν την αρμόδια υπηρεσία».

Σήμερα, η υπόθεση έλαβε τέλος:

Απορρίφθηκε τελικά κατά την επαναληπτική ονομαστική ψηφοφορία το αίτημα άρσης ασυλίας του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Κώστα Αϊβαλιώτη. Από τους 184 βουλευτές που ήταν παρόντες, οι 152 καταψήφισαν το αίτημα, οι 22 το υπερψήφισαν ενώ 10 βουλευτές ψήφισαν λευκό.

Γιατί όμως δεν προχώρησε η άρση του βουλευτικού ασύλου;

Πριν την ψηφοφορία ο κ. Αϊβαλιώτης μοίρασε στους βουλευτές έγγραφο της εισαγγελίας του Στρατοδικείου Αθηνών, με ημερομηνία της 14ης Οκτωβρίου, θέλοντας μα αποδείξει πως η ανυποταξία του, για την οποία κατηγορείται από το 1997, είναι άκυρη.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο βουλευτής μοίρασε χαρτιά που αποδεικνύουν την «αθωώτητά του» στους βουλευτές – αλλά οι βουλευτές, σε αυτήν την διαδικασία, δεν κρίνουν το σωστό ή λάθος της κατηγορίας, δεν είναι δικαστές, κρίνουν μόνο αν η δίωξη γίνεται για πολιτικούς λόγους, σωστά;

Αφού λοιπόν ο βουλευτής -λέει ότι- είχε δίκιο, γιατί να μην γίνει η δίκη να αθωωθεί ο άνθρωπος να τελειώνουμε;

Μπορεί όμως και η άγνοιά μου να με οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα – αν είναι έτσι, βοηθήστε με να καταλάβω…

Τι σε έπιασε(*); Δεν μπορώ να καταλάβω τι σε έπιασε. Τα χρειαζόσουν τόσο πολύ τα λεφτά; Θα έκανες τόσα πράγματα για την υπόσχεση -και μόνο- λίγων ευρώ; Είναι δυνατόν να είναι τόσο σημαντικά;

Δεν σκέφτηκες οτι θα πληγώσεις κόσμο; Δεν σε ένοιαξε που θα ξεφτιλιστείς; Θα σε ρωτούσαν τόσα πράγματα, προσωπικά, που δεν θα τα έλεγες σε κανέναν – και θα πήγαινες να τα πεις στην τηλεόραση; Μπροστά σε όλους; Για λίγα ευρώ ρε γαμώτο;

Ξεπουλήθηκες. Δεν έχει σημασία αν άνοιξες την ψυχή σου ή κατέβασες τα βρακιά σου σε πράϊμ-τάϊμ στην ελληνική τηλεόραση, το θέμα είναι οτι έχασες ένα στοίχημα:

Κάποιος, κάπου εκεί έξω, έβαλε στοίχημα οτι θα έκανες τα πάντα για λίγα ευρώ. Οτι θα ξεπούλαγες ότι πιο ιερό είχες, για λίγα ευρώ.

Ουτε καν για λίγα ευρώ – για την ελπίδα τους.

Και συ, πήγες σαν πρόβατο, και του απέδειξες οτι είχε δίκιο.

Κάποιος, κάπου εκεί έξω, αναρωτήθηκε πόσο χαμηλά θα πέσεις αν σου κουνήσουν στο πρόσωπο πέντε-δέκα χιλιάρικα.

Και εσύ, πήγες σαν πρόβατο, και του έδειξες.

Και εγώ, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι σκεφτόσουν. Τι ήταν πιο σημαντικό απο την αξιοπρέπειά σου –

-το καινούργιο αυτοκίνητο;
-το καινούργιο ρούχο;
-το καινούργιο σπίτι;

η υπόσχεση, η ελπίδα για όλα αυτά;

Τι από όλα αυτά ήταν πιο σημαντικό απο την αξιοπρέπειά σου;

Αυτό να καταλάβω μόνο – βοήθησέ με.

Κάποιοι άλλοι, πρίν απο σένα, ξεφτιλίστηκαν – και δεν πήραν και μία.

Και αυτό δεν είχε καμία σημασία – αρκεί να μην έκανες τέτοια βλακεία.

Τώρα;

Τώρα, δεν σου έμεινε τίποτα. Τα λεφτά -αν θα τα πάρεις- είναι λίγα, και θα τελειώσουν -γιατί πάντα τελειώνουν. Και θα μείνει μόνο μία εικόνα στον καθρέπτη, και τα βλέμματα όσων φίλων θυμούνται την κατάντια σου.

Θα μείνει μόνο η ντροπή σου.

Για λίγα ευρώ ρε πούστη μου, για λίγα γα-μη-μέ-να ευρώ….

(*) σε εσένα, που σκέφτεσαι να πας να παίξεις στο τηλεπαιχνίδι του Αντέννα «Η Στιγμή Της Αλήθειας«