Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους είναι από την Τρίτη οι δύο απεργοί πείνας Τάρασιος Ζαντορόζνι και Γεράσιμος Κυριακόπουλος, καθώς και ο συγκατηγορούμενός τους, Κωνσταντίνος Κατσαδούρας, που είχαν συλληφθεί το Μάιο στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια πορείας του κοινωνικού φόρουμ.

Οι δύο έκαναν απεργία πείνας, εδώ και αρκετές ημέρες. Εδώ.

Απο πότε; απο τον περασμένο Μάιο. Κοντά έναν χρόνο. Συνελήφθησαν για επεισόδια.

Πόσο κρατήθηκαν άλλοι;

17/09/06

Προφυλακιστέος κρίθηκε την Κυριακή, μετά την πολύωρη απολογία του στον 14ο τακτικό ανακριτή, και ο τρίτος εκ των κατηγορουμένων για την υπόθεση της ΜΕΒΓΑΛ, ο μέχρι πρότινος γενικός διευθυντής της Επιτροπής Ανταγωνισμού Παναγιώτης Αδαμόπουλος.

05/12/06

Αποφυλακίζονται με διάταξη του 14ου τακτικού ανακριτή οι κατηγορούμενοι στην υπόθεση εκβίασης της γαλακτοβιομηχανίας ΜΕΒΓΑΛ πρώην γενικός διευθυντής της Επιτροπής Ανταγωνισμού Παναγιώτης Αδαμόπουλος και ο εκτελωνιστής Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.

Ηθικό δίδαγμα: Καλύτερα εκβιασμούς και δωροδοκίες, παρά να κάνεις επεισόδια….

Ξεκινάω τους αγώνες μου για να μειώσω τον λογαριασμό του κινητού μου.

Τηλεφωνώ στην cosmote στην οποία ανήκω, 13838.

Ζητώ:

Να ενημέρωθώ για την χρέωση ανα δευτερόλεπτο. Απορώ γιατί δεν είχαμε κατέβει στους δρόμους για αυτό (εδώ δεν κατεβήκαμε για άλλα, τέλος πάντων).

Καμία ενημέρωση, δεν ισχύει ακόμα.

Ζητώ να μάθω αν μπορώ να καλώ έναν αριθμό κινητού με χαμηλότερη χρεώση, ακόμα και αν ανήκει σε άλλη εταιρεία.

Τσου. Υπάρχει (μέσω πακέτου) αριθμός, αλλά πρέπει να είναι Cosmote.

Τέλος, ζητώ να μάθω για χρεώσεις internet. Εκεί αρχίζει η πλάκα, με πακέτα (και μη) που χρεώνουν ανα kilobyte, με απαράδεκτες χρεώσεις. Υπάρχουν και με πάγιο, που ξεκινούν απο € 18,85 και τελειώνουν σε € 34,51.

Μάλιστα κύρίες και κύριοι, για να δώ μια γαμωσελίδα WAP πρέπει να σκάσω στην εταιρεία μου περίπου 0,0119 €/kb.

Ανήκουστο, αμέσως ψάχνω για ενναλακτική.

Vodafone δεν το συζητάμε, μετά τις αλητείες τους, οπότε, καταλήγουμε στην Tim.

Παίρνω τηλέφωνο 210 6158000, το μόνο που βρήκα στο site τους.

Η κυρία που το σηκώνει με ρωτά αν είμαι εταιρικός ή όχι πελάτης. Απαντώ οτι δεν είμαι πελάτης.

Και μου δίνει αριθμό:

6935601260

Ορίστε;

Την ρωτάω, δεν υπάρχει ένα σταθερό να καλέσω;

Όχι μου λέει, μόνο αυτό.

Είναι ποτέ δυνατόν; Για να γίνω πελάτης της Tim, πρέπει να καλέσω ένα κουλό κινητό;

Εταιρεία είναι αυτή, ή παράγκα;

No chance.

Μένουμε στα ίδια, μέχρι να το γυρίσουμε σε κάρτα και να γλυτώσουμε τα κερατιάτικα του κράτους….

Καμιά ιδέα κανείς;

Μουσικούλα; ιδού:

Επιστρέφοντας απο την γερή ίωση (ή κρύωμα, δεν έμαθα ποτέ να τα ξεχωρίζω αυτά τα δύο), που με καθήλωσε, ετοιμαζόμουν να γράψω άρθρο για το StartPoint:

Απο τους πρώτους που κοιτούσα καθημερινά, ο startPoint.gr έχει σταματήσει να εκπέμπει. Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά όλες τις προηγούμενες υπήρχε μία εξήγηση (μία ασθένεια, προβλήματα συντήρησης κλπ).

Τώρα, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

Γνωρίζει κάτι κανείς;

Η επικαιρότητα με πρόλαβε, φυσικά. Ο StartPoint ζει και βασιλεύει…. 🙂

To story, so far:

Σε κινητό συναδέλφου, έρχεται μήνυμα:

ΚΕΡΔΙΣΑΤΕ ΚΑΤΟΠΙΝ ΚΛΗΡΩΣΗΣ ΕΝΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΚΕΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΩΝ ΣΥΣΚΕΥΩΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑΣ. ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 901-600-9889 ΑΠΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΗΛ

Δεν είναι αφελής να το πιστέψει – άλλοι όμως είναι.

Εκνευρίζομαι, και πιάνω δουλειά:

Σκοπός πρώτος: να βρω σε ποιόν είναι νοικιασμένος ο αριθμός.

Καλώ το 1888, την υπηρεσία καταλόγου του ΟΤΕ, που με την σειρά του με στέλνει στο 134, στις υπηρεσίες του ΟΤΕ.

Εκεί, νεαρός με τον οποίο μιλάω, με ενημερώνει οτι οι αριθμοί 901-600 9000 έως 9999 έχουν επινοικιαστεί στην Tellas. Επίσης, οτι ο συγκεκριμένος αριθμός έχει κόστος €3,5/λεπτό χωρίς ΦΠΑ και χωρίς όριο χρήσης.

Πιάνω την Tellas.

Αφού δυσκολεύομαι αρκετά (πως εξυπηρετούνται οι πελάτες τους;) καταφέρνω να μιλήσω με κύριο, που με εξυπηρετεί.

Παραδέχεται (δεν είναι ντροπή :)) πως οι αριθμοί αυτοί είναι πράγματι δικοί τους, αλλά δεν ξέρει αν έχει το νομικό δικαίωμα να με ενημερώσει για τον πελάτη τους.

Τον ενημερώνω με την σειρά μου, πως, αν κινηθώ νομικά, πρέπει να γνωρίζουν πως θα κινηθώ εναντίον τους – για να μου αποκαλύψουν τον πελάτη τους, στον οποίο θα ζητήσω να μάθω πως βρήκε το νούμερο και γιατί μου έστειλε μήνυμα που δεν ζήτησα.

Το οποίον, παρεπιπτώντως, είναι και παντελώς παράνομο.

Υπόσχεται πως θα διαβιβάσει το αίτημά μου στο νομικό τους τμήμα που με την σειρά του θα μου απαντήσει. Συμφωνώ, είναι απολύτως λογικό, του δίνω τα στοιχεία μου, μου δίνει τα δικά του. Του επισημαίνω μάλιστα πως ζητώ μόνο το απολύτως νόμιμο – καμία χάρη.

Η συζήτηση δε, είναι σε απόλυτα φιλικά και ταυτόχρονα επαγγελματικά πλαίσια.

Κλείνουμε το τηλέφωνο και περιμένω…

To be continued… 🙂

Η γνώμη σας: τι πρέπει να κάνω οταν (και αν) μάθω τον δικαιούχο του αριθμού; Είμαι νομικά καλυμένος να ενημερώσω την αστυνομία; Πρέπει να ακολουθήσει μήνυση; Γνωρίζετε σε ποιά υπηρεσία πρέπει να αποτανθώ;

Θυμηθείτε οτι το μήνυμα δεν στάλθηκε σε μένα, ούτε και γνωρίζω ως που η συνάδελφος έχει διάθεση να το τραβήξει…

Εσείς, τι θα κάνατε;

Ξημερώνει Κυριακή. Επιστρέφω σπίτι. Ξαφνικά, κάτι πατάω. Σχεδόν γλυστράει, σαν πετραδάκια.

Σπόροι, απλωμένοι στο πιο ανοιχτό σημείο της γειτονιάς μου. Δεκάδες, χιλιάδες. Απλωμένοι με μεράκι, περιμένουν τα πουλιά.

Flashback.

Έναν – δύο μήνες πριν, η Ελεάνα φεύγει απο το σπίτι – εγώ δεν έχω φύγει ακόμα. Όταν με παίρνει τηλέφωνο, μετά απο ώρες, ακούγεται στεναχωρημένη. Φεύγοντας, συνάντησε δεκάδες πτώματα δηλητηριασμένων πουλιών. Πεθαμένα, απλωμένα, νεκρά απο τον αγωνιώδη θάνατο της φόλας και τσακισμένα απο αυτοκίνητα που πέρασαν πάνω απο τα ετοιμοθάνατα κουφάρια τους. Εγώ δεν θα τα δω – οι δρόμοι είναι καθαροί όταν βγαίνω απο το σπίτι.

Επιστροφή.

Κάποιος ξαναέσπειρε θάνατο. Εκείνη την ώρα μιλάω με την Ελεάνα, αντιλαμβάνομαι τι ετοιμάζεται να γίνει. Είναι λίγο πριν τις δύο, απόλυτο σκοτάδι, κανείς στον δρόμο. Αυριο το πρωϊ, θα ξυπνήσουν τα πουλιά. Θα βρουν έτοιμη τροφή. Θα φάνε, και θα πεθάνουν. Όσα έχουν απομείνει.

Μου κολλάει μία ιδέα στο μυαλό.

Επιστρέφω σπίτι. Βλέπω τηλεόραση, τσεκάρω το δίκτυο, βάζω DVD του Μπόρατ. Ξεκαρδίζομαι, με τα χοντροκομμένα αστεία του. Έχω ξεχάσει τα πουλιά. Έτσι νομίζω, τουλάχιστον.

Τέσσερις.

Σταματάω τον Μπόρατ στην μέση, κλείνω τα φώτα, προσπαθώ να κοιμηθώ.

Είναι αδύνατον. Αρνούνται όλα να συνεργαστούν. Το αδιανόητο, το απόλυτα παράλογο, το τρελό και εντελώς βλακώδες έχει κολλήσει στο μυαλό μου.

Να σκουπίσω όλη την γέφυρα.

Έχω μία καλή ευκαιρία, να φανώ φυσιολογικός, να το ξεχάσω. Να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ. Να αργήσω αν σηκωθώ το πρωϊ, ωστε να μην δώ τα νεκρά πουλιά. Είναι δυνατόν; Θα σηκωθώ τέσσερις το πρωϊ, μέσα στο κρύο, ενώ έχω ήδη ξαπλώσει, να ντυθώ και να σκουπίσω την γέφυρα; Είναι δυνατόν; Τι, θα γλυτώσουν; Δεν θα έρθει ξανά αύριο; μεθαύριο; όταν θα λείπω; τι θα κάνω, θα φυλάω σκοπιά; Αφου δεν θα αλλάξει τίποτα. Άσε που θα με περάσουν όλοι για παράξενο. Απο αυτούς που βλέπεις και γελάς. Θα με πάρουν στο ψιλό. Τρελέ.

Κλείνω τα μάτια μου, και βλέπω αθώα πουλιά, να κείτονται νεκρά.

Ούτε αυτό με σηκώνει. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, αυτό που με σηκώνει είναι που θα έρθει το πρωϊ, και κανείς δεν θα τον έχει σταματήσει. Θα απολάυσει το έργο του. Θα νομίζει ότι όλοι συμφωνούν μαζί του. Θα πιστεύει οτι το να έχει το αμάξι του ή την αυλή του καθαρή, είναι πραγματικά σημαντικό πράγμα – σημαντικότερο απο δέκα – είκοσι μαλακισμένα περιστέρια. Οτι όλοι θα τον χειροκροτήσουν, αυτόν τον γενναίο, που πήρε την απόφαση που κανένας άλλος δεν τολμάει – αλλά όλοι ενδόμυχα (νομίζει ότι) σκέφτονται. Θέλω κάποιος να του (ή της) πει οτι διαφωνεί. Θέλω κάποιος να κάνει κάτι για αυτό. Και επίσης, είναι προσωπικό. Ας με περάσουν για παράξενο μαλάκα. Χέστηκα. Be your self. Ξέρετε εσείς.

Σηκώνομαι, ντύνομαι.

Κατεβαίνω να δω αν ο θάνατος είναι ακόμα εκεί.

Εκεί είναι. Απλωμένος σε όλη την γέφυρα. Υπολογίζω μισή ώρα με τρία τέταρτα σκούπισμα.

Επιστρέφω. Γράφω δύο χαρτιά με μαύρο μαρκαδόρο. Θα τα κρεμάσω όταν τελειώσω.

Παίρνω σκούπα, φαράσι, και μία σακούλα μέτριου μεγέθους.

Ξεκινώ, τέσσερις το πρωϊ, να σκουπίσω μία γέφυρα. Όταν φτάνω, ανατριχιάζω. Απο τα διπλανά δέντρα, ακούγονται κελαηδίσματα. Αρκετά.

Θα φροντίσω να ζήσετε και αύριο το πρωϊ.

Ξεκινάω. Σκουπίζω, δεν είναι εύκολο, η μέση μου με σκοτώνει, κάνει κρύο, μερικές πλάκες είναι σπασμένες και συγκρατούν σπόρους. Με συντροφεύουν τα τραγούδια των πουλιών, περαστικοί που επιστρέφουν κουρασμένοι απο πάρτι, αυτοκίνητα που δεν ξέρουν που ακριβώς πάνε. Τα σπόρια είναι βαριά, κάνω μικρά βουναλάκια.

Σας σκέφτομαι, εσάς που διαβάζετε το blog. Υπόσχομαι να σας το περιγράψω, τραβάω δύο-τρεις φωτογραφίες.

Τα σκουπίζω, τα μαζεύω στην σακούλα. Ισα-ίσα που τα χωράει. Όλη η γέφυρα καθαρή.

Κρεμάω τις δύο αφίσες, μία σε κάθε μεριά. Λένε με κεφαλαία γράμματα:

«Ψάχνεις για τα νεκρά πουλιά; Δεν υπάρχουν, γιατί ήρθα το βράδυ και σκούπισα τον θάνατο που έσπειρες. Αυτό που κάνεις είναι ανώμαλο και βλακεία. Σταμάτα.»

Κλείνω τα μάτια μου – ακούω τα πουλιά να κελαηδάνε. Σας ορκίζομαι, δεν είναι της φαντασίας μου: Δυνατά, ίσως δυνατότερα απο πριν.

Χαμογελώ, έχει προ πολλού ξημερώσει του αη γιαννιού.

Χρόνια μου πολλά. Επιστρέφω σπίτι.

..και ότι επιθυμείτε, στην αγκαλιά σας να το βρείτε. Μακριά απο γιατρούς, κοντά σε νέες γνωριμίες, σας εύχομαι να προτείνετε λύσεις, και να αποφύγετε προβλήματα 🙂

Χρόνια πολλά βρε!

Κάθε Δευτέρα αγοράζω την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, για το αξιόλογο αθλητικό περιοδικο Εθνοσπορ.

Τις τελευταίες 2-3 φορές, ανάμεσα στα ολοσέλιδα Καζίνο, Μπότες και διαφημίσεις του ΟΠΑΠ περι κοινωνικής ευθύνης, μία ολοσέλιδη διαφήμιση μου προκάλεσε την -εύλογη- περιέργεια.

Πάνω, το λογότυπο της γνωστής εταιρείας προφυλακτικών durex. Κεντρική φωτογραφία, ένα πλαστικό δακτυλίδι.

Το θέμα; Ερωτικό βοήθημα – δονητής, για άνδρες και γυναίκες, μίας χρήσεως.

Δεν είναι το μόνο που πουλάει η εταιρεία, αφού -φαίνεται ότι- ανοίγει τον «ασκό του αιόλου» αναπτυσόμενη ταχύτατα σε κάθε είδους δονητές και βοηθήματα.

~

Σκεφτείτε το όμως λίγο: Σε αθλητικό περιοδικό, ένθετο εφημερίδας πανελλήνιας κυκλοφορίας, να διαφημίζεται με ολοσέλιδη καταχώρηση… δονητής.

Ανήκουστο ίσως, και δικαιολογημένο το ξάφνιασμά μου, αλλά γιατί;

Διότι, εγώ όπως και εσείς, ανήκουμε σε μία βαθιά σχιζοφρενική κοινωνία:

που είναι αποδεκτό, θεμιτό, και αναμενόμενο να διαφημίζονται παγωτά με φωτογραφίες γυναικών που τα γλύφουν (παραπέμποντας σε προφανείς σεξουαλικές εικόνες),

που είναι απόλυτα φυσιολογικό μία γυναίκα να θεωρείται ιδανική για το κορμί, και όχι το μυαλό της,

που είναι τιμή για τον άνδρα να είναι «γαμιάς» και κρυφό προσόν μίας γυναίκας «νυφομανής»,

Αλλά,

που στις φυλακές και στα στρατόπεδα η σεξουαλική υγιεινή δεν αναγνωρίζεται,

που για τις μεγαλύτερες ηλικίες το σεξ είναι ταμπού ακόμα και να το συζητάς,

που η προσπάθεια να επιτευχθεί το ανέφικτο οδηγεί σε αμφίβολες και επικίνδυνες ιατρικές επεμβάσεις,

που η σεξουαλικότητα είναι αποδεκτή μόνο όταν αφορά το αντίθετο φύλλο, και όχι το ίδιο,

που επτά στις δέκα βρισιές μας είναι σεξουαλικού περιεχομένου,

που η καθολική εκκλησία (τρίτη ή τέταρτη θρησκεία στον κόσμο σε πλήθος πιστών, αν δεν κάνω λάθος) δεν έχει ακόμα επιτρέψει το προφυλακτικό(!),

που όταν μία γυναίκα αποφασίσει να απέχει (για άλφα-βήτα λόγους) είναι «ψυχρή» και ένας άνδρας «ανίκανος»,

που βουλευτές παραιτούνται γιατί δεν ταιριάζουν με την «γενική σεξουαλική ηθική» όταν αποκαλύπτονται ομοφυλόφιλοι,

που για να αγοράσεις προφυλακτικά, ειδικά αν είσαι γυναίκα, πρέπει να περάσεις απο το γδύσιμο του φαντασιόπληκτου περιπτερά,

ούτε λόγος αν τα προφυλακτικά σου έχουν γεύση μπανάνα,

που η «νυμφομανής» γυναίκα όταν γυρίζει την πλάτη της γίνεται «πουτάνα».

Και που, φυσικά, το sex είναι ταμπου: το βλέπουμε, μιλάμε για αυτό, το θεωρούμε απαραίτητο διαφημιστικό προσόν, αλλά προς θεού – δεν το κάνουμε εμείς.

(‘Η το κάνουμε – αλλά μόνο πολύ και καλά)

Εν ολίγοις, πρόκειται για μία απόλαυση συχνή (για τους τυχερούς) όσο το φαγητό, απαγορευμένη όσο η κόλαση. Μία κοινωνική απαίτηση, που όμως δεν βρίσκει όσες διόδους πιέζεται να βρει, και δημιουργεί -λογικά- εκρήξεις.

Αυτή η σχιζοφρένεια μοιάζει λίγο να διαλύεται, σαν τον καπνό που δεν ξέρεις τι τον προκαλεί (και καμιά φορά δεν τον αντιλαμβάνεσαι καν, αλλά σου κρύβει την θέα) απο την μοναδικής λογικής καταναλωτική ανάγκη:

Μία εταιρεία, που πουλάει απόλυτα νόμιμο προϊόν, που ειδικεύεται στην απόλαυση του έρωτα, να διαφημίσει το προϊόν της.

Παρότι θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτό στο θέμα της απόλαυσης και της ηδονής, καμιά φορά ο καπνός καλύπτει και το δικό μου μυαλό: αυτη η διαφήμιση με κάνει να ξαφνιάζομαι για μερικά δευτερόλεπτα, να αντιλαμβάνομαι το προφανές, και να γράφω τουτο το πόστ.

(α, να μην το ξεχάσω: το link για το προϊόν, είναι εδώ. Θα σας το έδινα νωρίτερα, αλλά ήταν καλό το ποστ, και φοβόμουν μην σας χάσω :))

Κύριες μου (διότι έχω και ενεργές γυναίκες αναγνώστριες), και κύριοι ιδού το πρόβλημα:

Γίνεται να δίνεις €130 τον χρόνο, για να κάνεις ιατρικές εξετάσεις που κοστίζουν (κατά μέσον όρο) 80-90, και αν κάτι πάει στραβά στις εξετάσεις, να σου καταβάλλουν επιπλέον €31.000;

Ιδού η απορία.

~

Αναλύω το ερώτημα:

Η τράπεζα Citibank, σε συνεργασία με την ασφαλιστική AIG, ξεκίνησαν το πρόγραμμα «Μια ζωή γυναίκα»

Αναλόγως της ηλικίας σου καταβάλλεις ένα ποσό τον μήνα (για παράδειγμα 11 ευρώ αν είσαι μέχρι 29 χρονών, 18 ευρώ αν είσαι μέχρι 39 χρονών), που δεν προσαυξάνεται ποτέ, και έχεις λαμβάνειν:

1 τεστ ΠΑΠ ετησίως,

1 μαστογραφία ετησίως.

Ως εδώ, ας πούμε καλά.

Όμως:

Αν κάτι πάει στραβά, αρχίζουν να πληρώνουν:

Eφόσον διαπιστωθεί ότι πάσχει από κάποιο τύπο γυναικείου καρκίνου,
καταβάλλονται:

– 15.000 ευρώ εφ’ απαξ, ως άμεση οικονομική υποστήριξη
– 500 ευρώ το μήνα, ως επίδομα στήριξης, για 12 μήνες μετά τη διάγνωση.

Και επίσης:

Σε περίπτωση που η γυναίκα χρειασθεί να νοσηλευθεί εξαιτίας της ασθένειάς της, καταβάλλονται συμπληρωματικά:

– 100 ευρώ την ημέρα, ως νοσοκομειακό επίδομα, για μέχρι 100 ημέρες νοσηλείας.

Γρήγορος υπολογισμός; 15.000+500×12+100×100= 31.000

Δώρο – όχι δάνειο.

Το ερώτημα:

Που είναι ο λάκος; Διότι, σύμφωνα με έγκυρες (γυναικείες) πηγές, ένα τέστ ΠΑΠ (γιατι στα 29 είσαι μικρή για μαστογραφίες) κάνει γύρω στα €80. Αν δε κάνεις και μαστογραφία, άλλα €40, σύνολο €120.

Όσα περίπου δίνεις για το πρόγραμμα.

Άρα, τα επιπλέον «αν-κάτι-πάει-στραβά-όξ-απο-δώ» απο που θα τα βγάλει η τράπεζα;

Δεν ξέρω οι τράπεζες να δίνουν δέκα δραχμές χωρίς να έχουν πρόθεση να εισπράξουν είκοσι.

Προλαβαίνω απορίες σας:

– Αφορά μόνο τις πελάτισες της Citibank, όχι όμως απαραίτητα με πιστωτική κάρτα,

– Αν έχεις τώρα πιστωτική και την ακυρώσεις, συνεχίζεις (αν το επιθυμείς) στο πρόγραμμα, αρκεί να έχεις έναν απλό καταθετικό λογαριασμό,

– Όποτε θες, διακόπτεις,

– Το ποσό των (maximum) €31.000 δεν θα αυξηθεί με το πέρασμα του χρόνου: τόσα παίρνεις τώρα, τόσα θα παίρνεις και μετά απο 20 χρόνια. Η τηλεφωνήτρια που ρώτησα μου είπε οτι «πιθανώς» θα υπάρξει μία αναπροσαρμογή της τάξης του 4%-6%, αλλά το «πιθανώς» με κάνει να αμφιβάλλω,

– Το ποσό που θα κληθείς να πληρώσεις τώρα, θα το πληρώνεις για την υπόλοιπη ζωή σου (ή για όσο θέλεις να συνεχίζεις το πρόγραμμα) χωρίς αυξήσεις και αναπροσαρμογές.

~

Ξαναλέω: Δεν πιστεύω οτι είμαι πιο χαζός απο τις τράπεζες – να τους πιάσω κορόϊδο και να μου χαρίσουν λεφτά. Την φάβα την είδα, ο λάκκος που είναι;

Περιμένω συμβουλές…

Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Με την παρούσα δηλώνω (ρητά και κατηγορηματικά) οτι δεν είμαι ο Ν.Αθανασόπουλος Αθανασάκης, ούτε επιθυμώ στο άμεσο μέλλον να γίνω.

Υπογραφή, Αρκούδος.

Δίχως σχόλια, ένας ακριβώς μήνας διαφορά:

Η Τράπεζα προφανώς δεν είναι υπεύθυνη για το Ταμείο Συντάξεων (ή μήπως είναι;). Αλλά μου (δεν) αρέσει η ειρωνία της τύχης…

Τώρα Έχω, Τώρα δεν έχω.

[Δεν θα το σπάσω σε παραγράφους τούτο εδώ. Δεν θα το κάνω εύκολο. Δεν είναι εύκολο. Πονάω. Με βαρέσανε στην Χούντα, τριάντα χρόνια πριν, με βαρέσανε την Παρασκευή στην Θεσσαλονίκη. Με πονάει που δεν πονάει κανείς]

Έχουμε Χούντα; Έχουμε χούντα; Όταν γίνονται τέτοιες αλητείες στην Θεσσαλονίκη, δεν έχουμε χούντα; Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι είναι αυτοί που στις πορείες ντύνονται με πολιτικά; Τι δουλειά έχουν; Ποιοι ανάβουν τις φωτιές στις σημαίες; ποιοι δημιουργούν τα επεισόδια; Δεν είδαμε (λίγες μέρες πριν) το ξύλο των …κομμουνιστών στην (προ τριαντακονταετίας) χούντα; Διέφερε αυτό που είδαμε εχθές; Σε τι; Γιατι έγινε αυτο; Γιατί ένας άνθρωπος φωνάζει βοήθεια στην μέση του δρόμου; Ποιοι τον βαράνε; Γιατί;Ας μου απαντήσει κάποιος αυτό, μόνο αυτό: Γιατί; Οι αστυνομικοί; Τα ΜΑΤ; γιατί το επιτρέπουν; Γιατί φεύγουν; Γιατί αποστρέφουν το βλέμμα; Τι ψηφίσαμε; Τι βγάλαμε; Γιατί βαράνε τα αδέλφια μας; Γιατί μας βαράνε; Αφου μας βάζουν τις χειροπέδες, γιατί μας βαράνε; είμαστε απειλή; εμείς, για αυτούς; Δεν ντρέπονται; Κανείς δεν ντρέπεται; Κανείς; Δεν παρατείται κανείς; Αυτό, ήταν σαδισμός! Ήταν αλητεία! Γιατί κανείς δεν αντιδρά; Τι περιμένουν, να ξεχάσουμε; Αυτός που έγραψε το Δελτίο Τύπου της Αστυνομίας, θα παραιτηθεί; Θα απολυθεί; Είπε ψέμματα, δεν είπε; Ψέμματα! Απο την αστυνομία! Που είναι η αλήθεια; Γιατί έπρεπε να υπάρχει κάμερα για να φανεί η αλήθεια; Αδιάψευστος, αυτόπτης μάρτυρας. Και η Αστυνομία, εντύπως, επισήμως, να λέει ψέμματα! Ποιος συνέταξε την επιστολή; Ποιος την υπαγόρεψε; Γιατί; Πόσα άλλα «υπαγορεύτηκαν» ; Απο ποιούς; Απο τους ίδιους που βαράνε; Απο αυτούς που οργανώνουν αυτούς που βαράνε; Απο αυτούς που τοποθετούν αυτούς που οργανώνουν; Τι θα κάνουμε για αυτό; Εγώ έγραψα αυτό το άρθρο, για να φωνάξω. Ηθελα να φωνάξω. Οχι, ήθελα να κλάψω. Εχθές το βράδυ ήθελα να κλάψω! Γοερά, με δάκρυα Γιατι πονάω! Για κάθε κλωτσιά που έφαγε, για κάθε μπουνιά, για κάθε άνανδρο χτύπημα, για κάθε κραυγή, για κάθε… έριξα κλωτσιές στους τοίχους, στα πράγματα, ούρλιαζα! Τα έβλεπα και αναγούλιαζα! Και ο αστυνομικός- συνδικαλιστής να μου λέει εσύ δεν είδες την σημαία που την καίγανε; Εσύ, δεν είδες τις μολότωφ και τα «πιστόλια» φωτοβολίδων; Οχι, αλλά είδα αστυνομικούς με πολιτικά. Πέντε, έξι, να ξεκαυλώνουν σε έναν που παρακαλάει. Δεν σηκώνει το χέρι του – ούτε μία φορά. Τον βαράνε, και ικετεύει. Εγώ φωνάζω, φτύνω, κλωστάω, γράφω. Εσύ, που διαβάζεις, τι θα κάνεις; Θα κάνεις αλλού κλικ; θα το ξεχάσεις; Ο νεαρος; που τον βαράγανε -αδίκως-, αλύπητα, μερικοί σαδιστές, φασίστες βασανιστές; θα το ξεχάσει; Φώναζε βοήθεια! πονούσε! και οι αστυνομικοί γυρίζαν την πλάτη. Τα ΜΑΤ γυρίζαν την πλάτη. Εμείς, θα γυρίσουμε την πλάτη; Εγινε. Το είδες. Σου είπαν ψέμματα. Το άκουσες. Θα γυρίσεις την πλάτη; Ξανάηρθαν οι βασανιστές της Χούντας – απόρησες τι έγιναν όλοι αυτοί που έχυναν βιάζοντας την αδελφή και την μάνα σου και καθιστούσαν ανάπηρους τον αδελφό και τον πατέρα σου; Απόρησες; Εδώ ήταν, στην τηλεόραση. Τους αναγνώρισες; Ποιους δεν είδες; Αυτούς που τους έβαλαν. Αυτούς δεν μπορούσες να τους δεις. Αλλά σου έχω νέα: αυτούς που τους τοποθέτησαν, που τους γαλούχισαν σαν φίδια στον κόρφο τους, τους έθρεψαν, τους έκαναν άξιους του άξιου παρελθόντος τους, τους είδες. Τους ξέρεις. Τους είδες στα ψηφοδέλτια. Και στα κανάλια, να φωνάζουν -πιο δυνατά, όσο πιο δυνατά γίνεται- πριν τις διαφημίσεις: Κατακριτέο! Ντροπή! Και μετά να αλλάζουν όσο πιο μαλακά θέμα: ναι, αλλά οφείλουμε να εξετάσουμε… Τους ψήφισες. Πες, μαζί και εγώ. Μπήκαν στα γραφεία τους, και έστειλαν τον στρατό τους. Έχουμε χούντα; Αυτό που έγινε, ήταν για να το δεις. Για να το δώ και εγώ. Ο νεαρός να κλαίει. Κάποιοι να κλωτσάνε. Αυτοί, είναι η εξουσία. Αυτός, είναι ο λαός. Τα σκατά τους στο στόμα του. Ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί: Ποτέ ξανα ο φασισμός. Και ας αλλάξουμε κανάλι, όσο πιο μαλακά γίνεται.

Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε και καμία συνείδηση, έτσι;

Αναδημοσιεύω απο το ΕΘΝΟΣ, με τα δικά μου σχόλια σε παρένθεση:

Eξιτήριο αντί για εντατική
«E» 29/9

Περιφορά θανάτου από νοσοκομείο σε νοσοκομείο βιώνει ένας βαριά τραυματισμένος Πακιστανός.

Aν και φέρει βαριές εγκεφαλικές και λοιπές κακώσεις, δύο νοσοκομεία του EΣY τον «απέβαλαν» θεωρώντας ότι δεν έχουν πια να του προσφέρουν τίποτε! Tον παρέπεμψαν δε σε μία μικρή, συμβεβλημένη με το IKA κλινική, η οποία δεν διαθέτει ούτε Mονάδα Eντατικής Θεραπείας…

H περιπέτεια του Xουσεϊν Pαφακάτ ξεκίνησε στις 15 Iουλίου, όταν τραυματίστηκε πέφτοντας στην οικοδομή όπου εργαζόταν (Ηταν ασφαλισμένος; Φορούσε τα απαραίτητα για την ασφάλειά του; Ελέγθηκε η επιχείρηση ή ο εργοδότης του;). O 30χρονος άνδρας διακομίστηκε με ασθενοφόρο του EKAB στο KAT και οι γιατροί διέγνωσαν σοβαρές κακώσεις στον εγκέφαλο, στην κοιλιά και στον θώρακα.

Λόγω της βαρύτητας των τραυμάτων, του έκαναν τραχειοτομία και τον εισήγαγαν για νοσηλεία στη Mονάδα Eντατικής Θεραπείας. Mετά την έξοδό του από τη μονάδα, η νοσηλεία του συνεχίστηκε στη θωρακοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου.

Παρά τη βαρύτητα της κατάστασής του, την περασμένη Tρίτη, οι θεράποντες γιατροί του KAT αποφάσισαν να του δώσουν εξιτήριο! (Γιατί;) Mε έγκριση του επόπτη του IKA (Ποιός; με ποιό αιτιολογικό;), ο άνδρας μπήκε σε ασθενοφόρο προκειμένου να διακομιστεί σε άλλο νοσοκομείο (Ποιό;).

Kατέληξε στην «Παμμακάριστο», όπου δεν έγινε δεκτός (Γιατί; απο ποιόν;) και διακομίστηκε με το ίδιο ασθενοφόρο στη μικρή κλινική «Γαληνός», η οποία είναι συμβεβλημένη με το IKA. H κατάστασή του άρχισε να επιδεινώνεται και ζητήθηκε να διακομιστεί σε νοσοκομείο του EΣY, προκειμένου να έχει πλήρη περίθαλψη (Έγινε αυτό; Που νοσηλεύεται τώρα ο άνθρωπος;). Eνδεικτικό είναι ότι στη συγκεκριμένη κλινική εφημερεύει μόνον ένας γιατρός κάθε βράδυ, ενώ δεν υπάρχουν κατάλληλα οργανωμένα τμήματα για να φροντίζουν την τραχειοτομία και τα άλλα σημεία του σώματός του που είναι «ανοικτά» (και τότε γιατί νοσηλεύτηκε εκεί εξ’αρχής;).

Mιλώντας στο «Eθνος», ο διοικητής του KAT κ. Kώστας Δημητρόπουλος δήλωσε ότι οι θεράποντες γιατροί έδωσαν εξιτήριο, θεωρώντας ότι χρειάζεται μία κλινική για χρόνια περιστατικά (Τι έκαναν για να νοσηλεύτει σε τέτοια κλινική; ).

Ποιός δεν ντρέπεται απο τέτοια άρθρα; Αν πεθάνει ο άνθρωπος, ποιός θα πάει φυλακή;

Σε λένε Φώφη – σαν τον παππού σου τον Βαγγέλη.

Δουλεύεις -άγνωστο πως, και γιατί- στην Εθνική Τράπεζα.

Δημόσιο, ξέρεις τώρα.

Δουλεύεις, άρα πληρώνεσαι.

Κάποια στιγμή, κάτι γιατί το έχεις στο αίμα σου, κάτι γιατι έχεις ωραίο επώνυμο, κάτι γιατι είσαι ειλικρινής και θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα, λες «θα κατέβω στην πολιτική»

Ωραία λόγια, και σταράτα.

Πας στο πρόεδρο, που είναι γιος και εγγονός προέδρου, και του λες «είμαι στην διάθεσή σου»

«Θέλεις νομαρχία;» σου λέει «θέλω» λες εσύ.

Παλεύεις, σκάνε κάτι τζίπ, κάτι τσικουεντέντο, κάτι επώνυμα, κάτι πρώην ανακατεμένοι με τον πολιτισμό -παύλα- αθλητισμό…

…βγαίνεις.

Οπέρ; Οπερ πλερώνεσαι τον μισθό της Νομαρχιακής Υπαλληλάρας.

Ναι, αλλά αυτόν της Εθνικής;

Τον ξεχάσαμε αυτόν. Όλοι οι υπόλοιποι πλην της Ανδρογυναικός.

Η οποία, όταν ματαξανάρχονται εκλογές, και επειδή το τζιπ είναι παρκαρισμένο, το θυμάται και το πετάει:

«Η μανδάμ πληρώνεται απο δύο ταμπλώ».

Εσύ τι κάνεις;

α) Λες «να με συμπαθάτε, λάθος, και να σας δώσω πίσω όσα έχω πάρει εδώ και τρία – τέσσερα χρόνια απο την Εθνική»;

β) Λες «να με συμπαθάτε, μου διέφυγε» και παραιτείσαι απο Νομάρχισα;

γ) Λες «ωπα μαλακία μου» και παραιτείσαι και απο τα δύο;

δ) Τιμάς τον πατέρα σου και την μητέρα σου και λες «Τι μιλάτε εσείς; αφου και εσείς τα ίδια κάνετε».

Για να δούμε. Δεν μιλάω νομικά, είσαι καλυμένη. ΗΘΙΚΑ μιλάω.

Ηθελες να αλλάξεις τα πράγματα; Δεν το βλέπω. Τα δούλεψες τα λεφτά που έπαιρνες απο την Εθνική; Αν ναι, τότε δεν ήσουν καλή νομάρχισα, αν όχι τα έπαιρνες χωρίς να κάνεις τίποτα. Εκτός και αν είσαι ισόβια υπάλληλος. Εδώ και τέσσερα χρόνια τα τρως (όσα είναι, δέκα ευρώ, που δεν είναι δέκα ευρώ, είναι ένας δικός μου μισθός, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;) και κάνεις το κορόϊδο – ή μήπως πήγες στους της Εθνικής, και τους είπες «παιδιά, εγώ απο εδώ και μπρος πληρώνομαι ως νομάρχισα και δεν είναι σωστό να τα παίρνω»;

Οχι. Έκανες το κορόϊδο.

Άλλωστε, όλοι είχατε «βολέψει» να κρατήσει «νόμιμα» αυτό, μέχρι την 1/1/2007.

Είναι νόμιμο να παίρνεις λεφτά που είναι αδύνατο να τα δουλεύεις; Και μάλιστα, ΚΡΑΤΙΚΑ;

Αλλά, έχει και άλλο:

Σε πιάσανε.

Είτε ξεχάστηκες (και εγώ ξεχνιέμαι όταν μπαίνουν λεφτά στον λογαριασμό μου που δεν τα δούλεψα – λεφτά άλλων, που τα δουλεύουν σου θυμίζω) είτε το έκανες επίτηδες, σε πιάσανε στα πράσα.

Μαλακία σου και άστα – βράστα.

Είπες συγνώμη; Οχι. Επέστρεψες τα χρήματα; Ούτε λόγος.

Τι έκανες; Πέταξες λάσπη στους άλλους. Τα παίρνετε και εσείς, και μην μιλάτε.

Και περιμένεις, σοβαρά πες μου τώρα, περιμένεις να σε ψηφίσω;

Οχι βέβαια. Καλύτερα να αφήσεις τις νομαρχίες, και να πας κάπου που να σου ταιριάζει το περιβάλλον.

Είναι μία καλή ευκαιρία να γίνεις …βουλευτής.