Η απίστευτη συμμετοχή σας με άφησε άφωνο. Δεκάδες άνθρωποι συνέβαλλαν, γράφοντας σχόλια για τους εαυτούς τους ή για συγγενείς, μοιράζοντας τις ιστορίες τους, πόνο και ελπίδα.
Εμεινα άφωνος.
Στην αρχή απαντούσα στα σχόλια, αλλά μετά παρατήρησα οτι το βήμα λόγου που δινόταν εδώ στους (έμμεσα ή άμεσα) παθόντες ήταν πολύ πιο σημαντικότερο απο την δική μου γνώμη.
Έτσι σας άφησα να λέτε ότι βάραινε την καρδιά σας.
Είσαστε πολλοί – πολλοί περισσότεροι απο όσους περίμενα.
Αυτή η συμμετοχή σας με αναγκάζει να το επαναφέρω στην επικαιρότητα, καθώς, μιλώντας με την Αντικαρκινική Εταιρεία, και λαμβάνοντας υπόψιν το #51 σχόλιο απο τον Γιώργο, σκέφτηκα οτι δεν μπορώ να μείνω απαθής παρακολουθώντας αυτήν την συζήτηση.
Πρώτα, το post:
5/2/2007:
Πες το δυνατά ρε, Καρκίνος.
Όχι το ζώδιο, το άλλο. Η «ασθένεια». Η «επάρατη νόσος». Η «κατάρα». Το «ακατανόμαστο».
Η μάνα μου έπαθε καρκίνο της ουροδόχου κύστης, και πέθανε -τελικά- απο αυτό. Κυρίως, έφταιγε (και φταίει) το κάπνισμα. (Τώρα, πως φτάνει η τζούρα απο το πρωϊνό απαραίτητο τσιγάρο στην ουροδόχο κύστη, τρέχα γύρευε. Φτάνει όμως. Να είσαστε σίγουροι, γιατί η μάνα μου για περίπου ενάμισι – δύο χρόνια, είχε ένα σωληνάκι, πλαστικό, που έδιωχνε τα ούρα σε μία σακούλα).
Όταν τριγυρνούσα στην Πάρο μετά τον θάνατό της, όλοι στραβομουτσουνιάζανε όταν έλεγα «Καρκίνος». Όταν άκουγα τους ανθρώπους να μιλάνε για άλλους, που πέθαναν απο καρκίνο, έλεγαν «η ασθένεια».
Μα τον θεο, ούτε να το προφέραν δεν μπορούσαν.
Τι τρέχει με αυτό; Τι είδους κόλλημα είναι; Μήπως και αν το πεις, κολλάς; Μην είναι κολλητικό; Μην το κολλάς με την αναφορά;
~
Κάπου τρία χρόνια πριν, στο γραφείο, έχω χάσει μπόλικα κιλά. Απο την Taste and Diet. Κάθε μέρα, τρώω το φαγητό που μου φέρνουνε – για μήνες λέμε τώρα, ε; – στο εστιατόριο, μαζί με ΟΛΟΥΣ τους άλλους. Πιάνει το κόλπο, τα χάνω τα περιττά, γίνομαι γκομενάκι, είμαι στα πάνω μου, ξυρίζω το κεφάλι μου.
Τι το ‘θελα;
Μήνες μετά, όσο είχα διατηρηθεί, ανακαλύπτω οτι υπάρχει φιλολογία: ο Γιάννης έχει καρκίνο (φτου! που έκανε και ο Φιλιππίδης όταν παρουσίαζε τα ζώδια στις ειδήσεις του Μαστοράκη στον Αντέννα).
Σου λέει ο άλλος, ξυρισμένο κεφάλι ίσον χημειοθεραπεία, χαμένα κιλά, that fits.
Ε, ούτε τότε δεν είπανε «καρκίνος». Το έμαθα απο κουβέντα που ξεκίναγε «το ξέρουμε οτι είσαι άρρωστος«.
Άρρωστος, όχι καρκίνος.
Σαν να έχεις τον σατανά μέσα σου.
Και, σαν να μην έφτανε αυτό, αν τελικά τον αποκτήσεις (μακρυά απο μας, ε;) δαγκώνεσαι.
Πως να το πεις; Φυλαγεσαι.
Γιατι σε κοιτάνε σαν πεθαμένο – ήδη. Όπως τους κοίταζες και εσύ παλιά.
~
Λοιπόν, παλικάρια, να τα βρούμε λίγο εδώ: Ζεις, απο τον καρκίνο. Επιβιώνεις. Είναι μπάσταρδη ασθένεια, αλλά δεν είναι θανατική καταδίκη. Πολλοί γλυτώνουν – έχω παραδείγματα-. Και μετά είναι καλά. Απολύτως καλά. Ούτε την ψυχή τους πουλήσανε, ούτε φαντάσματα είναι. Άρρωστοι πριν – καλά τώρα. Και ούτε έχουν να ντρέπονται για κάτι.
Και αξιοπρεπείς, και αμόλυντοι. Για αυτό, αν ακούσετε κανέναν με καρκίνο, μην το κοιτάξετε σαν πεθαμένο. Σαν κρυολογημένο κοιτάχτε τον. Και μην φοβηθείτε να το πειτε – καρκίνος.
Δεν υπάρχει «ανίατη ασθένεια», «επάρατη νόσος», «η ασθένεια» και άλλες τέτοιες υπεκφυγές.
Και αν το αντιληφθούμε, ίσως κάνουμε κάτι για αυτό. Αν υποψιαστούμε οτι με τον τρόπο ζωής μας (φυτοφάρμακα, κινητά, τσιγάρα, διατροφή) κινδυνεύουμε, και δώσουμε λίγο σημασία, μπορεί και να το αποφύγουμε.
Δεν κολλάει με το να το πεις. Με το τσιγάρο, μπορεί. Με το να το πεις, όχι.
Και, αν θέλετε να με ακούσετε, μην το ανάψετε το γαμημένο για λίγο. Έτσι, τιμής ένεκεν.
Μην διστάσετε να τους καλέσετε. Η ψυχική σας υγεία (είτε είσαστε ασθενείς, είτε είσαστε κοντικά πρόσωπα) είναι εξίσου σημαντική με την σωματική.
Αν πρέπει να μάθουμε να λέμε «καρκίνος» χωρίς να ντρεπόμαστε, τότε σίγουρα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τον πόνο της καρδιάς και του νου μας, χωρίς δισταγμούς.
Στην γραμμή θα σας απαντήσουν άνθρωποι που γνωρίζουν πολλά για την ασθένεια, και γνωρίζουν πως να απαλύνουν τον πόνο της ψυχής σας.
Ελπίζω απο καρδιάς να έχω κάνει ότι μπορώ για να απαλύνω τον πόνο σας…
- Αρχική ημερομηνία: 5/2/2007
- Δεύτερη ημερομηνία: 5/11/2007
- Τρίτη ημερομηνία: 23/10/2008
Οι σέρβερ μοιάζουν να μην αντέχουν άλλο να δείξουν αυτήν την σελίδα. Κοντά στα χίλια comment, με γεμάτο κείμενο, και πάνω απο τριάντα τρείς χιλιάδες επισκέψεις, είναι σίγουρα πρόκληση -στην καλύτερη περίπτωση- για το WordPress. Για να το αντιμετωπίσω, χρειάστηκε να χωρίσω τα σχόλια σε σελίδες. Τα σχόλιά σας, μπορείτε ακόμα να τα δείτε συνολικά σε μία σελίδα, πατώντας στην αντίστοιχη επιλογή..
(135 ψήφοι, βαθμολογία: 4,67 / 5)
Loading...
Vivian!!! Τι ευχάριστο νέο είναι αυτό! Είδες, λοιπόν, που όλα δεν είναι μαύρα??? Άντε με το καλό. Να είσαι πάντα γερή και δυνατή, εσύ και η οικογένειά σου!
Πολλά φιλιά!
σ ευχαριστω πολυ Λένα μου. Ευχομαι και σε σενα τα καλυτερα. ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
@Vivian: 🙂
vivian χαιρομαι αφανταστα για σενα. τα νεα σου ειναι υπεροχα. ευχομαι να εχεις παντα τετοια νεα φιλακια πολλα.
Καλημέρα αγαπημένες μου
Σοφία, Vivian, Strong ας ξεκινήσω από τα πολύ ευχάριστα νέα από την Vivian. ΖΗΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!! Για κάθε ένα από μας ,που κερδίζει μια μάχη, τη κερδίζουμε όλοι. Μπράβο κορίτσι μου! Μείνε δυνατή και η ώρα η καλή στη καινούρια ζωούλα που έρχεται. Και να θυμάσαι : Ναι ο καρκίνος νικιέται!!!
Αγαπημένη μου Strong τα έχασα διαβάζοντας την ηλικία. Και ήθελες κοριτσάκι να μην αισθάνεσαι άσχημα? Αχ καρδούλα μου σου έτυχε κάτι δύσκολο. Μην το βάζεις κάτω. Η ζωή σε περιμένει μωρό μου. Πολέμα. Τι να σου πω? Έχω κοριτσάκι στην ηλικία που αρρώστησες και νοιώθω τους δικούς σου. Να όμως που είμαστε εδώ. Θα σου πω την ιστορία μιας φίλης μου. Της έγινε διάγνωση για καρκίνου του μαστού όταν ήταν 24 χρονών. Πέρασε ότι περάσαμε…ξέρεις. Μετά από 4 χρόνια παντρεύτηκε τον αγαπημένο της και έκανε ένα γιό τον Αλέξανδρο που είναι σήμερα 17 χρονών. Όταν τη ρωτάω «Πως αισθάνεται» μου λέει «Ξέρεις, μάλλον θα το είδα στο ύπνο μου» Από αυτήν πήρα και παίρνω και εγώ κουράγιο. Σε φιλώ γλυκιά μου.
vivian εισαι απιστευτηηηηηηηηηηη.ευχομαι πραγματικα να εισαι παντα καλα.με το καλο και το νινι.για το καφεδακι οποτε θελεις πεσ μου .σοφια πως εισαι.φιλια σε ολους.
Αναστασια μου ειμαι καλα σε ευχαριστω. πως πατε; τιποτα νεοτερο;
Vivian Μπράβο πολύ ευχάριστα τα νεα! Πάντα έτσι χαρούμενη! Με το καλό!!!
Πάκυ ποιός το πίστευε τοτε οτι στην ηλικία των 20 (και οχι κλειστά) η διάγνωση θα ήταν καρκίνος. αλλα τι να κάνεισ.σπάνια περίπτωση αλλα πρέπει να να είσαι δυνατή το νικήσεισ αλλιώς το χάνεισ το παιχνίδι. κάθε μέρα λεω πολέμα πολέμα πολέμα,αλλα χάνω κάπου κι εγώ τισ δυνάμεισ μου. είναι πολλά τα χρόνια που υποφέρω.και ποσα ακόμη θα είναι. στην ηλικία μου όντως μου το είπαν και οι γατροί ειναι ακομη πιο δύσκολο.
Πολύ τυχερή η φίλη σου.βρήκε τον άνθρωπο τησ. δεν μπορώ να κάνω σχέση πια. φοβάμαι πολύ.με πλήγωσε πολύ. φοβήθηκε και το έβαλε στα πόδια. θέλω να κάνω σχεση αλλα δεν μπορώ. πολλές φορές σκέφτομαι το μέλλον και φαντάζομαι τον εαυτό μου με την οικογένεια μου τουσ φίλους μου τισ φίλες μου αλλα χωρίσ δική μου οικογένεια.χωρίσ παιδιά.τι πιο λυπηρό. τόσα χρόνια στα μάτια μου η θλίψη. καλό βράδυ σε όλουσ και να είστε καλά!
Γεια σας κορίτσια (και αγόρια, αλλά είναι μάλλον μειονότητα εδώ)!
Κάποια μέρα ψάχνοντας κάτι, σας βρήκα και διάβασα τις ιστορίες σας και από τότε μπαίνω να δω τα νέα σας.
Αποφάσισα να σας πω την δικιά μου ιστορία για να δώσω κουράγιο κυρίως στα νεότερα κορίτσια, επειδή νιώθω πολύ τον πόνο τους.
Ήμουν 28 χρονών, άνοιξη, αρραβωνιασμένη και ετοίμαζα όλο χαρά το γάμο μου και το καινούργιο μου σπιτικό. Γενικώς είχα πόνους δυνατούς στην περίοδο αλλά έπινα παυσίπονα και συνέχιζα. Σε μια κρίση τρελού πόνου με πάνε στο νοσοκομείο και η διάγνωση «οξεία σκωληκοειδίτις» και χειρουργείο. Μετά από λίγες μέρες συνερχομαι και όλα καλά. Νόμιζα…. Τον επόμενο μήνα στο τέλος της περιόδου πόνοι τρελοί πάλι, μεσα στη νύχτα με πάει ο καλός μου στο νοσοκομείο, η διάγνωση μεγάλη κύστη στην ωοθήκη συστραφείσα και αιμοραγούσα. Επειγόντως στο χειρουργείο, δύσκολα λέει ο γιατρός τα πράγματα αλλά σε καθαρίσαμε καλά, μετα από 10 μέρες θα είσαι περδίκι. Μαζεύω το πονεμένο σώμα μου απο τα δύο χειρουργεία και λέω δεν είναι τίποτα, όλα καλά. Περνούν 15 μέρες, η κοιλιά μου πονάει λιγότερο, ετοιμάζομαι για κανένα μπάνιο. Σάββατο πρωϊ με παίρνουν από το νοσοκομείο (μεγάλο ιδιωτικό της Αθήνας) και μου λένε περάστε κάποια στιγμή από εδώ, βγήκε η βιοψία από το χειρουργείο. Λέω στον αρραβωνιαστικό μου, άσε θα πεταχτώ μόνη μου, ένα χαρτί είναι θα το πάρω. Πάω στο γιατρό που με είχε χειρουργήσει και μου λέει «κοίτα να δεις η βιοψία δείχνει ότι η κύστη ήταν συμπαγές καρκίνωμα (όταν με χειρούργησε δεν το είδε;;;;;) , βέβαια τη βγάλαμε αλλά η ρίζα της είναι στην ωοθήκη. επίσης αιμοιραγούσε και πιθανον καρκινικά κύτταρα είναι παντού στην κοιλιά σου. Μην ανυσηχείς όμως, έκλεισα για αύριο πρωί χειρουργείο, ολική αφαίρεση, καμιά χημειοθεραπεία και θα είσαι εντάξει!» Λέω δεν προλαβαίνω για αύριο, οι δικοί μου λείπουν( Θεέ μου τι θα τους πω;). Τον ρωτάω επειδή είμαι αρραβωνιασμένη μήπως προλαβαίνω να κάνω ένα παιδάκι και μετά να τα αφαιρέσω όλα, μου απαντά «τι λες κοπέλα μου αν δεν τα αφαιρέσεις σε έξι μήνες θα έχεις πεθάνει»!!
Σέρνομαι, βγάινω στην Κηφισίας, δεν ακούω ούτε τα αυτοκίνητα, γυρνάω περπατώντας σαν το ζόμπι σπίτι, λέω στον καλό μου που με περιμένει «όλα καλά», βάζω να φάμε, σκύβω στο πιάτο μου και σιωπηλά το γεμίζω δάκρυα……Για περίπου 36 ώρες κλαίω σιωπηλα και λέω «γιατί να το πάθω αυτό, γιατί να πεθάνω;»
λέω στον αρραβωνιαστικό μου να φύγει μακριά μου για να ζήσει φυσιολογικά…
Την μεθεπόμενη μέρα το πρωί πλένομαι, ντύνομαι, βάφομαι κοιτάζομαι στον καθρέφτη και λέω «τι μας λες καλέ, γιατί όχι σε σένα; γιατί σε μια άλλη κοπέλα; τώρα ετοιμάσου να μην του κάνεις το χατίρι!»
Σαν να βγήκα από το σώμα μου και είπα θα κάνω ότι είναι δυνατον. Ειδοποίησα τους γονείς μου αλλά δεν τους έπαιρνα μαζί μου στους γιατρούς για να μην υποφέρουν και άφησα τον αγαπημένο μου να με αγαπήσει και να μου δώσει το χέρι του.
Πέρασα μερικούς μήνες οδυνηρούς, με ογκολόγους και γυναικολόγους και δύο πολύωρα χειρουργεία (για να κάνουμε πολλές ταχείες βιοψίες), το νοσοκομείο έγινε σπίτι μου.
Δεν θα πω τίποτε άλλο γι αυτά που πέρασα γιατί τα ξέρετε. Θα φτασω κατευθείαν στο αποτέλεσμα μετά από ένα χρόνο. Είμαι καλά, έχω αφαιρέσει την μια ωοθήκη και σάλπιγγα και τα 2/3 από την άλλη. Έχω όμως περίοδο, αισθάνομαι καλά και παντρεύομαι. Για παιδί μου είπαν αν και μόνο με εξωσωματική, λέω δεν πειράζει, ας χαρώ αυτό που κέρδισα, την ζωή μου!
Μετά τρεις μήνες ζαλάδες φοβερές, εξετάσεις αίματος (γιατί είχα χαμηλό αιματοκρίτη) και τι δείχνουν; Είμαι έγκυος, δεν το πιστεύω ούτε εγώ ούτε α άντρας μου ούτε ο γιατρός μου!
Περνάω τους πιο υπέροχους 9 μήνες της ζωής μου και γεννάω με καισαρική (λόγω πολλών χειρουργείων) τον κούκλο μου!
Προχωρά πάντα με έναν κρυφό φόβο και τακτικές εξετάσεις και είμαι μια χαρά. Μετά δύο χρόνια ξαναμένω μόνη μου έγκυος, αλλά δεν πάνε καλά τα πράγματα, είμαι πολύ ταλαιπωρημένη, κουράζομαι, χάνω το κοριτσάκι μου στον έκτο μήνα από ακατάσχετη αιμοραγία. Λέω όμως μην είμαι αχάριστη, είμαι καλά κι έχω ένα παιδάκι, δόξα τω Θεό!
Από τότε συνεχίζω τις τακτικές εξετάσεις, πάντα έχω έναν φόβο μέσα μου, αλλά είμαι καλά. Μόνο όταν ήταν ο γιος μου πέντε χρονών, τρόμαξα γιατί ξαναέγινε μια μεγάλη συμπαγής κύστη, χειρουργήθηκς όμως αμέσως και ξανασυνήλθα.
Τώρα είμαι 40, ο μικρός μου είναι 10 και είμαι καλά.
Πάντα φοβάμαι και πάντα ψάχνομαι. Όμως είμαι καλά, χαίρομαι την κάθε μέρα, το κάθε χαμόγελο και την κάθε αγκαλιά!
Και να σας πω ένα μυστικό, σκέφτομαι μήπως καταφέρω κι ένα ακόμη μωράκι (με ελάχιστες πιθανότητες βέβαια).
Γι αυτό μην το βάζετε κάτω και όλα μπορούν να γίνουν. Ένα είναι σίγουρη η θέληση και η πίστη κάνουν θαύματα!
καλημερα σε ολους.σοφια πανω που ειπα πως ολα αρχισαν να μπενουν σε μια σημερα γινανε παλι μπαχαλο.για αλλη μια φορα ο γιατρος ακυρωσε το ραντεβου για το χειρουργειο γιατι εχουν απεργιες.εχθες εμαθα οτι πρεπει να κανω εγχειρηση και στα 2 μου αυτια γιατι δεν ακουω .μετα απο μια ωρα παθαινει ο μικρος μου ριξη τυμπανου και εγω απλα σκεφτομαι το εξης……………..αχ ρε αναστασια ουτε χρονο ενα χαρακιρι δεν εχεις………… φιλια σε ολους.
Καλησπέρα σε όλους! Βλέπω ότι η παρέα μας μεγάλωσε και χαίρομαι πολύ! Μόλις επέστρεψα διάβασα τα νέα σας, μου έλειψε η επικοινωνία όλο αυτό το διάστημα. Από το εδώ μέτωπο όλα καλά προς το παρόν. Ο μπαμπάς έκανε μια σειρά από ακτινοβολίες και σε ένα δεκαπενθήμερο θα γίνει ο επανέλεγχος για να δούμε που βρισκόμαστε, αν και όπως είπε και ο γιατρός δε θα αποφύγουμε τις χμθ (για δεύτερο καλοκαίρι) που είναι ό,τι χειρότερο για τη ψυχολογία του τώρα που πάει να ανακάμψει. Αυτό είναι που με θλίβει, πώς θα του το πούμε πάλι….Άλλη μια παράσταση σύντομα θα ξεκινήσει . Καλή δύναμη σε όλους, φιλιά πολλά.
Αναστασια πως προεκυψε η ενχειρηση με τα αυτια σου; nina καλως ηρθες στην παρεα μας. χαιρομαι πολυ με την εξελιξη που ειχε η περιπετεια σου με τον καρκινο. σου ευχομαι να κανεις και το 2 παιδακι. Βικυ καλο κουραγιο στον μπαμπα σου. κανω και εγω συνεχεια χμθ και τον καταλαβαινω.Μελινα σε εχασα πως πατε;
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ POST !!!
ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΛΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟ ΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ, ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΑΣ !!! ΜΠΡΑΒΟ !!!
Σε ηλικία 30 ετών, το 1997 μου διέγνωσαν καρκίνο του όρχεως. Πήγα στον γιατρό την επόμενη μέρα, αφού ψηλάφισα κάτι περίεργο στο σημείο αυτό. Αυτό ήταν που έσωσε την ζωή μου, πήγα αμέσως στον γιατρό! Το ευτύχημα ήταν ότι ο καρκίνος βρισκόταν σε αρχικό στάδιο. Το είδος του καρκίνου αυτού από ότι μου είπε ο γιατρός, ήταν ιάσιμος κατά 99%. Μόλις μου ανακοίνωσε ο γιατρός την διάγνωση, πάγωσα έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Το μόνο που δεν είχα σκεφτεί στην ζωή μου ήταν ότι θα πάθω καρκίνο. Όλοι πιστεύουν ότι ο καρκίνος δεν θα χτυπήσει την πόρτα τους. Έτσι πίστευα και εγώ!
Η ζωή μου λόγω της αθλητικής δραστηριότητας αλλά και της επαγγελματικής μου ιδιότητας ως γυμναστής, ήταν πολύ προσεγμένη. Υγιεινή διατροφή, σωματική άσκηση, χωρίς καταχρήσεις το θεώρησα αδιανόητο να συμβαίνει αυτό σε μένα, ειδικότερα εκείνη την περίοδο που ήμουν στο ζενίθ της καριέρας μου. Μετά το πρώτο σοκ, που κακά τα ψέματα όταν σου ανακοινώνει ο γιατρός ότι έχεις καρκίνο, το μυαλό σου πάει κατευθείαν στο θάνατο, αφού έτσι μας έχουν μάθει, λειτούργησε το ένστικτο της επιβίωσης και είπα στον γιατρό: “Γιατρέ μου, πες μου αμέσως τι πρέπει να κάνουμε, για να βγάλουμε το τέρας από μέσα μου”.
Μέρος της θεραπείας σαν πρώτη φάση ήταν η χειρουργική επέμβαση. Χειρουργήθηκα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Γεννηματά στην ουρολογική κλινική. Η βιοψία έδειξε ότι ο όγκος ήταν μικτός και αποτελούταν από εμβρυϊκό καρκίνωμα, χοριοκαρκίνωμα και σεμίνωμα. Λόγω της ιδιαιτερότητας του μικτού όγκου και για λόγους προληπτικούς η θεραπεία του έκλεισε με χημειοθεραπείες. Στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έκανα δυο κύκλους χημειοθεραπειών με το φάρμακο πλατίνα και ενδιάμεσο διάλειμμα 20 ημερών. Ο κάθε κύκλος διαρκούσε 5 ημέρες.
Μπαίνοντας την πρώτη μέρα στο νοσοκομείο, για να ξεκινήσω την χημειοθεραπεία, παρόλο που κανένας δεν με ενημέρωσε για το τι με περίμενε, ήμουν χαλαρός. Είχα πάει με το σκεπτικό, ότι θα πάω και θα βάλουν στον κορμί μου έναν απλό ορό… Ποτέ δεν μου άρεσε να βάζω ταμπέλες, στα πράγματα τα οποία συνέβαιναν στην ζωή μου. Βάζοντας ταμπέλες και εστιάζοντας στο αρνητικό μέρος του θέματος, το μόνο που μπορεί να πετύχει κάποιος, είναι να μεγαλοποιήσει περισσότερο ένα γεγονός, κάνοντάς το μέσα στο μυαλό ένα τέρας. Έτσι και εκείνη την περίοδο δεν έβαλα καμία ταμπέλα όπως για παράδειγμα: “ΠΩ-ΠΩ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΑΙΝΩ ΓΙΑ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ…” Είδατε; Μόνο που διαβάζεις αυτήν την πρόταση τρομοκρατείσαι, πόσο μάλλον να έχεις καρκίνο και καθημερινά αυτή η ταμπέλα να υπάρχει σφηνωμένη στο μυαλό. Έχοντας αυτήν την θετική στάση σε όλη την διάρκεια των θεραπειών κατά τον γιατρό μου, είχα τις λιγότερες δυνατές παρενέργειες, παρόλο που το σχήμα που μου έκαναν ήταν εξαιρετικά δυνατό!
Συνεχείς εξετάσεις αίματος για τους καρκινικούς δείκτες, πλήθος εξετάσεων, μήπως έχει γίνει μετάσταση. Κατάλαβα ότι όλο αυτό έπρεπε να το αντιμετωπίσω μόνος μου, αφού όλοι ως δια μαγείας είχαν εξαφανιστεί με ελάχιστες εξαιρέσεις, εξάλλου μην ξεχνάτε ότι με τον καρκίνο θεωρείσαι μελλοθάνατος… Μέχρι και τον γιατρό μου κυνηγούσα να μου πει τι παρενέργεια θα είχα από τις χημειοθεραπείες. Δεν υποτιμώ την επιστημονική του αξιοπιστία, είναι ένα από τους καλύτερους γιατρούς. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως δεν χρειάζεται κάποιος να είναι μόνο γιατρός, αλλά πάνω από όλα άνθρωπος. Το δικαίωμά μου που είχα ως ασθενής, να έχω πρόσβαση στην πληροφορία και την ενημέρωση, δεν την είχα αφού ο γιατρός μου ήταν σφίγγα, με το ζόρι του έπαιρνε κάποιος κουβέντα. Όσο βέβαια αφορά το κομμάτι της υποστήριξης ούτε κουβέντα να γίνεται. Κανένας από τους γιατρούς μου δεν με παρέπεμψε σε καμία ομάδα υποστήριξης. Πέραν τούτου όμως δεν είδα καμία οργάνωση υποστήριξης, μέσα σε κάποιο από τα νοσοκομεία που νοσηλεύτηκα, ούτε καν μια αφίσα για το που θα μπορούσα να απευθυνθώ.
Στην διάρκεια των θεραπειών αλλά και του ταξιδιού μου με τον καρκίνο, έμαθα πολλά πράγματα για την ζωή, τους φίλους, τους συνεργάτες, τους γιατρούς, τα φάρμακα, τον εαυτό μου, το σώμα μου. Αν ήθελα να συνεχίσω, έπρεπε να διαπραγματευτώ με όλα αυτά από την αρχή και να αποδεχτώ την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Όσο αρνείσαι να αποδεχτείς μια κατάσταση, τόσο η κατάσταση αυτή μπορεί να σε γυρίσει πίσω και να χειροτερέψουν οι συνθήκες, μη μπορώντας να κανείς ούτε ένα βήμα μπροστά. Και πιστέψτε με εκείνη την περίοδο, το μόνο που δεν ήθελα ήταν να κάνω βήματα πίσω!
Μέσα στο ανακάτεμα, την αδυναμία, τις ναυτίες και τις άλλες παρενέργειες της πλατίνας (φάρμακο χημειοθεραπείας), αποφάσισα με τον εαυτό μου να ΜΕΙΝΩ ΔΥΝΑΤΟΣ, για να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου. Εκείνες τις δύσκολες ώρες δημιούργησα τα δικά μου όνειρα, που Ήταν και εκείνα που με κράτησαν ζωντανό.
Ένα από αυτά ήταν ότι ήθελα βγω νικητής από την μάχη που έδινα με τον καρκίνο, ώστε να μπορέσω στην συνέχεια να βοηθήσω άλλους ανθρώπους. Να μοιραστώ την εμπειρία μου και να δώσω δύναμη. Σε εκείνη την φάση μου γεννήθηκε η επιθυμία ότι αν γινόμουν καλά, θα έγραφα την εμπειρία μου σε ένα βιβλίο για να βοηθήσω άλλους ανθρώπους που βίωναν την ασθένεια. Έπρεπε όμως να γίνω πρώτα καλά και εκείνο είχε προτεραιότητα εκείνη την χρονική στιγμή για μένα!
Αφού έκανα ότι χρειαζόταν από ιατρικής πλευράς, αντιμετώπισα τις επιπτώσεις της ασθένειας μέσω της σωματικής άσκησης. Η σωματική δραστηριότητα με βοήθησε πολύ τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Βγαίνοντας από την τελευταία χημειοθεραπεία ημέρα Παρασκευή, την Δευτέρα ήμουν πάλι στην δουλειά μου και δίδασκα aerobic. Από σωματικής πλευράς δεν ήταν ότι καλύτερο αφού ήμουν καταβεβλημένος, χλωμός, αλλά από ψυχικής πλευράς ένοιωθα ένα λιοντάρι. Πηγαίνοντας στην δουλειά ένοιωθα ότι δεν είχε αλλάξει κάτι από την ζωή μου και όλα ήταν όπως πρώτα. Αυτό το συναίσθημα μου έκανε τόσο καλό στην ψυχολογία, που με βοήθησε να ξεπεράσω την ασθένεια σε ποιο σύντομο χρόνο. Δυο μήνες μετά την χημειοθεραπεία είχα επανέλθει κανονικά στις δραστηριότητες μου. Έχοντας δίψα για ζωή, ακλόνητη πίστη, με επιμονή, υπομονή και γυμναστική ξεπέρασα αυτό το σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Ένα πρόβλημα υγείας που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα από την ζωή μου. Οι προτεραιότητες μου άλλαξαν, ο τρόπος που έβλεπα την ζωή επίσης. Ζω την κάθε μέρα της ζωής με πολύ πάθος και δύναμη. Εκτιμώ πράγματα που μου ήταν αδιάφορα μέχρι την εμφάνιση του καρκίνου. Πράγματα που κάποιοι τα θεωρούν αυτονόητα και ένα από αυτά είναι η υγεία!
Το να μιλάω και να μοιράζομαι την εμπειρία μου με τον καρκίνο ήταν θεραπευτική διαδικασία. Ήταν και είναι τόσο σημαντική μορφή ψυχολογικής υποστήριξης για μένα. Το να μιλάς και να μοιράζεσαι την εμπειρία σου με άλλους ανθρώπους ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι μόνος. Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι με το ίδιο είδος καρκίνου σαν τον δικό σου, δεν είσαι ο μοναδικός στον κόσμο! Μοιραστείτε και εσείς τις δικές σας άσχημες εμπειρίες σε θέματα υγείας και μην ντρέπεστε γι’ αυτές. Ίσως σώσετε ζωές! Μια τέτοια ιστορία διάβασα, που πραγματικά μου έδωσε τεράστια δύναμη και έμπνευση. Ήταν η αυτοβιογραφία του γνωστού ποδηλάτη Lance Armstrong “Το θέμα δεν είναι μόνο το ποδήλατο”. Του είχαν διαγνώσει καρκίνο των όρχεων με μετάσταση στον εγκέφαλο. Οι γιατροί του έδιναν 40% πιθανότητα να ζήσει. Εκείνος όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, έγινε καλά και για εφτά συνεχόμενα χρόνια κέρδιζε τον πιο δύσκολο ποδηλατικό αγώνα του κόσμου τον «Γύρο της Γαλλίας». Τότε μου δημιουργήθηκε έντονα το όνειρο να γράψω και εγώ το δικό μου βιβλίο, το οποίο έγραψα το 2005.
«Με τον καρκίνο είχα ξεμπερδέψει, πως όμως θα ξεμπέρδευα με την συναισθηματική πλευρά του πράγματος; Εκεί έξω όμως, ανακαλύπτεις ότι είσαι μόνος σου. Δεν υπάρχει κανένα σύστημα υποστήριξης για να σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις τις συναισθηματικές πλευρές της προσπάθειας, για να ξαναγυρίσεις στον κόσμο μετά την μάχη για την επιβίωση σου. Κανένας δεν έβαζε το χέρι του στην φωτιά ότι δεν θα ξαναεμφανιζόταν το τέρας. Σε μια αρρώστια όπως ο καρκίνος μπαίνεις σε μια καραντίνα πέντε ετών. Αν και έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που μου εμφανίστηκε ο καρκίνος εξακολουθώ έως και σήμερα να κάνω έλεγχο μια φορά τον χρόνο. Και ούτε θα σταματήσω να αφιερώνω μια φορά τον χρόνο, αυτή την μέρα στον εαυτό μου. Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία!»
Απόσπασμα από το βιβλίο μου “ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ!”. Τις σκέψεις αυτές αλλά και το πώς αισθανόμουν, τις έγραψα το 2005 που τελικά αποδείχτηκαν τόσο προφητικές.
Τον Ιανουάριο του 2007 μετά από το καθιερωμένο ετήσιο τσεκ-απ, μου διεγνώσθη για δεύτερη φορά καρκίνος του όρχεως! Πρόκειται από τις σπάνιες περιπτώσεις αφού ο καρκίνος των όρχεων σε αρχικό στάδιο θεωρείται ιάσιμος κατά 99%. Δεν θεωρείται μεταστατικός αλλά ένα απλό συμπτωματικό γεγονός. Το ευτύχημα για άλλη μια φορά ήταν ότι η εξέλιξη του βρισκόταν σε αρχικό στάδιο. Χειρουργήθηκα πάλι στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Γεννηματά. Η βιοψία έδειξε ότι δεν υπήρχαν μεταστάσεις και ότι ο τύπος του όγκου ήταν το σεμίνωμα. Η κατάσταση ήταν πιο ελαφριά από την προ δεκαετίας εμφάνιση του καρκίνου. Για προληπτικούς λόγους η θεραπεία έκλεισε με 15 ακτινοβολίες που έγιναν στο Αττικό Νοσοκομείο!
Η κατάσταση στα νοσοκομεία ακριβώς η ίδια με την προ δεκαετίας παραμονή μου σε αυτά, με εξαίρεση το ακτινοθεραπευτικό τμήμα του Αττικού Νοσοκομείου. Το συγκεκριμένο νοσοκομείο ήταν από τα μόνα που είχαν ανθρώπινες συνθήκες. Πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια, ένοιωσα την αξιοπρεπειά μου να υπάρχει ως ασθενής αλλα και ως άνθρωπος. Καμία ψυχολογική στήριξη και από πουθενά. Αν τύχει και ψάξεις ο ίδιος έχε καλώς, ειδάλλως βγάλτα πέρα μόνος σου. Σε εκείνη την δύσκολη κατάσταση, της επανεμφάνισης του καρκίνου, μου δημιουργήθηκε το όνειρα της δημιουργίας ενός οργανισμού που να παρέχει όσα εγώ θα ήθελα να είχα, ως ασθενής. Όταν πήγα για να μου κλείσουν ραντεβού για την πρώτη ακτινοβολία, ήθελαν να με βάλουν 4 μήνες μετά. Αν ρωτήσετε ένα γιατρό τι σημαίνει αυτό πρακτικά για την ζωή ενός ασθενούς που έχει καρκίνο, τότε θα καταλάβετε ότι το επίπεδο της Υγείας στην Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική…
Παρόλο που το σοκ την δεύτερη φορά ήταν πιο έντονο, ειδικότερα όταν ξέρεις ότι αυτό που πέρασες πριν 10 χρόνια είναι ιάσιμο, ο τρόπος που το αντιμετώπισα ήταν πιο χαλαρός και πιο σίγουρος. Ήξερα τις διαδικασίες, είχα την πληροφόρηση, από την εμπειρία της πρώτης φοράς και ευτυχώς είχα αποθέματα θετικής ενέργειας. Πάλι με βοήθησε η σωματική άσκηση να επανέρθω πιο γρήγορα στους ρυθμούς μου. Για να φανταστείτε πόσο δεν ήθελα να πιστέψω ότι αυτό συμβαίνει για άλλη μια φορά σε μένα, προσπαθούσα να λειτουργήσω σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Όταν έκανα πρωί την πρώτη ακτινοβολία, το ίδιο απόγευμα πήρα το ποδήλατο και πήγα κανονικά στην δουλειά μου! Η απόσταση που διένυσα ήταν Γαλάτσι-Γλυφάδα, δηλαδή 40 χλμ. συνολικά!
Μέχρι σήμερα είμαι απολύτως υγιής και ανά τακτά χρονικά διαστήματα η κατάσταση μου παρακολουθείται, αφού για άλλη μια φορά έχω μπει σε πενταετή καραντίνα.
Τρεις μέρες μετά την διάγνωση, μου ανακοίνωσε ο εκδοτικός μου οίκος ότι το βιβλίο μου θα εκδοθεί. Τίποτα δεν τυχαίο τελικά στην ζωή, αφού τα πάντα γίνονται για κάποιο λόγο. Έχοντας αυτό στο μυαλό μου, έγραψα το τελευταίο κεφαλαίο του βιβλίου το 2007, ενώ βίωνα τον καρκίνο. Σαν κάτι να το εμπόδιζε να εκδοθεί όλα αυτά τα χρόνια, αφού έπρεπε να κλείσει και με ένα τελευταίο κεφαλαίο.
«Mην ξεχνάτε ότι η ζωή έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Γι’ αυτό καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε την. Απολαύστε το ταξίδι, τους σταθμούς, τους προορισμούς κα ρουφήξτε την από το μεδούλι. Μην αφήσετε ούτε ένα δευτερόλεπτο χαμένο. Μην την αφήνετε σε ησυχία. Κάνοντας όλα αυτά θα δείτε ότι πράγματα τόσο απλά, τα κάνουμε να φαντάζουν τόσο δύσκολα, σχεδόν ακατόρθωτα! Συμπεριφερθείτε σαν τουρίστες!»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΙΚΗΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ
http://www.bestrong.org.gr/el/cancersupport/survivorsstories/
Παναγιώτη κράτα γερά………..Όλοι περνάμε τα ίδια. Και έχουμε τις ίδιες ανάγκες και τους ίδιους φόβους. Η τελευταία σου παράγραφος-φαντάζομαι είναι από το βιβλίο σου-πολύ ευρηματική. Τουρίστες! Ναι αυτό είμαστε και ούτε καν το εκτιμάμε. Τι να σου πω? Απόψε ειμαι σε μάλλον μελαγχολική κατάσταση έτσι θα σταματήσω εδώ. Αύριο μάλλον θα διαφωνώ με αυτά που θέλω να πω τώρα. Κορίτσια μου σας γλυκοφιλώ……Καλό Σαββατοκύριακο……
Ευχαριστούμε πολύ Σοφία, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να ξεπεράσεις αυτή τη δύσκολη δοκιμασία. Διάβασα την ιστορία σου πιο πάνω και πραγματικά σε θαυμάζω. Πάκυ εμείς είμαστε εδώ! Να γράφεις ό,τι αισθάνεσαι, μη τα κρατάς μέσα σου. Παναγιώτη συγχαρητήρια για την οργάνωση, εύχομαι και σε σένα τα καλύτερα! Τα υπόλοιπα κορίτσια που χάθηκαν; Strong, Maryland, Λένα, Μελίνα; Eύχομαι να είστε όλες καλά, φιλιά πολλά!
Καλημέρα, παιδιά και καλή εβδομάδα.
Αγώνας διαρκείας, τι να λέμε παραπάνω… Κανείς δεν ξέρει τι επιφυλλάσσει το αύριο, με ή χωρίς καρκίνο.
Πολλά φιλιά σε όλους!
Καλησπέρα σε όλους. Είμαι ο Γιώργος 31 ετών. Τυχαία βρέθηκα εδώ και η όλη προσπάθεια είναι όντως καταπληκτική. Θερμά μπράβο σε αυτόν που την σκέφτηκε και την υλοποίησε. Προσωπικά σαν πρώτη επαφή θέλω να επιβεβαιώσω το γεγονός ότι ο Καρκίνος όντως θεραπεύεται, να ευχηθώ καλή δύναμη και κουράγιο σε όσους δίνουν τη μάχη τους και να πω πως είμαι στην διάθεση του οποιοδήποτε να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ. Εγώ γνωρίστηκα με τον κύριο στις 5 Οκτωβρίου 2007 (αποτέλεσμα βιοψίας Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα πλαγίου χείλους γλώσσας) και στις 31 Γενάρη του 2008 ολοκλήρωσα τη θεραπεία μου που περιελάμβανε μερική γλωσσεκτομή (περίπου 6εκ.) καθαρισμό τραχήλου τεσσάρων επιπέδων (συνολικά 44 λεμφαδένων) και 35 ακτινοθεραπείες σε συνδυασμό με χημειο (6 συνεδρίες) Πλέον είμαι καλά μπορώ κια μιλάω και τρώω και πηγαίνω κανονικά στο γραφείο μου. 2 επανελέγχους που έχω κάνει είναι πεντακάθαροι. Ελπίζω και εύχομαι να είναι έτσι και όλοι οι υπόλοιποι. Φιλιά πολλά σε όλους.
Γιώργο,
Τι να πώ «καλωσήλθες»???
Μακάρι από εδώ και στο εξής να μας ενημερώνεις συνέχεια και μόνο για το γεγονός ότι οι επανέλεγχοί σου είναι καθαροί!!!
Γιωργο καλως ηρθες στην παρεα μας. καλα εχω παθει πλακα με την ιστορια σου. εγω που εχω περασει τοσο πολλα απο τον καρκινο δεν μπορω να πιστεψω οτι θα υπηρχε και σε ενα τετοιο σημειο. αν δεν σου ειναι δυσκολο και ψυχοφθορο θα ηθελα να γραψεις πως το καταλαβες και τι παρενεργρειες ειχαν οι ακτινοβολιες. σε ευχαριστω εκ των προτερων.
ΠΑΙΔΙΑ ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΜΠΗΚΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ…….ΕΓΩ ΣΗΜΕΡΑ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΥΠΕΡΗΧΟ……..ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝΗΣΥΧΩ……..ΜΗΠΩΣ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΠΑΛΙ ΚΑΤΙ…..ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ..ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ………ΓΙΩΡΓΟ ΟΛΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ……….ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ
paidia geia sas…spoudazw moriaki biologia kai auto pou thelw na pw opws exoun pei kai polloi alloi einai pws i prolipsi eiani to pan…o karkinos therapeuetai an einai se arxiko stadio…egw se mia eksetasi aimatos vrethikan psila ta leuka me lemfokyttarwsi..11000 leuka…ligo panw apo to orio…oles oi epanaliptikes pou exw kanei einai ekei…synexw ligo psiloteres…auto pou me anisixise einai pws brethike kia o rinofaryggas mou ligo diogwmeno(kreatakia) kati poy einai asynithisto se eniliko…kai fovithika para polly gia karkino tou rinofarygga…oi wtorinolaryggologoi pou me eidan mou eipan pws einai ligo diwgomenos alla den xreiazetai na anysyxw…yparxoun kai mikra lemfadenakia sto laimo mou pou den ponane…an kapoios gnwrizei kati panw sto thema as apantisei…exw synexws ena asximo proaisthima…alla oloi oi giatroi mou lene pws ypervallw…den kserw elpizw na einai logw tis enasxolisis mou me to antikeimeno eksaitias tis douleias mou…an kapoios mporei na voithisei as apantisei…kouragio se olous sas kai me tin pisti tha ta katferoume oloi…i giagia mou eixe karkino tou traxilou is mitras kai ta katafere paidia zei kai vasileuei…kouragio se olous…
Λένα σου εύχομαι καλή δύναμη διότι απο αυτά που διάβασα όντως είναι μια κρίσημη κατάσταση αλλά μην σταματήσεις ούτε λεπτό να χάνεις την πίστη σου. Εαν χρειαστείς να μιλήσεις με κάποιον είμαι στη διάθεση σου και εκτός blog. Vivian σε ευχαριστώ για τις ευχές σου και στις ανταποδίδω εις διπλουν διότι τις αξίζεις. Σοφία μου απο αυτά που έχεις γράψει θεωρώ ότι εαν είχαν όλοι τη δική σου θέληση και πίστη ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος. Είσαι ένα φαινόμενο ψυχισμού και είναι τυχεροί όσοι είναι κοντά σου. Το πρόβλημα μου το κατάλαβα όταν έσκασε μια αύτρα που είχα στη γλώσσα και έγινε έλκος. Ετσι αναγκάστηκαν οι γιατροί να με στείλουν για βιοψία ενώ μέχρι πρότεινος δεν είχα τίποτα όπως έλεγαν. Τελοσπάντων μετά απο επισκέψεις επι επισκέψεων και ενώ κανείς δεν μπορούσε να αναλάβει μια τόσο λεπτη επέμβαση αποφάσισα να γίνω ένα με την ιδέα της απόλυτης καταστροφής. Απίστευτο συναίσθημα να είσαι ικανός να λυγίζεις σίδερα (οργανικά) και να σου λένε ότι έχεις καρκίνο. Και να κάνεις εξετάσεις για να δεις πόσο έχει εξαπλωθεί. Το χειρότερο ήταν ότι έπρεπε να γίνω και γιατρός μιας και έξαχνα τους πάντες για να αποφασίσω απο τους λίγους που μπορούσαν να με αναλάβουν ποιός θα είναι τελικά ο γιατρός με ποιά μέθοδο θα το κάνει τι θα γίνει στην πορεία και μια σειρά απο άλλα ερωτήματα. Κατέληξα στον Αγ. Σάββα (ο γιατρός ο καλύτερος της Ελλάδας έλεγαν) όπου μου περιέγραψε μια επέμβαση 18 ωρών με αφαίρεση της μισής γλώσσας και τοποθέτηση μοσχεύματος, 1 εβδομάδα εντατική, 2 μήνες παραμονής στο νοσοκομείο και φαγητό κανονικό μετά απο 3 μήνες (με σωληνάκια μέχρι τότε) αφαίρεση δοντιών, σπάσιμο σαγονιού και καθαρισμό λαιμού, τραχειτομές ΚΑΙ ΕΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟ ΜΟΣΧΕΥΜΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πως να συμφιλιωθώ με την ιδέα του ρόμποκοπ? Και όμως το έκανα. Δεν είχα άλλη επιλογή. Αυτό είναι το μονοπάτι που θα με κρατήσει ζωντανό είπα. Παρόλο που αυτή του είδους η επέμβαση ο τρόπος που μου την περιέγραψε ευθέως και χωρίς υπεκφυγές μπροστά στη μάνα μου και στη κοπέλα μου δεν με έπειθε παρόλο που δεν είμαι γιατρός. Οντως και για καλή μου τύχη «τυχαία» (ή όχι και τόσο τυχαία αλλά με άνωθεν κατεύθυνση) βρέθηκα σε ένα γιατρό που είχε έρθει απο τη Ν. Υόρκη πρόσφατα και λίγες μέρες πριν την οριστικοποίηση του χειρουργείου στον Αγ. Σάββα άλλαξα διαδρομή. Ισως ο καλύτερος χειρούργος κεφαλής – τραχήλου στο κόσμο μου είπε ένας φίλος γιατρός που είναι χρόνια στην Ιταλία. Αυτό το διαπύστωσα και εγώ και όλοι όσοι έχουν δεί τόσο τη γλώσσα μου (έχει κλείσει προτωγενός χωρίς μόσχευμα) καθώς και την τομή στο λαιμό μου (η οποία πλέον δεν φαίνεται καν) Το «αστείο» είναι ότι η επέμβαση ΄’ηταν 8 ώρες και την πέμπτη ημέρα έφυγα απο το νοσοκομείο και πήγα σπίτι μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν δυσκολίες (το αντίθετο μάλιστα) αλλά συγκρητικά με αυτό που προετοιμαζόμουν πριν…. Το δεύτερο στάδιο του συνδιασμού ακτίνας – χημειο ήταν ένα τρένο το οποίο με πάτησε και δεν μπορούσα να σηκωθώ με τίποτα. Ο συνδυασμός των 2 είναι ότι χειρότερο απο πλευράς τοξικότητας και παρενεργειών αλλά όπως μου είπε και ο γιατρός μου «είσαι νέος και θέλω να ζήσεις πολλά χρόνια. Δεν θέλω να το ξαναδώ αυτό πάνω σου.» Οι παρενέργειες της ακτινοθεραπείας ήταν ότι έπεσαν τα γένια μου (θα επανέλθουν όμως με τον καιρό) οι σιελογόνοι αδένες υπολειτουργούν με αποτέλεσμα να έχω ξηροστομία (ευτυχώς όσο περνάει ο καιρός λιγοστεύει) η κατάποση και η ομιλία μου ουσιαστικά εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αποτέλεσμα να πάθω αφυδάτωση και να χάσω σε 2 μήνες περίπου 20 κιλά διότι δεν μπορούσα ούτε να φάω ούτε να πιώ τίποτα. ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΟ ΕΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΥΠΟΨΙΑ ΓΙΑ ΛΕΜΦΑΔΕΝΕΣ – ΡΙΝΟΦΑΡΥΓΚΑ Η ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΑΠΛΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΑΠΟ ΛΑΙΜΟ ΕΩΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΙΛΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΜΟΥ.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΣΜΟΠΛΗΚΤΗ ΠΑΤΡΑ ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΩ. Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΡΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ. Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. ΑΓΡΙΟ ΠΡΑΓΜΑ, ΚΡΥΟ!!! ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΚΑΤΙ. ΟΛΑ ΕΙΧΑΝ ΠΑΓΩΣΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΒΙΩΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΟΣΚΙΝΟ ΚΑΙ Η ΑΔΥΜΑΝΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΤΗ ΚΟΡΗ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΟΡΟΦΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ. ΟΥΤΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΟΥΤΕ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΩ. ΜΟΝΟ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΑΝΗΜΠΟΡΗ. ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΓΙΩΡΓΗΔΕΣ ΣΑΣ ΦΙΛΩ. ΟΠΟΥ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΟ ΠΟΝΟ ΣΟΥ ΑΚΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ. ΑΚΡΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ? ΚΟΥΡΑΓΙΟ. ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ? ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΟΥ ΦΙΛΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ…………..ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!
George σε παρακαλώ πρέπει να μιλήσω μαζί σου ο αδελφός μου εδώ και 2 χρόνια εχει καρκίνο γλώσσας εχει κάνει ακτινοβολίες και απειρες χημειοθεραπείες και ψάχνω για γναθοχειρούργο στον πρώτο που αναφέρεσε εχω παει και εγώ θα σού πώ ομως εκτοςαπο εδώ τι μου ειχε πεί,θέλω να μιλήσουμε εαν θέλεις στειλε μου το τηλεφωνό σου στο e-mail μου ευχαριστώ καλή δύναμη σε ολους
George tha ithela polly na ta poume…mesa apo tin dyskolia pou perase mporeis na voithiseis pragmatika…an thes epikoinwnise mazi mou gia to onoma tou giatrou…nosokomeio ktl…na moy fygei i idea re aderfe to skeftomai synexeia kathe toso…se euxaristw poly ek twn prtoterwn…
Μάρθα ευχαρίστως να σε βοηθήσω. Ποιό είναι το μειλ σου?
Φίλε giwrgo κανένα πρόβλημα. Απλά πες μου το μειλ σου ή πως μπορώ να το βρώ εδώ εάν υπάρχει κάποιος τρόπος
George elpizw na mou apantiseis file kai na pane ola kala…na einai i idea mou kai tipota allo…paei enas xronos twra etsi…makari na einai i idea mou se euxaristw ek twn proterwn…
George σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια. νομιζω οτι αυτο που περασες εσυ δεν θα το αντεχα, διαβαζοντας προσπαθω να φερω τον εαυτο μου στη θεση σου και τρελενομαι. μπραβο για τη δυναμη σου και ευχομαι να εισαι απο εδω και περα παρα πολυ καλα.Πακυ ελπιζω τωρα να εισται καλυτερα απο το πρωτο σοκ και να μην υπαρξει αλλος σεισμος.
George, σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου, όσο για την πίστη μου, προσπαθώ να την ανακτήσω (μάλλον χωρίς μεγάλη επιτυχία).
Πάκυ, ελπίζω το σπίτι σου να μην έπαθε τίποτα, γιατί άκουσα για σπίτια με ρωγμές και στην Πάτρα!
Κορίτσια και αγόρια πολλά φιλιά σε όλους σας!
τι κανετε κοριτσια αργησα να γραψω αλλα δεν ειχα καθολου μα καθολου κουραγιο ουτε να μηλισω ουτε να γραψω
ειχαμε μινει στο οτι ενας καρκινικος δικτεις ηταν αυξημενος η ca 125 μετα απο αυτο ο γιατρος συνεστησε να κανουμε το pet scan
σημερα πηρα τα αποτελεσματα δυο λεμφαδενες εχουν υψιλη συγκεντρωση του υγρου και κρινονται παθολογικη και υπαρχει αυξιμενη συγκεντρωση και σε μερικα οστα που βρισκονται κοντα στην τομη της επεμβασης τι κανουμε τωρα ρε παιδια ειμαι ρακος τι γεινεται ειναι λιξαν το θεμαποια η μπορει αυτα να καταπολεμηθουν με ακτινοβολια και χημιοθεραπεια ας μου πει καποιος θα τρελαθω απο το ανχος μου
βυκη stong λενα σοφακι hodking cat σας φιλω
λενακι μου κουραγιο τι στο καλο αλλο να πω δεν ξερω τα εχω χαμενα
και ειναι τοσο καλα τωρα τοσο ευδιαθετος τι να πω και τι να κανω τωρα υπαρχει καμια ελπιδα βρε παιδια πειτε μου!!!
δεν μπορει στης μεταστασεις να γινει παλι επεμβαση; δηλ τωρα ειναι δυσκολα τα πραγματα για επιβιωση;;;;πως αντιμετοπηζεται αυτο το θεμα τωρα πια και υπαρχεο ποσοστο ιασης;;;;;;;;η λεμφαδενες που εχουν πιραχθει πως μπορουν να αντιμετοπισθουν και στα οστα εχουν κανενα αποτελεσμα η χημιοθεραπειες και η ακτινοβολιες η θεωριτε ποια χαμενο παιχνιδι!!!!!!!
George το email μου είναι venthem@hotmail.com
Έγω είμαι η Μαρθα venthem@hotmail.com
Λενα μου πολυ λυπαμαι δεν εχω λογια να σου περιγραψω το ποσο! Σημερα τα εχω βαλει και με θεουσ και με δαιμονεσ βλεπω και την μανουλα μου να προσευχεται μετα μανιασ και ποναω τοσο!! Σημερα τα δακρυα φευγουν ανεξελενκτα τι κιαν προσπαθω
Δεν στερευουν ποτε!