Κάνω το καθήκον μου, με χαρά που μπορώ να βοηθήσω:

O ΝΙΚΟΜΑΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ-ΑΛΚΙΝΟΟΣ, βρίσκεται στο τμήμα Κ.Ε.Θ. του νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία, και χρειάζεται αιμοπετάλια και -καθημερινά- αίμα. Αιμα μπορεί να δοθεί σε οποιοδήποτε νοσοκομείο της χώρας (αρκεί να δηλωθεί οτι είναι για το συγκεκριμένο παιδί) – όμως αιμοπετάλια μπορούν να δοθούν μόνο στην αιμοδοσία του Αγία Σοφία.

Το τηλέφωνο της αιμοδοσίας είναι 210-7703789 η 210-7467000 και ζητάτε να συνδεθείτε με το τμήμα αιμοδοσίας – για τα αιμοπεταλια χρειάζεται να κλειστεί ραντεβου με την υπεύθυνη αιμοπεταλίων του Αγ. Σοφία.

Το αίμα το ζητά η Έφη. Αν δεν ξέρετε ποια είναι η Έφη, σας προτείνω να ρίξετε μία ματιά εδώ.

Θα σας πάρει ελάχιστο χρόνο, και ελάχιστη ενόχληση. Και, όσο και αν ακούγεται κλισέ, υπάρχει μία ψυχούλα σε ένα νοσοκομείο, που σε χρειάζεται.

Τι λες;

Υ.Γ.: Διαδώστε το, όπου και όπως χρειάζεται.

Διαβάζω την είδηση:

Την οργή βρετανικών κρατικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων έχουν προκαλέσει οι παραγωγοί του «Big Brother», οι οποίοι αναζητούν ανάπηρους στρατιωτικούς, προκειμένου να λάβουν μέρος στο νέο κύκλο της ριάλιτι εκπομπής.

Όπως γράφει η εφημερίδα «Daily Mail», η παραγωγή αναζητά στρατιωτικούς που έχασαν τα άκρα τους στους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και τους ζητά να συμμετάσχουν στον τελευταίο κύκλο της εκπομπής, που θα προβληθεί το επόμενο καλοκαίρι.

Κάποιες από τις κρατικές οργανώσεις και της ΜΚΟ που προσεγγίστηκαν από την παραγωγή, κατηγόρησαν τους παραγωγούς και το δίκτυο που προβάλλει την εκπομπή, δίοτι-όπως υποστηρίζουν-προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τους βετεράνους στρατιωτικούς.[…]

Από το in.gr

Ο κόσμος, λέει, ξεσηκώθηκε στην Αγγλία. Εκμεταλλεύονται τους βετεράνους ανάπηρους φαντάρους λέει, γιατί θέλουν να τους βάλουν σε εκπομπή.

Διαβάζοντάς το, έκανα μια σκέψη:

Ποιος τους έκανε ανάπηρους; Ποιος τους εκμεταλλεύτηκε;

Για ποιον λόγο έγιναν ανάπηροι; Για τα Φόκλαντς; Για το Ιράκ; Για το Αφγανιστάν; Μήπως για την Σερβία;

§

Μετά το Βιετνάμ, την υπέροχη χώρα που μάθαμε μόνο ως πόλεμο, η νέα γενιά (οι πατεράδες μας, κυρίως) έμαθαν την «αξία» του βετεράνου.

Κυνικά αν θέλει να το δει κανείς, βετεράνος είναι αυτός που πολέμησε για σκοπό που δεν τον αφορούσε άμεσα, για τον οποίο, κατά πάσα πιθανότητα δεν γνώριζε τίποτα -και αν γνώριζε ίσως να μην συμφωνούσε καν- ο οποίος κατάφερε να επιστρέψει.

Και δεν χρειάστηκε καν να καταταχθεί γι’ αυτό: Οι περισσότερες «πολιτισμένες» χώρες πλέον πληρώνουν ανθρώπους να πεθάνουν για τους σκοπούς τους. Κοιτώντας πίσω, την τελευταία εικοσαετία ίσως, δεν νομίζω ότι θα βρούμε πολλούς πολέμους για τους οποίους ο φαντάρος να πολέμησε για «ανώτερα ιδανικά». Οι μόνοι που αξίζουν αυτόν τον τίτλο, είναι, ίσως, αυτοί που πολεμούν στην πατρίδα τους.

Οι υπόλοιποι πολεμούν για πετρέλαια, συμμαχίες, και σκοτεινά κίνητρα.

Εξαγορασμένα πτώματα.

Κάποιοι δεν γλυτώνουν. Κάποιοι επιστρέφουν με ένα πόδι ή ένα χέρι λιγότερο. Και κάποιοι επιστρέφουν αρτιμελείς. Υγειείς ίσως όχι, αλλά τουλάχιστον αρτιμελείς.

Μετά το Βιετνάμ λοιπόν, υπήρξε κάτι σαν κώδικας τιμής. Επιστρέφοντας από τον πόλεμο τύγχανε μεγάλου σεβασμού ο στρατιώτης. Ειδικά στην Αμερική, είχαν και επιδόματα, είχαν και ψυχολόγους, είχαν και ασφάλεια.

Βέβαια, η Αμερική είναι τετρακόσια χρόνια τώρα συνεχώς αναμεμιγμένη σε πολέμους. Αν δεν πάρει μάτι η νέα γενιά ότι σε σέβονται άμα γυρίσεις, σιγά μην πάει να πολεμήσει σε ξένες χώρες για ξένα πετρέλαια.

§

Η κοινωνία όμως, αντιδρά περίεργα. Τον έστειλε τον άλλο για αρκετά χρήματα να πάει να πολεμήσει, και του γύρισε κουτσός. Είναι πρόβλημα να κυκλοφορεί κουτσός, γιατί θυμίζει στους άλλους ότι μπορεί να γυρίσουν και αυτοί κουτσοί. Είναι πρόβλημα να κυκλοφορεί κουτσός, γιατί μπορεί να θυμήσει στον μαλάκα άσχετο χοντρο-γιάπι που συμφώνησε και υποστήριξε τον τάδε πόλεμο ότι – ωπ! κάθε φορά που γυρίζω το κλειδί στο τζίπ μου, το αμάξι μου παίρνει μπρος γιατί ο άλλος έδωσε το πόδι του.

Δεν μπορούσε να πεθάνει εκεί με την ησυχία του; ούτε θα τον βλέπαμε, ούτε θα ασχολιόμασταν μαζί του.

Αλλά πήγε ο παπάρας και κουτσάθηκε. Και τώρα, κυκλοφορεί ανάμεσά μας, με το κολοβό του πόδι να μας δείχνει, σαν δάχτυλο.

Το big brother σκοπό έχει να κάνει ντόρο. Δεν ασχολούμαι με αυτό. Όποιος είναι αρκετά μαλάκας για να πάει, να πάει. Δεν έχει να προστατέψει όμως καμία τιμή βετεράνου στρατιωτικού.

Μάλλον εμείς θέλουμε να προστατευτούμε. Από το κολοβό του πόδι.

Και τις τύψεις μας.

Που λες, ετοιμαζόμουν να τα πάρω.

Και αυτό, γιατί είδα τα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας, παρότι έχουμε καινούργια κυβέρνηση, και παρότι νόμιζα ότι η καινούργια κυβέρνηση είχε καταλάβει γιατί έχουμε καινούργια κυβέρνηση – δεν είμαι σίγουρος όμως ότι έχουμε και καινούργια μυαλά.

Twitterικώς (αλλά και μέσω blog) είχα πει την άποψή μου. Αλλά δεν ήταν αρκετό. Ήθελα να κάνω αυτό που έπρεπε να κάνω εδώ και καιρό. Αυτό που λέω και στους άλλους να κάνουν: να δραστηριοποιηθούν. Αν διαφωνείς με κάτι, και δεν θέλεις να κατέβεις στους δρόμους για να τα σπάσεις, πίεσε τους βουλευτές σου να το αλλάξουν – αλλιώς, να εκτεθούν.

Αν συμφωνούν; να φανεί και σε έργα. Και αν διαφωνούν; να το θυμάσαι.

~

Πριν από μήνες, είχα πάρει τηλέφωνο την Σοφία Σακοράφα. Είχε γράψει ένα μακροσκελές κείμενο, με θέμα τις κουκούλες, και με το οποίο συμφωνούσα απολύτως. Την πήρα λοιπόν και της είπα – σχεδόν επί λέξη:

«Θέλω να το βάλω στο blog. Συμφωνώ με όσα γράφεις. Αλλά θέλω να μου πεις τι θα γίνει αν, τελικά, βγείτε κυβέρνηση, και δεν καταργήσετε τον νόμο.»

Με την Σοφία, μιλάω συχνά. Πρώτη φορά ήθελε να με διαολοστείλει.

«Δεν με ξέρεις; Περίμενε λοιπόν, και θα δεις».

Τον είχα ξεχάσει τον διάλογό μας, μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα. Τότε πήρα στο γραφείο, και ρώτησα: «Ρε παιδιά, πείτε ότι δεν με ξέρετε. Πείτε ότι είμαι ένας πολίτης. Ότι θέλω να ρωτήσω κάτι τον γαμω-βουλευτή μου. Τι πρέπει να κάνω;»

Φυσικά, είχαν καταλάβει πολύ καλά τι ήθελα να ρωτήσω. Μου λένε λοιπόν: κοίτα πρώτα το site.

Και το κοίταξα.

– Ένα: http://sakorafa.gr/pages/?id=109

– Δύο: http://sakorafa.gr/pages/?id=110

Εξ’ όσων γνωρίζω, η μοναδική κατάθεση ερώτησης για το θέμα (επιφυλλάσομαι: ίσως και ένας βουλευτής του Συνασπισμού να έχει καταθέσει επίσης).

Σε ένα μήνα, περιμένω την απάντηση από τον Υπουργό.

~

Υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά μεταξύ του να γνωρίζεις κάποιον – και γι’ αυτό να τον «διαφημίζεις», και του να γουστάρεις κάποιον – και γι’ αυτό να τον «διαφημίζεις». Σαν κανόνα, δεν «διαφημίζω» ποτέ αυτούς που δεν γουστάρω. Και, ειδικά με την Σοφία, θα έλεγε κανείς ότι ενώ κάθε φορά ψάχνω να βρω λόγους να της την πω, κάθε φορά «με ταπώνει».

Είναι συνεπείς στα λόγια της. Εντός, ή εκτός «κυβερνητικής γραμμής».

Το έχει ξανακάνει στο Mall, το έχει ξανακάνει στα ταξίδια στην Παλαιστίνη.

Well done λοιπόν – για άλλη μία φορά.

~

Υ.Γ. Μην απατάσαι: μου είναι απίστευτα δύσκολο να γράφω καλή κουβέντα για οποιονδήποτε. Ειδικά βουλευτή, ειδικά του κυβερνόντως κόμματος. Παρότι έχω συννενοηθεί και με σένα (και με όλους) ότι δεν ψήφισα, δεν ψηφίζω, και δεν σκοπεύω να ψηφίσω ΠαΣοΚ, νιώθω σαν να μπαίνω στο καλούπι εκείνων που γλύφουν για μία θέση, ή για ένα προνόμιο, ή, έστω, για μία θετική εικόνα. Είναι γαμώ τις γλοιώδεις αισθήσεις – αλλά ξέρεις τι; πέντε χρόνια μπλογκ έχω. Scripta manent. Αν ήθελα να μοιάσω σε άλλους, θα το είχα πετύχει καιρό τώρα.

Και, ξαφνικά, μας χάλασαν οι αστυνομικοί. Ξαφνικά, το να βγάλει όπλο και να πυροβολήσει, μας έκανε όλους να ανατριχιάσουμε. Το να κρατάει προφυλακισμένο επί οκτάμηνο συμμετέχοντα (ή μή) στα επεισόδια, και να αυξάνονται οι κατηγορίες (πρώτα πετούσε πέτρες, μετά έγινε μολότοφ κ.λ.π.) μας θορύβησε. Ξαφνικά, να κλωτσούν πέντε-έξι μαντραχαλαίοι έναν διαδηλωτή (που έχει συλληφθεί) μας προκαλεί αποτροπιασμό. Να παρασέρνει ζητάς πεζό με μηχανή, τρόμο.

Ξαφνικά, η εικόνα έγινε ξεκάθαρη: Οι κακοί, κακοί αστυνομικοί.

Περιέργως πως, από χθες, έχω την εντύπωση πως το μίγμα που δημιουργείται, εντέχνως, περιέχει μόνο δύο (άντε τρεις) συνιστώσες: τους ματατζήδες και τους μπαχαλάκηδες. Αντε, και τα θύματα.

Το βράδυ της Κυριακής, στον Σταύρο Θεοδωράκη παρήλασαν ένας «αναρχο – αντιεξουσιαστής», ένας άνδρας της ομάδας ΜΑΤ, ένας σκηνοθέτης, ένας καταστηματάρχης, και μία κοπέλα, ηλικίας ίδιας με του αδικοχαμένου Αλέξανδρου.

Λες και κάπου, ανάμεσα σε όλους αυτούς, μπορεί να βρει κανείς γιατί έγιναν αυτά τα επεισόδια.

Δεν είναι όμως η εργασιακή τους σχέση που έχει κάτι κοινό. Ούτε η συμμετοχή τους. Βασικά, από την συζήτηση, έλειπε κάποιος.

Έλειπες εσύ (*).

Βλεπεις, καθήμενος στον καναπέ σου, ή στο γραφείο σου, ή στο twitter σου, ή στο blog σου, ή εν πάσει περιπτώσει καθήμενος, και σχολιάζοντας, παρακολουθώντας, κατηγοριοποιώντας και γκρινιάζοντας, είτε για τους μεν, είτε για τους δε, ξέχασες κάποιον.

Εσένα.

Διότι, όσα έχει κάνει η αστυνομία, τα έχεις παραγγείλει εσύ. Την διαφθορά; εσύ. Την αδιαφάνεια; εσύ. Τους αστυνομικουκουλοφόρους; εσύ. Να τραβάνε όπλο; εσύ. Να πυροβολούν; το ίδιο. Να παρασέρνουν με την μηχανή; πάλι εσύ. Να κλωτσάνε ανήμπορους να αντιδράσουν; ω, ναι:

Πάλι εσύ.

Βλέπεις, στην μάχη των δρόμων, εκεί στα στενά, συγκρούονται δύο ομάδες ανθρώπων. Η μία, είναι οι μπαχαλάκηδες. Ας μην ασχοληθούμε με αυτούς τώρα. Η άλλη ομάδα, που έχει περισσότερο ενδιαφέρον, πληρώνεται από σένα, οργανώνεται από σένα, διατάσσεται από σένα, προστατεύει εσένα, και λειτουργεί κάτω από τις δικές σου εντολές.

Κάθε μαλάκας που πυροβολεί έναν δεκαπεντάχρονο χωρίς λόγο, εκτελεί με τις δικές σου διαταγές.

Πω, πω – έκπληξη: είναι δικός σου υπάλληλος.

Και, όχι μόνο αυτό – αλλά δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι δεν ήξερες κιόλας. Διότι ήξερες. Και για την ζαρτινιέρα έμαθες, και για τους δολοφονημένους μετανάστες των κρατητιρίων, και για τους πυροβολισμούς, και για τους πέντε-εναντίον-ενός, και για τις άδικες προσαγωγές, και για το άφθονο ξύλο, και για τους κουκουλοφόρους ασφ-αλήτες που παριστάνουν (κύριος οίδε γιατί) τους μπαχαλάκηδες.

Ήξερες. Στο είπαν τόσοι πολλοί, τόσες πολλές φορές. Στο έδειξαν με εικόνες, με βίντεο, με περιγραφές.

Ήξερες, και δεν έκανες τίποτα γι’ αυτό. Και τώρα, οι υπάλληλοί σου κατέβηκαν στον δρόμο, να καταστείλουν την αναρχία. Ή, ότι άλλο γουστάρουν. Υπό τις εντολές σου, υπό τις διαταγές σου, και κυρίως, υπό την ανοχή σου.

Γι’ αυτό, κάνε μου την χάρη, και μην παραμυθιάζεσαι. Οι υπάλληλοί σου φυλάνε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τραβάνε πιστόλι, γκαζώνουν στον κοσμάκη και πλακώνουν πέντε/έναν. Οι υπάλληλοί σου φορτώνουν πέτρες και μολότοφ σε κάθε κακομοίρη. Οι υπαλληλοί σου ανοίγουν κεφάλια ηλικιωμένων και ξεκινάνε πρώτοι τα επεισόδια.

Κάνουν ότι τους πεις: Ανοίξτε καμιά μύτη να χαζέψω στις ειδήσεις λες; ανοίγουν. Σπάστε κανα κεφάλι μετανάστη να έχω να λέω αύριο λες; σπάνε. Χωθείτε στους μπαχαλάκηδες να κάνουν καμιά ζημιά ζητάς; άμεσα.

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Για πάρτη σου δουλεύουν. Και μην πεις όχι – αν δεν τα έκαναν στο όνομά σου, θα τους είχες σταματήσει καιρό τώρα.

Τους σταμάτησες; όχι βέβαια. Οπότε, τουλάχιστον, μην γκρινιάζεις. Και μην τους βρίζεις. Είναι άκομψο να βρίζεις τους δικούς σου εργαζόμενους.

Υ.Γ.: Και που ‘σαι; αν νιώθεις αρκετά άντρας, κατέβα να τους βοηθήσεις κιόλας. Υπάρχουν αρκετοί Αλέξανδροι ακόμα για ξεκαθάρισμα.

(*) Εσύ, εγώ, όλοι μας.