

Για τους μη αγγλομαθείς, θα ακολουθήσει και ελληνικό κείμενο
For quite some time, i was wondering if there was an easy way to have relative path shortcuts in windows – for use on usb sticks, external drives, etc.
The problem starts when you have a program you need to run from your usb stick – but while inserting it on other computers, the assigned letter changes, therefore the path also. Windows work on an absolute path (ie F:\Program Folder\Program.exe) but the F:\ part on someone else’s computer may become D:\ or E:\ – and that will be ruing the shortcut.
While doing a research on the mighty Google, i came up to hard answer: While many people had tried, relative program shortcuts seemed not possible.
Others, used two or three programs to make it work, but this was not a plug-and-play; others, created programs to run relative path shortcuts.
But yesterday, i had a small idea: how did my computer know where is the notepad program? The question is not all that simple, because due to a bizzare installation, my local drive is not the normal C:\ but F:\
Well, all i had to do was look the shortcut of the program. Right Click on the icon, Properties, and i was right. The program was not located on C:\ or F:\ but on a %SystemRoot% variable.
I was on to something. What did the variables do? Well, i just had to ask Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Environment_variable
Now, my usb program was not in %SystemRoot%, nether in %SYSTEMDRIVE% – those were variables locating to absolute paths. So?
Well, i start looking around for other variables. And the %path% variable seemed quite to the place. While it does not say anything like that on the manuals, i thought that the %path% variable would return the actual path of the shortcut. So, if i used that plus the location from the shortcut to the program, it would work regardless in which folder or drive the shortcut was placed.
So, i’ve created a shortcut for my program, I’ve put it on the root of my usb drive, then went to its properties (right click, properties) and changed the ‘Start In:’ location from D:\Program File\ to %path%\Program File\Program.exe (note that i added the ‘program.exe’)
When i tested the usb on an other computer, with a different drive letter, the shortcut worked like a charm 🙂
The obvious drawback here is that you need to keep the path from the shortcut to the program intact. But, other than that, you can put the joined shortcut and program everywhere you want – it will keep on working.
Nice?
So, here is my small contribution to the world: you CAN create shortcuts to programs with relative path, with just a minor tweak!
PS: If you wish to comment, don’t forget to put the number twelve in the box that asks «Απάντηση»
Δεν σας άρεσε το τελευταίο Point Of View απο ότι φαίνεται(**). Δεν ξαφνιάστηκα: Ήξερα αμέσως μόλις το ετοίμασα τι το περιμένει.
(Αυτό που σας έχω ψυχολογήσει και ξέρω τι σκέφτεστε βέβαια, καθόλου δεν μ’ αρέσει. Όχι τίποτε άλλο, αλλά μην ξεχαστώ καμιά μέρα και αντί για δικό μου point of view, πάω και βγάλω κανένα δικό σας.)
Anyway, για όποιον ενδιαφέρεται ακόμα, ακολουθούν σύνδεσμοι απο άλλα Post.
Για την δική μου γνώμη, επειδή είμαι πολύ στεναχωρημένος και πολύ θυμωμένος με αυτό που έγινε, λέω να περιμένω λίγο (*). Άλλωστε, την εικόνα της σκέψης μου, την έχετε.
Σύνδεσμοι λοιπόν:
Απο το prwgreece.blogspot.com: (Βιτριόλι; Μήπως δεν είμαστε στο 2008;, Οικονομική ενίσχυση για την συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα), απο το indy.gr (Ενημέρωση από το νοσοκομείο για την Κωνσταντίνα Κούνεβα, Ο Στέλιος Κούλογλου για τη δολοφονική επίθεση εναντίον συνδικαλίστριας), απο την Ελευθεροτυπία, απο τα Νέα, αναφορές στο twitter για οξύ, blogs
Τα λίνκ τα βρήκα στο http://prwgreece.blogspot.com/, οπότε αν θέλετε ανανεωμένα ή καινούργια, μην διστάσετε να το επισκεφθείτε.
Σας θυμίζω οτι έχει ανοίξει λογαριασμός για την γυναίκα, έχει όλες τις προϋποθέσεις να ξυπνήσει το ανθρωπιστικό μας ένστικτο, οπότε, αν σας περισσεύει, σπεύστε.
~
Όσοι περιμένετε να γίνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις, μην φάτε, έχουμε γλάρο: είναι σαφώς πιο σημαντικά η λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή, η το ότι έπεσε η κυρία Παπανδρέου. Βασικά, το θέμα της Κωνσταντίνας, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΝ στα δελτία ειδήσεων.
Μα τον Θεο, είδα τρέηλερ σε σειρά στον Αντένα, που έλεγε «Δείτε στο βραδινό δελτίο ειδήσεων: Ντύθηκε Αη Βασίλης, και σκότωσε οχτώ» – και αναφέρεται σε έγκλημα που έγινε στην … Αμερική. Ο μαλάκας στην Αμερική χωράει να γίνει τρέηλερ στον Αντέννα, οι τραμπούκοι – δολοφόνοι στα Πετράλωνα πάλι, όχι. Δημοσιογραφία του κώλου, αυτό έχω να πω εγώ.
Καλά μας Χριστούγεννα, και καλές αγορές.
(*) Δεν αντέχω όμως, να μην πω αυτό: Α ρε καθίκια, αν είχαν κατέβει πάλι οι πιτσιρικάδες στους δρόμους, εκατό – εκατό θα τρέχατε στα πάνελ. Για όσους είχαν απορία γιατί τα σπάσανε οι κουκουλοφόροι: Γιατί, αν δεν τα έσπαγαν οι κουκουλοφόροι, η ιστορία του Αλέξανδρου θα είχε την ίδια τύχη με την ιστορία της Κωνσταντίνας: Θα έβγαινε απο το δελτίο ειδήσεων στην πρώτη δυνατή ευκαιρία. Μόνο αν φωνάζουν οι πιτσιρικάδες και τα σπάνε τα μαλακισμένα ανοίγουμε εμείς τα μάτια μας, ως κοινωνία…..
(**) Για να μην παρεξηγηθούμε, το ποστ το έγραψα όταν το εξώφυλλο είχε μείνει σε τρεις ψήφους, μία «πολύ κακό», μία «κακό» και μία «μέτριο»…
«Για να αποδείξει ότι δεν θέλει να το σαμποτάρει, ας πει στους 130, που είναι στελέχη του κόμματος του και μόνο οι έξι είναι Βοτανικιότες, να αποσύρουν την προσφυγή και να τελειώσουν όλα»
«Τους είπα ότι εάν σπέρνετε ανέμους, θερίζετε θύελλες. Δεν είναι μόνο οι απολυμένοι εργαζόμενοι, είναι άλλοι 2.500 σε μία περίοδο οικονομικής ύφεσης, σας λέω επί λέξη τι είπα, που θα έβρισκαν δουλειά για τα επόμενα τρία χρόνια και βεβαίως δεν έχετε υπολογίσει όταν μάθουν την πραγματική αλήθεια οι φίλοι του Παναθηναϊκού που θα γίνουν ποτάμι και θα μας πνίξουν»
Τάδε έφη Δήμαρχος Αθηναίων για το θέμα του γηπέδου του Παναθηναϊκού, αναφερόμενος στον Τσίπρα.
Εμένα, όλα αυτά μου κάνουν ως εξής:
Ας υποθέσουμε οτι έχετε έναν Δήμαρχο. Ας υποθέσουμε οτι του δίνεται η ευκαιρία να φτιάξει ένα εμπορικό κέντρο, και κάπου στην άκρη του να βάλει και ένα γήπεδο. Ας υποθέσουμε οτι τον ενδιαφέρουν τα χρήματα. Κακό είναι αυτό; Οχι θα σας πω. Κατ’ αρχάς δεν είναι κακό.
Το πόσο κακό είναι εξαρτάται απο το τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις για να το πετύχεις.
Διότι, αν απειλείς οτι θα «μας πνίξει το ποτάμι των φιλάθλων του Παναθηναϊκού» εσύ σπέρνεις ανέμους. Και εύχεσαι θύελλες. Αν το κάνεις αυτό, τότε το επόμενο κάψιμο της Αθήνας και των μαγαζιών που κόπτεσαι που καταστρέφονται, είναι, εν μέρει, και δικό σου έργο. Και το κάνεις για τα λεφτά. Αν όμως πριν έκλαιγες για το κατεστραμένο εμπορικό κέντρο, και τώρα είσαι διατεθειμένος να το θυσιάσεις για να έχεις κάπου αλλού πολλαπλάσιο κέρδος, τότε πριν έκλαιγες στα ψέμματα.
Σε μένα έκλαιγες στα ψέμματα.
Εγώ λέω: ας μιλήσει η δικαιοσύνη. Αν η δικαιοσύνη πει να χτιστεί, καλώς να χτιστεί. Αν όχι, τότε είσαι αποκλειστικά υπεύθυνος εσύ για τους ανθρώπους που χάνουν ή έχασαν την δουλειά τους, εσύ για την ομάδα του Παναθηναϊκού που δεν θα έχει για άλλη μία χρονιά δικό της γήπεδο, και εσύ που οι φίλαθλοι θα είναι εξαγριωμένοι.
Αν ήσουν ελαχίστως σωστός, θα άφηνες την δικαιοσύνη ανεπηρέαστη. Δεν θα κλαιγόσουν, ούτε θα απειλούσες. Οι τραμπουκισμοί μπορεί να δουλέψουν, αλλά δεν θα ξεχαστούν.
(Το mall βέβαια χτίστηκε με τέτοιους τραμπουκισμούς, και λειτουργεί με τέτοιους τραμπουκισμούς. Είχες καλό δάσκαλο φαίνεται)
Είναι περίεργο, αλλά μου θυμίζει άλλη μία υπόθεση – της γειτονιάς μου: στο Παγκράτι, μέσα στο Άλσος, ο ίδιος δήμαρχος ετοιμάζεται να κόψει δέντρα – για να φτιάξει ένα θέατρο. Η γειτονιά του Αλσους όμως έχει ξεσηκωθεί για το… κυλικείο που θα φτιαχτεί, μέσα στο Αλσος, με θύματα κομμένα δέντρα, ως… παράπλευρη απώλεια.
Είναι απλό: αν κόβεις δέντρα, δεν έχεις δικαιολογία. Αν ήθελες θέατρο τόσο πολύ, ας το έχτιζες αλλού. Αν ήθελες να βγάλεις απο κάπου το κόστος κατασκευής του, δεν σε εμπόδιζε κανείς να κάνεις κυλικείο – καφετέρια εκτός άλσους.
Αλλά όχι. Ψεύδεσαι. Δεν θέλεις να φτιάξεις θέατρο, κυλικείο θέλεις να φτιάξεις. Το θέατρο είναι η μάσκα. Δεν θέλεις να φτιάξεις γήπεδο, εμπορικό θέλεις να φτιάξεις. Το γήπεδο είναι η μάσκα.
Και οι μάσκες, ως γνωστόν, πέφτουν κάποτε.
Και μια που τ’ αναφέραμε, τι γίνεται με το site των εκατομμυρίων; Πως πάει;
Update: η λίστα ανανεώνεται διαρκώς, διότι μου προσφέρονται συνέχεια αφειδώς κι άλλοι λόγοι για να είμαι ευτυχής. Για να μην χάνεστε, τα αρίθμησα (να τσεκάρετε και τα blogs κάτω)…

Βάλτε το και σεις στο blog σας……και αμέσως μετά τον θυμό, είμαι τρισευτυχισμένος!
Πολύ, πολύ χαρούμενος 😀
Όλα είναι τέλεια! Το εννοώ – είναι υπέροχα φτιαγμένα όλα!
Προς στιγμήν, ανησύχησα: νόμιζα οτι κατάλαβε ο κόσμος τι έγινε τις τελευταίες ημέρες. Νόμιζα οτι υπήρξε μήνυμα, οτι κάποιοι το επεξεργαστήκανε, οτι κάτι θα άλλαζε.
Ήξερα βέβαια καλά, οτι ΑΝ κάτι άλλαζε, αυτό θα γινόταν για τα μάτια του κόσμου.
Οπότε, ευτυχώς! Σε ευχαριστώ Θεέ μου, κανείς δεν κατάλαβε τίποτα!
«Πώς να καταδικάσεις τον αδικημένο για τα λάθη του, αν δεν αναζητήσεις πρώτα τρόπους και λύσεις που να δίνουν ελπίδα και να προσκαλούν σε αξιοποίηση των δυνάμεων, που τώρα σπαταλιούνται στην εκτόνωση της πικρίας και της απογοήτευσης, συμβάλλοντας εντέλει στο περαιτέρω ρήμαγμα της ήδη παραπαίουσας ηθικώς, πολιτιστικώς και κοινωνικο-οικονομικώς πατρίδας μας;»
δεν με βοηθούν να διατηρήσω την χαρά μου, αλλά τι να κάνεις… Ίσως πρέπει να βάλω τις δηλώσεις στους bloggers, κάτω, ωστε να αισθανθώ καλύτερα. Ίσως πάλι πρέπει να περιμένω την πρώτη μετακίνηση με αρχιεπισκοπική θωρακισμένη μερσεντές. Δεν βαριέσαι. Θα φανεί. Αλλωστε η ιστορία είναι με το μέρος της θαυμάσιας διάθεσής μου.
+1. Αν είχαμε την τύχη τα κόμματα να κάνουν δεκτή την πρόταση Καραμανλή για να κηρυχθούμε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, θα ήταν ένα τέλειο τετραήμερο – αλλά δεν μπορείς να τα ζητάς όλα αυτές τις στιγμές.
Σας ευχαριστώ όλους. Σταθήκατε άξιοι της εμπιστοσύνης που σας δείξαμε.
Πραγματικά, δεν μπορούσα να ελπίζω οτι όλα θα τα κάνατε σωστά. Ούτε μία, ελάχιστη, παρ’ ελπίδα, υπόνοια αντίληψης γεγονότων – ειλικρινά, στο ζάρι να το παίζατε, τόσο τυχερός δεν θα είχα σταθεί.
(αυτό δείχνει οτι το αποτέλεσμα είναι ειλικρινής ικανότητα, και όχι τυχαίο γεγονός)
Απο αυτό το βήμα, άλλη μία φορά μπράβο για την σταθερότητα της απόδοσής σας.
Μας δίνετε την ελπίδα οτι δεν τελειώσαμε εδώ.
Υ.Γ. Κάτι περίεργα blogs(ένα, δύο, τρία, τέσσερα (μας τα έχεις σπάσει μέχρι να ξεκινήσεις αδελφέ), πέντε, έξι, επτά) λίγο μας το χαλάσανε το ωραιότατο κλίμα, αλλά ελπίζω να λογοκριθούν, ωστε να γυρίσουμε στην πρότερη υπέροχη κατάσταση, οπου όλα τα νέα θα τα μαθαίνουμε μέσω εφημερίδων και τηλεοράσεων…
Είμαι πολύ θυμωμένος.
Είμαι πολύ θυμωμένος με το θράσος μας. Είμαι πολύ θυμωμένος με όσα έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες. Είμαι εξαγριωμένος με τα κωλόπαιδα που σπάνε την Αθήνα τέσσερις ημέρες τώρα. Και είμαι εξαγριωμένος όχι με αυτούς, αλλά με εμάς.
Αν εμείς είχαμε κατέβει στους δρόμους όταν έπρεπε, δεν θα χρειαζόταν να κατέβουν αυτοί. Αν διαδηλώναμε όπως έπρεπε, δεν θα χρειαζόταν να εκπροσωπηθούμε απο εκατό κωλόπαιδα.
Αν μιλούσαμε όταν έπρεπε, δεν θα χρειαζόμασταν αυτούς να μιλάνε για λογαριασμό μας.
Τα τελευταία χρόνια δείχνουμε την χειρότερης μορφής δουλοπρέπεια. Μας κοροϊδεύουν, και τους χειροκροτάμε! Μας κοροϊδεύουν λέγοντάς μας οτι είναι αδύνατο να συλλάβουν αυτούς που κατέλυσαν την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα με τις παρακολουθήσεις της vodafone, και εμείς παρακολουθούμε απαθείς στον καναπέ μας. Μας λένε οτι δεν ήταν δολοφονία ο θάνατος του Τσαλικίδη, και εμείς το αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα. Χρησιμοποιουν τις εφημερίδες τους για να γλυτώσουν την φυλακή, και να πάρουν κανένα έξτρα έργο, και εμείς τις αγοράζουμε. Χρησιμοποιούν τα κανάλια τους για να μας πείσουν οτι οι γυναίκες τους κάνουν θεάρεστο ανθρωπιστικό έργο – ενώ ταυτόχρονα τα αρπάζουν απο ηλίθιους με τις μηδέν-ενενήντα γραμμές τους, και εμείς τους παρακολουθούμε. Μας δείχνουν πολυτελέστατους γάμους πρώην υπουργών στην Γαλλία, και εμείς το ανεχόμαστε. Κάθονται όλοι, σοβαρότατοι, να μας πουν οτι κανείς δεν ειδε το γαμημένο το dvd, και εμείς τους πιστεύουμε. Ανεχόμαστε να κοπεί το πόδι του γιού μας, επειδή δεν έρχεται αρκετά γρήγορα το ΕΚΑΒ, και εμείς κουνάμε τους ώμους. Δεχόμαστε να συλλαμβάνουν και να απαγάγουν ανθρώπους, και εμείς δεν αντιδρούμε – γιατί είναι πακιστανοί. Ρίχνουν επισήμως την ευθύνη για τις δεκάδες πυρκαγιές στον άνεμο και την αντιπολίτευση, και εμείς κουνάμε το κεφάλι. Κάθονται περιστέρια στο κεφάλι τους, και τους παίρνουμε σοβαρά. Παραδέχονται θρασύτατα οτι πήραν μίζα απο την Ζίμενς για να ενισχύσουν το κόμμα, και εμείς αδιαφορούμε. Μας βιάζουν καθημερινά τράπεζες με τις κάρτες και τα δάνειά τους, και εμείς σκύβουμε αμίλητοι. Πρώην πρωθυπουργοί έχουν τρεις τέσσερις γιούς και κόρες βουλευτές, κατα δήλωσή τους όταν ξεκίνησαν δεν είχαν βρακί να φορέσουν, ενώ τώρα λένε οτι έχουν ένα μικρό σπίτι διακόσια πενήντα τετραγωνικά – και εμείς ψηφίζουμε συνεχόμενα την φαμίλια τους. Μας ταΐζουν κυριολεκτικά σκατά, και εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε ακάθεκτοι τα προϊόντα τους. Ξεπουπουλιάζουν τα χρήματα των ασφαλιστικών μας ταμείων στα χρηματιστήρια, και αδιαφορούμε. Υπουργοί έχουν off-shore εταιρίες για να μην πληρώνουν φόρους, και το ανεχόμαστε. Ξυλοκοπούν έναν κύπριο πέντε-έξι θρασύδειλοι, μας λένε οτι έφταιγε μία ζαρτινιέρα, και το δεχόμαστε. Αποδεικνύεται οτι μας είπαν ψέμματα, και αρκούμαστε σε μερικά «τς-τς-τς» αποδοκιμασίας. Σχεδόν τους αθωώνουν, και εμείς το προσπερνάμε. Σκοτώνουν τον Αλέξανδρο, και του ρίχνουμε την ευθύνη – γιατί ήταν, λέει, αναρχικός. Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι, επίσημα, τολμάνε να ψελλίζουν οτι είναι οργανωμένο σχέδιο και κάποιος θέλει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση, και το αποδεχόμαστε αδιάφοροι.
Οι γελοιοι. Οι γελοίοι δειλοί. Μας κοροϊδεύουν τόσα χρόνια μπροστά στα μούτρα μας, και εμείς τους χειροκροτάμε. Παρακολουθούμε τις διαφημίσεις τους και τους πιστεύουμε. Τους ψηφίζουμε και τους λέμε «κύριε» και «κυρία» υπουργέ, και τους ανοίγουμε τον δρόμο να περάσουν. Και αποκτούμε θάρρος μόνο όταν είμαστε ασφαλείς στον καναπέ μας. Κλεισμένοι στο καβούκι μας, με τις αλυσίδες των πιστωτικών και των δανείων μας, ανώνυμοι και όσο πιο κρυμμένοι μπορούμε, μην τυχόν και μας πάρουν χαμπάρι και χάσουμε την ασφάλεια της TFT – LCD καινούργιας τηλεόρασής μας των 50». Ξεπουλημένοι για το καινούργιο μοντέλο της φόρντ, την καινούργια λονγκσάμπ, το καινούργιο κινητό με σύνδεση βόνταφον.
Και όσο πιο θρασύτατα υποκριτικά μπορούμε, κάνουμε εμείς μάθημα στην κοινωνία και στα παιδιά μας για το πως πρέπει να φέρεται, και πιο είναι το σωστό, και τι είναι το πρέπον – στην ουσία, να δουμε με ποιον τρόπο μπορούμε να σκύψουμε περισσότερο το κεφάλι – δείχνοντας ταυτόχρονα όσο περισσότερο μπορούμε υπεράνω.
Και αντί να βγάλουμε τον σκασμό όπως κάνουμε τόσο πετυχημένα τόσα χρόνια, πιστοί στον ρόλο μας, χαλάμε τον κόσμο γιατί εκατό μαλακισμένα που δεν μας άντεξαν άλλο, εμάς και την υποκρισία μας, και έριξαν περισσότερες μολότωφ απο όσες συνηθίσαμε και έκαψαν τα σκλαβοπάζαρά μας.
Ενω ήμασταν τόσο πετυχημένα αποχαυνωμένοι, ξεσηκωθήκαμε βλέποντας μετανάστες που γαμάμε εμείς, καθημερινά με την συμπεριφορά μας, να κλέβουν το ρολόϊ – που θα κλέβαμε πρώτοι εμείς αν είχαμε την ευκαιρία.
Επειδή εμείς είμαστε πολύ δειλοί, και πολύ σκλάβοι να θυσιάσουμε το iphone και το πράντα μας για να κατέβουμε στον δρόμο να απαιτήσουμε να ξεκουμπιστούν αυτοί που μας δουλεύουν τόσα χρόνια, καθόμαστε ανήσυχοι στον καναπέ μας για να διασκεδάσουμε βρίζοντας.
Ξαφνικά, βρήκαμε τον ένοχο. Είναι πενήντα – εκατό μαλακισμένα με τα λεφτά του μπαμπά τους.
Α, πάρα πολύ ωραία. Μπορούμε λοιπόν να γυρίσουμε πλευρό – την κάναμε και πάλι την δουλειά μας, περίφημα.