Είχα σκοπό να γράψω ένα κείμενο για την δολοφονία Γρηγορόπουλου, και αναφέρθηκα στον Ρωμανό – και το έκανα αχταρμά, προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Το αρχικό κείμενο θα ανέβει τις επόμενες ημέρες, ίσως αύριο, γιατί σήμερα θέλω να εξηγήσω την αμηχανία που έχω να μιλάω για τον Ρωμανό.

Για τον Ρωμανό δυσκολεύομαι πολύ να πω την γνώμη μου – γιατί αυτή δεν συνάδει με καμία από τις υπάρχουσες που έχω ακούσει, γιατί αυτό το παιδί είναι ακόμα εδώ, και παλεύει, και -το πιο σημαντικό- γιατι είναι πολύ λάθος ένας βολεμένος καναπεδάκιας όπως είμαι εγώ να προσπαθεί να ερμηνεύσει έναν άνθρωπο που κάνει ληστείες, πηγαίνει φυλακή, κάνει απεργία πείνας και κινδυνεύει να πεθάνει *γι’ αυτά που πιστεύει*

Ο μόνος ρόλος που έχω στην υπόθεση, είναι αυτός του δράστη της ενδεχόμενης δολοφονίας του, όχι του φίλου του. Αυτού στον οποίο απευθύνεται, όχι του συναγωνιστή του.

Ενας ιδιαίτερα άβολος ρόλος, ομολογώ.

Μπορώ όμως, και σήμερα το αντιλήφθηκα, να μιλήσω γι’ αυτά που καταλαβαίνω. Αν πράγματι μιλάει σε εμένα, να εκτεθώ και εγώ (ίσως το λιγότερο που μπορώ να κάνω) για να εξηγήσω τι έχω αντιληφθεί από αυτά που λέει, και με αφορούν.

Αν συνεχίσεις, θέλω να καταλάβεις και εσύ ότι δεν θέλω να τον κρίνω – θέλω να κρίνω εμένα. Δεν θέλω να τον ηρωποιήσω, θελω να αντιληφθώ τις δικές μου ευθύνες. Δεν θέλω να σε πείσω ότι έχω δίκιο, δεν ξέρω ούτε και γω αν έχω δίκιο. Μάλλον δεν εχω. Θέλω να σου εξηγήσω τι έχω καταλάβει, και αν κάνω λάθος, πολύ πιθανό να κάνω, ξέχεσέ με πιο κάτω, στα σχόλια, και πες μου είσαι μαλάκας, δεν θέλει να σου πει αυτό το παιδί. Να καταλάβω θέλω, όχι να διδάξω. Ναι; Ναι. Προχωράμε.

~

Το ερώτημα για τον Ρωμανό για μενα έχει τεθεί τελείως λάθος. Δεν ξέρω ποιος φταίει γι’ αυτό, αλλα νομίζω ότι οι σπουδές του δεν είναι καν το θέμα. Ο Ρωμανός – όπως καταλαβαίνω εγώ- δεν θέλει να σπουδάσει. Μπορεί να θέλει, δεν αντιλέγω, αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό θεωρώ:

Ο Ρωμανός θέλει να αλλαξει τον κόσμο. Και θα κάνει απεργία πείνας μέχρι τον θάνατο για να το πετύχει.

Οι σπουδές είναι μία αφορμή. Του επέτρεψαν να δώσει εξετάσεις, μόνο για να του το απαγορέψουν μετά. Τον βράβευσαν, του έδωσαν οικονομικό «δώρο» – ενώ γνώριζαν καλά ότι δεν υπήρχε περίπτωση να του επιτρέψουν να βγει από την φυλακή ούτε μία ώρα.

Και όχι μόνο σ’ αυτόν – είναι ένα κερασάκι σε μία βρώμικη τούρτα. Ετσι συμπεριφέρονται σε όλους. Στις φυλακές βάζουν «τους χειρότερους της κοινωνίας μας» για να τους συμπεριφερθούν με ακόμα πιο απάνθρωπο τρόπο αμέσως μετά. Τον Καρέλι τον βασάνισαν επι μέρες, βγάζοντας του τα νύχια, σπάζοντάς του τα πέλματα – παραλίγο ακόμα και να του κόψουν τελείως τα γεννητικά όργανα. Και αυτή είναι η γνωστή περίπτωση – όχι η μόνη. Στους ασθενείς στις φυλακές Κορυδαλλού τους στοιβάζουν εν γνώση τους ότι υπάρχει θέμα δολοφονικής φυματίωσης. Για όποιον διαμαρτύρεται για τις απάνθρωπες συνθήκες, του έχουν πλέον έτοιμα λευκά κελία. Στην Θεσσαλονίκη, ο πρόεδρος της εισαγγελείας εφετών ντρέπεται γιατί στέλνει φυλακισμένους σε υπερπληθείς φυλακές, που δεν τους επιτρέπεται ούτε προαυλισμός – για μήνες. Κοινοποιεί την ντροπή του και δημόσια, με καμία αντίδραση. Για κάθε φυλακισμένο το κοστος διαβίωσης είναι περίπου ενάμισι ευρώ την ημέρα – και για το φαγητό του. Κοιμούνται σε στρώματα στο πάτωμα, μέσα σε βρώμικα κελιά, με κατσαρίδες για κατοικίδια.

Αυτά, τα κάνει το κράτος. Δεν είναι άγνωστο, δεν είναι καν περίεργο – όσα αναφέρω, είναι και τεκμηριωμένα, και δημοσιευμένα, και, κυρίως, ανεκτά εδώ και πολλά χρόνια.

Αυτός είναι ο άμεσος κόσμος του Ρωμανού. Αυτόν τον κόσμο θέλει να αλλάξει τώρα, και ευρύτερα τους λόγους που καθορίζουν την ύπαρξη του κόσμου αυτού. Όχι η φυλακή: η κόλαση της φυσιολογικής ζωής μας.

Εγώ, πάντως, έτσι καταλαβαίνω. Δεν έχει να κάνει με σπουδές, με μια σχολή ή μία άδεια τον μήνα. Ακόμα και αν λύναμε αυτό, θα είχε πολλούς, ακόμα περισσότερους και πιο σημαντικούς λόγους να μας ξεγυμνώσει – και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα δοκίμαζε να το κάνει, με κάθε πιθανό τρόπο.

Και φαντάσου: Δεν μπορούμε καν να λύσουμε το απλό, να του δώσουμε αυτό που του υποσχεθήκαμε με τον τρόπο μας ότι θα του παρέχουμε, αυτό για το οποίο τον βραβεύσαμε όταν επιχείρησε να πετύχει! Μπορούμε να τον καταλάβουμε καν όταν ζητά έναν καλύτερο κόσμο; Έχει κανένα νόημα να προσπαθούμε εμείς να πατρονάρουμε ένα νέο παιδί («υποσχέσου ότι δεν θα δραπετεύσεις») που αρνείται όχι να αποδεχθεί, όπως εμείς, μα καν να ανεχθεί μία τέτοια πραγματικότητα;

Είμαστε εμείς ικανοί να βοηθήσουμε σε οτιδήποτε προσπαθεί να μας πει;

Εγώ πάντως, έτσι καταλαβαίνω. Μπορεί να κάνω λάθος – μακάρι να κάνω λάθος, να είναι όλα για μία άδεια, για ένα σχολείο. Γιατί αν έχω δίκιο, δεν θα τον σκοτώσει μία αθέτηση υπόσχεσης τον Ρωμανό – αλλα μία αδυναμία αντίληψης της ευρύτερης εικόνας.

Μίας τρομαχτικης κόλασης αδικίας και υποκρισίας, που ανεχόμαστε και συντηρούμε, και που δεν διορθώνεται τόσο απλά με μία άδεια.

Έχω μία περίεργη μάλλον οπτική γι’αυτό που λέμε «ανάπτυξη». Δεν είναι αυτό που εννοεί, ή αφήνει να εννοηθεί ο Σαμαράς. Η λέξη ανάπτυξη για μένα έχει μία συγκεκριμένη διαδρομή, από κάτω προς τα επάνω. Αν σε μία χώρα, μία οποιαδήποτε χώρα, υπάρχει ένας υπερβολικός αριθμός πεινασμένων, ακόμα και αν όλη η υπόλοιπη κοινωνία μπορεί να κάνει συναλλαγές σε κοινό νόμισμα, να αγοράζει αυτοκίνητα, να κάνει μπίζνες, ακόμα και αν όλοι αυτοί μεταξύ τους λένε «κοίτα, είμαστε σε φάση ανάπτυξης», όσο περισσότεροι στερούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο σε μεγαλύτερη ύφεση βρίσκεται αυτή η χώρα.

Πρόσεξε τώρα να δεις πως το σκέφτομαι:

Στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού, το περιβόητο @kolastirio, η κατάσταση έχει γίνει χειρότερη από αυτήν για την οποία έκαναν απεργία πείνας οι κρατούμενοι πριν μερικούς μήνες όταν πρωτοδημοσιεύτηκε το πρόβλημα. Πρόσεξε τι σου λέω: χειρότερη. Τώρα, έχουμε και νεκρούς, από την καταραμένη φυματίωση για την οποία προσπαθούσαν να μας προειδοποιήσουν οι κρατούμενοι. Βαρέθηκα να εξηγώ πόσο αναίσθητο είναι να προσποιούμαστε τους δικαστές, όταν επιβάλλουμε δια της σιωπής και της ανοχής μας αυτές τις συνθήκες, αλλά, σε κάθε περίπτωση, άνθρωποι έχουν πεθάνει γιατί οι κρατούμενοι στερήθηκαν ένα βασικό τους δικαίωμα, αυτό της παροχής υγείας και της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αν είμαστε τυχεροί ως κοινωνία, κάτι που πλέον κυνικά αποκλείω, αυτό έγινε υποτίθεται γιατί δεν έχουμε αρκετά χρήματα για να τους παρέχουμε αξιοπρεπείς συνθήκες – ή έχουμε, όπως υποστηρίζω και εδώ «Ισοδύναμα της αξιοπρέπειας» αλλά οι προτεραιότητές μας είναι διαφορετικές.

Πριν από λίγο καιρό, το omniaTV ταξίδεψε μέχρι το όρος Πατέρα και ανέδειξε, όντας το μοναδικό μέσο ενημέρωσης που μπήκε στον κόπο θυμίζω (αν και χρηματοδοτούμενο από τον κόσμο, και όχι από διαφημίσεις εταιριών) βλέποντας με τα μάτια τους τις συνθήκες στις οποίες ήθελε το κράτος με τα ΜΑΤ και την απειλή βίας, να μεταφέρουν τους κατοίκους του καταυλισμού πίσω από νομισματοκοπείο. Να σας θυμίσω ότι ο χώρος που παρείχε το κράτος δεν είχε καμία σταθερή υποδομή για νερό, καμία σταθερή υποδομή για θέρμανση, για ρεύμα, και τα κοντέινερ που θα τους έβαζαν ήταν …σεισμοπλήκτων δεκαετίας και μισοκατεστραμμένα. Σχολείο τα παιδιά που πηγαίνουν ήδη τώρα στο Χαλάνδρι, θα έβρισκαν μετά από μερικές δεκάδες χιλιόμετρα, και αν. Αν δεν πάγωναν από το κρύο το βράδυ, δηλαδή.

Στις Αμυγδαλέζες, οι άνθρωποι στοιβάζονται εκεί, πολλοί πλέον του για όλους τους ανθρώπους στην Ελλάδα δεκαοχταμήνου κράτησης, με ελλείψεις σε φαγητό, ούτε τις στοιχειώδεις παροχές αξιοπρεπούς διαβίωσης. Οι συνθήκες είναι τραγικές, τα περιγράφουν όλοι, αλλά το δράμα δεν συνεχίζεται – εντείνεται. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι ακόμα και ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ έκανε έρανο(!) για να μαζέψει τα απολύτως απαραίτητα για την διαβίωση των ανθρώπων, καθώς η κυβέρνηση αδυνατεί (ή επιθυμεί να μην) τα παρέχει.

Στις φυλακές Θεσσαλονίκης οι κρατούμενοι είναι για μήνες(!) εντός του κτιρίου και δεν προαυλίζονται(!) (εκτός όλων των άλλων δεινών με τα οποία τους βασανίζουμε) γιατί ..δεν έχουμε λεφτά για φύλακες.

Το σχολείο 18 Άνω δεν θα δουλέψει για φέτος και η χρονιά πάει μάλλον στράφι, καθώς δεν υπάρχουν τα χρήματα για την λειτουργία του. Οι υπάλληλοι καταγγέλλουν ότι έχουν να πληρωθούν 2 χρόνια.

Και για τα υπόλοιπα σχολεία όμως, οι χιλιάδες ελλείψεις σε προσωπικό μένει να καλυφθούν από ..εθελοντές, καθώς το υπουργείο παιδείας αδυνατεί να βρει πόρους για να πληρώσει την εργασία τους.

Στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά η κατάσταση για τα παιδιά είναι απελπιστική. Οι υπάλληλοι, τα κλείνουν σε κλουβιά, μοιράζουν κατασταλτικά φάρμακα και οι συνθήκες διαβίωσης είναι εξευτελιστικές. Δεν τα λέω εγώ, τα λένε οι ξένοι εθελοντές που εργάστηκαν εκεί, στο BBC.

Στην Αμυγδαλέζα, δε, υπάρχει και μία ακόμα πτυχή. Αυτή των παιδιών. Εκατό-εκατον πενήντα παιδιά ζουν εκεί, πολλά χωρίς ρούχα και παπούτσια, χωρίς τα απαραίτητα κρεβάτια για όλους, έχοντας περάσει μία απίστευτη ψυχολογική διαδικασία ήδη, φυλακισμένα για έως οκτώ μήνες από δέκα ετών(!) έως δεκάξι, περνώντας, όπως και οι ενήλικες συγκάτοικοί τους, ημέρες παγωνιάς μέχρι να έρθει ελεημοσύνη. Δείτε το άρθρο, είναι συγκλονιστικό.

Και αυτά είναι τα ελάχιστα παραδείγματα τα οποία γνωρίζω και μπορώ να μιλήσω γι’ αυτά. Δεν αναφέρω καν τους ανασφάλιστους ασθενείς που δεν βρίσκουν φάρμακα, το πόσοι άνθρωποι ζουν χωρίς ρεύμα εν έτη 2014/15, το πόσοι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για να επιβιώσουν.

Πρόσεξε τι λέω:

Από εκεί ξεκινάει η ανάπτυξη.

Ανάπτυξη δεν είναι η πολύχρωμη προεδρία της Ελλάδας στην Ευρώπη, η ανακάλυψη του σκελετού στην Αμφίπολη, ή μια συμφωνία με μεγάλη εταιρία που θα εκμεταλλευτεί τον όποιο εθνικό μας πλούτο με αμφιλεγόμενο συχνά αντίτιμο. Αυτά, μπορεί να φέρουν την ανάπτυξη, μπορεί και όχι όμως. Οι συμφωνίες που οδηγούν μεγάλες εταιρίες να αποφύγουν να πληρώσουν στο κράτος πχ τις υποχρεώσεις τους, έχουν γραβάτες και κοστούμια και τιζεράκι από κάτω «η ανάπτυξη ήρθε» – αλλά δεν είναι ανάπτυξη.

Ανάπτυξη, η μόνη που καταλαβαίνω και κατανοώ, είναι να έχουν φάρμακα οι φυλακισμένοι, νοσηλεία τα παιδιά, αξιοπρεπείς συνθήκες οι φυλακισμένοι – και την ελευθερία τους αν χρειαστεί, ρεύμα όλοι οι άνθρωποι, φαγητό όλοι οι άνθρωποι, νερό και στέγη όλοι οι άνθρωποι.

Ουτοπικό; Αδιαφορώ (Είμαι βέβαιος πως όχι: ). Είναι μία κόκκινη γραμμή, μία κόκκινη γραμμή που επιμένω ότι πρέπει να θέσει κάθε άνθρωπος, πριν πανηγυρίσει το όποιο Success Story:

Δεν υπάρχει ανάπτυξη μιας χώρας, όταν οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτήν είναι σε ύφεση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Ας διορθωθεί αυτό, και μετά πανηγυρίζουμε όσο θέλετε για την δική σας «ανάπτυξη».

Αυτήν την στιγμή, ο πρώτος που κερδίζει τις εκλογές, ο,τι ποσοστό και να έχει συγκεντρώσει, θα πάρει μπόνους 50 έδρες στο κοινοβούλιο.

Πενήντα έδρες, είναι το ένα έκτο της βουλής – νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο.

Και είναι μία πρωτοφανής αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος επίσης.

Με αυτό το +50 είχαν την δύναμη να κυβερνήσουν αρκετές κυβερνήσεις, χωρίς εξαίρεση των δύο τελευταίων – που, κατά την γνώμη μου ήταν οι χειρότερες όλων των εποχών: Όχι απλώς για τα εμφανή αποτελέσματα της διακυβέρνησής τους, αλλά γιατί μοιραία, σε δύσκολους καιρούς, τα λάθη (ή οι εμμονές) κοστίζουν μακράν περισσότερο.

Τώρα, που οι ισορροπίες αλλάζουν, και αυτοί που αισθάνονταν ισχυροί νιώθουν πως θα μείνουν στο περιθώριο, σκέφτονται, έστω και έτσι, να στερήσουν το μπόνους των πενήντα βουλευτών από τον επόμενο πρώτο. Αυτό, σε συνδυασμό με τα στενά όρια στα αποτελέσματα, θα αφαιρέσει από το πρώτο κόμμα, που δεν υπολογίζουν ότι θα είναι οι ίδιοι, την δυνατότητα ισχυροποίησης στην πρόθεση σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας – έστω και με συνεργασίες.

Κανονικά, κάθε αλλαγή πρέπει να ισχύει όχι από την τρέχουσα, μα από την μεθεπόμενη εκλογική διαδικασία, δίνοντας την δυνατότητα σε όλα τα κόμματα να αναπροσαρμόσουν τις επιλογές τους, και να παίξουν όλοι σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν ελέγχει το μαχαίρι και το καρπούζι ταυτόχρονα. Πλην όμως, η σημερινή κυβέρνηση, ψάχνει (καταπώς φαίνεται από τα ρεπορτάζ) τρόπο για να ορίσει ως την επόμενη ως εκλογική διαδικασία στην οποία ο πρώτος δεν θα λαμβάνει το μπόνους των πενήντα (μεταξύ άλλων)

Και νομίζω ότι αυτό, είναι το πιο σωστό που μπορεί να γίνει.

Αντιλαμβάνομαι ότι θα είναι παράτυπο. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι άδικο. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι σκαιότατο. Και αντιλαμβάνομαι κάθε μικροπολιτικό λόγο που μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν την σκέψη.

Μ’όλα ταύτα, συνυπογράφω και εγώ την αφαίρεση του μπόνους των πενήντα, ακόμα και από την επόμενη εκλογική διαδικασία, αν αυτό είναι δυνατόν.

Παρότι σθεναρός αντίπαλος των έργων της τρέχουσας συγκυβέρνησης, θεωρώ πιο σημαντικό, και πιο επιβεβλημένο να αντιπροσωπεύεται όσο το δυνατόν καλύτερα ένα κόμμα στην βουλή, ακόμα και αν αυτό μοιάζει να ευνοεί αυτήν την στιγμή την συγκυβέρνηση.

Αναγνωρίζω ότι δεν είναι μόνο αυτό: οι συνασπισμοί παραδείγματος χάριν, που τώρα απαγορεύονται ή έχουν παράλογες απαιτήσεις για να γίνουν δεκτοί, θα μπορούσαν να επιτραπούν, προστατεύοντας όχι μόνο την πλειοψηφία των ψηφοφόρων – μα και την μειοψηφία τους.

Αναγνωρίζω επίσης ότι μπορεί να φέρει σοβαρά προβλήματα στην επόμενη βουλή, να μας οδηγήσει σε μονοπάτια που δεν θα θέλαμε να βρεθούμε.

Αναγνωρίζω τέλος, πως, ο,τι έχει γίνει σ’ αυτήν την χώρα, τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει μ’ αυτό το μπόνους δύναμης στον πρώτο.

~

Σε κάθε περίπτωση όμως, αν και μία ευρύτερη αναδιαμόρφωση, με την αντίστοιχη ευρύτερη συναίνεση θα ήταν θεμιτή, έστω και αυτό μόνο, για μένα, έστω και αυτή η καταφανής αδικία προς τον επόμενο πρώτο από τους νυν κυβερνώντες, θα ήταν προς την σωστή κατεύθυνση.

Όσα αρνητικά και να επιφέρει, δεν θα ευθύνεται αυτή, μα κυρίως η ψήφος μας. Δεν θα είναι πια ο νόμος υπεύθυνος για τις όποιες αποφάσεις βγουν, μα περισσότερο από πριν, εμείς οι ίδιοι. Και κανείς δεν πρέπει να μας «προστατέψει» από την όποια απόφασή μας.

Και για μένα, αυτός που ονειρεύεται να γίνει ο επόμενος πρώτος, θα έπρεπε να αποδεχθεί την αλλαγή, ακόμα και αν αδικείται κατάφορα, ακόμα και αν είναι ελλιπείς οι αλλαγές και γίνονται για μικροκομματικούς λόγους.

Για το καλό της δημοκρατίας, όση μας έχει απομείνει τουλάχιστον.

Αυτή η γνώμη μου, και κρίνομαι.

~

Υ.Γ.: Για την μείωση των βουλευτών σε διακόσιους, έχω ήδη πάρει θέση: Διακόσιες θα ‘ναι οι ώρες μας

Ένα ζευγάρι ανθρώπων, δέχεται επίθεση στο Παγκράτι. Δεκαπέντε εύσωμοι με ξυρισμένο κεφάλι τους επιτίθενται επειδή δεν είναι παντρεμένοι, πρώτα φραστικά, και μετά με βία. Ο άνδρας ξυλοκοπείται και περιλούζεται με χλωρίνη, στην γυναίκα, που γρονθοκοπείται επίσης, της σπάνε αδυσώπητα το πόδι.

Όχι; Δεν είναι έτσι; Είναι λιγότερο ευχάριστο έτσι; Ίσως είναι πιο εκνευριστικό, ίσως πιο ενοχλητικό, ίσως ταυτιζόμαστε με το θύμα περισσότερο.

Μα τα στοιχεία είναι ίδια. Το ζευγάρι, είναι του ιδίου φύλου, αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι. Δεν μπορεί, και να θέλει, να παντρευτεί, γιατί δεν το αφήνουμε – αλλά και ούτε αυτό αλλάζει κάτι στην ιστορία μας. Η χλωρίνη και το σπασμένο πόδι είναι ίδια. Και αυτά έχουν σημασία.

Είναι προφανώς ένα ομοφοβικό χτύπημα. Μα είναι και κάτι περισσότερο από αυτό: είναι περισσότερο από μία επιβολή, είναι περισσότερο από ένα βιασμό, πρόκειται για έναν συνεχή βιασμό, μία διαρκή βία:

Θεωρώ, προσωπικά, ότι η καταδίκη ήταν υποτονική.

Ψάχνω να βρω γιατί, αλλά είμαι αφελής, γιατί το γιατί είναι σαφές:

Δεν μας νοιάζει.

Η χλωρίνη και το σπασμένο πόδι που χάρισαν σε ένα ζευγάρι δεκαπέντε σαδιστές, μία πολύ ξεκάθαρη ομάδα ανθρώπων. Κράτησε πέντε λεπτά, και αν.

Η αδιαφορία μας, όμως, κρατάει για πάντα.

Δεν επιβάλλεται η ενόχλησή μας. Πρέπει να έρχεται ως αποτέλεσμα συνειδητής σκέψης, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν αξίζουν την περιφρόνηση κανενός επειδή επέλεξαν να είναι μαζί, πρέπει να είναι ευκρινές ότι η βία που τους ασκήθηκε δεν είναι ούτε κατά διάνοια ίση, και αντίστοιχη, της όποιας διαφωνίας μπορεί να έχει ο καθένας μας για την επιλογή τους.

Αυτό το δώρο της υγιούς αντίδρασης όμως, δεν το είχαμε.

Οι ομάδες κρούσης λειτουργούν με βάση την δική μας ανοχή. Τροφοδοτούνται από την δική μας σιωπηλή αποδοχή. Καλύπτουν την δική μας ανομολόγητη σιχασιά.

Και ακόμα και αν κάνουμε τελικά μία δήλωση υποστήριξης, τυπική ή ουσιαστική, αυτή συνήθως θα είναι μισή, καθώς σπάνια θα συνοδευτεί με πίεση για λύση στα προβλήματα που η ίδια η κοινωνία μας δημιουργεί σε δύο ανθρώπους που θέλουν, απλώς, να είναι ισότιμα ερωτευμένοι όπως όλοι οι υπόλοιποι (δες πχ το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια).

Οι μαυροφόροι φαντάροι χαρίζουν πέντε λεπτά ξύλο και χλωρίνη.

Εμείς με την σιωπή μας, μια ζωή ανισότητας και αδικίας.

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος τι από τα δύο πονάει πιο πολύ.

Οι λιμενικοί, άλλο που δεν ήθελαν. Στο πλευρό τους τάχθηκε, συλλήβδην, όλη η συγκυβερνητική εξουσία, μερικοί δημοσιογράφοι με τις εκπομπές τους, και κάθε ένας που ήθελε να προκαταβάλλει ένα αθωωτικό αποτέλεσμα για δικούς του λόγους.

Η κυβέρνηση, άλλο που δεν ήθελε. Θα ήταν ένα σοβαρό πλήγμα στην εικόνα της και στις τεταμένες σχέσεις της με τους ενστόλους ένα μέρος των ανθρώπων που φυλάνε τα σύνορα, είτε τίμια είτε όπως ζητά πλέον βουλευτής μας με αίμα για να γίνει κατανοητό, να έχουν παραβεί το βασικό καθήκον τους για την ασφάλεια των ανθρώπων.

Ο επιχειρηματίας, άλλο που δεν ήθελε. Στα φραουλοχώραφά του και των γύρω του ισχύουν ακριβώς τα ίδια, αν όχι χειρότερα, οι συνθήκες είναι οι ίδιες, οι εργάτες είναι τρομοκρατημένοι, τους χρωστάνε, πάλι, ακόμα, λεφτά. Το ίδιο και τα πρωτοπαλίκαρά του, άλλο που δεν ήθελαν να γλυτώσουν την απόπειρα φόνου.

Και άλλοι άλλο που δεν ήθελαν. Όσοι είχαν ευθύνη για τον θάνατο του Αχμάντ Φαρούκ στις φυλακές «φιλοξενίας» γιατί δεν υπήρχε γιατρό. Ο Κασιδιάρης, άλλο που δεν ήθελε να μην είναι ένοχος σε εκείνη την δίκη. Αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για τον βασανισμό μέχρι θανάτου του Καρέλι, άλλο που δεν ήθελαν να ξεχαστεί. Αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο του Σακελλίων, άλλο που δεν ήθελαν να ξεχαστεί το θέμα και να αθωωθούν χωρίς πολλές ερωτήσεις. Αυτοί που αναμίχθηκαν στην «αυτοκτονία» Τσαλικίδη, άλλο που δεν ήθελαν να σβήσει σιγά-σιγά ως ανάμνηση η υπόθεση. Οι βασανιστές του Ουαλίντ, του Αιγύπτιου υπαλλήλου αρτοποιείου, άλλο που δεν ήθελαν να πάει από αναβολή σε αναβολή.

Άλλο που δεν ήθελαν.

Εμείς, που δεν θέλαμε άλλο όμως;

Όσοι από εμάς ζητήσαμε δικαιοσύνη, όσοι από εμάς σκεφτήκαμε τα παιδιά, όσοι από εμάς αναρωτηθήκαμε τις ευθύνες του κράτους, όσοι από εμάς δεν κλείσαμε τα μάτια στις τωρινές συνθήκες στα φραουλοχώραφα;

Εμείς, δεν ακουστήκαμε αρκετά.

Τι φταίει; Δεν φωνάξαμε δυνατά; Δεν μιλήσαμε αρκετά; Δεν κοντράραμε αρκετά; Δεν το είπαμε αρκετά; Είχαμε να πούμε για άλλα, ξεχάσαμε, δεν δώσαμε σημασία, δεν πιστέψαμε ότι χάνονται αυτές δίκες;

Δεν ακουστήκαμε αρκετά.

Αν δεν μιλήσουμε εμείς αρκετά, όμως, θα ακουστεί αυτό που δεν φανταζόμαστε.

Και ακούστηκαν αυτοί. Έκαναν τις δίκες τους όπως νόμιζαν, άλλοι με απειλές, οι κύριοι μάρτυρες δάρθηκαν, ψευδείς καταθέσεις ακόμα πλανώνται στα πρακτικά των δικών, η απόφαση βγήκε.

Βγήκε όπως ήθελαν.

Κανείς ένοχος. Καμία ενοχή.

Άλλο που δεν ήθελαν λοιπόν να μην ακουστούμε εμείς αρκετά.

Η οθόνη μου έχει πλημμυρίσει τραυματισμένα και νεκρά παιδιά.

Κάθε βόλτα μου στο Twitter είναι μία βόλτα σε μία πολύ δύσκολη κατάσταση, που ενώ οπτικά με αναστατώνει, αντιλαμβάνομαι γιατί συμβαίνει και την υπομένω σιωπηλός. Ναι, πρέπει να εμφανίζεται η εικόνα του τραυματισμένου παιδιού. Ναι, με ενοχλεί και εμένα, ναι, υπάρχει ο κίνδυνος να αναισθητοποιηθούμε αν την την βλέπουμε συχνά. Αλλα υπάρχει και ο κίνδυνος να μην καταλάβουμε για τι πράγμα μιλάμε, αν δεν την δούμε ποτέ.

Το πρόβλημα όμως, παραδόξως, δεν κάνει την εμφάνισή του μόνο στην Γάζα. Πολλά χιλιόμετρα πιο κοντά μας, οι εργάτες της Μανωλάδας, περσινοί «ήρωες» της προσοχής μας, σύμφωνα με ρεπορτάζ τραβάνε τα ίδια, ή και χειρότερα φέτος. Η δίκη για τους πυροβολισμούς του 2013 διεξάγεται σε άθλιες,ρατσιστικές συνθήκες, ενώ οι κεντρικοί μάρτυρες γρονθοκοπούνται για να μην καταθέσουν. Η βόλτα, όταν έγινε το περιστατικό του Δένδια στα φραουλοχώραφα, δεν άλλαξε τις συνήθειες των τσιφλικάδων που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν, και σήμερα, τους εργάτες σαν δούλους, να τους βάζουν να κοιμούνται όλοι μαζί σε μία τέντα, να χρεώνουν ανα κεφάλι δέκα ευρώ για το κοινόχρηστο ρεύμα, για τουαλέτα να τους έχουν μία δύσοσμη τρύπα στο χώμα με δύο ξύλα, να τους χρωστάνε (πολλά) λεφτά ενώ οι εργάτες να κοιμούνται σε βάρδιες για να μην δεχθούν βραδυνές επιδρομές και «επισκέψεις» από την αστυνομία.

Όλα αυτά, τα ξέρουμε από το 2013. Δεν τα ξέραμε πριν, αλλά πέρσι τα μάθαμε από την καλή-και από την ανάποδη. Θυμώσαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, κάποιοι κατέβηκαν και σε πορείες, το θέσαμε στην ατζέντα, αντιδράσαμε.

Και μετά… μετά τίποτα. Το μόνο που είχαν να κάνουν οι τσιφλικάδες, είναι σιωπηλή υπομονή. Στην Σκάλα Λακωνίας, οκτακόσιοι μετανάστες κατέβηκαν σε απεργία, διεκδικώντας, μεταξύ άλλων -θέλω λίγο την συγκέντρωσή σου εδώ, για να καταλάβεις καλά τι πρόκειται να σου πω- να μπορούν να κατεβαίνουν στην πλατεία και στις παραλίες. Τώρα, δεν τους επιτρέπεται. Μετά την αντίδρασή μας για το «νοσοκομείο» του Κορυδαλλού, το περιβόητο Κολαστήριο, έχουν άλλαξει πολλά – αλλά όχι αυτά που διεκδικούσαμε όσοι διαμαρτυρόμαστε: Τα κελιά τύπου Γ περιμένουν όποιον διαμαρτύρεται, όποιον ενοχλεί, άρα και τον άνθρωπο, ασθενής ο ίδιος, που εμφάνισε (παράνομα, αλλά δικαιώθηκε μετά) το ζήτημα στους πολίτες.

Όλα όσα περιγράφω έχουν την ελάχιστη επικοινωνία από τα κεντρικά ΜΜΕ. Η κατάσταση στις φυλακές, και η υπο ψήφιση διαδικασία των κελιών τύπου Γ οδήγησε πάνω από τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους σε ταυτόχρονη απεργία πείνας στην Ελλάδα – ίσως την μεγαλύτερα ευρωπαϊκά μετά το 1924.

Αυτή η είδηση δεν έπαιξε ούτε ένα λεπτό στα κεντρικά ΜΜΕ, κανάλια και εφημερίδες.

Δεν μπορώ να μας (τους πολίτες) κατηγορήσω για αναισθησία. Για μένα είναι βέβαιο και προφανές, ότι κάθε μία από αυτές τις εικόνες μας ενοχλούν βαθιά, και επιθυμούμε άμεση και ανθρώπινη επίλυσή τους – όταν, η δημοσιογραφία αφήνεται να κάνει την δουλειά της, και φτάνουν σε εμάς οι άθλιες συνθήκες.

Δυστυχώς όμως, τίποτα, όπως έχω ξανααναφέρει, δεν είναι τσάμπα. Η ενόχληση απαιτεί συνέπεια, επιμονή, αναζήτηση, διαρκείς ερωτήσεις. Το πρόβλημα δεν λυνεται όταν σταματά να προβάλλεται (στο Facebook του καθενός μας ή στο δελτίο ειδήσεων ή την εφημερίδα ) το νεκρό παιδί, ο δούλος των φραουλοχώραφων, ο φυλακισμένος στην κόλαση των ελληνικών φυλακών. Το πρόβλημα εξαφανίζεται, μα δεν λύνεται.

Και εμείς, όσοι νοιαστήκαμε, και είμαι σίγουρος ότι νοιαστήκαμε αληθινά, έχουμε μία υποχρέωση να μην σταματάμε με τους ρυθμούς της αλλαγής της είδησης από το πρωτοσέλιδο που μας σερβίρεται. Να θυμόμαστε, όσο περισσότερο μπορούμε, να ρωτάμε, όσο περισσότερο γίνεται, να θυμίζουμε, ο ένας στον άλλον, πόσο και γιατί νοιαστήκαμε.

Γιατί η μόνη ήττα, είναι η λήθη.

Και η μόνη νίκη, το μόνο που κρατάει ζωντανές τις συνειδήσεις μας, είναι όχι απλώς να είμαστε άνθρωποι όταν βλέπουμε το άδικο, μα κυρίως να μην ξεχνάμε, κάθε μέρα, την υποχρέωσή μας να παραμένουμε έτσι.

Υπάρχει ένα καλά φυλαγμένο μυστικό, που πρόκειται να σας αποκαλύψω στις επόμενες γραμμές. Είναι ένα μυστικό για εντελώς νόμιμη, εντελώς ουσιαστική, πλήρως αποτελεσματική αντίδραση.

Αντίθετα από πολλές άλλες, αυτή έχει την καθολική υποστήριξη όχι μόνο από την αριστερά, που γενικά της προσάπτουν ότι αντιδρά με τα πάντα, μα έχει την ηθική υποστήριξη ακόμα και των φιλελευθέρων, καθώς βασίζεται στην βάση της έννοιας «ελεύθερη αγορά».

(Φανταστείτε δηλαδή να διαμαρτύρεστε, και καθε φιλελεύθερος να είναι δίπλα σας, και να τονίζει ότι «αφού το πιστεύεις, πολύ σωστά κάνεις». Δεν είναι ενδιαφέρον;)

Η μυστική αντίδραση που θέλω να σας μυήσω, ονομάζεται μποϊκοτάζ. Μην το πείτε παραέξω, αλλά πρόκειται για την καθολικά ανεκτή – για να μην πω προτεινόμενη, διαδικασία αντίδρασης σε κάτι που μας ενόχλησε.

Προσέξτε πως δουλεύει.

Ας πούμε μία εταιρία, την vodafone, ένα παράδειγμα λέω. Ας πούμε ότι εμπλέχθηκε σε ένα σκάνδαλο, πχ υποκλοπών, ας πούμε ότι δεν σας άρεσε που η επίσημη απάντηση ήταν «έσβησα το λογισμικό ΠΡΙΝ έρθω να αποκαλύψω τις υποκλοπες», ή ας πούμε ότι δεν σας άρεσε η «αυτοκτονία» του Τσαλικίδη.

Εμένα, γιατί πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να μιλάμε για τον εαυτό μας, δεν μου άρεσαν αυτά. Τι έκανα λοιπόν; Σταμάτησα να αγοράζω προϊόντα vodafone.

Οτιδήποτε. Κινητά, υπηρεσίες, gadget, οτιδήποτε και αν πρόσφερε αυτή η εταιρία, δεν υπήρχε για εμένα. Καμία αγορά, ούτε ένα ευρώ. Είναι το μακροβιότερο και πιο συνεπές μποϊκόταζ που έχω κανει ποτέ.

Λιγο παλαιότερα, η εταιρία Φάγε έκανε μία (σχεδόν) αθόρυβη απόσυρση γιαουρτιών, που μέχρι τότε έτρωγα φανατικά, γιατί είχαν μέσα, υποτίθεται, μούχλα. Δεν έβγαλε ανακοίνωση παρά μόνο μετά, όταν το θέμα απέκτησε δημοσιότητα. Και ξαναέγινε, πάλι με αλλοιωμένα προϊόντα της, και πάλι δεν ενημέρωσε το κοινό.

Μποϊκοτάζ. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με τα προϊόντα της, κανένα πρόβλημα με την απόσυρση, αλλά με ενόχλησε αφάνταστα ότι δεν ενημέρωσε τους καταναλωτές της την ώρα που έπρεπε. Οπότε, σταμάτησα να αγοράζω από εκεί.

Ή την SystemGraph. Έκανε αγωγή σε έναν πελάτη της, για 200.000 ευρώ, γιατί δεν της άρεσε η… κριτική του. Καμία αγορά από την SystemGraph, δεν θα πληρώνω εγώ τους δικηγόρους της για να κάνουν μήνυση σε bloggers, σωστά;

Η λίστα συνεχίζεται και είναι μεγάλη. Και άλλοι άνθρωποι κάνουν μποϊκοτάζ – δεν θα το μάθεις, γιατί αν δεν είναι για «εθνικό θέμα» δεν θα μπει ΠΟΤΕ σε δελτίο Ειδήσεων.

Κόκα κόλα, The Mall, NewsBomb, Προπο, Creta Farm, «μικρή ΔΕΗ», είναι πάμπολοι οι λόγοι για να διαμαρτυρηθείς, και να αντιδράσεις.

Για μένα έχει δύο κανόνες, μόνο – πολύ σημαντικούς:

> Να αποφεύγω να πω «μην αγοράζεις από εκεί», μα να προτιμώ το «εγώ δεν αγοράζω από εκεί».

> Και να μην «μαλώνω» όσους δεν συμμερίζονται την δική μου ατζέντα, ή έχουν δικιά τους. Ο καθένας, άλλωστε, δεν θα δώσει λογαριασμό που θα ψηφίσει με τα λεφτά του, σωστά;

Γιατί αυτό είναι το σπουδαίο με αυτήν την κίνηση: κάθε αγορά μας, είναι μία ψήφος. Ψηφίζω την πρακτική του The Mall όταν αγοράζω από εκεί, και αντιδρώ αν δώσω τα χρήματά μου αλλού. Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ τροπος, απόλυτα νόμιμος και συμβατικός με το πνεύμα της ελεύθερης αγοράς που ζούμε, είναι να επιλέξω να στερήσω τα χρήματά μου από κάποιον που θεωρώ ότι θα τα διαχειριστεί λάθος.

Θα κανω την διαφορά μόνος μου; Όχι μάλλον- αλλά για στάσου, αν είναι έτσι γιατί δεν ακούγονται τα μποϊκοτάζ; Γιατί πολλοί *μόνοι τους* θα κάνουν την μεγαλύτερη διαφορά που φαντάστηκες ποτέ.

Γιατι αυτές οι εταιρίες γι’ αυτό «μας ενοχλούν» τελικά: για το κέρδος. Ας το κανουμε ακριβότερο να ενοχλούν, και θα αλλάξουν πολιτική πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά από ότι φαντάζεσαι.

Ας τους ταράξουμε στην νομιμότητα, λοιπόν! 🙂

Οι πολίτες, που θυσιάστηκαν. Οι πολίτες, που ανέχονται την αδικία, για να δουν, τελικά, την Ελλάδα να στέκεται στα πόδια της. Οι πολίτες, που γι’ αυτούς τα κάνουμε όλα. Οι πολίτες, που αν επιλέξουν λάθος, θα χύσουν την καρδάρα που με τόσο κόπο, με τόσο αίμα, οι συμπολίτες τους, μαζέψανε.

Ποιος θα διαφωνούσε ότι, αν ρίξεις αυτήν την στιγμή, με αυτήν την λογική και αυτά τα δεδομένα τον κόπο τόσων χρόνων, την θυσία την δική σου και των γύρων σου, αυτών που βλέπεις χωρίς δουλειά, αυτών που βλέπεις χωρίς υγεία, αυτών που βλέπεις χωρίς σπίτι, ποιος θα διαφωνούσε ότι είσαι ένας αναίσθητος άνθρωπος, που θέλει να καταδικάσει την ελπίδα;

Εγώ, μάλλον.

Γιατί όσοι αντιδρούν, δεν θέλουν να καταστρέψουν την χώρα. Όσοι αντιδρούν δεν θέλουν να χαθεί η προσπάθεια. Δεν θέλουν να απωλέσουμε τους κόπους και τις θυσίες.

Μπορεί να θέλουν, απλώς, να την σώσουν.

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που τιμολογούν μισό εκατομμύριο ευρώ έκαστο νέο γραφείο καινούργιου υπουργού και αντιπροέδρου.

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που απενοχοποιούν εφοπλιστές και παραγράφουν παραβάσεις τους.

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που (κατα λάθος!) χάνουν ολόκληρο το ΦΠΑ από την εταιρία που διαχειρίζεται το αεροδρόμιο από τότε που άνοιξε(!)

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που ξεπουλάνε τον ΟΠΑΠ στους κουροπαλάτιδες φίλους τους, και ας εμπλεκονται σε υποθέσεις λαθρεμπορίου καυσίμων.

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που τους περισσεύουν 240 εκατομμύρια για να μην αποτύχει η επένδυση των τραπεζών στο Μέγαρο

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που επιτρέπουν στα κανάλια να παίζουν τηλεπαιχνίδια και τους γλυτώνουν και από τον φόρο που μέχρι πρότινος πλήρωναν(!)

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που θέλουν να πουλήσουν το Ελληνικό σ’ αυτόν που για τον νόμο που οι ίδιοι φωτογραφικά του έφτιαξαν, καταδικάστηκε από το ΣτΕ.

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που έκλεισαν την κερδοφόρα ΕΡΤ, και έκτοτε μόνο πληρώνουν από το υστέρημα του λαού, και πληρώνουν χωρίς κανέναν έλεγχο ούτε για τις αποδείξεις, ούτε προσλαμβάνουν με διαφάνεια απ τον ΑΣΕΠ.

Μπορεί να θέλουν να την σώσουν από αυτούς που σώζουν κάθε χρόνο, τα κανάλια από έκτακτο φόρο στις διαφημίσεις.

~

Γιατί αυτοί οι πολίτες είναι κακοί, και όχι αυτοί οι πολιτικοί που λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο; Ποιος το λέει;

Γιατί να θεωρήσω ότι αυτοί οι πολίτες θέλουν να καταστρέψουν τις θυσίες του κόσμου, τον ιδρώτα του, τους κόπους του;

Συγνώμη, εγώ βλέπω ότι θέλουν να την σώσουν την χώρα.

Καμία τύψη λοιπόν. Είμαι μαζί τους, όχι απέναντί τους.

…Όταν δείξαμε στους ψηφοφόρους ότι μαχαιρώνουν μετανάστες δεν σταμάτησαν, όταν τους δείξαμε ότι σφάζουν έλληνες, δεν σταμάτησαν, όταν τους δείξαμε ότι σηκώνουν ναζιστικά το χέρι δεν σταμάτησαν, όταν τους πολεμήσαμε στους δρόμους δεν σταμάτησαν, όταν σταματήσαμε να τους προβάλλουμε στα κανάλια δεν σταμάτησαν, όταν τους κλείσαμε φυλακή δεν σταμάτησαν, όταν τους ξεψαχνίσαμε, δεν σταμάτησαν, όταν τους φιμώσαμε δεν σταμάτησαν…

… μήπως αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσεις την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα πρέπει να εξαλείψεις τις αιτίες που τον δημιουργούν;

Μήπως, ΜΗΠΩΣ να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι αν δεν σταματήσεις πρώτα την φτώχεια, την την (απίστευτη, πια) έλλειψη δικαιοσύνης, την έλλειψη ισονομίας, την έλλειψη ελπιδας και προοπτικής, την έλλειψη ουσιαστικής παιδείας και ελευθερίας, αν δεν σταματήσεις πρώτα αυτά, ΠΡΩΤΑ αυτά, δεν θα σταματήσει ποτέ, και με κανέναν άλλο τρόπο το μίσος;

Όταν στον πολίτη αφαίρεσες κάθε ελπίδα, αφαίρεσες κάθε σταθερότητα, αφαίρεσες κάθε μέλλον, όταν τον έβαλες να μισεί ο ένας τον άλλον, όταν του στέρησες κάθε αίσθηση δικαίου, όταν τζόγαρες στον φόβο και την ανασφάλεια, όταν του πήρες το φαγητό από το τραπέζι και τα φάρμακα από το ντουλάπι – λέγοντάς του ότι πρωτίστως φταίει αυτός, όταν τον εκπαίδευσες στην λαμογιά και μετά δεν σου έφτασαν τα λεφτά να την συντηρίσεις, όταν του στέρησες την γνώση για τις βασικές αρχές δημοκρατίας, σεβασμού και αξιοπρέπειας, πως αλήθεια περιμέναμε να αντιδράσει;

Θρέψαμε τον λαό πολλά άσχημα πράγματα, και κάποιοι από αυτούς, πολύ θυμωμένοι, μας εκδικούνται πλέον ξεκάθαρα με τον χειρότερο, για μας και γι’αυτούς, τρόπο που έχουν.

Και όσο φρικάρουμε εμείς, όσο αντιδρούμε σπασμωδικά και βίαια, όσο παλεύουμε να χτυπήσουμε άγαρμπα το σύμπτωμα και όχι την ασθένεια που το προκαλεί, τόσο πιο πολύ σιγουρεύεται ότι πράγματι μας πονάει, και τόσο μας πληγώνει συνειδητά περισσότερο.

Γιατί δεν έχει άλλον τρόπο να δείξει πόσο θυμωμένος είναι.

Γιατί δεν έχουμε να αντιπαραβάλουμε ελπίδα, στο μίσος που γεννιέται.

Δεν περιμένω να αναγνωρίσει κανείς τις ευθύνες του από αλτρουϊσμό, και να αλλάξει την στάση του αντιλαμβανόμενος την σοβαρότητα της κατάστασης.

Τουλάχιστον ας το κάνει από ένστικτο επιβίωσης.

Ας δείξουμε ότι μπορούμε να έχουμε αληθινή δημοκρατία. Ας δείξουμε ότι μπορούμε να κρατήσουμε μία αξιοπρέπεια για όλους. Ας δείξουμε ότι δεν είμαστε εκδικητικοί, χωρίς όμως να πάψουμε να είμαστε δίκαιοι. Ας αλλάξουμε ατζέντα, όλοι, στοχεύοντας στην ελπιδα, όχι το αλληλοφάγωμα.

Ας εξηγήσουμε ότι καταλάβαμε. Ότι επιτέλους, καταλάβαμε.

Αυτό, θα τους σταματήσει μια και καλή.

Ο μόνος τρόπος να σταματήσουμε την απανθρωπιά των «άλλων», είναι να ξαναγίνουμε εμείς πιο ανθρώπινοι.

Γνώμη μου, και κρίνομαι γι’ αυτήν.

Είναι το μούσι σου. Αυτό το αλάνθαστο, τριμμένο μούσι σου. Δεν καταλαβαίνεις; Είσαι τόσο σιχαμένος άνθρωπος που δεν καταλαβαίνεις; Δεν αντέχω να σε βλέπω μ’ αυτές τις τρίχες στο πρόσωπο, το χρυσό σου φόρεμα, τα μακρυά σου μαλλιά, τα νύχια σου, την έκφρασή σου, σαν γυναικούλα σε κάθε δωδεκάρι, σαν γυναικούλα – δείξε μας τα πόδια σου μωρή, αρχίδια δεν έχεις εκεί κάτω; Σίχαμα. Ξυρίσου μωρή πούστρα. Να είσαι κάτι που καταλαβαίνω τουλάχιστον. Δεν σε αντέχω, ολόκληρη, όπως είσαι, δεν σε αντέχω. Είσαι ένα μίασμα για την αισθητική μου, την αισθητική μου, έχω μάθει να βασίζομαι σ’ αυτήν, ή άντρας είσαι, ή γυναίκα, σε άφησα, σου έδωσα το δικαίωμα να γίνεις πούστης, έστω, έστω, όχι όμως και έτσι. Όχι και έτσι ρε φίλε. Δεν μπορείς να τα γαμάς όλα, μείνε στα κουτάκια σου, σου έχω φτιάξει ωραία κουτάκια, πολυτελέστατα, έμαθα να μην σε κράζω μπροστά σου όταν άλλαξες τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό, είδες; είδες πόσο υποχώρησα; έμαθα να ανέχομαι να μας παίρνεις τις δουλειές και να διαφθείρεις την νεολαία μας, και αυτή η ανοχή μου, τι την έκανες; Λάστιχο την έκανες γαμώ το στανιό σου. Πήρες όσο λουρί σου έδωσα, και θέλεις και άλλο. Σε φοβάμαι, θέλεις να λυθείς. Θέλεις να είσαι ο,τι είσαι, κάτι που δεν επέτρεψα εγώ, που δεν έφτιαξα κανόνες εγώ – που μωρή; που μωρή είπα εγώ ότι μπορείς να έχεις μούσι, μούσι γαμώ το μυαλό μου, μούσι ενώ παριστάνεις την γυναίκα; Πότε σου επέτρεψα εγώ κάτι τέτοιο; Πότε σε άφησα εγώ να ζεις έξω από τους κανόνες που έφτιαξα; Δεν καταλαβαίνεις; Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι το μούσι σου; Οτι είναι η απαίτησή σου να διαλύσεις τα κουτάκια; Δεν με ενοχλεί το μούσι σου μωρή, να το βάλεις στον κώλο σου. Η ελευθερία σου να είσαι ο,τι θέλεις εσύ χωρίς να με ρωτάς, αυτό με ενοχλεί. Οτι με αμφισβητείς μωρή, αμφισβητείς την εξουσία μου επάνω σου. Και θα σε δούνε κι αλλοι, και θα με αμφισβητήσουν αν δεν σε τσακίσω σαν σκουπίδι με τις ειρωνίες μου και το μίσος μου, γιατί σε μισώ, βαθιά, και εσένα, μα κυρίως αυτούς που σε θαυμάζουν, θαυμάζουν εσένα που σηκώθηκες και με πολέμησες και αμφισβητούν εμένα που δεν σε πάτησα νωρίς, να σε πατήσω όταν είσαι δεκάξι, αδύναμη – κερδίζει, κερδίζει αυτό που δεν είναι δικό μου, το λάθος. Είσαι ο θεός του λάθους. Αυτού που δεν ελέγχω. Θα σε τσακίσω μωρή. Δεν νοείται να μην έχω εγώ το έλεγχο. Δεν υπάρχει άλλος αλάνθαστος.

Φύσηξε ένας δυνατός άνεμος – σαν ανεμοστρόβιλος. Η φουσκωτή μπάλα παρασύρθηκε – τα δύο παιδιά που ήταν μέσα, μαζί της. Το ένα γλύτωσε με χτυπήματα. Το άλλο άφησε εκεί, την τελευταία του πνοή. Ήταν αδέλφια, 13 και 9 χρονών. Κάποιος πρέπει να πει στο κοριτσάκι που γλύτωσε, ότι ο αδελφός της πέθανε.

Μου είχαν μεταφέρει οτι ο δήμαρχος Κορτζίδης ήταν ένας μαχητικός δήμαρχος (καλός, κακός δεν ξέρω, δεν είναι δικός μου δήμαρχος) και [ο πατέρας του] εκλέγεται εκεί, αν έχω καταλάβει σωστά, επι 22 συναπτά έτη. Γι’ αυτούς καλός, για άλλους ίσως κακός.

Το λούνα παρκ, δεν είχε άδεια. Δεν το είχε ελέγξει κανείς. Πίστευε, λέει ο δήμαρχος, ότι θα δούλευε για μικρό διάστημα, ήταν απολύτως δαιδαλώδεις η διαδικασία αδειοδότησης, το αμελήσανε, έμεινε χωρίς έλεγχο. Τα παιδιά χτύπησαν σε κάτι σιδεριές, αν κατάλαβα καλά, που ήταν λίγο πιο κάτω, καθώς η πισίνα που ήταν μέσα της η μπάλα δεν είχε επαρκή (αν είχε καθόλου) περίφραξη.

Άνθρωποι που το είχαν επισκεφθεί, μου λέγανε ότι ούτε απ’ έξω δεν ήθελαν να περνάνε – όχι και να πάνε τα παιδιά τους εκεί.

Και το κακό έγινε.

Όλοι έπεσαν πάνω στον Δήμαρχο. Αδιαφορώ πλήρως γιατί: άλλοι γιατί εξοργίστηκαν με την θέα νεκρών παιδιών, άλλοι γιατί θύμωσαν για την αμέλεια του δήμου, άλλοι γιατί βρήκαν ευκαιρία να τον χτυπήσουν και να ξεκουμπιστεί μπας και εκμεταλλευτούν εμπορικά τα σχέδια στα οποία ήταν αντίθετος. Αδιαφορώ παντελώς γιατί, αδιαφορώ αν ο δήμαρχος ήταν καλός, ή κακός, αδιαφορώ αν τον ψήφιζαν για έναν χρόνο, ή για χίλια χρόνια:

Αυτό είναι το νόημα της ευθύνης. Όταν πεθαίνει κάποιος στην βάρδια σου, παραιτείσαι. Είναι κατανοητές οι δικαιολογίες, και θα συνεκτιμηθούν – αρκεί να τελειώσουν με ένα «…αλλά παρόλα αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι στην βάρδια μου πέθανε κόσμος, αντιλαμβάνομαι ότι έχω την απόλυτη ευθύνη, θα πρέπει να δηλώσω την παραίτησή μου».

Καμία άλλη τελευταία παράγραφος δεν είναι ανεκτή.

Είναι δε καλό να το κάνουν και άλλοι – όχι μόνο ο Δήμαρχος. Πριν ο ίδιος παραιτηθεί, να πιάσει τον άλφα υπεύθυνο: Γιατί δεν επέμενες να βγει η άδεια; Παρέδωσε το αξίωμά σου. Γιατί δεν πήγες εσύ να ελέγξεις; Παρέδωσε την θέση σου. Γιατί δεν επεσήμανες το πρόβλημα; Παρέδωσε την θέση σου.

Γιατί αν φύγει ο δήμαρχος, και μείνουν οι τρεις-πέντε-δέκα που ήταν άμεσα υπεύθυνοι για τον έλεγχο και την τήρηση των κανόνων ασφαλείας, δεν θα αλλάξουν πολλά: Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό το πρόβλημα που οδήγησε εκεί, να μην επαναληφθεί, να μην ξεχαστεί.

Και επειδή μου θύμωσαν (και) οι αριστεροί φίλοι μου μ’ αυτό το tweet μου, που έλεγα πως ο,τι και να είναι ο δήμαρχος – είναι λάθος εδώ, εξηγούμαι: αυτή η στάση, της ανάληψης ευθύνης, δεν είναι μόνο αριστερή, φίλοι μου. Είναι ανθρώπινη.

Πάει αυτό; Πάει.

~

Σήμερα το πρωϊ, στις τέσσερις τα ξημερώματα, άλλη μία βάρκα ανατράπηκε στο Αιγαίο. Ήδη, μετράμε πτώματα, πνιγμένους, ακόμα και παιδιά.

Για άλλη μία φορά, μία από τις πολλές, τις υπερβολικά πολλές τον τελευταίο καιρό, άνθρωποι πνίγονται στο Αιγαίο, είτε από κακοκαιρία και απαράδεκτα σκάφη, είτε από λάθη στην ρυμούλκηση των σκαφών που εντοπίστηκαν.

Είναι πολλοί οι πνιγμένοι. Είναι πολλά τα παιδιά. Είναι πάρα πολλά τα παιδιά. Και ΕΝΑ θα ήταν πολύ – μα εδώ είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ.

Δεν λέω ότι το Λιμενικό τους πνίγει. Οι ίδιοι το λένε, με ενδελεχείς περιγραφές. Τους πιστεύω – αλλά δεν έχει σημασία γιατί δεν ήμουν εκεί, και δεν ξέρω τελικά τι έγινε. Μπορεί να είναι λάθος, να το δεχθώ. Μέχρι εκεί μπορώ να δεχθώ – ότι είναι λάθος.

Δεν μπορώ φυσικά να αγνοήσω ότι έχουμε πνιγμένους. Είναι ακόμα μπρούμυτα στο νερό, και επιπλέουν – ακόμα και μικρά παιδιά. Δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι κάτι είναι ΤΡΑΓΙΚΑ λάθος σ’ αυτήν την εικόνα.

Αλλά ας πούμε (όλοι μαζί έχουμε την ίδια επαφή με τα πράγματα) ότι δεν έγινε τίποτα με δόλο. Όσοι πνίγηκαν, στις «διασώσεις» του λιμενικού δεν είχαν σωσίβια – αυτό, είναι πια αυταπόδεικτο, συνεπώς τουλάχιστον λάθος, έγινε.

Όπως ακριβώς, δεν λέω ότι ο Κορτζίδης πήρε την μπάλα, και την πέταξε να σκοτωθούν παιδιά – έτσι δεν λέω ότι ο Βαρβιτσιώτης είπε στους λιμενικούς «πνίξτε τους. Αφήστε τους να βουλιάξουν. Και να έχετε σωσίβια μην τους τα δώσετε».

Οτι ακολουθήθηκε η ξεκάθαρη γραμμή Θάνου Πλεύρη, για να είμαι απολύτως κατανοητός.

Αλλά ευθύνη για τους νεκρούς, δεν υπάρχει; Ως δημότης Ελληνικού – Αργυρούπολης θα ήμουν έξαλλος αν ο δήμαρχός μου, παρότι του έδωσα εντολή να είναι σοβαρός και αυστηρός για θέματα ασφαλείας, έλεγε «για λίγο το είχανε». Ως πολίτης αυτής της χώρας, δεν θα είμαι έξαλλος αν ούτε ένα πνιγμένο κορμί στις ρυμουλκήσεις δεν έχει βρεθεί με σωσίβιο; Δεν θα έπρεπε να απαιτήσω από αυτήν την χώρα, αντί να παρακολουθεί αμέριμνη να πλέουν πνιγμένα παιδιά, χωρίς να έχει αλλάξει το παραμικρό, να εξηγήσει όχι μόνο το γιατί, αλλά να παρουσιάσει ένα πλάνο ενεργειών για να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο; Οσοι έρχονται τελικά μέχρι εδώ, να αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι, και να τους διαχειρίζονται με τον πιο ασφαλή τρόπο;

Και, αντ’ αυτού, να διαμαρτύρεται το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας ότι παρότι συνέλεξε 100.000(!) υπογραφές διαμαρτυρίας, Υπουργός… να μην παραλαμβάνει;

94.196 υπογραφές ενάντια στις απωθήσεις & ο @NikosDendias αρνείται να μας συναντήσει. Σας χρειαζόμαστε http://t.co/earoZL6d65 #SOSEurope

— AmnestyGreece (@AmnestyGreece) April 28, 2014

~

Αρκεί ένα τραυματισμένο παιδί και ένα νεκρό για να γίνουν έξαλλα (και δικαίως!) τα ΜΜΕ, αλλά τόσοι πνιγμένοι άνθρωποι να παρουσιάζονται εν πολλοίς ως «ατυχία» και, επιμόνως, να μην ζητούνται ευθύνες από κανέναν σε κανέναν;

Δεν είναι άνθρωποι αυτοί; Δεν είναι παιδιά;

Αυτό είναι το νόημα της ευθύνης. Όταν πεθαίνει κάποιος στην βάρδια σου, παραιτείσαι. Είναι κατανοητές οι δικαιολογίες, και θα συνεκτιμηθούν – αρκεί να τελειώσουν με ένα «…αλλά παρόλα αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι στην βάρδια μου πέθανε κόσμος, αντιλαμβάνομαι ότι έχω την απόλυτη ευθύνη, θα πρέπει να δηλώσω την παραίτησή μου».

Και πριν το πει αυτό ο πρωθυπουργός, να πιάσει τους υπεύθυνους. «Γιατί δεν φρόντισες να μην ξαναγίνει; Παρέδωσε το αξίωμά σου. Γιατί δεν τιμώρησες τους υπεύθυνους κάτω από εσένα; Παρέδωσε την θέση σου. Γιατί δεν επεσήμανες το πρόβλημα; Παρέδωσε την θέση σου.»

Και επειδή μπορεί να μου θυμώσουν (και) οι δεξιοί φίλοι μου μ’ αυτό το post μου, εξηγούμαι: αυτή η στάση, της ανάληψης ευθύνης, δεν είναι μόνο των δεξιών, φίλοι μου.

Είναι ανθρώπινη.

Αλλιώς, θα έχουν ελεγμένες άδειες στα Λούνα Παρκ μας, αλλά θα συνεχίζουν στο Αιγαίο να πλέουν, μπρούμυτα, πνιγμένα παιδιά.

Γιατί αν δεν ζητήσουμε εμείς να αλλάξει κάτι από αυτούς που έχουν την ευθύνη, δεν θα αλλάξει τίποτα απολύτως.

Τι άλλο ξέρεις; Τι άλλο ξέρεις και δεν μας το λες; Από ποια άλλη πληροφορία μας προστατεύεις; Η ψυχή της δικαιοσύνης πέθανε. Την έθαψες, κάτω από το μαξιλάρι σου, και μας την εμφάνισες τώρα, σάπια. Θα άλλαζε κάτι; Ναι, φυσικά. Θα ήταν καλύτερα τα πράγματα; Δεν ξέρω. Θα ήταν χειρότερα; Μπορεί, δεν ξέρω. Έπρεπε να γίνει; Έπρεπε να το κρύψεις; Όχι. Αυτό το ξέρω καλά. Όχι γιατί ήταν καλύτερα να μην ειπωθεί, ή χειρότερα, μα γιατί δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα, ή χειρότερα. Και γω δεν θα τολμούσα να αποφασίσω για σένα. Και τώρα, δεν ξέρω. Δεν ξέρω δημοσιογράφε μου, πόσα άλλα ξέρεις. Από πόσα με προστατεύεις. Από ποια αλήθεια. Όχι μόνο η Σπυράκη. Όχι μόνο ο Πρετεντέρης. Μα και συ. Και οι άλλοι, που ξέρατε. Και οι άλλοι που δεν ξέρατε, μα ξέρατε ότι ήξεραν, και δεν έλεγαν. Η δημοσιογραφία είναι αναζήτηση. Μόνος της στόχος, η αλήθεια. Ούτε η όμορφη αλήθεια, που κάνει να ακούμε, ούτε η ψεύτικη αλήθεια, που θα μας κάνει κακό. Η αλήθεια.

Η αλήθεια.

Ποιες άλλες αλήθειες μας έκρυψες; Πόσα άλλα γνώριζες και μας απέκρυψες; Η δουλειά σου ήταν όχι απλώς να μας ενημερώνεις, μα να μας ανοίγεις τα μάτια – σε εσένα το αφήσαμε αυτό; Έτσι χρησιμοποίησες την εμπιστοσύνη μας;

Μας είπες για τους ανθρώπους που ράβουν τα στόματά τους μην αντέχοντας τα βασανιστήρια που τους υποβάλλουμε καθημερινά; Ότι η κόλασή τους επεκτάθηκε για πάντα ενάντια σε κάθε λογική δικαίου; Το έκρυψες και αυτό, για να μας προστατέψεις; Γι’ αυτό δεν το ακούσαμε; Ήξερες ότι η Hochtief κέρδισε την δίκη – και μαζί τα περίπου 500 εκατομμύρια που μάζευε από ΦΠΑ, και δεν ήθελε να τα αποδώσει στο δημόσιο; Μας το είπες; Όχι; Από ποιον μας προστάτεψες; Από τι; Μας είπες ότι μέλος της ομάδας που απέκτησε τον ΟΠΑΠ καταδικάστηκε γιατί εξαπάτησε το κράτος; Όχι; Τι προστάτεψες; Είπες ότι θα χρειαστούν εκατομμύρια για να έχουν νερό στις σκουριές, γιατί αυτό που υπάρχει το χρειάζεται η εταιρία για να καθαρίσει το χρυσάφι της; Όχι; Από τι μας έσωσες; Είπες ότι ο Γεράσιμος Λιόντος αθωώθηκε; Και γιατί; Και πως; Όχι; Ποιον προφύλαξες; Είπες πόσο κοστίζει η ΔΤ/ΝΕΡΙΤ και που είναι τα τιμολόγια, και πως επιλέγονται οι εταιρίες που συνεργάζονται; Όχι; Ποιον έσωσες; Είπες μήπως αν τα κανάλια σου γλύτωσαν για άλλη μία φορά τον φόρο 20% επί των διαφημίσεων; Όχι; Μήπως είπες ότι τα τηλεπαιχνίδια είναι τώρα ελεύθερα, αλλά αυτή την φορά δεν θα χρειαστεί να πληρώσουν τον φόρο του 30% επί των ακαθάριστων εσόδων! – γιατί ακυρώθηκε αυτή η διάταξη προς όφελος των καναλιών και ζημία του κράτους; Όχι; Ποιον έσωσες; Είπες τίποτα για την καταγγελία της συναδέλφου σου του ΑΠΕ, ότι λογοκρίθηκε επανειλημμένα; Όχι; Από τι μας προστάτεψες; Είπες ότι ο Μιχελάκης κατηγορείται ότι χρηματίστηκε; Ούτε; Ποιον προστάτεψες; Είπες ότι έχει κηρυχθεί από το ΣτΕ άκυρη η (επί Βενιζέλου) φωτογραφική άδεια του The Mall; Και ότι δουλεύει ακόμα; Και θέλει να κάνει και άλλες μπίζνες με το κράτος; Όχι; Ποιον έσωσες;

Τόσα πράγματα που δεν μας είπες. Ποιον έσωσες; Εμάς;

Και άλλα τόσα που δεν ξέρουμε ότι μας έκρυψες. Για να «μας σώσεις».

Υ.Γ.: Σε λίγο θα μας πεις ότι δεν μιλούσε καν με τον Θεό. Αυτό, θα είναι το μεγαλύτερο πλήγμα όλων.