Μερικές ημέρες πριν, η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε μία πολύ ενδιαφέρουσα καμπάνια: Μπορούσες, μέσω twitter, να θέσεις ερωτήσεις στον Πρωθυπουργό. Μια ομάδα θα συγκέντρωνε τις απορίες του κόσμου, και θα έθετε τις καταλληλότερες προς ψήφισμα από τον κόσμο. Αυτές που θα προηγηθούν, θα απαντηθούν εδώ: http://blog.nd.gr/live-karamanlis/

Αυτοί ήταν οι κανόνες, ξέραμε με τι παίζαμε.

Η κοινότητα στο twitter αντέδρασε ενθουσιωδώς: Άλλοι έκαναν χρήση της ευκαιρίας για πλάκες. Άλλοι είχαν πραγματικά, σοβαρά ερωτήματα που, μερικά απο αυτά, δεν τα είχα ξαναακούσει ποτέ. Υπήρχαν και κάποιοι που «κατηγορήθηκαν» ως βαλτοί, με ψεύτικους λογαριασμούς.

Γενικά όμως, υπήρχε ντόρος.

Οι ερωτήσεις έγιναν, μαζεύτηκαν, και παρουσιάζονται εδώ: http://blog.nd.gr/vote/ (αν δεν παίζει, για αρχειακούς λόγους τις έχω μαζέψει εδώ: http://tinypaste.com/9c5cc.

Όμως δεν έμεινα ευαχριστημένος με το αποτέλεσμα της επιλογής. Υπάρχουν και δύσκολες ερωτήσεις, αλλά όχι αυτές που θα ήθελα εγώ να τεθούν. Τους κανόνες τους ξέραμε, δεν τα βάζω με τις διακρίσεις της ΝΔ. Αλλά αφού όλο αυτό έγινε δικτυακά, κατάφερα χάρη στον http://www.twitter.com/internetakias να βρω ΟΛΕΣ τις ερωτήσεις, αστείες και μη, και να ξεχωρίσω αυτές που θεωρώ εγώ σημαντικές.

Καμιά φορά, οι ερωτήσεις που αποφεύγει να απαντήσει κάποιος, απαντώνται καλύτερα από αυτές που προτιμά.

Η λίστα έγινε με δική μου παρέμβαση: έβγαλα ότι εγώ νόμιζα ότι ήταν είτε αστείο, είτε προβοκατόρικο. Επειδή όμως θεωρώ παράλογο να κατηγορήσω τους άλλους για διακρίσεις, και να μην σας αφήσω να επιλέξετε μόνοι σας, ΟΛΕΣ οι ερωτήσεις που συγκεντρώθηκαν, βρίσκονται για δική σας χρήση εδώ: http://tinypaste.com/ce258.

Αν νομίζετε ότι κάποια ξέφυγε (ήταν σύνολο κάπου 645, εύκολα γίνονται λάθη) ευχαρίστως να την προσθέσω. Δίπλα από κάθε ερώτηση, έβαλα και το link προς το twitter του χρήστη που έκανε την ερώτηση (θεωρήστε το ως ένα εξαιρετικό #FollowFriday.

Είχα σκοπό να κατακρίνω τις πλάκες, αλλά το ερώτημα της @vivian_e, που το έβαλα και πρώτο-πρώτο να μου το θυμίζει, είναι σωστό: «Οι πλάκες είναι ο ευγενέστερος και δημοκρατικότερος τρόπος να εκφράσουμε την οργή μας. Ποιος φταίει;»

Ακολουθούν οι ερωτήσεις που έθεσαν οι χρήστες του twitter στον Κώστα Καραμανλή. Με έντονα γράμματα, αυτές που είναι υπό ψηφοφορία στο site της ΝΔ. Σχόλια, στο τέλος της σελίδας:

Τι ήταν πραγματικά το #askND, που λέει και ο τίτλος; Για τον καθένα κάτι διαφορετικό. Για άλλους ήταν μια ευκαιρία για πλάκα. Για μένα ήταν μια γεύση Δημοκρατίας.

Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι λόγω μέσης, και η Ελεάνα μπαίνει στο δωμάτιο φουρκισμένη.

Στην τηλεόραση του σαλονιού οι ειδήσεις αναφέρονται στην πορεία της υπουργού Ντόρας Μπακογιάννη, που νοσηλεύεται στο Ντινάν.

«Δεν είναι προκλητικό», μου λέει «οι υπουργοί να επιλέγουν ιδιωτικά νοσοκομεία;»

Σε χιλιοστά δευτερολέπτου εκνευρίζομαι.

Ναι, είναι προκλητικό.

Είναι προκλητικό που αυτοί που τους έχουμε διορίσει να αλλάξουν την ποιότητα ζωής μας, δεν κάνουν χρήση, πλην εξαιρέσεων, της ίδιας ποιότητας ζωής:

Μέσα μεταφοράς; ο κόσμος κινείται είτε με λεωφορεία, τρόλει και άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς, είτε με αυτοκίνητα αγορασμένα με δόσεις που παλεύει να πληρώσει.

Οι βουλευτές και οι υπουργοί έχουν λύσει το θέμα των μετακινήσεών τους. Μερικοί δε εξ αυτών, και το θέμα της κίνησης στους δρόμους, χάρη στην απαράδεκτη τακτική αστυνομικοί να κλείνουν τους δρόμους.

Υγεία; Ενώ ο κόσμος περιμένει την σειρά του στα κρατικά νοσοκομεία, που υπολειτουργούν -μην πει κανείς όχι, ήμουν εκεί πριν λίγες εβδομάδες- λόγω ελάχιστου προσωπικού, και ελλιπέστατων υποδομών, βουλευτές και υπουργοί, στην πρώτη στραβή έχουν πρώτη θέση στα ιδιωτικά νοσοκομεία. Αναρωτιέμαι αν καν πληρώνουν για τις υπηρεσίες τους, ή είναι υπό «διαφημιστική δωρεά».

Εκπαίδευση; Στα δημόσια σχολεία, πριν λίγες ημέρες, είχε γίνει λόγος για ελλείψεις ακόμα και σε …σαπούνια, ενώ αναρωτιέμαι πόσοι εκ των βουλευτών/υπουργών δεν έχουν παιδιά σε ιδιωτικό.

Λαϊκίζω; ασφαλώς. Αλλά από την άλλη, νιώθω έντονα, ότι αυτή η κάστα των «Υψηλόβαθμων» έχει χάσει τον ρόλο που της έχει ανατεθεί.

Ας κάνουμε λοιπόν κάτι γι΄αυτό. Ας προτείνουμε μία λύση.

Όλοι όσοι ανήκουν οικειοθελώς σε θέσεις εξουσίας (όσοι δηλαδή αιτούνται την ψήφο μας) να υποχρεούνται να χρησιμοποιούν δημόσια (όπου υπάρχουν) μέσα, αντί για ιδιωτικά.

Δεν λέω να το ζητήσουμε από τους ίδιους: Είναι άδικο να τους χρεώσουμε (έστω ηθικά) κάτι που μπορούν, δικαιωματικά, να απολαύσουν. Λέω να το θέσουμε ως όρο: Θέλεις την ψήφο μου; Πολύ ευχαρίστως. Αλλά αυτό θα σημαίνει ότι θα χρησιμοποιείς αποκλειστικά δημόσιες υπηρεσίες. Στην υγεία, στην εκπαίδευση, στις μεταφορές – μόνο δημόσια. Για όσο καιρό θα έχεις δημόσιο αξίωμα, και για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα μετά. Εσύ, και η οικογένειά σου.

Να ζήσεις όλα όσα ορίζεις.

Αναρωτιέμαι πως θα είναι η ζωή μας μετά από αυτό.

Αναρωτιέμαι πως θα είναι τα νοσοκομεία. Αναρωτιέμαι πως θα γίνουν οι δρόμοι, και τα μαζικά μέσα μεταφοράς. Αναρωτιέμαι πως θα γίνουν τα σχολεία και οι σχολές.

(αναρωτιέμαι και για κάτι άλλο: πότε θα αποκτήσουμε αρκετό αυτοσεβασμό για να το απαιτήσουμε αυτό)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ (dida@enet.gr) | ΟΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Οκτώ μήνες προφυλακισμένος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τον τελευταίο και σε απεργία πείνας. Η αναμενόμενη αποφυλάκιση τον Ιούλιο δεν ήρθε, το θέατρο παραλόγου των κατηγοριών συνεχίστηκε και ο Θοδωρής παραμένει έγκλειστος. Αλλά αγωνιστής. Αυτή τη φορά «όπλο» του, το ίδιο του το σώμα. Μας μίλησε τηλεφωνικά από τις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί απ’ όπου βλέπει το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους, την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, αλλά και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά. Επιμένοντας στην αθωότητά του και στα πιστεύω του. Πληρώνοντας ακριβά και για τα δυο.

Ακούω τη φωνή του με διακοπές από μεγάφωνα που ουρλιάζουν διαταγές και παραγγέλματα στους φυλακισμένους του Κορυδαλλού. Είναι εξαιρετικά ευγενής, χαμηλών τόνων, δυνατός μέσα στην αδυναμία του. Εύθραυστος πια, αλλά αποφασισμένος, στην καρδιά του Αυγούστου που δεν υπάρχουν ειδήσεις, δίνει τη μάχη για την ελευθερία του με το μοναδικό όπλο που του έχει απομείνει: το ίδιο του το σώμα. Για πάνω από ένα μήνα, ο μοναδικός τώρα πια φυλακισμένος του Δεκέμβρη, είναι σε απεργία πείνας. Παρόλο που έχει χάσει 12 κιλά, η πίεσή του έχει πέσει και παθαίνει υπογλυκαιμικά σοκ και παρόλο που οι γιατροί επιμένουν πως τώρα πια μπορεί να πάθει μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανά του, η διεύθυνση των φυλακών αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος δηλώνει αθώος. Ενας όμηρος.

– Το κράτος σε διώκει για ποινικά αδικήματα, κακουργήματα και πλημμελήματα, και σε θεωρεί τόσο επικίνδυνο που δεν σε αποφυλακίζει με περιοριστικούς όρους. Πώς νιώθεις γι’ αυτό;

«Από τις 18 Δεκεμβρίου βρέθηκα πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου. Με συνέλαβαν στο σωρό, καθώς περπατούσα στην Ακαδημίας με τους φίλους μου. Πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν καμιά 10αριά ανθρώπους. Αρχισα να τρέχω και δυο από αυτούς με πρόλαβαν, με πέταξαν κάτω κι άρχισαν να με κλωτσάνε στο κεφάλι ουρλιάζοντας «τώρα θα δεις τι θα πάθεις». Δεν είχα ιδέα τι θα μπορούσα να πάθω. Τελικά, αυτό που έπαθα είναι πως βρέθηκα κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Σύμφωνα με την ανακρίτρια, ήμουν τη στιγμή της σύλληψής μου έξω από τη Νομική και πέταγα μολότοφ. Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει γι’ αυτό είναι των δυο ΜΑΤατζήδων που με συνέλαβαν. Οταν δε η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα με αναγνώριζαν στο δρόμο κι εκείνοι απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια σήκωσε το δάχτυλο, με έδειξε και τους είπε «αυτός είναι;». Με έδωσε δηλαδή η ίδια. Φυσικά και οι ΜΑΤατζήδες… με αναγνώρισαν. Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Από τους συλληφθέντες λίγοι είναι αυτοί που πήραν θέση για το Δεκέμβρη. Δεν λέω ότι ήταν υποχρεωμένοι. Εγώ πήρα θέση κι αντιμετωπίζω τα αντίποινα του κράτους».

– Πώς έζησες τα γεγονότα του Δεκέμβρη;

«Ο πατέρας μου είναι στα τελευταία του κι έχει αλτσχάιμερ κι η μάνα μου είναι 83 χρόνων και δεν μπορεί να τον φροντίσει. Για αυτό μπόρεσα να κατέβω στους δρόμους δυστυχώς μόνο δυο φορές. Ηταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συζητήσεις και να προβληματιστείς, να προτείνεις λύσεις, να ανταλλάξεις ιδέες. Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Ομως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».

– Ποια ήταν η αντίληψή σου για το κράτος πριν και ποια είναι τώρα;

«Αν σου πω, θα με κλείσουν ισόβια… Αστειεύομαι. Δεν θέλω να βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου τύπου αναρχικός ή αντιεξουσιαστής. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Κατά την εφηβεία μου, είχα γοητευτεί με τη φιλοσοφία του αναρχισμού από τον Ζήνωνα και τους κυνικούς φιλόσοφους μέχρι τον Ενρίκο Μαλατέστα. Ακόμη και σήμερα, παραμένω γοητευμένος. Αγωνίζομαι για έναν διαφορετικό κόσμο. Οχι με μολότοφ και πέτρες, αλλά με ιδέες και κείμενα. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στον οποίο το κράτος δείχνει το εκδικητικό του πρόσωπο. Αυτό που τους ενοχλεί, αυτό που καταστέλλουν δεν είναι η δράση μου, αλλά η στάση μου και η άποψή μου. Μου φόρτωσαν ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, αγνόησαν τις αποδείξεις που προσκόμισα για την αθωότητά μου. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποισδήποτε».

– Φοβάσαι τώρα πια τη χώρα που τη λένε Ελλάδα;

«Οχι. Είναι τρομακτικό να περπατάς στην Ακαδημίας και μετά να βρίσκεσαι σε ένα κελί για μήνες, αλλά έχω τόσο μεγάλη επιθυμία να ζήσω που δεν φοβάμαι. Κι επίσης, εκτός από την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, βλέπω και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά».

– Γιατί επέλεξες την απεργία πείνας;

«Οταν κάποιος ξεκινάει απεργία πείνας, κανονικά πρέπει να τον εξετάσει οδοντίατρος -τα δόντια παθαίνουν πρώτα ζημιά- και ψυχίατρος για να αποδειχθεί ότι δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Παρόλο που αυτό δεν έγινε στην περίπτωσή μου, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν είμαι αυτοκτονικός, δεν θέλω καθόλου να πεθάνω. Ούτε θέλω να πάθω κάποια ανήκεστο βλάβη που θα με αφήσει ανάπηρο για όλη μου τη ζωή. Βεβαίως, όπως μου εξήγησε η γιατρός που με παρακολουθεί, μετά την 30ή ημέρα απεργίας, αρχίζουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα, μπορεί να εκπέσουν ζωτικά σου όργανα. Ομως πραγματικά δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος. Το σώμα μου είναι το ύστατο όπλο».

– Η απεργία πείνας φλερτάρει με το θάνατο;

«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».

– Είσαι ερωτευμένος, ετοιμαζόσουν για την απελευθέρωσή σου τον Ιούλιο κι ένα κοινό σπίτι με την αγαπημένη σου. Τι λέτε τώρα;

«Μιλάμε καθημερινά ατελείωτες ώρες, μου γράφει και της γράφω, σχεδιάζουμε τη ζωή μας μετά. Είμαστε πολύ δεμένοι οι δυό μας, τα αντιμετωπίζουμε σαν ομάδα. Η φυλακή ορίζει την ελευθερία του σώματος, όχι της ψυχής σου. Κάθε φορά που κλείνουμε το τηλέφωνο, εκείνη μου λέει venceremos. Είμαστε νέοι, ερωτευμένοι κι έχουμε τόσα όμορφα πράγματα να ζήσουμε μαζί. Και θα νικήσουμε».

– Τι όνειρα βλέπεις;

«Στην αρχή έβλεπα εφιάλτες. Με καθημερινό αγώνα, κατάφερα όχι μόνο να αποβάλω οτιδήποτε θα μπορούσε να με τσακίσει, αλλά να βλέπω όνειρα με δύναμη και χαρά. Εχω επιλέξει να ζήσω δημιουργικά αυτό το επεισόδιο της ζωής μου».

– Τι έμαθες στη φυλακή;

«Κάθε φυλακή είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Βλέπεις από καταδικασμένους για οικονομικά εγκλήματα που κι εδώ τους ενδιαφέρει να κάνουν μπίζνες, μέχρι παιδεραστές. Αλλά βλέπεις και πολλούς αθώους, ανθρώπους που δεν είχαν χρήματα για έναν καλό δικηγόρο ή για να πληρώσουν την εγγύηση. Πριν μπω μέσα ήμουν απόλυτος, πίστευα πως… οι κακοί είναι στη φυλακή. Εδώ όμως αναγκάζεσαι να καταλάβεις πως το κακό είναι σχετικό, να παραδεχθείς πως δυνητικά φονιάς θα μπορούσε να είναι ο καθένας σε μια δοσμένη συγκυρία.

»Υπάρχουν τα πάντα μέσα μας. Στη φυλακή μαθαίνεις καινούριους κώδικες και, κυρίως, να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και μερικούς τρόπους οι οποίοι σου διευκολύνουν τη ζωή. Εδώ ζεις με τα ελάχιστα. Αυτά που έξω θεωρούμε σκουπίδα, μέσα είναι χρήσιμα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι για να καλύψεις τα ράφια με κουρτίνα, χρησιμοποιείς αντί για κόλλα καμμένες μπατονέτες;»

– Οι συγκρατούμενοί σου πώς σε αντιμετωπίζουν;

«Ανέκαθεν υπήρχε σεβασμός για τους πολιτικούς κρατούμενους από τους ποινικούς, αν και δεν θέλω να κάνω διαχωρισμό. Ολοι είμαστε έγκλειστοι κι έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα. Κι εμείς, αν και πολιτικοί, αντιμετωπίζουμε το ποινικό δίκαιο. Οι συγκρατούμενοί μου μού συμπαρίστανται.

»Ο Νίκος Τσουβαλάκης άρχισε κι αυτός απεργία πείνας την ίδια μέρα με εμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Αλλοι κρατούμενοι κάνουν αποχή συσσιτίου. Οι περισσότεροι με στηρίζουν με απλές καθημερινές πράξεις: με επισκέπτονται στο κελί, μου δανείζουν βιβλία, μου παραχωρούν τη σειρά τους στο τηλέφωνο».

– Πώς είναι το κελί σου;

«Είσαι 18 ώρες το 24ωρο κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο το πολύ 8 τετραγωνικά μέτρα μαζί με άλλους τρεις. Η θέρμανση δεν επαρκεί. Κατσαρίδες και αρουραίοι κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ένα υπόγειο με σπασμένα τζάμια και κρύο νερό».

– Οι κρατούμενοι λένε πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο χρόνος. Πώς περνάς τις μέρες σου;

«Υπάρχει η θεωρία πως όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο πιο γρήγορα φυλακή βγάζεις. Εγώ υποστηρίζω ότι όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο λιγότερο ζεις. Τώρα πια που δεν μπορώ να περπατήσω, διαβάζω στο κελί, γράφω, ζωγραφίζω, ακούω μουσική, φτιάχνω χειροποίητες κατασκευές από φθηνά υλικά».

– Τι σε εμπνέει;

«Οι διάδρομοι, τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα. Ολα αυτά μ’ έβαλαν στη διαδικασία να δημιουργήσω μια άλλη πραγματικότητα από λέξεις και ζωγραφιές».

– Τι θα έλεγες αν είχες μπροστά σου τον υπουργό Δικαιοσύνης;

«Ενα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου: «Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ’ το λαρύγγι μου/ αν στάζουν αίμα/ τύλιξτες στο μαντήλι σου/ τύλιξτες με μπαμπάκι/ ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα και πες: ‘έτσι τα λέει, για εντύπωση’/ Κάνε επιτέλους ό,τι θες / Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή / Δεν φτάνουν πια τα λόγια / Ξεριζώνω μία μία σκέτες λέξεις / και σου τις στέλνω»».

– Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου μετά τη φυλακή;

«Απλή ως προς το ζην, πολύπλοκη ως προς τη σκέψη, και θέλω να κάνουμε ένα πιτσιρίκι που δεν θα μ’ αφήνει σε ησυχία!»

– Επειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, θα ξαναβγείς στους δρόμους;

«Φυσικά. Με τη μόνη διαφορά ότι θα είμαι πανέτοιμος να αντιμετωπίσω το στημένο κατηγορητήριο. Αλλωστε, πάντα έβγαινα στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό μου».

Όλα αυτά, από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Το βρήκα από πρόταση του Αστέριου Μασούρα (twitter).

Γιατί το βάζω; Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο. Δεν ξέρω με τι κατηγορείται, αν ευσταθούν οι κατηγορίες, ή αν είναι αδικημένος. Tον βάζω γιατί αυτή η συνέντευξη κοσμεί το blog μου.

Και έτσι μου φάνηκε καλός λόγος να το κάνω.

Ντροπή σου. Ντροπή σου ρε ξεφτίλα. Να βγαίνεις και να το λες, και να έχεις μούτρα μετά να περπατήσεις στον δρόμο, και να ζητήσεις και την ψήφο, και να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα, και να ξεπουλάς αυτό που σε έκανα – αυτό που σε έκανα ρε ξεφτιλισμένε, και την τιμή που σου έδωσα, και που σε φωνάζω κύριε βουλευτά – δεν σε πατάω στα σκατά καλύτερα- και να σου ανοίγω και την πόρτα γιατί; για να χέσεις πάνω στην ίδια την δημοκρατία που σε τάιζε ρε καθίκι. Να χέσεις και να σκουπιστείς με την ψήφο μου.

Τουλάχιστον ρε, αν ήσουν άντρας, θα έλεγες: αυτοί. Αυτοί μου το είπαν, αυτοί συμφώνησαν αυτοί ψήφισαν. Αυτοί. Ένας, δύο, τρεις δέκα. Δεν θα σε έλεγα τίμιο, αλλά τουλάχιστον ρε ξεφτιλισμένε, μπορεί, μπορεί να σε έλεγα άντρα.

Αλλά, όχι. Ακόμα παίζεις. Με ότι πιστεύω ιερό, εσύ παίζεις. Πήρες την ίδια την δημοκρατία που άλλοι σκοτώθηκαν, και βασανίστηκαν, και την πίστεψαν, και έκλαψαν γι’ αυτή, και την έκανες μια δήλωση εκβιασμού: «Μας υποχρέωσαν να ψηφίσουμε την απαλλαγή τους, για να μην δικαστούν.» Έντεχνα «κάποιοι». Έντεχνα «κάποιους». Όσο χρειάζεται για να θολώσεις, να δείξεις επικίνδυνος αλλά να μην είσαι.

Σκατά στα μούτρα σου. Σκατά σε όσα πρεσβεύεις, σε όσα πιστεύεις και σε όσα είσαι. Την μεγαλύτερη τιμή, κατάφερες να την κάνεις κουρέλι. Μανιπουλάρεις τους μαλάκες που ακόμα σε πιστεύουν, και τους μαλάκες που ακόμα σε φοβούνται – και νομίζεις ότι κάποιος είσαι.

Είσαι κάποιος πράγματι. Είσαι αυτός που καρφώνει το φέρετρο της δημοκρατίας με τόση δύναμη, που δεν θα ξαναανοίξει ποτέ. Για να μην ξαναανοίξει ποτέ. Είσαι χειρότερος από κάθε χούντα, από κάθε φασίστα κάθε πλευράς, από κάθε πρεζόνι της εξουσίας. Γιατί εσύ δεν ντρέπεσαι. Δεν έχεις καταλάβει τι έκανες, ούτε τότε, ούτε τώρα.

Λιγότερος και από άνθρωπος μαλάκα μου. Λιγότερος και από άνθρωπος.

Και εσύ, και αυτοί που σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχεις.

Υ.Γ.: Κάποτε έγραφα «σε σένα, και στους ομοίους σου. Όπου και αν ανήκουν». Από ότι φαίνεται, το εννοούσα.

Πληροφορίες και λοιπά στοιχεία, εδώ: σε αυτό το email. Η Λάρα βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη (και σας περιμένει).

Αν θέλεις σκυλίτσα, γνωριστείτε – μπορεί και να τα βρείτε 🙂

…και έτσι λοιπόν, Δευτέρα πρωϊ, όπως ακριβώς το είχε υπολογίσει/ζητήσει/προβλέψει η Ελεάνα, ανήμερα της γιορτής του γάμου και της γνωριμίας μας (+/- μερικούς μήνες), στις δύο η ώρα το πρωϊ, η εγκυμονούσα ξύπνησε…

…πονούσε λιγάκι.

«Βρε λες;» μου λέει. «Λέω» της λέω.

Είπαμε να περιμένουμε λίγο πριν αρχίσουμε να τηλεφωνούμε τα πεθερικά μου για να μας πάνε, καθότι ο αρκούδος δεν ξέρει οδήγηση, και μια χαρά νιώθει γι αυτό, ευχαριστεί. Περιμέναμε περίπου δύο ώρες, και αφού τηλεφωνούμε στον γυναικολόγο τρεις και κάτι η ώρα το πρωϊ, και λέμε στον εντελώς κοιμησμένο και κουρασμένο ακροατή «πουσαι; σου ‘χω νέα – γεννάμε», παίρνουμε την οδηγία:

«Όταν φτάσουν οι πόνοι ανα πεντάλεπτο, σιγά σιγά, ξεκινήστε».

Αλλά η Ελεάνα δεν τα πάει καλά με τις οδηγίες: πότε περνάνε επτά λεπτά απο τον τελευταίο πόνο, πότε περνάνε δύομισι! μια έτσι, μία γιουβέτσι. Και βέβαια, να αγχώνεται εσωτερικώς ο αρκούδος, αλλά εξωτερικώς να κάνει και το κορόϊδο διότι στις εγκυμονούσες δεν αρέσει να αγχώνονται άλλοι, το θέλουν μόνες τους το προνόμιο.

Οπερ, υπομονή. Παίρνω και τα πεθερικά, «για ελάτε απ’ εδώ, να μας κάνετε παρέα», έρχονται αυτοί, φτάνουν γύρω στις τέσσερις.

Τέσσερις με έξι, πότε πονάμε στα δύο λεπτά, πότε στα πέντε, πότε στα επτά. Η χαρά του χρονομέτρη ένα πράμα. Γύρω στις έξι, η εγκυμονούσα το παίρνει επάνω της (γιατί αν ήταν σε μένα θα είχαμε φύγει απο τις πέντε) και λέει «πάμε».

Πάμε; Πάμε.

Καβαλάμε την κούρσα, μπροστά πεθερά – πεθερός, πίσω εγώ, η σύζυγος και η φουσκωμένη κοιλιά. Λόγω του ότι κάποιος πρέπει να μείνει ψύχραιμος απο αυτήν την ιστορία, παίρνω εγώ τον ρόλο και κάνω και πλάκες. Το ΄χω να είμαι και ήρεμος στα δύσκολα.

Ελα όμως που η γέφυρα (μια γέφυρα, για το νοσοκομείο, μην ρωτάτε άλλα) είναι κλειστή. Πιάνουμε κάτι παραδρόμους, κάτι κόλπα, κάτι έτσι, κάτι αλλιώς, φτάνουμε.

Φτάνουμε, μπαίνουμε, μάγκες, ξέρουμε που να πάμε, ανεβαίνουμε όροφο, βρίσκουμε εκεί καποιον – κάποια (που να θυμάμαι, είπαμε, γεννάμε), τις λέμε «ψιτ, γεννάμε» μας λέει «α, ωραία», μας βάζει εμάς μέσα, και σας αφήνω εσάς απ’ έξω μέχρι να γεννηθεί, διότι είστε μικρά παιδιά και δεν κάνει να μπείτε στα δύσκολα.

Πες επτά μπήκαμε, εννιά η ώρα.

Όξω εγώ, καθώς δεν επιτρέπεται στα δημόσια να είναι ο πατήρ μέσα (μάλλον για να μην τον κουβαλάνε πριν το νεογέννητο λιπόθυμο στα πλακάκια), έχω μιλήσει με τον γιατρό, καλά πάμε λέει, καλά θα πάμε λέω και εγώ, και μου λέει «υπομονή». Υπομονή για τον αρκούδο σημαίνει μπήκες επτά; θα τελείωσεις μία και να χαίρεσαι. Αλλά η ώρα είναι εννιά, οπότε, υπομονή.

Εκεί που περπατάω τους διαδρόμους (αν)ήσυχος και ωραίος, ανοίγει μία πόρτα, και μια κοπέλα φωνάζει:

«Αρκούδου;»

Λέω σε μένα μιλάει; «Αρκούδου;» της λέω – «ναι μου λέει, αρκούδου»

«Ελάτε, ελάτε να δείτε το μωράκι σας»

Τα χασα. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο μικρό, και έχει ένα μωρό μέσα. Μικρό, ροζ, και κλαίει.

«Αχ ψυχή μου», του κάνω εγώ, και με πιάνουν κάτι δάκρυα, να ρε παιδιά, βουρκώνω και που το γράφω. Μια ζωούλα.

Ρωτάω για την Ελεάνα, μια χαρά είναι μου λέει, θα βγει σε λίγο. Υγιέστατη.

Φυσικά, δεν έχω ιδέα τι μου γίνεται. «Περίμενε» της λέω, και στα «να σας ζήσει» τα δικά της έχω ήδη βγει έξω να φωνάξω γονείς και πεθερικά.

Περιμένουν στο χωλ, και τους κάνω «ελάτε», πολύ σιγά, γιατί δεν μπορώ να μιλήσω, εγκεφαλικό έχω πάθει.

Ερχονται, το βλέπουν. Εγώ δεν μπορώ να το δώ, γιατί τα μάτια μου είναι ποτάμια. Τρία δευτερόλεπτα το είδα όλα και όλα, μετά δεν έβλεπα τίποτα.

Άλλο τόσο έκλαψα όταν, κάποια ώρα μετά, έβγαλαν την -ταλαιπωρημένη- μάνα. Με είδε και αυτή, μπήγει και κάτι κλάματα χαράς, κλαίγαμε και γελάγαμε μαζί.

«δεν το ξανακάνω» μου έλεγε με παράπονο, αλλά το άλλαξε λίγες μέρες μετά με το «το ξανακάνω, αρκεί να μην τραβήξω αυτά που τραβάω τώρα». Που και αυτό, λίγο μετά θα αλλάξει, να μου το θυμηθείτε.

Η πρώτη μέρα του μωρού μου. Και η πρώτη μέρα του μπαμπά και της μαμάς της.