Σε λένε Σοφοκλή. Μεγάλο παιδί, θερίο.
Είσαι δυο μέτρα παλικάρι, έχεις και τον όγκο σου, τέλειος για μπάσκετ. Είσαι και κομματάκι μαύρος, trendy αυτό για πουλήμα απο τους μάνατζερ, σου λέει «μαύρος έλληνας», ξεχωρίζει.
Με γειά σου, με χαρά σου.
Παλεύεις, ξεχωρίζεις, μπράβο σου, παίρνεις μεγάλη μεταγραφή, σε φωνάζουν και στην εθνική.
Γουέλ ντάν.
Αλλά, έχεις και μία ανάγκη. Μία διάθεση. Μία όρεξη βρε αδελφε.
Που ακυρώνει τα όνειρα (των άλλων).
Διαβάζω το άρθρο του Βαγγέλη Αρναούτογλου στο Sport24, που είναι σαφής:
«Εγώ θα συμπλεύσω με εκείνους που δεν τον αντιμετωπίζουν πλέον ως ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ (νισάφι πια), αλλά ως έναν άνθρωπο που επιστρέφει τόσο αχάριστα στη φύση το χάρισμα που αυτή του προσέφερε«
Μάλιστα.
Ο δημοσιογράφος όνομα έχει, υπογράφει την γνώμη του, καλά κάνει. Στο κάτω-κάτω δεν μιλάει προσωπικά, εμάς αντιπροσωπεύει. Ή εν πάσει περιπτώσει κάποιους απο εμάς – αλλά όχι εμένα.
Γιατί, να μου επιτρέψει, διαφωνώ.
Όχι στο ποιος φταίει, αλλά στο αν τελικά, φταίει κανείς.
Θα επανέλθω.
~
Φίλη ηθοποιός. Ταλέντο. ΟΚ.
Σπάζονται οι φίλες της διότι η (ας την πούμε) Κατερίνα δεν ασχολείται με το θεάτρο (ενώ το έχει), και δεν τρελαίνεται να παίξει τηλεόραση, εξ’αιτίας του έρωτά της – που δεν την ενθαρύννει.
Ας πούμε οτι η ίδια γουστάρει να γίνει… πωλήτρια.
Φταίει κανείς;
Είναι πολύ όμορφη, και έχει ταλέντο. Μπορεί να το κάνει. Κάποτε ήθελε.
Τώρα όμως, δεν γουστάρει. Δεν κάνει κέφι.
Που είναι το πρόβλημα;
~
Επανέρχομαι λοιπόν:
Εχεις κάτι. Οτιδήποτε. Κάτι που θέλουν οι άλλοι. Ταλέντο, ομορφιά, λεφτά.
Έχεις κάτι – που οι άλλοι θέλουν.
Που οι άλλοι ονειρεύονται. Που αν το έκαναν αυτοί θα το έκαναν πολύ καλύτερα. Αν ήταν Μαραντόνες θα αδυνάτιζαν και θα έπαιζαν μέχρι τα 80 τους – αν ήταν Σχορτσιανίτηδες θα αδυνάτιζαν και θα έπαιζαν στο ΝΒΑ, αν ήταν «Κατερίνες» θα ήταν τα πρώτα ταλέντα – Παξινού ένα πράμα.
Αλλά πας και το «επιστρέφεις αχάριστα στην φύση».
Αδικία, σου λέει ο άλλος. Είσαι αχάριστος.
Διότι, εμείς, το ονειρευόμασταν απο παιδιά, το γουστάρουμε, το θαυμάζουμε – αλλά το βλέπουμε να …χαραμίζεται. Δύο μέτρα θηρίο, σκοτώνει την καριέρα του με το φαϊ. Δύο μέτρα κουκλάρα, σκοτώνει την καριέρα της στις πωλήσεις (ή στον έρωτα).
Και εμείς – που το θέλαμε τόσο πολύ, στο μεροκάματο και την ανωνυμία. Να συζητάμε για αυτούς – τους αχάριστους.
Ε, λοιπόν, δεν πάει έτσι.
Μαγκιά στην «Κατερίνα», μαγκιά στον Σόφο, μαγκιά στον κάθε Μαραντόνα που κάνει την ζωή του ότι θέλει. Δεν μας χρωστάει επειδή ονειρευτήκαμε μέσω αυτού. Δεν μας χρωστάει την ζωή του επειδή εμείς -και καλά- τον κάναμε «αστέρι». Δεν χρωστάει σε κανέναν – ούτε καν στην ζωή. Αν κάνει λάθος, κάνει για πάρτη του. Αν η –καθόλα υποκριτική μας– κοινωνία χρειάζεται πρότυπα, ας ασχοληθούμε το έργο τους – και αν είναι κακό ας το κάνουμε κακό πρότυπο, αν είναι καλό ας το κάνουμε καλό πρότυπο – και ας αφήσουμε τον προσωπικό βίο τους για πάρτη τους.
Σόφο και Κατερίνα αυτού του -παράλογου κόσμου- ερωτευτείτε ό,τι γουστάρετε.
Σας το είπανε οτι κάνετε λάθος, αλλά καλύτερα να κάνεις το δικό σου λάθος, παρά το δικό τους σωστό.
Στο κάτω-κάτω, και άλλοι είναι παχύσαρκοι, ταλαιπωρημένες πωλήτριες, πρεζόνια. Αφού δεν νοιαζόμαστε για αυτούς, γιατι νομίζετε οτι νοιαζόμαστε για εσάς;
Η πλάκα είναι οτι έχουν και αυτοί (εμείς) που γκρινιάζουν ταλέντα. Σε κάτι άλλο.Γράφουν καλά, μιλάνε καλά, έχουν χρυσό χέρι στην ιατρική. Αλλά βαριούνται να κάνουν αυτό, το ξέρουν καλά – πάνε για άλλα. Ή τον χαραμίζουν ξεπουλώντας το για λίγα ευρώ – ενώ είναι κομμένοι και ραμμένοι για μεγαλεία.
Για πάρτη τους (για πάρτη μας, γιατί για όλους μας μιλάω τώρα) είναι ευκολότερο να κρίνεις τους άλλους, αλλά όταν μιλάμε για μας – ε, δεν θέλουμε να δοκιμάσουμε. Πολύ βαριά η καλογερική ρε παιδί μου.
Αλλά απαιτούμε να κάνει ο άλλος κάθε μέρα δύο προπονήσεις – και να παίζει κάθε Σαββατοκύριακο, και να τον βρίζουνε πεντακόσιοι άσχετοι, ή απαιτούμε η ηθοποιός να διαβάζει πενήντα σελίδες κείμενο και να βγαίνει στην σκηνή να κοιτάνε οι λυσσάρηδες τα πόδια της.
Στο κάτω-κάτω «αξίζει τον κόπο, ε»;
~
Και ένα μπόνους.
Νομίζετε οτι σταματάει στους διάσημους;
Ό-χο όχι.
Διότι οι γονείς μας ήθελαν να γίνουμε κάτι. Να πετύχουμε αυτό που ήθελαν στην ζωή, αλλά ποτέ δεν το αποκτήσανε.
Και πιέζουν όσο μπορούν, για να γίνουμε ο,τι ονειρεύθηκαν.
Πολύ σπαστικό να ζείς την ζωή των άλλων, δεν είναι; Έχουμε γεμίσει γιατρούς και δικηγόρους που θα ζούσαν πολύ καλύτερα την ζωή τους (όχι οικονομικά, ποιοτικά) γιατί ήθελαν να γίνουν ηθοποιοι ή αστροναύτες.
Και αυτοί είχαν μόνο δύο πάνω απο το κεφάλι τους. Δύο να τους πιέζουν, να τους ωθούν, να τους κατευθύνουν, να τους λένε τι να κάνουν, πως να ονειρευτούν – ΤΙ να ονειρευτούν.
Φαντάζεστε πως θα ένοιωθαν αν είχαν δέκα εκατομμύρια;
Το in.gr έχει φέτος μία κίνηση που θεωρώ οτι αξίζει τον κόπο να αναφερθεί:
Loading...
Οπως (ίσως) θα έχετε ακούσει, αύριο οι 
