Ο @NChatzinikolaou ζητά ερωτήσεις για τον Θ. Πάγκαλο απόψε, για την εκπομπή του.

Σκέφτομαι, είναι ευκαιρία να περάσει η γνώμη μου. Σκέφτομαι, μπορώ να εξηγήσω σ’ αυτόν τον άνθρωπο, αν θέλει να ακούσει, (πάντα με έλεγαν υπερβολικά αισιόδοξο και καλοπροαίρετο με τους ανθρώπους) πόσο κακό παθαίνει η ελληνική κοινωνία ως αποτέλεσμα των πράξεών του. Να τον καταστήσω υπεύθυνο, να του πω «ξέρεις, η τιμή του πετρελαίου», ή «ποιοι είναι οι φοροφυγάδες που χρωστάνε» και τέτοια.

Δεν μου έρχεται στο μυαλό τίποτα.

Τίποτα άλλο μετά από αυτήν την εικόνα:

Το πρόβλημά μου είναι σαφές: Δεν μπορώ να μιλήσω σοβαρά, με κανέναν αν δεν λυθεί αυτό.
Οποιαδήποτε κουβέντα κάνω, υπό οποιαδήποτε συνθήκη, υπό οποιαδήποτε διαδικασία, κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς –

– όσο αυτός ο άνθρωπος φωνάζει «έξω από την πλατεία» και ο ΜΑΤατζής τον πλησιάζει –

– και ο άνθρωπος αμύνεται-παρακαλά-τονίζει-σημειώνει-φοβάται-δεν το πιστεύει-

«μην με βαρέσεις»

– άνθρωπος χωρίς μάσκα, χωρίς πέτρες στα χέρια, χωρίς απειλή, χωρίς άλλη απειλή από την φωνή του, χωρίς άλλα όπλα από τις λέξεις του, χωρίς άλλη ευθύνη από την ύπαρξή του, εκεί, μόνος του –

«μην με βαρέσεις»

– και ακούγεται ο χτύπος, ο πόνος, και σωριάζεται, και ο ΜΑΤατζής αποχωρεί, ανώνυμος, λειτουργός ενός κράτους που δεν νιώθει, που δεν έχει ούτε οίκτο ούτε αιδώ ούτε νόημα ούτε λογική ούτε συναίσθημα –

– και σωριάζεται μόνος του κάτω, κρατώντας το κεφάλι του, που τρέχει αίμα, που στάζει στο Σύνταγμα, μπροστά από την βουλή, ανάμεσα από δακρυγόνα, κρότου λάμψης, πνιγμένους στο σύνταγμα –

– Δεν υπάρχει κάποιος για να μιλήσω μαζί του.

Αν μιλήσω μαζί του, αν του πω «οι συντάξεις», «η Τρόικα», «το άρθρο στο ΒΗΜΑ», «οι δικοί σας συνδικαλιστές», είναι σαν να του λέω «καλά αυτός, εντάξει, αλλα και οι συντάξεις, το βήμα, οι συνδικαλιστές, η τρόικα».

Δεν θέλω να το κάνω αυτό.

Τραβάω γραμμή. Η αξιοπρέπειά μου το απαιτεί. Τραβάω γραμμή. Η συνείδησή μου το προστάζει. Όχι «καλά αυτός αλλά…»

Αυτός.

Μετά όλα τα άλλα. Μετά οι πολιτικές αποφάσεις, μετά οι συνομιλίες με την τρόικα ή τους διαπραγματευτές ή τους συνδικαλιστές, ή τους δημοσιογράφους, ή τον κυρίαρχο λαό, ή τα τιμημένα γηρατειά, ή τον ψηφοφόρο στην εξουσία.

Πρώτα αυτός.

Η αντοχή μου, και κατά συνέπεια η αναγνώριση του κράτους που εκπροσωπεί ο συνομιλητής μου εξαρτάται απόλυτα από το κατέβασμα ενός γκλόμπ στο κεφάλι ενός αθώου.

Είναι η γραμμή της αξιοπρέπειάς μου, και δεν προτίθεμαι να την περάσω.

~

Διάβασε επίσης: «Εγώ, το αφεντικό«, «Να πούμε ότι άργησαν να κερδίσουν, μόνο αυτό«, «#GreekPmLive, απαντήστε κύριε Πρωθυπουργέ«, «Τι ήταν πραγματικά το #askND«

Καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα:

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Στην κρίσιμη οικονομική στιγμή που συνέπεσε, τυχαίως, η παγκόσμια οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα, ο Γεώργιος Παπανδρέου, με περισσό θάρρος και τόλμη, ήταν το μόνο προπύργιο για την αποφυγή της διάλυσης της Ελλάδας.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ο φρέσκος πολιτικός που με προσωπικό κόστος και με μηδαμινά οφέλη, με πόνο καρδιάς, αλλα κυρίως με ειλικρίνεια απέναντι στον ελληνικό λαό ο Γ. Παπανδρέου προχώρησε σ’ εκείνες τις ριζικές λύσεις, τόσο επώδυνες όσο και απαραίτητες, για να ορθοποδήσουμε, να σταθούμε σε ένα καλύτερο μέλλον.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Προέταξε την ορθή αντιμετώπιση απέναντι στον καταστροφικό λαϊκισμό της αριστεράς, που, με πρωτεργάτες είτε μανιακούς της «σωτηρίας» οικονομολόγους (όπως τον κ. Καζάκη, ή τον κ. Λαπαβίτσα) είτε «μετανιωμένους» πολιτικούς όπως την κα Σακοράφα, τον κ. Δημαρά, τον κ. Οικονόμου που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη που έδειξε το κόμμα στο πρόσωπό τους, είτε ακόμα και στον Σύριζα, που έχει ενορχηστρώσει την αντίδραση με άλλα μέσα, με γιαουρτώματα, ανταρτοπόλεμους, ήταν μία όαση για την χώρα.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ο πολιτικός που, με στο όραμά του για την σωτηρία της χώρας εκτίμησε και προχώρησε στην σύμπραξη με την (δήθεν) άκρα δεξιά όπως αυτή εκφράζεται στην βουλή μέσω του κ. Καρατζαφέρη, έδειξε πως δεν υπάρχουν ούτε στεγανά, ούτε αδιέξοδα στην δημοκρατία.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Προχώρησε σε μανιώδεις προσπάθειες το πολιτικό σκηνικό να απεμπλακεί από λειτουργίες που αποδεικνύονταν επιζήμιες, δίνοντας πλήρη διαφάνεια, βγάζοντας στην σέντρα όλους όσους θα τολμήσουν στο μέλλον να φάνε από τον κρατικό κουμπαρά, τραβώντας μία γραμμή στο παρελθόν, βοηθώντας μας να μην κατρακυλήσουμε σε στιγμές αλληλοκατηγοριών προς αυτούς που, κατά τον χείριστο και πλέον καταδικαστέο (πολιτικά και θεωρητικά) τρόπο εκμεταλλεύτηκαν στο παρελθόν το κράτος.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Η ελληνική αστυνομία, κάτω από της διαταγές του, έγινε πραγματικό υπουργείο προστασίας του πολίτη, ασκώντας τα καθήκοντά της με τρόπο που μόνο τιμά την δημοκρατία που προσπαθεί να στηρίξει.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Οι σχέσεις μας με χώρες όπως είναι το Ισραήλ, χάρη στην επιτυχημένη πορεία του ως υπουργός εξωτερικών στο παρελθόν, έχουν πλέον περάσει σε αδελφική μορφή, επιλέγοντας με λογική τους ισχυρούς από τους ανίσχυρους για συμπορευτές μας στις δύσκολες ώρες που διανύουμε.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Από τα κρισιμότερα πράγματα που προσέθεσε στον δημόσιο βίο ήταν η σταθερότητα στις αποφάσεις, η πυγμή, η οποία ταυτόχρονα με τον δημόσιο διάλογο, έχουν κάνει τον Έλληνα πολίτη για πρώτη φορά σίγουρο για το κράτος που τον κυβερνά.

Ευτυχώς που ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου.

Άλλωστε, υπάρχουν χιλιάδες, χιλιάδες παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι πρόκειται για την καλύτερη στιγμή που θα μπορούσε να ελπίσει η χώρα στις δύσκολες στιγμές που περνάει.

Αυτά είχα να πω, για να μην έχουμε καμία παρεξήγηση.

~

Και αφού τα είπα όλα αυτά, και ξεκαθάρισα την θέση μου, τώρα αφεντικό τι λες, την γλυτώνω την φυλακή; Ε; θα με αφήσεις να γράφω «ανώνυμα» και απείραχτος τώρα;

Εντάξει είμαι με αυτά; περνάω; είμαι δικός μας;

Φχαριστώ αφεντικό, να σαι καλά αφεντικό. Και από μένα, ότι θες.

~

Υ.Γ: Το πιο δύσκολο κείμενο που έγραψα ποτέ στην ζωή μου, ακόμα και με την προδιάθεση ειρωνίας. Απορώ , απορώ ειλικρινά, πως το καταφέρνουν άλλοι τόσο εύκολα.

Υ.Γ: Όσο το έγραφα, ένα πράγμα που πετιόταν διαρκώς στο μυαλό: ξέρεις ότι κάτι κάνεις σωστά, όταν αυτοί που κρίνουν την κυβέρνηση έχουν την ανάγκη να το κάνουν «ανώνυμα», και αυτοί που την αποθεώνουν έχουν την ανάγκη να το κάνουν επώνυμα.

Αν έχεις γράψει χιλιάδες λέξεις στο blog σου, χωρίς να έχεις πληρωθεί ούτε ένα σέντσι γι’ αυτό, αν έχεις φτιάξει γραφικά και banner χωρίς ανταμοιβή, αν έχεις περάσει αμέτρητες ώρες παίζοντας με τα κείμενα, να τσακώνεσαι στα comments και στα tweets, να βρίζεις την ώρα και την στιγμή που ασχολήθηκες και αμέσως μετά να δαγκώνεσαι γιατί είναι σπουδαίο αυτό που κάνεις, ξέρεις.

Ξέρεις τι είναι να λες την γνώμη σου. Ή, ακόμα καλύτερα, να φροντίζεις να ακουστεί αυτό που δεν ακούγεται. Να δίνεις τον λόγο σε φωνές που νιώθεις ότι χωρίς εσένα δεν θα έφταναν πουθενά.

Να δίνεις την φωνή στον Νίκολα Τόντι, στην Αμαλία, σε όσους θυμώνουν με την vodafone ή την siemens, στον Τενέζο, στο παιδί με το κομμένο πόδι, στην Κατερίνα Γκουλιώνη, στην Κούνεβα.

Και σε άλλους, άλλους πολλούς. Στα παιδιά της #kerateaς, στα παιδιά που έραψαν τα στόματά τους για να μας δείξουν ότι τους αδικούμε, στον 15χρονο που μας έδειξε πόσο ξεφτιλισμένοι είμαστε, σε άλλους πολλούς.

Αν είσαι blogger λες «όχι στο όνομά μου». «Πείτε ότι θέλετε, πείτε όλοι την γνώμη σας, αλλά αν διαφωνώ, θα πω την δική μου γνώμη, γιατί κανείς από εσάς, κανείς από εσάς δεν μιλάει για λογαριασμό μου».

Όχι στο όνομά μου. Αν είσαι blogger[*] το καταλαβαίνεις αυτό.

Αν είσαι blogger στην καρδιά, θα καταλάβεις τι θα γίνει σήμερα το βράδυ στις οκτώ. Ένα τσούρμο άνθρωποι, που θέλουν να μιλήσουν επί ίσοις όροις με τα κανάλια, που ξέρουν αν, ποια, και πόσο τα επίσημα σοβαρά μέσα εξυπηρετούν σκοπούς δικούς τους, που μέχρι τώρα μιλούσαν για λογαριασμό όλων, ενώ ένα τσούρμο παιδιά θέλουν να μιλήσουν για λογαριασμό τους.

Ζήτησαν την βοήθεια των φίλων. Όχι των φίλων ΤΟΥΣ, των φίλων της ελεύθερης ιδέας, αυτών που λένε ότι το περιεχόμενο μπορεί (όχι απαραίτητα πρέπει, αλλά μπορεί) να περάσει από την ιδέα στην επικοινωνία της, χωρίς μεσάζοντες και διαστρεβλωτές.

Βάζεις την ιδέα, θέλεις να την μοιραστείς, σε βοηθώ να την επικοινωνήσεις.

Αυτή η ομάδα έφτιαξε το debtocracy, ένα ντοκιμαντέρ για το χρέος. Καθώς δεν το έχω δει ακόμα, μπορεί να είναι ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ, ή ένα μέτριο ντοκιμαντέρ. Μπορεί να είναι ένα όμορφο παραμύθι, ή μία ενοχλητική αλήθεια. Ένα άξιο λόγου θέαμα, ή μία μετριότητα που θα ξεχαστεί. Να σ’ αρέσει, ή να μην σ’ αρέσει.

Κατ’ αρχάς, δεν έχει σημασία τι λέει. Εχει, αλλά όχι τώρα.

Τώρα, ο ένας εκ των δημιουργών του απολύθηκε από τον σταθμό που εργαζόταν, όπως και εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, που η δημοφιλία των καναλιών και η εμπιστοσύνη των τηλεθεατών σ’ αυτά έχει πέσει στο μηδέν. Τώρα, που μοιάζει, περισσότερο από ποτέ, πως η ατζέντα μερικών έκανε τον χώρο των δημοσιογράφων να μετατραπεί σε χώρο αναμετάδοσης δογμάτων. Από δημοσιογράφους να έχουμε τηλεπαρουσιαστές ιδεών.

Το debtocracy μπορεί να πραγματεύεται το χρέος, που είναι σοβαρό, αλλά κάνει κάτι, κατ’ εμέ, τρομερά πιο σημαντικό. Ενεργοποιεί μία διαφορετική διαδικασία, όπου ο πολίτης αξιοποιεί την αγοραστική του δύναμη, στηρίζοντας κάτι που δεν του προτείνεται από τα δεδομένα κανάλια ενημέρωσης.

Στηρίζοντας αυτούς που δεν θέλουν να μιλούν άλλοι στο όνομά τους.

Η διαδικασία παραγωγής του χτίζει βάσεις που θεμελιώθηκαν από την καρδιά διάφορων blogger που δουλεύουν με μόνο κέρδος και στοιχείο την αξιοπρέπειά τους, και δημιουργεί ένα μέλλον που χαίρομαι τρομερά να βλέπω.

Το debtocracy πραγματεύεται το χρέος, αλλά ξεχρεώνει αυτόματα με την προβολή και την επιτυχία του ένα λάθος που κάναμε χρόνια τώρα, και που γιγάντωσε ένα θηρίο που τρώει τον εαυτό του. Το βοηθά η τεχνολογία, που δείχνει τον καλύτερό της εαυτό, την πλευρά του μαχαιριού που κόβει ψωμί, δεν αφαιρεί ζωές.

Χρειάστηκαν όλοι να είναι τέλειοι. Ο Άρης Χατζηστεφάνου έχει χρόνια εμπειρίας στο ρεπορτάζ, ο Κώστας Εφήμερος έμεινε νύχτες ξάγρυπνος για την παραγωγή (σε τρομερά αντίξοες συνθήκες), ο Αγγελάκας έδωσε ένα σπουδαίο κομμάτι, όλοι έπρεπε να είναι ικανοί για τέτοιο βάρος. Και δεκάδες, εκατοντάδες άνθρωποι, στήριξαν ένα project χωρίς να έχουν απολύτως καμία επέμβαση στο τι θα ειπωθεί, μόνο και μόνο για να έχει το δικαίωμα να ειπωθεί.

Νίκησαν, κατ’ εμε, πριν ακόμα προβληθεί το πρώτο δευτερόλεπτο του ντοκιμαντέρ. Πριν το πρώτο καρέ του.

Καλή σας θέαση.

[*] Όταν λέω blogger δεν κυριολεκτώ. Αναφέρομαι στην καρδιά του σκοπού. Το ίδιο έκανε, χρόνια τώρα, κάθε καλλιτέχνης που τραγούδησε αφιλοκερδώς για κάποιον σκοπό, κάθε πολίτης που κόλλησε μία αφίσα στην οποία πίστευε αληθινά, κάθε άνθρωπος που είπε στην παρέα του «έμαθες για την Αμαλία;»

Υ.Γ.: Υπάρχουν και (σοβαρά διατυπωμένες) διαφωνίες. Προτείνω να τις διαβάσετε.

Nuclear Accident

Οι πενήντα εργαζόμενοι στο πυρηνικό εργοστάσιο της Fukushima, έχουν ήδη γίνει λήμμα στην Wikipedia. Τα κανάλια μιλάνε γι’ αυτούς, οι εφημερίδες αναφέρονται σ’ αυτούς, ενώ, χωρίς αμφιβολία, κάπου περιμένει ένα σενάριο γι’ αυτούς.

Δεν είναι περίεργο. Χρειαζόμαστε, φαίνεται, και κάποιους πενήντα.

Αυτοί οι πενήντα έχουν έναν ιδιαίτερο ρόλο. Είναι το τελευταίο σκαλοπάτι. Όταν όλα πάνε σκατά, όταν τα βαψίματα και οι φωτοσκιάσεις δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα πια, κάποιοι πενήντα θα χρειαστούν για να μην γίνει ο εφιάλτης πραγματικότητα.

Δεν εχει σημασία ούτε ποιοι πενήντα, ούτε ποιος εφιάλτης. Στην Ιαπωνία, για παράδειγμα, ήταν λέει ενημερωμένοι για την κακή ποιότητα των εργοστασίων, και ότι δεν θα άντεχαν στον σεισμό. Αποκρύφτηκε. Κανείς από τους πενήντα δεν ήταν υπεύθυνος για αυτό το μυστικό – πάω στοίχημα, ότι μεταξύ τους, ήξεραν καλά ότι τα πράγματα ήταν σκατά. Αλλά, αυτοί που κρύψανε το πρόβλημα – δεν είναι στους πενήντα. Μπορεί να είναι κάλλιστα όμως σ’ αυτούς που τους ηρωποιούν – αλλά όχι σ’ αυτούς που θα πεθάνουν, σίγουρα, από ραδιενέργεια. Ψάχνουμε βλέπεις για ήρωες, όχι για μαλάκες.

Αλλά δεν έχει σημασία ποιοι είναι οι πενήντα. Οι πενήντα μπορεί να είναι ένας. Εκείνος που, σύμφωνα με τον μύθο, συνάντησε τον πρωθυπουργό σταματώντας τον στον δρόμο και του είπε «να σου δώσω την σύνταξή μου για να σωθεί η ελλάδα». Αναφέρθηκε αυτός από τον πρωθυπουργό. Βέβαια, οι μη-ηρωες που φωνάζουν «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ληστεύει τον λαό» είναι μάλλον προδότες. Το σημαντικό είναι να μιλάμε για τους ήρωες τώρα. Είναι δύσκολα τα πράγματα λέμε. Συγκεντρώσου.

Ή εκείνους που παλεύουν ακόμα να πληρώσουν εισιτήρια στα διόδια. Μην με παρεξηγήσετε, και γω τέτοιος είμαι, πάω απο κεκτημένη ταχύτητα, *θέλω* να πληρώσω, είναι το πρέπον και το σωστό βρε αδελφε. Ίσα που τσακώνομαι κιόλας. Αλλά παραδέχομαι ότι οι άλλοι, οι προδότες, είναι αυτοί που έκαναν μία ολόκληρη κοινωνία να πει «για κάτσε ρε φίλε, είναι δυνατόν να έχουμε τέτοιους όρους;» είτε πληρώνουν, είτε όχι. Οι πολλοί δεν πληρώνουν, οι λίγοι επιμένουν και πληρώνουν βάζοντας επάνω από όλα τους δύσκολους καιρούς που τραβάμε.

Ή, αν μου επιτρέψετε την σιχαμερή ισοπέδωση, ήρωες μπορεί να είναι (για μένα, τον ας πουμε αριστερό) και οι τριάντα που φρόντιζαν τους τριακόσιους μετανάστες. Για να έχω εγώ, ο μαλάκας, ήσυχη την συνειδησή μου. Πάλεψα και «εγώ» για τους μετανάστες σήμερα. Ή οι εκατό, διακόσιοι, που δεν κοιμούνται τα βράδια και φυλάνε την γειτονιά τους από τα σκουπίδια που θέλουν να τους αφήσω ..εγώ.. Πάλεψα και «εγώ» για να μην περάσει η κυβερνητική χούντα. Ή οι καμιά κατοστή ΔΙΑδες, που περιπολούν τα βράδια ανάμεσα από σφαίρες. Για να κοιμάμαι ήσυχος ότι δεν θα με ληστέψει κανένας μαφιόζος νυχτιάτικα.

Όλοι μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους αληθινούς ήρωες, σωστά;

Σωστά. Έχουμε ανάγκη από ήρωες. Από κάποιους να πουν «θα θυσιαστώ εγώ» για να σωθεί «το κοινό καλό». Αν δεν τους έχουμε, πρέπει να τους εφεύρουμε – κάποιος πρέπει πάντα να μας βγάζει από τα σκατά. Από εκείνα που μπήκαμε όταν κάποιος άλλος είπε «όχι μωρέ, καλό είναι το εργοστάσιο», «έλα μωρέ, ας το πάρουμε και αυτό το δάνειο», «σώπα μωρέ, ότι να ‘ναι, αρκεί να γίνει το έργο».

Δεν είμαι υβριστής, δεν παρομοιάζω το «ατύχημα» (σιγά το ατύχημα, προμελετημένο ήτανε) της Fukushima με το «ατύχημα» (μην αρχίσω) της ελληνικής οικονομίας και της κρίσης.

Ούτε τους πενήντα που θα ψηθούνε σαν κεράκια με τους πενήντα που λένε «χαλάλι η σύνταξή μου αρκεί να μην ξεφτιλιστούμε σαν Έλληνες».

Ο καθείς πράττει όπως καταλαβαίνει. Μπράβο στους μεν, (γλυτώνουν το iPad μου και το Laptop μου να μην αναβοσβήνει και σβηστό στο σκοτάδι, και το sushi μου για το bussines meeting μου, να χω κάτι τρέντι να φάω), μπράβο στους δε, σώζουν ό,τι, και όπως νομίζουν αυτοί πρέπον.

Δεν ξέρω όμως αν αξίζω εγώ να σωθώ. Γιατί αν δεν φάω τα σωθικά του κάθε πούστη που είπε «όχι μωρέ, καλό είναι το εργοστάσιο», ή του κάθε κερατά που είπε «έλα μωρέ, ας το πάρουμε και αυτό το δάνειο» οι πενήντα, οι κάθε πενήντα, θα είναι παράταση, όχι λύση.

Και εκεί έγκειται ο προβληματισμός του ποστ. Όχι αν αυτοί είναι ήρωες. Αλλά εγώ αξίζω την θυσία τους.

Δεν κανω κέφι να απαντάω σε επεξηγηματικά σχόλια και τα κλείνω. Ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε.

Και για να τελειώνουμε με τις σαχλαμάρες: Ο Πάγκαλος δεν είπε ποτέ «μαζί τα φάγαμε». Αυτό είναι ακατανόητο – τόσα χρόνια πολιτικός, βουλευτής, κυβερνητικός, ξέρει καλά ότι το συνάφι του έφαγε.

Ο Πάγκαλος, είπε με άλλα λόγια, το άλλο κομμάτι του εμείς. Είπε «εσύ τα έφαγες«.

Είπαμε να κάνουμε τους μαλάκες, και να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, αλλά έχει όρια ακόμα και αυτό.

«Εσύ τα έφαγες. Εσύ ο λαός, εσύ ο ψηφοφόρος, εσύ ο δημόσιος, εσύ ο ιδιωτικός, ΕΣΥ.»

Όχι εμείς, εσύ.

Αυτό λέει ο Πάγκαλος.

Λάβε το υπόψιν.

Τα σχόλιά σου, βάλτα δημόσια, στο twitter, με hashtag #noJusticeGR

Αυτό είναι ένα άρθρο. Τα bold είναι για να τα διαβάσουμε όλοι μαζί, σιγά-σιγά, για να αφομοιώσουμε αυτό το δεν έχω λόγια, πράγμα, κείμενο, όπως θέλετε πείτε το:

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ SIEMENS

Παζάρι για παραπομπή 10-15 πρώην υπουργών

Παρασκηνιακή διαπραγμάτευση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. για συμφωνία στα πρόσωπα και το πολιτικό τους βάρος, ώστε να υπάρξει ισορροπία στην κατανομή των ευθυνών

Της ΝΤΟΡΑΣ ΝΤΑΪΛΙΑΝΑ

Η ενδεκάμηνη, δύσκολη κυοφορία του πορίσματος, στην εξεταστική επιτροπή για το σκάνδαλο της Siemens, φτάνει την Πέμπτη στο τέλος της, με πρόταση για παραπομπή πολιτικών προσώπων σε προκαταρκτική για περαιτέρω έρευνα.

Εντονες συζητήσεις θα γίνουν στο παρασκήνιο πριν καταλήξει στο πόρισμά της η Εξεταστική για τη Siemens.

Μένει ωστόσο αναπάντητο το ερώτημα σε ποιον αριθμό θα κάτσει η μπίλια. Σε πόσους και ποιους πρώην υπουργούς και υφυπουργούς θα αποδοθούν ευθύνες για εμπλοκή στο σκάνδαλο. Τον ρόλο της… μαμής έχουν αναλάβει, ο πρόεδρος της Εξεταστικής Σ. Βαλυράκης από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ και ο Κ. Τζαβάρας από την Ν.Δ., οι οποίοι διαβουλεύονται σε καθημερινή βάση.

Ο τοκετός, που αναμένεται να στείλει στην προκαταρκτική 10-15 πρώην υπουργούς, αποδεικνύεται πολύ δύσκολος, καθώς εμφιλοχωρούν σκοπιμότητες που σχετίζονται με το πολιτικό στάτους των εν λόγω προσώπων στα δυο μεγάλα κόμματα, αλλά και τη βαρύτητα που η κάθε πλευρά δίνει στον καθένα απ’ αυτούς.

Το πρωτοφανές, στα μεταδικτατορικά χρονικά, γεγονός της σύμπλευσης των δυο κομμάτων εξουσίας, σε βαθμό που οδηγεί στην έκδοση κοινού πορίσματος ως προς τα πραγματικά περιστατικά, δεν φτάνει ώς την ομοφωνία στα προς παραπομπή πρόσωπα. Παρ’ ότι όλες οι πλευρές παραδέχονται πως με την καταγραφή των «πραγματικών περιστατικών» τεκμηριώνονται ευθύνες και ταυτοποιούνται πρόσωπα, στο «διά ταύτα», δεν «τα βρίσκουν». Το έργο τους καθίσταται δυσκολότερο και εξαιτίας της αδυναμίας, της Εξεταστικής και της Δικαιοσύνης, να ανακαλύψουν λογαριασμούς με μαύρο χρήμα πολιτικών. Εξαίρεση ο Τ. Μαντέλης.

Το πρόβλημα των παραπομπών, από πλευράς Ν.Δ., εντοπίζεται, κυρίως, στο ότι για τρεις από τους πρώην υπουργούς της δεν έχουν παραγραφεί τα αδικήματα που τους αποδίδονται, ενώ από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ στην κατηγορία αυτή βρίσκεται μόνο ο Τ. Μαντέλης, στον οποίο έχει απαγγελθεί από την Δικαιοσύνη κατηγορία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Τούτο σημαίνει ότι το κατ’αυτήν «πράσινο» σκάνδαλο, κινδυνεύει να οδηγηθεί στο Ειδικό Δικαστήριο με τρεις «γαλάζιους» και έναν «πράσινο».

Η παρασκηνιακή διαπραγμάτευση, ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ωστόσο, θα συνεχιστεί ώς την Πέμπτη, οπότε έχει οριστεί η τελευταία συνεδρίαση της Εξεταστικής, για τις τελικές επίσημες πινελιές και την κατάθεσή του. Ως τότε, προγραμματίζονται και ενδοκομματικές συνεδριάσεις, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες εκπλήξεις με αντάρτικες φωνές. Πληροφορίες θέλουν, στο μεν ΠΑΣΟΚ να έχουν αποτραπεί οι διαφοροποιήσεις, ενώ στη Ν.Δ. να είναι μόνο ο Π. Καμμένος που επιμένει σε προτάσεις που δεν βρίσκουν σύμφωνους τους συναδέλφους του.

Κανείς όμως δεν είναι σε θέση να βεβαιώσει ότι στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ δεν θα υπάρξουν ενστάσεις για πρόσωπα και δεν θα προκύψουν ανατροπές. Στις συνεδριάσεις της Εξεταστικής αυτή την εβδομάδα θα ανακοινώσουν τις θέσεις τους και τα μικρά κόμματα. Ο Θ. Παφίλης του ΚΚΕ έχει ετοιμάσει ήδη δικό του πόρισμα, ενώ ο Κ. Αϊβαλιώτης του ΛΑΟΣ, όπως και ο Δ. Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εκδώσουν πόρισμα. Ο τελευταίος έχει δηλώσει ότι περιμένει να δει τι θα προταθεί και αναλόγως θα τοποθετηθεί.

Ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι πληροφορίες συνέκλιναν υπέρ της συμφωνίας ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., για τα κομματικά ταμεία, με αναφορά στις δηλώσεις Σίκατζεκ, ότι δόθηκαν χρήματα στα δυο κόμματα εξουσίας αλλά και στην κατάθεση Θ. Τσουκάτου. Θα επισημαίνεται όμως ότι δεν «επιβεβαιώνονται οι εισροές από τα κόμματα».

Οι παραπομπές σχετίζονται κυρίως, με τις συμβάσεις ΟΤΕ, ΟΣΕ και C4Ι:

Το ΠΑΣΟΚ μιλάει για τέσσερις δικούς του, πρώην υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών και έξι έως οκτώ της Ν.Δ. (Οικονομικών, Μεταφορών, Δημόσιας Τάξης, Δικαιοσύνης και Εξωτερικών).

Η Ν.Δ. προσθέτει στους παραπεμπόμενους πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ έναν πρώην υπουργό Αμυνας, ενώ σε ό,τι αφορά τους δικούς της, οι απόψεις δεν συγκλίνουν ακόμη. Αισθάνονται μεν απελευθερωμένοι όσον αφορά πρόσωπα που δεν βρίσκονται πλέον στις τάξεις τους, προβληματίζονται όμως έντονα για όσους είναι ενεργοί στο κόμμα. Ειδικότερα, η Ν.Δ. επιμένει στην παραπομπή πρώην υπουργού Αμυνας του ΠΑΣΟΚ για τον οποίο, όμως, από την πλευρά του κυβερνώντος κόμματος, λέγεται ότι δεν υπάρχουν τα απαραίτητα στοιχεία για να τεκμηριώσουν οποιαδήποτε κατηγορία και καλούν τους συναδέλφους τους της Ν.Δ. να τους δώσουν.

Στο κυβερνητικό κόμμα αντιμετωπίζουν, μετά το φιάσκο της ψηφοφορίας στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, ένα πρόσθετο πρόβλημα. Υπό το φόβο της καταψήφισης της πρότασης για προκαταρκτική, προσπαθούν, λένε, να τεκμηριώσουν κάθε παραπομπή, με έγγραφα και καταθέσεις που έχουν περιέλθει στην επιτροπή.

Η γκάμα του κατηγορητηρίου πάντως είναι μεγάλη. Από απλές πολιτικές ευθύνες, έως ενδείξεις για λάθη, παραλείψεις και παράβαση καθήκοντος, που θεωρούνται πλημμέλημα, αλλά και απιστία, που αποτελεί κακουργηματική πράξη. Τα αδικήματα θα περιγραφούν, αλλά δεν θα γίνει αναφορά στα συγκεκριμένα άρθρα του Ποινικού Κώδικα.

Ωραία; Ωραία. Το διάβασες; Το διάβασες.

Τώρα; τι θα κάνεις;

Το διάβασες. Το λέει. Πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται: Κακουργηματικές πράξεις, Απιστία, Παράβαση καθήκοντος – αλλά δεν τα βρίσκουν λέει στα πρόσωπα. Είναι διαφορετικά λέει τα μεγέθη λέει. Γιατί εσύ τρεις και εγώ τέσσερις λέει.

Τα διάβασες. Νάτα. Μπας και θέλεις να μάθεις που πήγαν τα λεφτά; Μήπως θέλεις να μάθεις γιατί οι πέντε,έξι τελευταίοι νόμοι που ψηφίζονται στην βουλή γίνονται σε συνεργασία με τραπεζίτες; Μήπως θέλεις να μάθεις γιατί όταν μιλάει η Σακοράφα για λογιστικό έλεγχο οφειλών χειροκροτάει μόνο ένας; Μήπως θέλεις να μάθεις γιατί η απαλλαγή ακόμα και μη βουλευτών έχει ΕΞΙ ΨΗΦΟΥΣ ΚΑΤΑ και ΔΙΑΚΟΣΙΟΥΣ ΥΠΕΡ;

Νάτα. Εδώ είναι. Μπροστά σου. Ορίστε. Ανέβα λίγο, και δες τα bold. Εκεί είναι, όλα. Δεν κρύβεται κανείς. Δεν σου λέει κανείς ψέμματα: Νάτο. «Γιατί εσύ έναν και εγώ τέσσερις». «Να το κουβεντιάσουμε». «Να το συμφωνήσουμε». «Να μην έχουμε αντάρτες».

Σου λέει κανείς ψέμματα; όχι. Σου λέει κανείς η απόφαση είναι με βάση την δικαιοσύνη; όχι. Σου λέει κανείς μήπως ότι υπάρχει κάθαρση; διαφάνεια; όχι ρε φίλε, νάτο.

Με μαύρα και άσπρα γράμματα. Η Ελευθεροτυπία είναι, όχι η Athens Indymedia. Δηλαδή, φαντάσου! Νάτο ρε φίλε, ζυμωμένο, ωραίο, με τις διαφημίσεις του μέσα, με όλα. Δηλαδή τι θέλεις να στο πει, ποιος θέλεις να στο πει, ο Καπουτζίδης για το καταλάβεις; Ο Ρουβάς; Η Μανωλίδου; Ποιος θέλεις να στο πει πιο επίσημα, η Ρούλα;

Νάτο. Μπροστά σου.

Κατεβάζουν τα βρακιά τους, και λένε, από κάθε επίσημη πηγή, νάτο. Πάρτο, φάτο. Θα τα βρούμε. Υπάρχουν ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ, και εμείς συζητάμε. Λέμε ναι αυτός – αλλά όχι και αυτός, γιατί στο βάρος θα κερδίζετε εσείς.

Σοβαρά στο λένε ρε, κοίτα την ημερομηνία. Δεν είναι πρωταπριλιά: Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011.

Τι φώναζες; να καεί τι; δεν θυμάμαι. Η βουλή ήταν, η Μαρφίν ήταν, τα μάφιν στο μάστερ σεφ / σχώρα με, δεν θυμάμαι. Πάντως κάτι φώναζες γιατί θα δουλεύεις λέει, τρία χρόνια λέει, δοκιμαστικός. Άμα θέλει σε διώχνει. Τι; δεν σ’ αρέσει; Α, λυπάμαι. Νάτο.

Θα σε συλλαμβάνει λέει, ο κάθε άρχων της αρχής λέει, έπειδή έτσι νομίζει. Θα σε βαράει, θα σε γδύνει στο τμήμα, και μετά θα σου λέει – συγνώμη, λάθος. Δεν σ’ αρέσει ούτε και αυτό; Λυπάμαι. Νάτο.

Μήπως σ’ αρέσει που θα σου κόβουν ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΣΟΥ για να τα παρακρατήσουν στο τέλος και να μην σου δώσουν 13ο, ή 14ο μισθό; όχι;

Πες μου ότι δεν σ’ αρέσει που θα σου λένε μαζί τα φάγαμε. Ή που θα σε φορτώνουν ως ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΕΔΩ, όποιος και να είσαι, κάθε φορά άλλος – φορτηγατζής, φαρμακοποιός, βενζινάς, δημόσιος υπάλληλος, αγρότης, ταξιτζής – μόνο για το διάστημα που διαμαρτύρεσαι όμως, ε; μετά θα είναι άλλος ο μεγάλος ΚΑΚΟΣ.

Ε, ούτε και αυτό σ’ αρέσει; Όχι;

Νάτο.

Ωραίο, τυπωμένο, με καθαρά γράμματα, λέει τα βρίσκουνε, μετράνε τις δυνάμεις τους, μωρέ μήπως να είναι τόσοι και να μην είναι τόσοι, μην τυχόν αδικηθεί η Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ.

Δεν με πιστεύεις; να, πάρτο online. Θα στο δώσω και έντυπο, άμα θες. Θα στην αγοράσω, να το κολλήσεις στον τοίχο σου.

Και τα λένε σοβαρά αυτά, ε; Δεν στα λέει ο Κανάκης, ή ο άλλος που λατρεύεις να μισείς, ο Λαζόπουλος: Η εφημερίδα στα λέει. Σοβαρή εφημερίδα. Με κοινοβουλευτικούς συντάκτες που πάνε τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό της βουλής, και, να δεις πως τους είπανε, αχάριστους νομίζω οι άνθρωποι της βουλής με τους 17 μισθούς και τα οχτακόσια μπόνους.

Νάτο ρε φίλε, νάτο. Ανέβα, διάβασέ το, αφομοίωσέ το, δες τις μικρές λεξούλες που μόνο μικρές δεν είναι, κανονικές – μην είναι και μεγαλύτερες, και λένε «σκοπιμότητες», «πολιτικό στάτους» -copy paste τα κάνω, δεν σου κάνω πλάκα τώρα- «δεν «τα βρίσκουν»», «συμφωνία», «ισορροπία».

Νάτο. Τι θα κάνεις τώρα; Γιατί στο λέω: άμα δεν κάνεις τίποτα, άμα δεν βγεις στους δρόμους, άμα δεν γίνει εδώ Τυνησία, τότε μαζί θα τα φάγαμε. Στο λέω να το ξέρεις. Αυτοί τους αστακούς, και εμείς τις ροχάλες τους.

Δεν ανοίγω τον σχολιασμό. Δεν έχω να συζητήσω κάτι. Κάτσε και σκέψου το μόνος σου.

.

Έλαβα αυτό το δελτίο τύπου με email. Το δημοσιεύω αυτούσιο:

Στην System Graph Technologies, δραστηριοποιούμαστε στο χώρο της Apple για περισσότερο από μία δεκαετία. Έχουμε οικοδομήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πελάτες μας υποστηρίζοντας τις ανάγκες τους με τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια.

Στην υπόθεση με τον κ. Παπαδημητριάδη, η διαφωνία μας είχε επακόλουθο μια σειρά γεγονότων, τα οποία έπληξαν τόσο το ήθος όσο και την αξιοπιστία των ανθρώπων μας, και μας οδήγησε στην κατάθεση της αγωγής. Η κίνηση αυτή έγινε με μοναδικό κριτήριο την προάσπιση του ονομάτός μας και τίποτε άλλο. Δεν ήταν στις προθέσεις μας να αντιπαρατεθούμε με τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα του καταναλωτή καθώς και την ελευθερία του να εκφράζει την άποψή του και να κάνει κριτική.

Aντιλαμβανόμενοι ότι στην προσπάθειά μας να προασπίσουμε το όνομά μας οδηγηθήκαμε σε μια αντίδραση υπερβολική και άστοχη, και δεχόμενοι πως τελικά πρόθεση του κ. Παπαδημητριάδη δεν ήταν να θίξει την φήμη και την αξιοπιστία μας, αποσύρουμε την σχετική αγωγή.

Ευχαριστούμε τους φίλους και πελάτες μας που μας στηρίζουν σε όλη την πορεία μας. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε για εμάς το κίνητρο για αυτοκριτική. Δεσμευόμαστε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να δημιουργήσουμε ένα υγιές πλαίσιο διαλόγου με τους καταναλωτές, συμμετέχοντας ενεργά στην ψηφιακή κοινότητα και τα social media.

System Graph Technologies

Μπορείτε να την διαβάσετε Online και στο site της Systemgraph.

Πιστεύω ειλικρινά στον άνθρωπο. Στις καλές προθέσεις του. Καμιά φορά μάλιστα, σε βαθμό παρεξήγησης, θεωρώ ότι όλοι το καλό θέλουν, απλώς με άλλον τρόπο ο καθένας.

Κάπως έτσι ξεκινάω να αντιμετωπίσω την ηρωίδα του σημερινού μου post.

Το όνομά της είναι Ελεονώρα Ζουγανέλη. Τραγουδίστρια με καλή φωνη θεωρώ, μου ήταν παντελώς άγνωστη, μέχρι που συμμετείχε σε ένα μυστήριο κοινωνικό πείραμα:

Βάλθηκε να αποδείξει ότι είμαστε ζώα.

Η Ζουγανέλη είναι τραγουδίστρια. Ναι; Ναι. Έβγαλε και έναν δίσκο πρόσφατα. Ναι; Ναι. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου λέγεται «Αττική Οδός».

Και είναι, με διαφορά, το πιο γελοίο τραγούδι που έχω ακούσει.

Ωραία, μπορεί να μην είναι το πιο γελοίο τραγούδι που έχω ακούσει, αλλά είναι σίγουρα το πιο γελοίο τραγούδι που έχω ακούσει να ξεφεύγει από τα Παρατράγουδα της Πάνια, ή την άλλη την γελοία εκπομπή στο extra.

Και εν πάσει περιπτώσει, είναι το πιο γελοίο τραγούδι που έχω ακούσει τόσες φορές, από τόσους «σοβαρούς» σταθμούς, κανάλια και μεταδόσεις.

Σας αφήνω να το απολαύσετε στην ίδια σκηνή που το πρωτάκουσα. Ενδιαφέρον έχουν και οι εκφράσεις και τα σχόλια των παρεβρισκομένων.

(να αφήσουμε στην άκρη γιατί ως σοβαρός άνθρωπος έβλεπα Dancing with the stars show. Θα το πιάσουμε άλλη φορά)

Αυτό είναι.

Τώρα, θεωρώ τον εαυτό μου σκεπτόμενο άνθρωπο, αλλά όχι ιδιαίτερα έξυπνο. Όπερ, υπάρχουν σίγουρα πολλοί πολύ πιο έξυπνοι άνθρωποι απο μένα. Επειδή είναι τόσοι πολλοί, σίγουρα κάποιοι εξ’ αυτών δουλεύουν δίπλα στην Ζουγανέλη. Μερικοί, πιθανότατα είχαν συμμετοχή στην κατασκευή του τραγουδιού.

Επειδή δεν είναι ηλίθιοι, όταν το τραγούδι άρχισε να λέει για βίδες που συγκρατούν τα δάκρυα, πρέπει να το ‘πιασαν το υπονοούμενο ότι δεν είναι τραγούδι, είναι παρατράγουδο. Πρέπει δηλαδή να κατάλαβαν οτι καλός ο Παπαδόπουλος και η Μπαλτζή, αλλά κάποια πράγματα γράφθηκαν σε χαρτοπετσέτες (και στις χαρτοπετσέτες έχουν γραφθεί και περίφημα πράγματα / αλλά αυτό δεν είναι ένα από αυτά)

Όσο βλάκας και να είσαι, το πιάνεις το νόημα.

Έναν δύο μήνες μετά, κάθε φορά που ακούω την λέξη Ζουγανέλη στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα μίντια, ακολουθεί η Αττική Οδός.

Κάτι πάει στραβά σ’ αυτήν την εικόνα. Εξυπνοι άνθρωποι να προωθούν αυτό το άθλιο πράγμα; τι προσπαθούν να αποδείξουν;

Κάντε μία προσπάθεια μαζί μου να καταλάβουμε.

Ενα, το τραγούδι είναι τελικά καλό. Είμαι ένας βλάκας και μισός που δεν ξέρει από μουσική, αλλά αυτό το τραγούδι θα έκανε και σκύλο να κλαψει. Δεν έχει ούτε ένα νόημα σε στίχους, σε μουσική μπορεί να είναι πιασάρικο – αλλά το νυχτικό που φοράει η ηρωίδα οδηγώντας στην αττική οδό σε κάνει να ντρέπεσαι να το τραγουδίσεις ανοιχτά. Πιασάρικο που το μουρμουράς λοιπόν δεν έχει πετύχει τον σκοπό του.

Δύο, παραδεχόμαστε ότι δεν είναι καλό, αλλά είναι το καλύτερο δυνατόν για να προωθηθεί ο δίσκος. Εδώ, θέλω να θέσω μια προσωπική οπτική. Αν είχα οποιαδήποτε συμμετοχή στην κατασκευή του δίσκου, και έβγαινε δίσκος με τέτοιο τραγούδι εν αγνοία μου (γιατί μόνο εν αγνοία μου θα μπορούσε να βγει) θα απέσυρα άμεσα όλους τους δίσκους, θα πλήρωνα αποζημίωση αυτούς που το έχουν αγοράσει, και θα τους έκαιγα σε δημόσια θέα. Αφου τους είχα πατήσει με μία μπουλτόζα. Αυτομαστιγώνοντας τον εαυτό μου. Με καρφία.

Τρία, δεν το ξέρουμε ότι το τραγούδι είναι μάπα. Όπου και να έχω δει αναφορά στο τραγούδι, απο κάτω υπάρχουν σχόλια που λένε «μαζεύτε το». Όχι «καλό είναι μωρέ, δεν βαριέσαι» αλλά «μαζεύτε αυτό το σίχαμα πονέσαν τ’ αυτιά μου». Οπότε, ως δικαιολογία δεν στέκει.

Τέσσερα, και ο λόγος που κάθομαι σαν μαλάκας να ασχοληθώ με αυτό το τραγούδι: Το τραγούδι είναι μάπα, το ξέρουμε, αλλά εσείς θα το ακούσετε.

Γιατί το λέμε εμείς.

Εκεί, όμως ξεπερνάμε την πλάκα. Εκεί υπάρχει η προσβολή.

Αφού πρόκειται για έξυπνους ανθρώπους, ότι λανσάρουν τέτοιο τραγούδι με προσβάλει. Με προσβάλει σαν να μου έδιναν να φάω σάπιο κρέας, ή μουχλιασμένο γάλα λέγοντάς μου «εμείς ξέρουμε για σένα». Και αν όσο αντιστέκομαι, τόσο περισσότερο μου το σερβίρουν, τόσο περισσότερο με προσβάλλουν.

Στην αρχή γέλαγα, αλλά με την επιμονή τους έχω θυμώσει σοβαρά.

Όχι ότι δεν το ήξερα, ή ότι δεν το φανταζόμουν, αλλά όσο και να πληρώνονται κάποιοι άνθρωποι για να προωθούν (αναφέρομαι σε δημοσιογράφους, παρουσιαστές, ιδιοκτήτες σταθμών, κλπ) αυτό το πράγμα, επειδή ακριβώς είναι γελοίο, γίνεται πιο εκνευριστικό.

~

Τούτο το blog το έχω φτιάξει για να μιλάω εξ ονόματί μου. Να μην λέει κανείς άλλος για λογαριασμό μου τι ψηφίζω ή τι εννοώ όταν ψηφίζω, τι αγοράζω ή τι εννοώ όταν αγοράζω, τι θέλω ή τι εννοώ όταν θέλω αυτό που θέλω.

Οι image makers αυτού του ντουνιά την πάτησαν, γιατί δεν μπορούν να μιλήσουν για λογαριασμό μου.

Όσες φορές λοιπόν και να με μπουκώσετε με αυτό το τραγούδι, επειδή έχω blog, και δική μου σκέψη, δεν θα με πείσετε ότι είναι καλό. Πρόκειται για ένα αισθητικά άσχημο τραγούδι, και με προσβάλει κάθε φορά που μου το πλασάρετε.

Υ.Γ. Μου ψιθύρισαν ότι ο πατέρας Γιάννης Ζουγανέλης διακωμωδεί το τραγούδι της κόρης του σε σκετς.

Αν ισχύει, τότε ένα μεγάλο μπράβο στον Γιάννη, ένα μεγάλο μπράβο στην Ελεονώρα αν μιλιέται ακόμα με τον πατέρα της – αλλά κρατάω ότι το τραγούδι είναι τόσο χάλια που δουλεύονται ακόμα και μεταξύ τους. Και, το πιο σημαντικό, συνεχίζουν να δουλεύουν και εμάς.

Υ.Γ. Δύο: Επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα έξυπνος άνθρωπος, και δεν γράφω με ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο, καμιά φορά δεν τα καταλαβαίνουν όλοι. Για να το κάνω λοιπόν κατανοητό, με τα καθίκια που επιμένουν να πλασάρουν αυτό το έκτρωμα είμαι θυμωμένος. Με την Ζουγανέλη δεν είμαι θυμωμένος, είμαι, απλώς, απογοητευμένος. Αλλά νέα είναι, έχει χρόνο να επιδιορθώσει αυτή την σχεδόν ανεπανόρθωτη ζημιά στην καριέρα και στην πορεία της.

Υ.Γ. Τρία: Κρατήστε την σοβαρή πιθανότητα να είμαι ένας άμουσος μαλάκας. Αν σας αρέσει το τραγούδι, κανένας μαλάκας δεν θα έπρεπε να σας πει ότι είναι βλακεία: δικαιούται να πει μόνο ότι το θεωρεί, ο ίδιος, βλακεία. Προσωπική η γνώμη μου, όχι παγκόσμιο θέσφατο. Μη τρελαθούμε κιόλας.

Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) δεν θα έχετε ιδέα για τι πράγμα μιλάω – αλλά τούτο το blog φημίζεται να έχει διάφορα, άσχετα μεταξύ τους πράγματα, καρκίνους, xampp, ask2use (το θυμάστε το ask2use?), point of view, έρωτες, πάθη, μίση, γέννες και περιπέτειες του μαγκάιβερ.

Τι να κάνω, θα το ανακατέψω και αυτό εδώ, να δούμε τι θα μας βγάλει η σούπα στο τέλος.

Όσοι δεν ξέρετε λοιπόν για τι πράγμα μιλάω, δείτε ένα άλλο ποστ. Ο υπόλοιπος που κατάλαβες και σε ενδιέφερε, προχώρα:

Λοιπόν, στο θέμα μας: Xampp και Dropbox. Ήτοι, το xampp όπως το ξέρατε, απείραχτο, αλλά! το htdocs του, οι σελίδες που έχεις φτιάξει με κόπο και ιδρώτα δηλαδή, να σώζονται σε φάκελο του Dropbox για να τα έχεις πρόχειρα από παντού. (και όπως σωστά σημειώνει ο @NickRaptis, μιλάμε για Windows. Είναι προφανώς εξίσου εφικτό για Linux/OsX, αλλά δεν ξέρω να σας πω περισσότερα)

Κουκλί, και καιρό το έψαχνα για να μην έχω παντού στικάκια με xampp(άκια).

Dropbox
Το dropbox εγκαθίσταται by default στο My Documents. Δεν μας κάνει αυτή η εγκατάσταση, διότι, όπως επεσήμανε και ο φίλος Βασίλης, αν είσαι σε δίκτυο δεν έχει τα ίδια δικαιώματα το xampp με σένα / αρα δεν γράφει εκεί.

Η λύση είναι να το μεταφέρεις αλλού. Ακόμα και αν το έχεις εγκαταστήσει και τέλος, απλώς δεξί κλικ στο εικονίδιο, Preferences.. / DropBox folder location και πατάς το move. Του δίνεις φάκελο ΕΚΤΟΣ My documents, με πιο βολικό κάτι αμέσως κάτω από root, πχ D:/DropBoxFiles/. Υπόψιν: 1. θα πάρει ώρα, εξαρτάται από το πόσα αρχεία θα μεταφέρει. 2. Παίζεις με επίσημες διαδικασίες όπως είναι το move, αλλά παίζεις με τα αρχεία σου επίσης. Κανα backup, δεν ξέρω, ίσως δεν βλάπτει γενικώς.

Απο εδώ είσαι έτοιμος. Πάμε να συνδέσουμε το Xampp

Xampp
Το xampp θέλει εγκατάσταση σε root folder. Το ξέρεις, το ξέρω – αλλά το που θα διαβάζει τα αρχεία όμως, δεν το ξερες, είναι μέρος του configuration. Άγιοι άνθρωποι.

Βρίσκεις λοιπόν τον φάκελο apache/conf μέσα στο xampp και ανοίγεις (φτιάξε πρώτα ένα αντίγραφο, μην στα λέω εγώ) το httpd.conf.

Εκεί ψάχνεις για DocumentRoot (γραμμή 188 σε μένα) και την κάνεις από «/xampplite/htdocs» την διεύθυνση του folder του Dropbox που έχεις για αυτήν την δουλειά πχ «D:/DropBoxFiles/My DropBox/xamppFiles/». Το αυτόν, και στην γραμμή 215 που γράφει < Directory "C:\DropBox\My Dropbox\xampp\htdocs" >

Σώζεις, και δοκιμάζεις.

Έτοιμος;

Αν ναι, αυτό που πέτυχες είναι ότι αλλαγές κάνεις να ενημερώνονται αυτόματα στο Dropbox και άρα α) στο cloud, και β) σε όλα τα συνδεδεμένα μηχανήματα (δουλειά/σπίτι/laptop). Επίσης, το Dropbox έχει και εκδόσεις (ω, ναι) που σημαίνει ότι όχι μόνο (υποτίθεται) δεν χάνεις την δουλειά σου άμα καταφέρεις να σακατέψεις τον υπολογιστή σου, αλλά βρίσκεις και παλαιότερο file μετά την σαχλαμάρα που έκανες να σβήσεις ξερω γω 50 γραμμές κώδικα. Ω, ναι. Και επίσης και πολλά άλλα καλά όπως πχ μοιράζεσαι τον φάκελο με κάποιον που εμπιστεύεσαι και δουλεύετε μαζί, και έχετε όλα τα αρχεία κοινά. Και άμεσα. Ω, ναι-ναι-ναι.

Υστερόγραφα:

1. Με ενδιέφερε να μεταφέρω σελίδες, όχι βάσεις. Υπάρχει όμως βοήθεια και γι’ αυτό Την ιδέα την πήρα απο εδώ. Θυμήσου όμως ότι μεταφέρεις και τα password connection σου. Ετσι, στο λέω. (Για βάσεις δεν ξέρω, αν ξέρει κανείς ας αφήσει comment)

2. Καλά τα comment, αλλα επειδή δεν ξέρω πολλά, μην περιμένεις βοήθεια. Δες το σαν forum: Αν έχεις απορία και την ξέρω θα στην λύσω, αν όχι, θα σιωπήσω μπας και απαντήσει ο επόμενος αναγνώστης.

Αυτά, καλή επιτυχία.

Το πρόβλημα δεν ξεκινάει απο χθές.

Εχθές διάβασα μία είδηση ότι η Vodafone πήρε βραβείο «Αριστείας Επιχειρηματικής Ηθικής».

Στο ξαναλέω, μπας και χάζεψες:

«Αριστείας Επιχειρηματικής Ηθικής». Η Vodafone.

Και από το άρθρο:

Το Μοντέλο Επιχειρηματικής Αριστείας ταυτίζεται απόλυτα με τις αρχές και τη φιλοσοφία της Vodafone ως προς την Εταιρική Υπευθυνότητα, και στόχο έχει τη διαφανή και αειφόρο εξέλιξη κάθε εταιρείας. Η μεθοδολογία του μοντέλου αναφέρεται στην εφαρμογή όλων των γνωστών απαιτήσεων του χώρου της ολικής ποιότητας ή επιχειρηματικής αριστείας υπό το πρίσμα της επιχειρηματικής ηθικής.

Για την Vodafone μιλάμε, ε;

Υποκλοπές; Ποιές υποκλοπές;

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει απο εκεί, είτε το πιστεύεις, είτε όχι.

Δεν ξεκινάει ούτε από προχθές.

Προχθές έψαχνα να βρω έναν τρόπο, προϊόν που διαφημίζει η Vodafone να ΜΗΝ το αγοράσω από αυτήν.

Για να μην πληρώσω την ανομία.

Αλλά σε όσους το έλεγα, δεν καταλάβαιναν γιατί. Γιατί να μην αγοράσω από Vodafone; Γιατί να τρέχω στα ebay?

(το αγόρασα από amazon, με τα-ίδια-ακριβώς χρήματα. Για να μην δώσω ούτε ένα ευρώ στην Vodafone)

Κοροϊδία; Ποιά κοροϊδία;

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε τότε.

Το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε από την Δευτέρα.

Την Δευτέρα έκανα μία αναζήτηση μόνο για το λήμμα Vodafone στην Google.

Δοκίμασέ το.

Ούτε μία λέξη για «υποκλοπές», «Τσαλικίδη», «σκάνδαλο». Είναι γεμάτο όμως από χορηγίες, βραβεία, επιτυχίες, καινούργια προϊόντα.

Και, επειδή όλες οι σελίδες είναι κατά κύριο λόγο με αγγλικό περιεχόμενο, έκανα αναζήτηση για «η Vodafone«:

Σκάνδαλα; ποια σκάνδαλα;

(Υπάρχει ένα αντίθετο με την Vodafone άρθρο που έρχεται στην αναζήτηση της Google. Διαμαρτύρεται που η εταιρία έχει αφίσες στα …αλβανικά. True story.)

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε τότε.

Tο πρόβλημα δεν ξεκινάει όμως ούτε από την προηγούμενη εβδομάδα.

Την προηγούμενη εβδομάδα, έκανα μία αναζήτηση στην Wikipedia για Vodafone. Μα τω θεώ, θα αγόραζα μετοχές τους με αυτά που διάβασα. Καθαρή σαν το κρύσταλλο.

Πρόστιμο; ποιο πρόστιμο;

Και όμως, το πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε τότε.

Tο πρόβλημα δεν ξεκινάει ούτε στις 28/5.

Στις 28/5 η στήλη media* του Sport24 διαφήμιζε ένα νέο παιχνίδι για κινητά iphone από την Vodafone.

Εγραφα:

Μα ναι! τι υπέροχη ιδέα. Θα βάλω πρόγραμμα στο κινητό μου, φτιαγμένο από την Vodafone.

Μην τυχόν χάσω την ευκαιρία. Μην-τυχόν!

(είχα καμιά σαρανταριά Link να βάλω. Τι να πρωτοπείς; Πόσο να θυμώσεις; Βαρέθηκα. Μπορεί το Αλτσχάημερ τελικά να είναι σοφή επίλογή. Δεν βαριέσαι)

Δεν με πλήγωσε το άρθρο. Με πλήγωσαν σχόλια όπως «Έγινε αυτό στην Vodafone. Fact. Σταματάει όμως να λειτουργεί η εταιρεία? Σοβαρά τώρα, αν υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτό, να σας θυμήσω οτι απασχολεί πάνω απο 1000 εργαζόμενους… so cool.» & «Ααα. η voda φταιει και για την πετρελαιοκυλίδα σταν κόλπο του Μεξικό. Ο υπευθυνος εκεινη την ωρα μίλαγε σε συνδρομητη της…»

~

Αλλά τελικά το πρόβλημα, δεν ξεκινάει από εκεί.

Το προβλήμα ξεκινάει γιατί δεν παρακολουθούσαν το δικό μας τηλέφωνο. Το πρόβλημα ξεκινάει γιατί δεν-μας-νοιάζει που μας δούλευαν τόσο καιρό. Γιατί δεν θυμώσαμε όταν καμιά δεκαριά τύποι, ακόμη και υπουργοί, μας δούλευαν στα μούτρα μας τόσο καιρό.

Το πρόβλημα ξεκινάει γιατί δεν μας νοιάζει πόσο άνομη ή μη είναι μία εταιρία. Πόσο υπόλογη. Αποκτά ενδιαφέρον μόνο όταν κάνει χορηγίες στο mad, στο blog μας, ή στον αρκτούρο.

Το πρόβλημα ξεκινάει γιατί όχι μόνο «κατανοούμε» το Business as usual, αλλά το υποστηρίζουμε κιόλας. No matter what. Γιατί η θέσεις εργασίας ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΝ τους νόμους. Γιατί οι δωρεάν μονάδες ομιλίας, το καινούργιο iphone, το super πακέτο επικοινωνίας, το φθηνότερο ipad, η εξαιρετική καινούργια υπηρεσία «μόνο-για-σένα» ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΝ την ηθική μας.

Και το πρόβλημα ξεκινάει, τελικά, γιατί ο Κώστας Τσαλικίδης δεν ήταν αδελφός μας.

Α, μην ξεχάσω: διάβασες για το καινούργιο απίστευτο πακέτο ομίλιας; Για την τρομερή έκπτωση στο ipad? Και μην ξεχάσεις να δεις πως θα αποκτήσεις το νέο iphone, εντελώς δωρεάν !
.

Στο (μπορεί άγνωστό σας) twitter, έφτασα τα 10.000 post.

Μην ξαφνιάζεστε: Για το twitter δεν είναι πολλά. Εκεί μπορεί να στείλεις ένα χαμόγελο : ) ή να συμφωνήσεις με κάποιον (+1) και να μετρήσεις άλλο ένα.

Τα 10.000 tweet λοιπόν, δεν είναι πολλά.

Αλλά, αυτά τα 10.000 σίγουρα κόστισαν καμια δεκαριά ποστ από το blog μου. Μάλλον περισσότερα, αλλά καμιά δεκαριά σίγουρα.

Θα ήταν λόγος να θυμώσω, που πετάχτηκαν έτσι, αλλά το twitter είναι καφενείο, γίνεται κουβέντα, χρήσιμη – άλλοτε όχι. Χωρίς σοβαρό αρχείο, πράγματι – αλλά έτσι δεν θα γινόταν στο καφενείο; στα πηγαδάκια της παλιάς, αρχαίας αγοράς;

Κάπως έτσι. Πεταμένες κουβέντες, που άξιζαν γι’ αυτούς που τις ακούσανε – και, αν βρέθηκε κανείς να τις γράψει, θα έμεναν και για τους άλλους.

Αλλιώς, παφ και χαθήκανε. Αέρας.

Προσπάθησα (και δεν έχει τελειώσει η προσπάθειά μου) αν έβρισκα κάτι καλό, να το μοιραστώ με point of view εξώφυλλα (1, 2). Να μην χαθούν. Τα πίστευα, τα έκανα δικά μου, και τα μοιράστηκα. Αλλά δεν είναι ούτε καν σταγόνα στον ωκεανό.

Τι είναι χρήσιμο απ’ όλα αυτά;

Για μένα η μνήμη. Θυμάμαι να γράφω καμιά πενηνταριά «Θοδωρής Τενέζος» όταν πίστευα ότι ξεχάστηκε, «Νίκολας Τόντι» όταν πίστευα ότι αδιαφόρησαν, όταν πίστευα ότι ήταν (και είναι, ακόμα) άδικο να θεωρείται «επιτυχία» και «παράπλευρη απώλεια».

Ως αξία αυτής της μνήμης λοιπόν, σε ένα απλό, αθώο πείραμα, ανέβασα ένα tweet πριν συμπληρωθούν τα 10.000

Ελεγε:

Poll: πλησιάζω τα 10.000 tweets. Αν έπρεπε να αναφέρω (μόνο) ένα όνομα, ποιο πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είναι; Ποιο θα άξιζε; #10kName

Για μένα δεν είχε δα ένα τρομερό ξεχωριστό νόημα τα 10.000. Αλλά ως μνήμη, ήθελα, και έπρεπε νομίζω, να αποτίσω φόρο τιμής. Πέρα από την -αναμενόμενη και ωραία- πλάκα όμως, κάποιοι, θυμήθηκαν τον Τόντι. Την Αμαλία. Τον Πισία. Τον εξαφανισμένο Αλεξ. Τον Τενέζο.

Και άλλους, που δεν ήξερα. Τον Στέλιο Βάσκο, τον Timothy »Grizzly Man» Treadwell, τον Furkan Dogan.

Ήθελα κι άλλους. Ίσως τον Κώστα Τσαλικίδη, της Vodafone. Τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Τους εργαζόμενους της Marfin. Τους ανώνυμους παλαιστίνιους, τους νεκρούς από τις διαφημιστικές πινακίδες, την Κατερίνα Γκουλιώνη, τον Νίκο Σακελλίων, τον Κύπριο Αυγουστίνο Δημητρίου, την Κάρμεν και την Κούνεβα.

Και άλλους, πολλούς.

Πάντα θα υπάρχουν ονόματα. Και πάντα θα υπάρχουν κάποιοι, κάπου, που θα θυμίζουν.

Για μένα ήταν υπέροχο αυτό και μόνο. Που ο κόσμος μπήκε στην διαδικασία. Που προσπάθησε να θυμηθεί ένα πρόσωπο, οποιοδήποτε, θα άξιζε την μνήμη.

Εγώ, βέβαια, είχα μπει στην σκέψη νωρίτερα. Είχα βρει ποιον πρέπει να αναφέρω:

Στα δέκα χιλιάδες tweet, αν αξίζει κάποιος να αναφερθεί, θα έπρεπε να είναι αυτός που θυμάται αυτούς που ξεχνιούνται.

Όχι κάποιος συγκεκριμένα. Όχι αυτός ο τάδε, ή ο δείνα που τους θυμάται. Το έργο. Η θύμηση. Η διαδικασία.

Στα δέκα χιλιάδες tweets, αν αξίζει κάποιος να αναφερθεί, είσαι ΕΣΥ.

Εσύ που τους θυμάσαι. Εσύ που έχεις, ακόμα, έναν μικρό πόνο, αληθινό, στο κορμί σου, για κάθε αδικία που τους συμβαίνει. Εσύ που καμιά φορά σε κοροϊδεύουν, γιατί όταν διασκεδάζουν τους την χαλάς, ή που σε πειράζουν, γιατί σε βρίσκουν ελαφρώς κολλημένο, ή που σε μισούν, γιατί δεν τους αφήνεις να ξεχάσουν. Εσύ που πρέπει, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, και θα πεις το όνομα του αδικημένου, όποτε σου δοθεί η ευκαιρία. Για να γεννήσεις κάτι, πάλι:

Έναν θυμό. Μία αγανάκτηση. Και μπορεί, ρε αδελφέ, μία αντίδραση. Μία απαίτηση:

Να πούμε ότι άργησαν λίγο να κερδίσουν. Μόνο αυτό.

Ο Νίκολα, η Αμαλία, ο Θοδωρής, ο Νίκος, ο Κώστας, η Κωνσταντίνα, η Κάρμεν, ο Αλεξ, ο Μάριος, ο Αυγουστίνος, ο Αλέξανδρος, η Παρασκευή η Αγγελική και ο Επαμεινώνδας, ο Θοδωρής, η Κατερίνα, ο Timothy, ο Furkan, – όλοι αυτοί αξίζουν όλοι να μνημονευτούν για τον προσωπικό τους αγώνα, ή για την αδικία που τους χτύπησε την πόρτα. Ενας – ένας.

Θα φροντίσουμε (αν όλα πάνε καλά) γι’ αυτό, στα επόμενα 10.000 tweet 🙂

Συμφωνώ με όσα λέει ο SykoFantiS_Bastoyni στο post του.

Όσο διαρκεί το Athens Pride 2010, είμαι και εγώ αδελφή.

Μπορείτε να με φωνάζετε όπως θα τολμούσατε, αν τολμούσατε, οποιοδήποτε από τα παιδιά που ζει την ζωή του χωρίς να ενοχλεί τους άλλους, ερωτεύεται χωρίς την άδειά σας, κάνει τις επιλογές του χωρίς να σας χρειάζεται.

Είμαι και γω λοιπόν αδελφή.

Γιατί έτσι γουστάρω.

Σας θυμίζω: Point Of View: Pride. Δεν έχουν ανάγκη ούτε την γνώμη μας, ούτε την συγκατάθεσή μας.

Σχόλια όχι εδώ – αλλά στο post του SykoFantiS_Bastoyni από όπου και εμπνεύστηκα.

Άκουγα εχθές τον βράδυ τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στους Πρωταγωνιστές.

Πρόκειται για έναν ενδιαφέρον άνθρωπο, με σαφώς πιο ελκυστικές ήπιων τόνων πεποιθήσεις από τον προκάτοχό του – αλλά αυτό είναι μία προσωπική εκτίμηση, και μένει να κριθεί συν τω χρόνω.

Εντύπωση όμως μου προκάλεσε το εξής: Ήταν θετικά προσκείμενος προς οποιαδήποτε βοήθεια μπορεί να παρέχει στους μετανάστες που έχουν ανάγκη (αλλά αν ενοχλούνται και θέλουν να κατέβουν τα σύμβολα από σχολεία και δικαστήρια, «να πάνε στον τόπο τους»).

Ας βοηθήσουμε τους «κακομοίρηδες».

~

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω μία τέτοια αντίδραση – και, δυστυχώς, όχι μόνο από απλούς ανθρώπους, αλλά και από ηγέτες θρησκειών, κομμάτων και πεποιθήσεων:

Αυτή η «συμπάθεια» προς τους κατατρεγμένους «κακομοίρηδες μετανάστες» έχει αρχίσει να με εκνευρίζει ελαφρώς. Μου δίνει την εικόνα (δεν αναφέρομαι στον αρχιεπίσκοπο πλέον, ελπίζω να είναι κατανοητό) του πλούσιου που είναι φιλέσπλαχνος με τους φτωχούς -είτε είναι μετανάστες, είτε όχι-, αλλά δεν φτάνει στο σημείο να τους δίνει δικαιώματα.

Σαν να λέμε: αν ο μετανάστης είναι φτωχός και κακόμοιρος, ναι, να τον βοηθήσουμε – αλλά αν ζητήσει ένα δικαίωμά του (όπως πχ είναι η ψήφος, ή ο σεβασμός στην θρησκεία του), ε, τότε πάει πολύ.

Μυστηριωδώς, ο καλός μετανάστης είναι ο κακόμοιρος μετανάστης.

Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι αληθινή φιλεσπλαχνία, ή απλώς ρατσισμός εκτός φυλών.

Αν είναι οικονομικός ρατσισμός.

~

Ασφαλώς μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί *πράγματι* η ανθρωπιστική διάθεση να είναι υπεράνω κάθε άλλης κακής σκέψης μας. Και, σε κάποιες περιπτώσεις, σίγουρα ισχύει.

Αλλά η εικόνα του «κακομοίρη ματανάστη» πρέπει να εκλείψει άμεσα. Υποβαθμίζει τον άνθρωπο, τα δικαιώματά του, και την θέση του στην κοινωνία. Ο *άνθρωπος* (και όχι απαραίτητα μετανάστης) που έχει ανάγκη την βοήθειά μας, δεν την αγοράζει πουλώντας την αξιοπρέπειά του, ούτε τα δικαιώματά του.

Και, πολύ περισσότερο, δεν θα έπρεπε να το απαιτούμε εμείς.

~

Υ.Γ.: Σε μία δεύτερη, παράλληλη σκέψη, αναρωτιέμαι αν αυτή η λογική αναγάγεται και σε επίπεδο κρατικού μηχανισμού. Αν δηλαδή αυτοί που ορίζουν τις τύχες μας σκέφτονται «να βοηθήσουμε τον κακομοίρη τον Ελληνα που βγάζει 400 ευρώ τον μήνα – αλλά όχι να μας κατσικωθεί κιόλας απαιτώντας και μισθούς!». Εχει πλάκα, γιατί αν ισχύει – σε οποιοδήποτε επίπεδο και με οποιαδήποτε εκφανση, ξαφνικά, ο «κακομοίρης» που βοηθάμε επειδή έφτασε στο σημείο να ικετεύει, και όχι επειδή έχουμε (εσωτερική ή εξωτερική) υποχρέωση να υπηρετήσουμε, είμαστε εγώ, και εσύ.

Αγαπητό μου ημερολόγιο.

Σήμερα, ανακοίνωσε ο Steve Jobs το ipad.

Είναι μία πολύ όμορφη συσκευή, κάτι σαν μεγαλυτερο iphone και μικρότερο netbook. Εχει οθόνη αφής, και όμορφα χρώματα, και εφαρμογές, και απ’ όλα.

Σκέφτηκα να πάρω μία. Να μαζέψω λεφτά, και σε τρεις, τέσσερις μήνες, να πάρω μία.

Και ντράπηκα. Μία μέρα πριν με κοίταζαν μάτια απελπισμένα, και πεινασμένα, και εξαθλιωμένα – και γω σκεφτόμουν ipad.

Και μετά θυμήθηκα τον κανόνα.

~

Από τότε που ήμουν μικρός, είχα έναν κανόνα. Αν έβρισκα χρήματα στον δρόμο, είχα ένα δίλλημα:

Αν τα έπαιρνα, έπρεπε να αφήσω μία μέρα τα διπλά. Στον δρόμο. Αλλιώς, ας μην τα έπαιρνα.

Σκέψου το σαν μία μορφή δανείου, με τόκο 100%.

Τα χρήματα που έβρισκα κάτω, στον δρόμο, δεν ήταν δικά μου. Πάντα σκεφτόμουν ότι, μετά από μένα, μπορεί να ακολουθούσε μία μάνα πέντε παιδιών. Μπορεί να ακολουθούσε και ένας πλούσιος που δεν τα είχε πραγματικά ανάγκη. Αλλά αν αυτός ο πλούσιος ήμουν στην πραγματικότητα εγώ;

Τρομαχτική σκέψη.

Και έτσι, εφήυρα τον κανόνα.

Αν το πάρεις, θα αφήσεις τα διπλά. Μια μέρα. Το χρωστάς. Όποτε θέλεις, αρκεί να τα αφήσεις. Να τα πετάξεις. Να σου πέσουν. Να τα ξεπληρώσεις.

Αλλιώς, μην τα πάρεις.

Είναι ένας κανόνας που ακολουθώ πιστά, και με κρατάει ήσυχο τα βράδια. Αν έχω ανάγκη την τύχη, της οφείλω. Αλλά δεν την εκμεταλεύομαι.

Και έτσι λοιπόν θυμήθηκα τον κανόνα. Είναι ένας σοφός κανόνας αγαπητό μου ημερολόγιο. Σε εσένα μπορεί να μην κάνει, αλλά εμένα μου θρέφει την καρδιά.

~

Και, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, έγραψα κάτι στο twitter:

«ρε συνtwitterάδες, να δεσμευτούμε κάτι; Όσοι πάρουν τελικά ένα ipad να δώσουν 10% σε φιλανθρωπία. Haiti, Greenpeace, MsF, όπου θέλουν.»

10%. Της αμερικάνικης, αρχικής τιμής. 499 κάνει; 49 ευρώ.

Θα μπορούσες να μου πεις να δώσω περισσότερα, να τα δώσω όλα, να αφήσω την δουλειά μου και να πάω εκεί, να βάζω γάζες σε παιδάκια, και να βοηθώ στην ανοικοδόμηση αφιλοκερδώς.

Και θα είχες απόλυτο δίκιο – αλλά είμαι πολυ εαυτούλης να το κάνω.

Αυτό που μπορώ όμως, θα το κάνω. Και υπόσχομαι ότι αν αγοράσω την συσκευή, θα δώσω 10% όπου εκείνη την ημέρα νομίζω καλύτερα. Αν δεν τα έχω, μέχρι να τα βρω, δεν θα το αγοράσω. Πάνε πακέτο. Είναι υπόσχεση.

Και μακάρι να το έκαναν και άλλοι. Γιατί μπορεί να μην αλλάξω τον κόσμο μόνος μου. Αλλά ίσως, ίσως, να τον αλλάξουμε όλοι μαζί.